Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Ronalds Psycholatuur


Weblog van Ronald van Assen. Schrijver van onder andere psychologische ervaringsboeken.

Home | My Profile | Archives | Friends

Wie is mijn naaste?

Posted at 15:11 on 15/2/2018

Wie is mijn naaste? Deze vraag stelt een wetgeleerde aan Jezus nadat hij aan Hem gevraagd had wat hij moest doen om het eeuwige leven te beërven. Dit deed hij niet omdat hij daar werkelijk in geïnteresseerd was maar om Jezus te verzoeken. Hierna vertelt Jezus hem de bekende gelijkenis van de barmhartige Samaritaan. Hiermee laat Hij de wetgeleerde zien wat werkelijke naastenliefde inhoudt. Wie het wil lezen, het staat in Lucas 10 vers 25 t/m 37.

 

In de gelijkenis is duidelijk wie de naaste is. Het is degene die naar een ander omkijkt zonder enig eigenbelang. Tijdens het boodschappen doen kwam vandaag ineens de vraag bij mij op wie tegenwoordig onze naaste is of wie wij menen dat onze naasten zijn. In de tijd van de Bijbel was het vrij duidelijk. Je naaste, dat was degene die in je directe omgeving woonde. Veel verder kwam men niet. De meeste mensen deden alles te voet en dan is je actieradius niet erg groot. Wie iets rijker was had een paard, dan breidde de groep met naasten al iets uit. Vraag is natuurlijk wel of men al die personen die binnen een dag bereikt konden worden als naasten zag of dat men alleen hen tot naasten rekenden waar men iets van terug verwachtte.

 

Tegenwoordig lijkt het wel of we jan en alleman als onze naaste beschouwen. Door de social media weten we binnen enkele minuten wat er zich waar ook ter wereld afspeelt en kunnen we met iedereen meeleven. En mensen, dat doen we in grote getale. Wanneer er ergens een aanslag is geweest dan delen we massaal ons medeleven. Voorwaarde is wel dat de aanslag zich in een westers land heeft voorgedaan anders zijn we niet zo scheutig met onze steunbetuigingen.

Als er in een land ver weg iemand een zeldzame ziekte heeft dan zijn er de meest vreemde acties op Facebook om er aandacht voor te vragen. Allemaal heel mooi natuurlijk maar schieten we wat dat betreft niet een beetje door. Zijn we door de globalisering niet de mensen om ons heen uit het oog verloren.

 

Zou het niet eens tijd worden dat we met onze giechel achter het beeldscherm vandaan komen en werkelijk op zoek gaan naar onze naasten. Het is namelijk heel makkelijk om via een app allerlei goedbedoelde kreten de wereld in te slingeren maar als het daarbij blijft is het zo zinloos. Kijk eens in je directe omgeving wat je daar voor praktische hulp kunt bieden. Het hoeft helemaal niet iets bijzonders te zijn maar wellicht kent u wel iemand die wat hulp in de huishouding kan gebruiken of die om een praatje verlegen zit. Kijk eens om u heen wie uw naaste is en wat die naaste nodig heeft. Misschien is het wel meer dan u denkt.

Comments (1) | Post A Comment! | Permanent Link

Een goede nachtrust is heel belangrijk

Posted at 14:54 on 1/2/2018

Je komt er pas achter wat iets waard is wanneer je het niet meer hebt. Dat is een mooie zin om deze blog mee te beginnen. Het is waar. Heel veel dingen in ons dagelijks leven vinden we zo gewoon dat we ze pas gaan waarderen wanneer we ze (tijdelijk) niet meer hebben. Nou mensen, in dat rijtje mag een goede nachtrust niet ontbreken.

 

Zoals trouwe lezers wellicht weten heeft onze jongste zoon sinds twee-en-een-half jaar diabetes type 1. Vanaf het eerste begin heeft hij met de pen insuline gespoten. Dat ging op zich goed maar heeft wel nadelen. Naast het feit dat je minimaal drie keer per dag een injectie in je buik moet geven en een keer in je been kan de hoeveelheid insuline minder goed gedoseerd worden dan met bijvoorbeeld een insulinepomp. Daarom hebben we in overleg met de kinderarts en het diabetesteam besloten om over te gaan op de pomp. Dat gebeurt uiteraard niet van de een op andere dag. Er gaat een heel traject van uitleg aan vooraf en daarna komt het inregelen. Daar zitten we nu middenin. We hebben het graag voor onze zoon over hoor want we weten dat hij er meer vrijheid door krijgt. Dat inregeltraject houdt echter wel in dat je meerdere keren per dag moet testen. Normaal doe je dat alleen voor de maaltijd, voor het slapen gaan en als je je niet goed voelt, nu moet het voor de maaltijd, twee uur erna en ook ’s nachts. Is de bloedsuikerwaarde binnen een bepaalde grens dan is er niets aan de hand. In dat geval blijft de handeling beperkt tot het testen en noteren van de waardes. Is de waarde niet goed dan volgt contact met de kinderarts. Wanneer je dat meerdere keren per nacht moet doen dan komt er van slapen niet veel terecht. De rest van het dagelijks leven gaat echter wel gewoon door en na een paar gebroken nachten ga je dat goed merken.

 

Zo, nu weten jullie wat de aanleiding voor deze blog is. Het is waar, een goede nachtrust is zo belangrijk. Wanneer je niet goed uitrust ben je minder scherp. Zo was ik vanmorgen aan het strijken en kreeg de vouwen er maar niet uit. Bleek dat ik de stekker er niet in had gedaan. Een goede nachtrust is belangrijk voor onze dagelijkse energie, onze weerstand, onze gezondheid. Ik denk dat ik zo wel even door kan gaan.

 

Helaas zijn er allerlei oorzaken die onze nachtrust kunnen verstoren. Op sommige kunnen we invloed uitoefenen. Voor het slapen geen telefoon of tablet pakken maar gewoon een goed boek. Geen televisiekijken in de slaapkamer. Regelmaat inbouwen in je leven. Dit zijn een paar voorbeelden. Uiteraard zijn er ook invloeden die we minder in de hand hebben. Stress is een heel bekende. Het kan voor een rusteloze slaap zorgen. Nachtmerries zijn denk ik een goede tweede. Dit kunnen door allerlei oorzaken ontstaan. Belangrijk is om bij dit soort klachten op tijd aan de bel te trekken. Er is iets tegen te doen. Vaak helpt praten alleen al.

 

Meestal weet ik een mooi einde te verzinnen voor mijn blogs. Iets met een diepere betekenis, een leuke grap of een serieuze boodschap. Vandaag schiet me niets te binnen. Dat zal dan wel weer met mijn nachtrust te maken hebben.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Slachtofferrol versus zelfacceptatie

Posted at 11:12 on 18/1/2018

Dit wordt een mengeling van een stukje psychologie gecombineerd met een actuele maatschappelijke discussie. Wacht maar af en lees het in zijn geheel door zou ik zeggen.

 

Ik hoor de laatste tijd vaak de term slachtofferrol vallen in de media. Wat is dat nu precies? Het klinkt namelijk alsof het een bepaald personage uit een film of toneelstuk is. De toevoeging rol aan het woord slachtoffer heeft iets negatiefs, iets onechts. Vanuit de psychologie is dat ook zo. Je hebt een slachtoffer en een slachtofferrol, dat zijn twee verschillende dingen. Een slachtoffer is iemand die iets is overkomen en daardoor schade heeft ondervonden. Dat is heel erg als dat gebeurt, daar wil ik ook geen afbreuk aan doen. Bij de slachtofferrol blijft iemand in het idee hangen dat alles wat hem of haar overkomt de schuld is van anderen. Hij of zij kan er zelf niets aan doen. Waarom iemand in die rol kruipt kan allerlei redenen hebben. Iemand kan daarmee proberen anderen te beïnvloeden, het eigen gedrag goed te praten of gewoonweg de waarheid niet onder ogen durven te zien. Psychologisch gezien kan het dus ook als zelfbescherming dienen. Kenmerkend is wel dat iemand die in de slachtofferrol kruipt doorgaans moeite heeft met zelfacceptatie.

 

Daar hebben we de tweede term uit de titel te pakken, zelfacceptatie. Wat is dat precies? Het is meer dan jezelf accepteren zoals je bent. Het is ook het kennen van je karakter en emoties. Het is ook jezelf niet steeds vergelijken met anderen. Het is ook, en daar hebben we de link met het bovenstaande, erkennen dat je zelf verantwoordelijk bent voor je leven en je daden en dat niet alles je zomaar overkomt.

 

De slachtofferrol en de zelfacceptatie, het zijn twee begrippen die ik regelmatig in mijn omgeving tegenkom. Het zijn begrippen waar ik zelf ook mee geworsteld heb. Er is moed voor nodig om jezelf te accepteren zoals je bent want daar horen ook alle slechte eigenschappen bij en ook alles wat je niet bent maar wel graag wilt zijn. Het geeft wel veel voldoening wanneer het lukt en daarom raad ik iedereen aan om eraan te werken.

 

Dan nu naar die actuele maatschappelijke discussie waar de slachtofferrol en zelfacceptatie een belangrijk deel vanuit maken. Gisteravond was er in De Wereld Draait Door de zoveelste discussie over het wel of niet tonen van standbeelden en schilderijen van personages uit onze geschiedenis. Dit omdat deze figuren naast hun heldenstatus ook meegewerkt hebben aan ons koloniale verleden. Ik ben van mening dat degenen die deze personen het liefst zouden willen wissen uit de geschiedenis moeite hebben met zelfacceptatie. Sommige mensen van niet blanke afkomst denken achtergesteld te worden door het koloniale verleden. Men denkt als minder gezien te worden. Dat is een duidelijke slachtofferrol. De oorzaak wordt namelijk niet bij henzelf gezocht maar wordt toegedicht aan de omgeving en het verleden. Het heeft echter geen zin om het verleden te proberen te veranderen of te ontkennen om daarmee het heden te beïnvloeden. Ik denk, en dat is puur psychologisch gezien, dat de oorzaak bij de zelfacceptatie ligt. Ik denk dat sommige mensen liever iemand anders waren geweest, een andere nationaliteit of huidskleur hadden willen hebben. Dat kan je nu eenmaal niet veranderen. Mijn advies is dan ook, kruip uit de slachtofferrol, zoek de oorzaak niet bij de ander, wees trots op jezelf en je geschiedenis, accepteer jezelf zoals je bent en anderen zullen je ook accepteren. Dit is een stukje advies gebaseerd op wetenschappelijke feiten en eigen ervaring.

Comments (2) | Post A Comment! | Permanent Link

Als de wereld je niet bevalt, creer er dan zelf een

Posted at 16:42 on 13/1/2018

Vanmiddag ben ik met mijn vrouw en dochter naar de film The Greatest Showman geweest. Het gaat over het leven van Phineas Taylor Barnum. Ik zal niet te veel verklappen over de film maar ik kan u wel vertellen dat het groots en meeslepend is. Ik heb er erg van genoten. Sterker nog, ik was echt geraakt door het leven en de ideeën van deze man die aan de wieg heeft gestaan van het beroemde Circus Barnum. Deze man had een droom. Hij bekeek de wereld en de mensen en zag meer dan de meeste anderen. Hij zag mogelijkheden en talenten. Hij creëerde zijn eigen werkelijkheid en dat raakte me want dat is wat ik ook dagelijks doe en dan bedoel ik niet alleen tijdens het schrijven van mijn boeken. Natuurlijk, tijdens het schrijven schep ik mijn eigen wereld en creëer ik mijn eigen waarheid maar ook in het dagelijks leven doe ik dat. Als tijdens een grijze herfstdag onze tuin er mistroostig en somber bijligt dan plaats ik daar in mijn hoofd wat zingende elfjes of grazende eenhoorns in. U moet eens weten hoe een tuin daarvan opknapt.

 

Als u tijd en gelegenheid heeft dan moet u deze film echt gaan zien. Het is een mengeling van show en drama maar is dat niet wat het echte leven ook is. Weet u wat Barnum deed, hij gaf mensen een kans. Mensen waar niemand naar omkeek. Mensen die door anderen waren uitgekotst omdat ze afweken van de grijze massa. Mensen die door anderen verstoten waren, die liet hij optreden in zijn circus. Natuurlijk, hij deed dit uiteraard ook om er geld mee te verdienen maar hij gaf hen daarmee wel iets wat ze nooit hadden gekend. Hij gaf ze een doel, een leven, een familie en een thuis onder het motto: als ze toch al om je lachen dan kan je ze daar beter flink voor laten betalen.

 

Het zette mij wel aan het denken. Is er veel verandert sinds de tijd waarin Barnum leefde? Kennen wij nog freakshows waarin mensen die afwijken worden tentoongesteld? Niet op de manier zoals dat in de 19e eeuw gebeurde maar dat komt niet omdat wij zoveel beschaafder zijn geworden. Mensen die lichamelijk- of psychisch afwijken van wat ‘normaal’ wordt beschouwd zijn er nog steeds en ik reken mijzelf daar ook onder. Als ik zie hoe het er tegenwoordig in de wereld aan toegaat dan denk ik wel eens dat de ‘normaal’ niet meer bestaat.

 

Nee, echte freakshows hebben we niet meer waarin we mensen letterlijk tentoonstellen. Hoewel, we kijken op televisie en internet maar wat graag naar het leed en ongemak van anderen. Dat heet tegenwoordig reality-tv. En dat gaat ver hoor mensen. Denk maar eens aan wat er gisteren bijvoorbeeld met Samantha de Jong alias Barbie is gebeurd. Wat dat betreft is er niet veel veranderd. Ik denk zelfs dat het alleen maar slechter is geworden. Mensen worden tentoongesteld op televisie en van enige nazorg is geen sprake. Wat dat betreft had Barnum het beter voor elkaar. Hij deed het misschien dan ook alleen maar voor het geld en voor de show maar hij had wel hart voor zijn artiesten.

 

Tja, mensen zullen niet snel veranderen. Toch probeer ik me dagelijks in te zetten om een stukje begrip te weken voor mensen met een psychische kwetsbaarheid. En weet u waarom? Misschien wel omdat ik net zoals Barnum een droom heb.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Wat gaat 2018 ons brengen?

Posted at 15:06 on 2/1/2018

Het is een terugkerende vraag, wat gaat het nieuwe jaar ons brengen? In ieder geval veel regen en wind, althans de eerste dagen maar dat bedoel ik uiteraard niet. Wat staat ons dit jaar te wachten? Komt er eindelijk een oplossing voor de langslepende oorlog in Syrië of staat er met de recente ontwikkelingen in IRAN een nieuw conflict op de stoep. Destabilisatie van regimes in het Midden-Oosten voorspellen meestal niet veel goeds.

Hoever gaan de nucleaire ambities van Noord-Korea? Wie geeft het eerste toe in het spelletje mijn-raket-is-lekker-groter-dan-die-van-jou of naaien Trump en Kim elkaar steeds verder op tot er eentje tijdens een nucleair orgasme zijn raketten over de wereld spuit.

 

Tja, de wereldpolitiek. Om eerlijk te zijn is het een beetje een ver-van-mijn-bed-show. Ik heb al moeite alle ontwikkelingen in ons eigen landje bij te houden, laat staan die van de rest van de wereld. Ik heb ook niet het idee dat ik daar zoveel invloed op kan uitoefenen, dus laat ze maar. Ik zie het resultaat wel. Ik ben veel benieuwder naar wat 2018 ons kikkerlandje brengt. Komen de mensen eindelijk weer een beetje tot elkaar of wordt de polarisatie en het individualisme nog groter. Ik begin onderhand kotsmisselijk te worden van die mensen die overal maar op tegen zijn en hun wil aan anderen op willen leggen. Ze zullen het best met de juiste intenties doen maar bereiken juist het tegenovergestelde. In plaats van meer begrip voor elkaar te kweken, krijgt men steeds een grotere hekel aan elkaar. Niet echt de juiste voedingsbodem wanneer je als inwoners van Nederland tot elkaar veroordeeld bent. Misschien moeten we eens leren dat er verschillen zijn tussen mensen en dat niet iedereen over elk onderwerp hetzelfde denkt. Dat maakt een samenleving nu juist zo interessant.

 

Op persoonlijk vlak staat er van alles te gebeuren. Op 29 september van dit jaar zal mijn nieuwe roman Jelena – De onbekende held het levenslicht zien. Ik ben heel trots op dat boek maar dat ben ik uiteraard op elk boek dat ik tot nu toe geschreven heb. Toch is deze roman heel speciaal voor mij. Het is lastig uit te leggen. Misschien komt het door het bijzondere verhaal of omdat het emotioneel zwaar was dit boek te schrijven. Misschien omdat het bij een nieuwe uitgever uitkomt of omdat de Russische minister van propaganda persoonlijk de promotie op zich neemt. Dat laatste is uiteraard een grapje hoewel… ik heb een heel speciale promotieactie voor ogen en dat heeft alles met Rusland te maken. Wacht maar rustig af…

 

Binnenkort ga ik beginnen aan een non-fictieboek over stigmatisering, dit naar aanleiding van een aantal presentaties die ik het afgelopen jaar heb gegeven. Daar merkte ik hoe weinig er nog steeds bekend is over dit onderwerp (ook bij de professionals). Ik wil graag mijn steentje bijdragen om, mede door mijn eigen ervaringen op dit vlak, meer bekendheid te geven bij het grote publiek over wat stigmatisering is en wat de gevolgen kunnen zijn.

Naast dit ‘leerboek’ staat een nieuw deel van wat ik inmiddels de Ron-en-Geertje serie noem op stapel. Na De 8 Poorten en Een boodschap uit het verleden ben ik zelf ook heel benieuwd hoe het de twee jonggeliefden vergaat. Kan Geertje wennen in onze huidige tijd? Gaan ze trouwen? En welke rol heeft de mysterieuze Broeder Edward nu precies gespeeld? Ik hoop er antwoord op te krijgen.

En dan zijn er natuurlijk nog de nodige schrijfwedstrijden waar ik aan heb meegedaan en nog aan mee wil gaan doen. Vorig jaar zijn drie van mijn verhalen in bundels opgenomen, was ik genomineerd voor de BookStoreDay prijs en won ik de juryprijs bij Anno Domini 892. Of ik dat dit jaar kan evenaren weet ik niet maar ik zal mijn best doen. Het is niet alleen leuk om aan de wedstrijden mee te doen, het levert mij ook de nodige publiciteit op en dat heb je als schrijver hard nodig om je boeken aan de man (of vrouw (of… nou ja wat dan ook)) te brengen.

 

Maar genoeg over mijzelf. Ik wens u en jullie allen een heel goed 2018 toe. Maak er wat moois van maar wat je ook doet, doe het voor en met elkaar. Dat is mijn wens voor het nieuwe jaar.

Comments (1) | Post A Comment! | Permanent Link

De betekenis van het Kerstfeest

Posted at 14:23 on 21/12/2017

Als ik aan u vraag wat voor u de betekenis van het Kerstfeest is, wat is dan uw antwoord? Zijn het voor u alleen twee extra vrije dagen. Gaat het om de gezelligheid en de cadeautjes. Vindt u vooral het lekkere eten belangrijk. Denkt u meteen ho ho ho aan de kerstman en zijn arrenslee of heeft het kerstfeest voor u wellicht helemaal geen betekenis. Is het verworden tot een grote commerciële show waarbij van ‘de ware kerstgedachte’ geen enkele sprake meer is.

 

Weet u wat het Kerstfeest voor mij betekent? Tijdens Kerst herdenk ik dat Jezus Christus als kindje naar de aarde is gekomen. Is dat dan alles? Nee! Als het alleen om de geboorte zou gaan doe ik Gods Zoon tekort. Kerst is het eerste heilsfeit maar niet het enige. Kerst is onlosmakelijk verbonden met Goede Vrijdag, Pasen, Pinksteren, Hemelvaart en uiteindelijk de Wederkomst. Oei, dan krijgt Kerst meteen een wrange bijsmaak. Zo’n lief klein baby’tje is schattig maar een stervende volwassen man aan het kruis niet. Toch kan het een niet zonder het ander.

 

Ik weet niet of u in God geloofd en in het feit dat Zijn Zoon voor onze zonden gestorven is. Het is ook best moeilijk om te aanvaarden dat een Ander voor ons de straf heeft gedragen. Wij willen als mensen graag alles zelf doen. Dat is overigens een hele goede eigenschap. We kunnen als mens veel goede dingen doen, zeker ook voor anderen, alleen een plekje in de hemel verdienen… nee, dat kunnen wij niet. Daar hebben we toch echt het offer van het Lam voor nodig.

 

Ik weet niet of u in God geloofd en in de geboorte van Zijn Zoon. Ik weet dat Hij wel in u gelooft en nu ik dit schrijf realiseer ik me dat u welzeker in de geboorte van Jezus Christus geloofd. U belijdt dat namelijk elke dag. We leven momenteel in het jaar 2017 na Christus. De geboorte van Christus heeft zoveel invloed gehad op deze wereld dat onze westerse jaartelling erop gebaseerd is. Elke keer wanneer u ergens de datum opschrijft erkent u daarmee dat Jezus Christus 2017 jaar geleden geboren is in Bethlehem.

 

Mag het met Kerst dan helemaal nergens anders over gaan? Wat mij betreft wel. Ik wil u niets opdringen. Jezus zelf heeft ons in het evangelie geleerd wat naastenliefde is. Het is een groot goed wanneer wij als familie tijdens de Kerst gezellig samen komen en lekker met elkaar eten. Kerst is een tijd van verzoening. Misschien een mooi moment om die langslepende ruzie eens bij te leggen of dat familielid uit te nodigen die u al in geen jaren hebt gezien. Jezus heeft ons geleerd om onze naasten lief te hebben maar ook om voor onze vijanden te bidden. Als we de komende dagen eens allemaal in liefde naar elkaar omzien dan wordt het pas echt Kerst in ons hart. Verlangt u daar ook zo naar?

 

Ik wil u vanaf mijn schrijfplekje graag hele goede dagen toewensen en ik hoop u in het nieuwe jaar weer te ontmoeten.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Het creren van de perfecte mens

Posted at 12:40 on 14/12/2017

In deze wereld draait alles uiteindelijk om maar één ding en dat is geld. Geld betekent macht. Geld betekent kennis. Geld bepaalt wie overheerst en wie wordt onderdrukt. Houd dit gegeven goed in het achterhoofd bij het lezen van deze blog. Een blog die overigens de nodige weerstand kan opwekken bij wie een andere mening is toegedaan. U bent alvast gewaarschuwd.

 

Regelmatig wordt in vakliteratuur de zoveelste doorbraak gemeld op het gebied van de geneeskunde. Opgetogen artsen en wetenschappers melden juichend dat de genezing van bepaalde ziektes weer een stukje dichterbij is gekomen. Wanneer ik zo’n bericht lees dan juich ik van harte met ze mee. Diezelfde artsen en wetenschappers melden soms net zo opgetogen dat er weer een grote stap is gezet bij het voorkomen van ziektes. Dan blijft het van mijn kant stil. Iets verder lees ik namelijk dat aandoening X, Y en Z nu in een vroegembryonaal stadium kan worden vastgesteld die de aankomende ouders de keus geeft het nog ongeboren kind te laten verwijderen. De Japanse wetenschapper Hamitho zegt hierover: “…binnen enkele jaren zijn wij in staat de meest voorkomende (chronische) ziektes embryonaal op te sporen ook als deze zich pas tijdens een latere levensfase openbaren. Kinderen met een aangeboren afwijking zullen tot het verleden behoren. Uiteindelijk zijn wij in staat zijn de perfecte mens te creëren die een lang en gezond leven kan hebben…” En dan beste mensen, dan bekruipt mij een gevoel van onbehagen of misschien wel van angst.

 

Als wij namelijk over een aantal jaar in staat zijn de meest voorkomende ziektes embryonaal op te sporen, wie bepaalt dan wie blijft leven en wie niet? Wie bepaalt welke ziekte of aandoening erg genoeg is om een zwangerschap af te breken? De ouders, zegt u. Daar kan ik mij in vinden hoewel ik persoonlijk nooit voor een abortus zal kiezen. In mijn ogen is ieder mensenleven evenveel waard. Die waarde hangt wat mij betreft niet af van het feit of iemand gezond is of niet. Ik ken veel ouders en chronisch zieken die er net zo over denken maar er bestaat nu eenmaal wettelijk zoiets als het recht op abortus. Als ouders daarvoor kiezen is dat hun goedrecht.

 

Ik begon deze blog dat uiteindelijk alles in deze wereld alleen draait om geld. Zieke mensen kosten geld. Zieke kinderen kosten geld. Mensen waarvan je weet dat ze op latere leeftijd een ernstige aandoening krijgen kosten geld. Geld dat beter te besteden is. Geld dat ook gebruikt kan worden om wapens te kopen. Geld dat hard nodig is om grondstoffen aan te schaffen of wat mij betreft het klimaatprobleem op te lossen. Wat nu als geld uiteindelijk het criterium wordt voor wie mag blijven leven en wie niet. We willen toch zo graag de perfecte mens creëren, daar moet je wel iets voor over hebben. Stelt u zich eens een wereld voor met mensen die nooit meer ziek worden, dat zou toch prachtig zijn. Werknemers die nooit een dag thuisblijven omdat ze niet lekker zijn. Soldaten die altijd paraat staan en niet uitvallen door ziekte, daar win je pas oorlogen mee!

 

Weet u, als ik twintig jaar later was geboren had ik wellicht nooit bestaan. Mijn vrouw ook niet want die is slechthorend en beseft u wel wat hoortoestellen en bezoeken aan de kno-arts kosten? Mijn oudste zoon ook niet. Hij heeft Asperger en dat is wel heel lastig om over mijn jongste zoon nog maar te zwijgen. Bij hem is op twaalfjarige leeftijd diabetes type 1 vastgesteld. Moet u eens kijken wat dat de samenleving kost. Waarschijnlijk had alleen mijn dochter mogen blijven leven want zij is (tot nu toe althans) gezond. Stel ik het te zwartwit voor? Ik hoop het van ganser harte maar ik vrees echt het ergste…

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Ik zal voortaan beter naar mijn vrouw luisteren!

Posted at 15:40 on 9/12/2017

Ik heb net de titel boven dit stukje getypt en nu ik het teruglees lijkt het bijna zon strafregel die je vroeger op school moest schrijven. Ronald, schrijf vijfhonderd keer: Ik zal voortaan beter naar mijn vrouw luisteren.

Zo is het niet bedoeld. Het is geen straf, hoewel ik mij kan voorstellen dan menig man gruwt bij de gedachte dat hij beter naar zijn vrouw moet luisteren. Mannen weten toch immers alles beter! Als u dat vindt dan laat ik u graag in die waan. Ik ga daarover niet in discussie want dat ontaardt in een oneindig gehakketak waar we toch niet uitkomen.

Nee, de titel boven dit schrijfsel slaat op mijn goede voornemen. En zoals het doorgaans met voornemens gaat zal er ook deze keer weer weinig van terechtkomen maar beste mensen, het voornemen is er in ieder geval.

Waarom zou ik eigenlijk voortaan beter naar mijn vrouw luisteren? Is zij zo wijs? Is zij alwetend? Daar laat ik mij liever niet over uit. Dat is niet bevorderlijk voor mijn huwelijk, begrijpt u. Feit is wel dat zij vaak beter weet wat goed voor mij is dan ikzelf. Ik heb namelijk moeite om mijn eigen grenzen te bewaken. Daar kan ik niets aan doen. Dat is een voortvloeisel van mijn psychische kwetsbaarheid.

Wacht even, dat is niet helemaal waar wat ik nu zeg. Ik kan er wel wat aan doen. Ik heb immers niet voor niets samen met mijn hulpverleners een uitgebreid signaleringsplan opgesteld. In dat plan staan al mijn verschillende gemoedstoestanden beschreven, hoe ik ze kan herkennen en hoe ik kan voorkomen dat ik doorschiet naar de manische- of juist de depressieve kant. Het geeft mij houvast en helpt mij bij het bepalen en bewaken van mijn grenzen.

Is het dan toch nodig voortaan beter naar mijn vrouw te luisteren? Ja! Het plan is namelijk niet alleen voor mijzelf maar ook voor mijn omgeving en daar maakt mijn vrouw een belangrijk deel vanuit. Zij kent mij als geen ander en ziet wanneer ik over de grens dreig te gaan.

En zo zijn we weer terug bij het begin en bij mijn goede voornemen. Ik zal voortaan beter naar mijn vrouw luisteren! Het is voor mij helaas noodzakelijk om staande te blijven in het leven maar ach mannen zo erg is naar je vrouw luisteren nu ook weer niet hoor.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Uiteindelijk wordt alles een naamloze herinnering

Posted at 12:15 on 30/11/2017

Er is een tijd geweest dat mijn kleine grijze celletjes (zoals Hercule Poirot zo mooi zegt) optimaal werkte. Ik kon me de kleinste details van heel lang geleden herinneren en dat vaak tot vervelens toe. Tegenwoordig lijkt het wel of er ergens een gaatje zit waardoor de celletjes spontaan mijn hoofd verlaten en er niets voor in de plaats terugkomt. Ik merk dat mijn geheugen achteruitgaat en dat het tempo waarmee dat gebeurt toeneemt. Het zal ongetwijfeld alles met mijn persoonlijkheids- en bipolaire stoornis te maken hebben. Het treedt voornamelijk op wanneer ik tegen een manische periode aanzit of wanneer er veel prikkels zijn. Mijn vroegere zelfmedicatie van alcohol en giftige kruiden zal ook niet echt een positieve bijdrage geleverd hebben aan mijn geheugencapaciteit.

 

Wanneer ik boodschappen doe schrijf ik een boodschappenbriefje, ook wanneer het maar om een of twee artikelen gaat. Het is een vreemd fenomeen. Thuis weet ik precies wat ik nodig heb maar zodra ik de winkel binnenstap met al die vreemde mensen om mij heen dan weet ik niets meer. Gelukkig heb ik dan het briefje bij me, als ik dat tenminste niet vergeet mee te nemen. Ook dat overkomt me dikwijls.

 

In gesprekken kan ik soms niet op bepaalde woorden komen. Ik zie in gedachte zo het voorwerp voor me maar ik kan me de naam niet meer herinneren. In een rustige omgeving is er niets aan de hand maar staat er op de achtergrond een radio of televisie aan of praten er mensen door elkaar heen dan laten mijn hersenen het afweten. Ik heb er wel een trucje voor hoor. Ik beschrijf het voorwerp dat ik in gedachte zie en hoop er zo mee weg te komen. Vreemden valt het (nog) niet op. Mijn vrouw en kinderen merken het wel maar die zijn zo lief om er niets van te zeggen en regelmatig lachen we er maar om. Hetzelfde geldt wanneer ik iets dubbel vertel omdat ik niet meer weet dat ik het vlak daarvoor ook al gezegd heb.

 

Als ik rustig thuis ben is er niets aan de hand, dat is het gekke. Uiteraard heb ik de symptomen van beginnende dementie opgezocht want dat was toch ook het eerste waar u aan dacht toen u bovenstaand stukje las. Gelukkig voldoe ik aan de meeste symptomen niet en mocht het wel zover komen dan zien we dat tegen die tijd wel weer. Daar ben ik tegenwoordig heel makkelijk in geworden.

 

Ik weet niet hoe het zich verder zal ontwikkelen. Misschien blijft het hierbij, misschien wordt het erger, misschien wordt alles voor mij uiteindelijk een naamloze herinnering zoals de meesten van ons zelf ook naamloze herinneringen zullen worden. Maar mocht u me in de toekomst een keer ergens tegenkomen en ik weet niet meer waar ik ben… wilt u dan zo vriendelijk zijn me thuis te brengen. U kunt me herkennen aan mijn hoed.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Ik ben soms net een groot kind

Posted at 14:06 on 20/11/2017

Ik ben soms net een groot kind. Nou ja soms, nu ik erover nadenk misschien wel altijd. Lichamelijk ben ik geen kind hoor. Ik ben 46 jaar, 1.84 meter in lengte en over de breedte zullen we het maar niet hebben. Dat kun je nauwelijks nog kinderafmetingen noemen. Als ik dus zeg dat ik soms net een groot kind ben doel ik op mijn gedrag en mijn gevoelens. Schaam ik me daarvoor? Nee! Ben ik niet bang dat anderen me kinderachtig vinden? Nee, dat is namelijk hun probleem, niet dat van mij. Is het niet lastig als je jezelf een groot kind voelt? Soms wel. Soms keert het zich tegen mij maar ik denk dat anderen er hoofdzakelijk meer last van hebben dan ikzelf.

 

Ik ben soms net een groot kind en meestal is dat fantastisch. Mijn wereld bestaat namelijk niet alleen maar uit saaie grijze mensen die zich als volwassenen gedragen en doen wat hen is aangeleerd. Nee, mijn wereld kent zoveel meer wezens. Mijn wereld is mijn eigen grote sprookjesboek. U mag er ook deel van uitmaken hoor. Het is niet exclusief voor mij alleen en de toegang is gratis. Er wonen elfjes, dwergen, eenhoorns en nog veel meer fantastische figuren. Soms komt Roodkapje op de koffie. Ze neemt altijd iets lekkers mee in haar mandje. Doornroosje heb ik al een tijdje niet gezien. Die zal zich wel weer geprikt hebben aan een spinnenwiel. Bezoek uit de sprookjeswereld is altijd leuk. Je hoort de laatste nieuwtjes. Wist je trouwens dat Assepoester weg is bij de prins? Je hebt het niet van mij hoor. Ik hoorde het afgelopen weekend van een van de dwergen. Het is nog een hele rel geweest in het kasteel.

 

Ik ben soms net een groot kind en een enkele keer is dat vervelend. Dan zitten er monsters onder mijn bed maar als ik heel stil blijf liggen en mijn ogen sluit dan gaan ze vanzelf weer weg. Dan kijk ik uit het raam en staat de boze wolf in de tuin en dat gebeurt net altijd als ik iets uit de schuur moet hebben. Dan spreekt een onbekend iemand mij aan en dan raak ik weleens in paniek.

 

Ik ben soms net een groot kind en regelmatig is dat lastig voor anderen. Anderen weten niet wat er zich in mijn hoofd afspeelt en denken dat ik net zo reageer als elk willekeurig ander persoon. Dat botst weleens. Ik ben dan wel volwassen maar vind het vaak moeilijk mij ook als een volwassen persoon te gedragen. Meestal gebeurt dat bij vreemden of in heel drukke situaties. Op zulke momenten neemt het kind in mij het over. Ik heb er niet zo’n last van, anderen wel. Die weten op zulke moment niet hoe ze met mij om moeten gaan. Een ander terugkerend punt zijn mijn grenzen. Net zoals een kind vind ik het moeilijk die te bepalen en te bewaken. Als je mij in deze periode mijn gang laat gaan dan koop ik de hele winkel met kerstversiering leeg. Hetzelfde geldt voor het indelen van mijn werkzaamheden. Gelukkig heb ik dierbaren om mij heen die dat in goede banen leiden.

 

Ik ben soms net een groot kind maar dat kan mij lekker niets schelen. Ik ben namelijk gelukkig met mijn leven zoals het nu gaat. Laat mij maar lekker ronddolen in mijn eigen sprookjeswereld. En als iemand daar moeite mee heeft dan zeg ik net als ieder ander kind: LEKKER PUH!

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Nationalisme en zelfstigma

Posted at 09:50 on 16/11/2017

Wat voelt u zich? Goed, zegt u. Sorry maar ik vroeg niet hoe u zich voelt maar wat u zich voelt. Begrijpt u niet waar ik heen wil? Dan zal ik u een eindje op weg helpen. Ik voel mij Nederlander. Ik voel mij geen wereldburger of Europeaan. Het mondiale denken staat veel te ver van mij af. Ik heb al moeite genoeg bij te houden en te begrijpen wat er zich allemaal in mijn eigen landje afspeelt laat staan op Europees niveau of wereldwijd. Ik zou er helemaal gek van worden want tegenwoordig moet je ook overal iets van vinden. Consumeren alleen is niet voldoende, je moet overal een mening over hebben. Laat mij dan maar lekker kleinschalig denken en mij Nederlander voelen.

 

Ik voel mij Nederlander en daar ben ik blij om. Sterker nog, ik ben daar zelfs trots op. Dat kleine vlakke landje, grotendeels veroverd op het water, menigmaal onder de voet gelopen maar telkens er weer bovenop gekomen. Dat is toch iets om trots op te zijn! En toch beste mensen, is dat tegenwoordig een heel beladen onderwerp. Wanneer je zegt trots te zijn op Nederland en onze nationale geschiedenis dan word je van alles en nog wat verweten. Trots? Hoe durf je! Kijk eens wat voor slechts de Nederlanders in het verleden allemaal hebben gedaan! Ja, en dan… Ik ken geen landen die een verleden hebben zonder misstappen of geweld. Moeten wij ons verantwoordelijk voelen voor wat onze voorvaderen verkeerd hebben gedaan? Ik vind van niet. Als dat zo zou zijn gaat geen enkel volk vrijuit. Je kan de mensen in Scandinavië niet verantwoordelijk houden voor wat de Vikingen ons hebben aangedaan. Hetzelfde geldt voor de Spanjaarden (80-jarige oorlog), Fransen (tijd van Napoleon) of de Duitsers (2e Wereld Oorlog) en zo kan ik nog wel even doorgaan. We moeten ons niet een soort collectief eeuwigdurend schuldgevoel laten aanpraten.

 

Moeten we het verleden dan helemaal vergeten? Moeten we net doen of onze voorvaderen altijd zo braaf zijn geweest? Nee, zeker niet. Je moet de dingen benoemen en ervan leren. Dat is het mooie van geschiedenis. Je ziet oorzaak en gevolg zodat je niet dezelfde fouten hoeft te maken. Helaas is de mensheid wat dat betreft minder ontwikkeld dan wij denken want keer op keer gaan we opnieuw in de fout. Maar dat doet niets af van het feit dat ik nog steeds trots ben om Nederlander te zijn. Met nationalistische gevoelens of uitingen is niets mis.

 

De kop boven dit stukje heb ik nationalisme en zelfstigma genoemd. Ik zie het als een vorm van zelfstigma dat wij niet meer trots durven te zijn op wat wij als Nederlanders bereikt hebben, op ons verleden, onze nationale symbolen en daarmee ook op onze toekomst. We hebben ons een collectief schuldgevoel laten aanpraten dat zover gaat dat sommigen twijfelen of het plaatsen van de nationale driekleur eigenlijk nog wel kan. Het Wilhelmus leren op school, wat een onzin! We zouden het liefst allerlei beelden en schilderijen van onze voorvaderen aanpassen of verwijderen alsof we daarmee de geschiedenis kunnen herschrijven. We schamen ons voor ons Nederlanderschap. Mensen, dat is nergens voor nodig! Wees trots op wie u bent. Andere volkeren zijn dat namelijk ook. Waarom denkt u dat in verschillende steden jongeren van Marokkaanse afkomst de straat opgingen om feest te vieren toen Marokko zich plaatste voor het WK? Omdat zij trots zijn op hun afkomst, ongeacht waar ze nu wonen. Dat vinden wij dan vreemd maar wij zijn degene die zich afwijkend gedragen. Zij voelen zich verbonden door hun afkomst. Zij zijn trots op hun volk ook al wonen ze nu in een ander land. Ik denk dat wij daar als Nederlanders nog veel van kunnen leren.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

In mijn zwakheid ben ik sterk

Posted at 11:30 on 9/11/2017

Het kwam vanmorgen zomaar in mij op, dit ene zinnetje. In mijn zwakheid ben ik sterk. Nu geloof ik niet in toeval dus voelde ik mij meteen geroepen er een blog aan te wijden. Het is namelijk waar, in mijn zwakheid ben ik sterk. Weet u waar het vandaan komt? Het komt uit de Bijbel. Het staat in 2 Korintiërs 12 vers 10, om precies te zijn. Het heeft daar een iets andere context. In Korintiërs beschrijft de apostel Paulus dat hij tot driemaal toe Christus heeft gesmeekt hem te bevrijden van de doorn in zijn vlees waarna Christus hem duidelijk maakt dat kracht juist zichtbaar wordt door zwakheid. Nu weet ik niet of u gelovig bent, ik wel, maar dat doet er nu even niet toe. Het gaat erom dat dit ene zinnetje in mijn zwakheid ben ik sterk toepasbaar is op ons allemaal.

 

Afgelopen maandag stond er een interview met mij in het NRC (voor wie het nog niet gelezen heeft, dit is de link). Weet u wat de reactie was die ik het meest kreeg? Wat moedig dat je dit allemaal durft te vertellen. Dat zette mij wel aan het denken. Voor mij is het namelijk tegenwoordig de normaalste zaak van de wereld om volledig open over mijzelf, mijn gevoelens en mijn kwetsbaarheden te zijn. Het is wel eens anders geweest. Vroeger hield ik de schijn op en deed ik of ik een perfect leven had terwijl ik vanbinnen kapotging. Die muur om mij heen gaf mij geen bescherming, het bracht mij alleen steeds meer ellende.

 

Weet u wat het gelukkigste moment van mijn leven is geweest? De dag dat ik mijn zwakheden toegaf. De dag dat ik erkende dat er binnen in die stoere sterke buitenkant een heel klein Ronaldje zat die niet meer wist hoe het verder moest. Op het moment dat ik erkende dat ik zwak was kon ik om hulp vragen. Weet u, hoe oud u ook bent, het is niet erg om hulp te vragen. Het is niet erg te erkennen dat u het niet alleen kunt. Uw eigen zwakheden herkennen en erkennen stelt u in staat uw leven een andere wending te geven. Door uw eigen zwakheden toe te geven ontdekt u namelijk niet alleen waar u niet goed in bent, u leert ook uw sterke kanten kennen. Als u uit uw comfortzone komt ontdekt u talenten waarvan u niet wist dat u ze had. Dat is uw beloning wanneer u uw zwakheden toegeeft.

 

Moet u dan meteen aan de hele wereld uw kwetsbaarheden laten zien? Wat mij betreft niet. Dat is uw eigen keus. Niemand kan u daartoe dwingen. Ik heb er wel voor gekozen volledig open te zijn en weet u waarom? Als er in het verleden wellicht mensen ook tegenover mij open waren geweest had ik nooit zolang met mijn problemen blijven lopen. Als ik had geweten dat er meer mensen waren met dezelfde klachten had ik misschien veel eerder aan de bel getrokken. Dat voorbeeld had ik niet en daarom wil ik graag zo’n voorbeeld zijn voor anderen. Ik heb mijn schaamte overwonnen. Wat zeg ik, u hoeft zich helemaal nergens voor te schamen. Ieder mens heeft sterke- en minder sterke punten. Daar hoeven we ons niet voor te schamen. Wat zouden we toch een mooie wereld hebben wanneer iedereen helemaal zichzelf kan zijn. Doet u mee?

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Waar de humor verdwijnt, de stress verschijnt

Posted at 11:57 on 7/11/2017

Is het u weleens opgevallen dat de mensen tegenwoordig zo weinig van elkaar kunnen hebben. Misschien ligt het aan mij hoor maar het lijkt wel of iedereen veel sneller op zijn of haar teentjes getrapt is dan pakweg een jaar of dertig geleden. Wanneer er vroeger bijvoorbeeld een serieuze reclamecampagne op televisie was met een grappige ondertoon dan werd daar smakelijk om gelachen. Wanneer in het verleden een ludieke actie werd opgezet door de een of andere cabaretier of komiek dan zag men daar de humor van in. Tegenwoordig niet meer. In onze huidige tijd wordt er bij de eerste de beste grappig bedoelde campagne meteen een actiegroep opgericht of bedreigingen geuit. Het lijkt wel of men de humor ergens niet meer van inziet met alle gevolgen van dien. Waar de humor verdwijnt, de stress verschijnt.

 

Kent u trouwens die van die bekende turner die iets bij wilde verdienen in een slagerij maar niet goed wist hoe de snijmachine werkte? Hij heet nu Epke Zonderhand.

 

Wacht eens… misschien is het wel andersom. Misschien had de kop moeten zijn: waar de stress verschijnt, de humor verdwijnt. Heeft het soms iets met ons jachtige bestaan te maken. Zijn we zo druk met van alles en staan we zo bol van de stress dat we nergens meer tegen kunnen. Wat het aantal burn-outs en andere stress gerelateerde klachten betreft kan ik best weleens gelijk hebben. Ligt daar misschien de oorzaak van het probleem? Is het een combinatie van werk- en prestatiedruk en alles wat er op social media op ons afkomt? Onderschat dat ook niet hoor. We worden de hele dag door overspoeld met berichten over hoe we jong en fit kunnen blijven, terreurdreiging en allerhande klimaatproblemen.

 

Dat er zo’n ophef wordt gemaakt over de opwarming van de aarde snap ik persoonlijk niet. Ik vind het een prima ontwikkeling. Hoe warmer het wordt hoe minder gas ik ’s winters hoef te stoken. Besparen we fossiele brandstof is het weer niet goed.

 

Het duurt nog even voordat het 2018 is maar ik spreek alvast de wens uit dat we met z’n allen meer gaan lachen en minder gaan zeuren en zeiken. Humor is van alle tijden en plaatsen. Lach eens ergens om in plaats van meteen in de tegenaanval te gaan. Als u het ergens niet mee eens bent, probeer dan de humor ervan in te zien in plaats van boos te worden. Humor heeft uiteraard grenzen. Humor moet voor en van iedereen zijn. Het is prima om bepaalde mensen of groepen op de hak te nemen maar je moet ze niet tot de grond toe afbranden. Humor heeft als doel een plezierig gevoel op te roepen en dat kan soms best op het randje zijn maar het mag niemand beschadigen. Ik zal dus nooit beweren dat in het kader van de humor alles maar kan en mag. Er zijn uiteraard grenzen en als die worden overschreden mag u daar best op reageren maar dan wel op een fatsoenlijke manier.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Stilte

Posted at 10:46 on 28/10/2017

Kunt u ook zo genieten van de stilte om u heen? Ik wel. Ik vind het heerlijk om in alle rust een boek te lezen of gewoon na te denken over de grote levensvragen. Toegegeven, rust en stilte zijn voor mij cruciaal. Van te veel geluiden of beweging om mij heen raak ik overprikkeld. Ik kan niet lezen terwijl er op de achtergrond gepraat wordt of er een andere geluidsbron is. Ik kan ook niet schrijven in een onrustige omgeving. Sterker nog, wanneer er meerdere mensen tegelijk praten in mijn nabijheid kan ik het gesprek niet meer volgen. Dat heeft niets met mijn gehoor te maken maar met de afhandeling in mijn hersenen. Te veel geluiden tegelijkertijd kunnen ze niet verwerken. Dat resulteert in een brei van onverstaanbare geluiden.

 

Tegenwoordig lijkt het wel of er overal geluid is. Stilte is ongemakkelijk. Zonder geluiden weten mensen niet wat ze moeten doen. Let maar eens op in de wachtkamer. Mensen staren naar de grond of op hun mobieltje om elkaars blik maar te vermijden. Op veel andere plaatsen is het niet anders. Denk maar eens aan de achtergrondmuziek in een winkelcentrum, allerlei drukke geluiden op de televisie of van die keiharde ringtones van telefoons die te pas en te onpas overal klinken.

 

Wij brengen als gezin al meer dan vijftien jaar onze vakantie door in de Weerribben. Daar komt het nog regelmatig voor dat je ’s avonds niets anders hoort dan alleen wat natuurlijke geluiden. Heerlijk vind ik dat. Dan kom ik helemaal tot rust. Helaas wordt ook daar de stilte steeds vaker verstoord door langsrazende motoren of mensen die het nodig vinden met open raam en de radio op tien door de natuur te rijden. Dat laatste begrijp ik werkelijk niet. Hoe kan je van die prachtige natuur genieten met zoveel herrie om je heen.

 

U zult me wel een ouwe zeikerd vinden. Zo’n zielige oude opa die gesteld is op zijn rust. Helaas voor u, ik ben nog geen opa en zeker niet zielig. Weet u dat al dat kabaal en gejaag helemaal niet goed is voor een mens. Er is een tijd van inspanning en een tijd van ontspanning. Rust en stilte zijn nodig om lichaam en geest in balans te houden. Wie niet voldoende rust krijgt, raakt vroeg of laat overspannen. Ik hoop niet dat ik u nu iets nieuws vertel. Alhoewel, aan de cijfers te zien is het niet algemeen bekend dat stilte goed is voor een mens. Het aantal mensen dat met spanningsklachten aanklopt bij de huisarts stijgt nog steeds. We jagen maar voort in de snelheid van de tijd en vergeten onze rust te nemen.

 

Dit weekend wordt de klok verzet en is het de dag van de stilte. Stuitend eigenlijk dat zo’n dag nodig is. Is het voor ons zo lastig geworden de rust en stilte te zoeken dat we daar een speciale dag voor nodig hebben. Als we nu eens allemaal wat minder herrie maken dan krijgen we wellicht een jaar van de stilte. Zet die mobiele telefoon eens gewoon uit, als iemand u nodig heeft dan komen ze maar langs (het liefst lopend of op de fiets). Laat de televisie of radio gewoon uit, lees een boek (het liefst eentje van mij natuurlijk) en laat uw fantasie de vrije loop. Dat is toch veel fijner dan die eeuwige herrie om u heen. Zullen we dat eens proberen? Ik ben heel benieuwd naar uw ervaring. Als u het heel rustig doet mag u die met mij delen…

Comments (2) | Post A Comment! | Permanent Link

Prestatiedruk de nieuwe volksziekte?

Posted at 10:25 on 24/10/2017

Mag ik u een heel persoonlijke vraag stellen? Voor wie doet u het? Voor uzelf of voor de buitenwereld? Ik val misschien een beetje met de deur in huis en wellicht snapt u totaal niet waar ik het over heb. Ik bedoel uw dagelijkse bezigheden. Of u nu werkt of studeert, jong of oud bent u bent elke dag met iets bezig. Doet u dat voor uzelf of voor de anderen. Wie bepaalt het tempo? Bent u dat zelf of wordt u geleefd. Bent u er tevreden mee of mag het allemaal wel ietsje minder. Zaken om eens goed over na te denken.

 

We leven in een prestatiemaatschappij. Ik hoop niet dat ik u wat dat betreft iets nieuws vertel. We willen een perfecte baan, een perfect gezin, een perfect leven. Aan die perfectie hangt een prijskaartje. Een heel hoge en voor sommigen een té hoge prijs. Waarom zijn we bereid die prijs te betalen? Worden we daartoe gedwongen? Ik denk het wel maar niet door de buitenwereld zoals veel mensen plachten te zeggen. Die drang komt uit onszelf. Het heeft uiteraard wel alles met die wereld buiten ons leven te maken maar de drang komt toch echt uit onszelf. De enige die er wat aan kan doen zijn wij dan ook zelf.

 

Weet u, ooit was ik ook zo. Ik moest in alles de beste zijn. De tweede plek was voor losers, alleen de eerste plaats was perfect. Ik zei op alles ja omdat ik iedereen te vriend wilde houden. Niets was te gek om de allerhoogste perfectie te bereiken. En weet u wat het mij gebracht heeft? Veertig jaar ellende! Dat streven naar perfectie werd bijna mijn ondergang. Veertig jaar lang hield ik de schijn op en geloofde ik ook werkelijk dat ik zo moest leven. Alleen dan zouden mensen mij waarderen. Alleen dan kon ik gelukkig worden.

 

Ik ben door schade en schande wijs geworden. Ik heb een heel moeilijke tijd doorgemaakt maar ik heb het overleefd en er veel voor teruggekregen. Natuurlijk ligt de vijand van perfectie altijd op de loer en moet ik uitkijken niet door te slaan in die richting. Bij alles wat ik doe stel ik mij de waarom vraag. Doe ik het omdat ik het zelf wil of toch omdat ik denk dat het van mij verlang wordt. Ik kan het u allemaal aanraden. Probeer niet te presteren omdat de buitenwereld dat van u verwacht. Aan die eis kunt u toch nooit voldoen. Hoe u ook uw best doet het zal nooit goed genoeg zijn. Doe waar u blij en gelukkig van wordt en trek u van de kritiek van anderen niets aan. Ook al lijkt het wellicht zo, hun leventje is ook verre van perfect. De mensen die het helemaal gemaakt lijken te hebben zijn vaak doodongelukkig.

 

Hoelang houden we de schijn nog op? Voor mij hoeft u het niet te doen. Voor mij hoeft u niet perfect te zijn. Ik zie u liever zoals u echt bent met al uw tekortkomingen en emoties. Laten we ervoor zorgen dat prestatiedruk niet de nieuwe volksziekte wordt. Er zijn er al velen aan bezweken. Zover laat ú het toch niet komen!

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

De omgekeerde wereld

Posted at 11:32 on 20/10/2017

Waarom heeft het zo lang geduurd? Waarom vertel je het pas nu anderen het ook doen? Deze twee zinnetjes heb ik de afgelopen week een paar keer gehoord in praatprogramma’s en gelezen in interviews. Ze werden gesteld aan vrouwen die (vaak na jaren te hebben gezwegen) naar buiten kwamen met hun verhaal over seksueel misbruik en/of ongewenste intimiteiten. Ondanks het feit dat deze vragen ongepast zijn leggen ze wel het probleem bloot. Ik snap wel waarom men vaak heel lang wacht om met het verhaal naar buiten te treden. Dat is omdat we wat dit betreft in de omgekeerde wereld leven waarin slachtoffers bijna moeten bewijzen dat ze echt slachtoffer zijn en er is niemand die dat wil. In de eerste plaats omdat je wel heel sterk in je schoenen moet staan en in de tweede plaats omdat niemand gezien wil worden als het slachtoffer.

 

Weet u waarom mensen zolang wachten hun verhaal openbaar te maken? Omdat ze als ze hun verhaal vertellen wedervragen krijgen in de trant van: ‘Weet je zeker dat je het niet verkeerd begrepen hebt’ of ‘Heb je zelf geen aanleiding gegeven?’ Het is wat dat betreft de omgekeerde wereld. Deze vragen stel je toch ook niet aan iemand die aangifte komt doen van een beroving of diefstal.

 

Ik heb zelf gelukkig geen ervaring met seksueel geweld, wel met psychisch- en lichamelijk geweld. Tijdens mijn jaren op de kleuter-, lagere- en middelbare school ben ik langdurig blootgesteld aan psychisch en lichamelijk geweld door klasgenoten. Het begon met kleine pesterijen maar ging steeds verder en weet u waarom dat zolang heeft door kunnen gaan? Omdat de eerste paar keer toen ik het op school meldde er werd gevraagd: ‘Weet je zeker dat je het niet zelf hebt uitgelokt?’ In plaats van er wat aan te doen en de daders aan te pakken moest ik mij als slachtoffer gaan bewijzen dat er werkelijk iets aan de hand was. Ik kan u vertellen, dat doet wat met je (zeker als klein kind). Dat zorgt ervoor dat je voortaan je bek houdt en alles maar lijdzaam ondergaat met alle gevolgen van dien. Ik heb er een heel scala aan psychische klachten aan overgehouden en moet nog steeds dagelijks vechten om mij staande te houden in het leven. Zonder de juiste hulp en het geduld van mijn gezin en familie had ik het niet gered.

 

Nu begrijp ik dat seksueel-, psychisch- en lichamelijk geweld moeilijk te bewijzen is wanneer er geen fysieke schade is vast te stellen. Dat geeft echter nog niemand het recht om dan maar te twijfelen aan het verhaal van het slachtoffer. Meestal krijgt de dader het voordeel van de twijfel want ja, er is geen bewijs. Is dat niet heel vreemd? Zou niet het slachtoffer juist dat voordeel moeten krijgen. Weet u namelijk hoe het komt dat dit soort zaken zo moeilijk te bewijzen zijn? Omdat ze altijd in het geniep plaatsvinden. Ik ken weinig mensen die een ander misbruiken terwijl er publiek bij aanwezig is. Nee, dit gebeurt bijna altijd als niemand het ziet. Daar zorgen daders wel voor. Door in het verborgene te handelen of door hun machtspositie maken ze de slachtoffers monddood. En zeg nu zelf, niemand gelooft toch dat die sympathieke man of zorgzame vrouw (want ook dat komt voor) zoiets zou doen.

 

Laten we alsjeblieft ervoor zorgen dat we deze cirkel doorbreken. Ik ben er niet voor om mensen publiekelijk aan de schandpaal te nagelen. Dat zou ik persoonlijk nooit doen. Daar hebben we namelijk ons rechtssysteem voor. Zo gaat het bij andere zaken, dus ook bij dit soort vormen van geweld. Er is echter wel een voorwaarde aan verbonden. Dat rechtssysteem moet wel werken. Dat is wel het minste wat we kunnen doen. Het verleden kunnen we niet terugdraaien, daar is het te laat voor. We kunnen er wel voor zorgen dat slachtoffers alsnog gehoord worden en de daders alsnog gestraft. De pakkans is nu veel te laag. Daar gaat geen enkele afschrikkende werking vanuit. We hebben als maatschappij een verantwoordelijk tegenover iedere dappere vrouw of man die de moed heeft te vertellen wat er is gebeurd.

 

Samengevat hebben we als samenleving twee dingen te doen. Het belangrijkste is dat slachtoffers worden geloofd en niet met een kluitje in het riet worden gestuurd. Het tweede is een harde aanpak van de daders. Daar ligt een taak voor ons allemaal. Als we er met z’n allen de schouders onderzetten dan wordt deze wereld weer een stukje mooier voor ons allemaal.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Forensische psychiatrie, wat is dat nu precies?

Posted at 10:43 on 16/10/2017

De afgelopen week was de forensische psychiatrie volop in het nieuws en ineens had iedereen er een mening over. Dat mag natuurlijk. We leven in een vrij land en het is zelfs heel goed om je te verdiepen in een onderwerp waar je wellicht niet zoveel vanaf weet. Helaas liep het iets anders. Er werd van alles beweerd en geroepen en voornamelijk veel nagepraat. Bekende Nederlanders deden ook nog even een duit in het zakje en voilà, de chaos was compleet. Iedereen voelde zich plotseling een ervaringsdeskundige en de verhalen werden steeds sensationeler. Ik weet dat dit alles werd gevoed door emotie en dit relaas houd ik ook niet ten gunste van Michael P., begrijp me wat dat betreft niet verkeerd. Ik doe dit voor al die mensen in klinieken en instellingen die onterecht slachtoffer zijn geworden van de daden van Michael P. Ik hoop dat de mensen die vorige week op social media zo tekeergingen iets meer begrijpen van de forensische psychiatrie als ze weten wat daar werkelijk gebeurd.

 

Een instelling voor forensische psychiatrie is eigenlijk niets anders dan elke willekeurige andere psychiatrische kliniek alleen worden hier cliënten behandeld die vanuit hun psychische (veelal complexe) problematiek grensoverschrijdend- of delict gedrag vertonen. Het is echter een fabeltje dat zo’n hele kliniek vol zit met moordenaars en verkrachters. Ook voor lichtere vergrijpen kan iemand behandeld worden binnen de forensische psychiatrie mits het vergrijp het gevolg is van psychische problematiek.

 

Het doel van de behandeling binnen de forensische psychiatrie is hetzelfde als dat bij de standaard psychiatrie. Het is de bedoeling dat cliënten uiteindelijk een zinvol leven kunnen opbouwen zonder terug te vallen in het grensoverschrijdende- of delict gedrag. Net zoals binnen de standaard psychiatrie zal dat doel bij de ene cliënt eerder bereikt worden dan bij de ander. Wanneer een behandeling succesvol is biedt de forensische psychiatrie ondersteuning bij resocialisatie. Cliënten worden niet zomaar losgelaten op de samenleving maar er wordt gekeken hoe dit op een verantwoorde manier kan. Soms is dat niet mogelijk en wordt er een vervolgbehandeling ingesteld. Dit kan in de kliniek zelf zijn maar het is ook mogelijk iemand terug te plaatsen naar de standaard psychiatrie of een justitiële instelling. Let wel, wat ik hier beschrijf kan alleen wanneer iemand in eerste instantie door de rechter een behandeling binnen de forensische psychiatrie wordt opgelegd. Wanneer een gedetineerde (zoals bij Michael P. is gebeurd) vanuit een justitiële instelling voor de resocialisatiefase nog even wordt overgedragen aan de forensische psychiatrie ligt dit anders.

 

De tbs met dwangverpleging is het zwaarste middel dat kan worden ingezet binnen de forensische psychiatrie maar dan moet het wel door de rechter zijn opgelegd. Een kliniek kan en mag dit niet op eigen houtje beslissen ook al zien ze dat iemand een potentieel gevaar oplevert voor de samenleving. Bij een tbs-behandeling wordt gekeken naar de voortgang die iemand maakt. Is die onvoldoende dan wordt de tbs verlengd. Dit kan inhouden dat iemand zijn of haar leven lang binnen de instelling verblijft zonder zicht op vrijlating.

 

En ondanks alles gaat het helaas soms mis en daar hebben we afgelopen week weer eens een gruwelijk voorbeeld van gezien. En hoe vreselijk de daden van Michael P. ook zijn ik kan u wel verzekeren dat het in 99,9% van de gevallen wel goed gaat en dat de recidive vanuit de forensische psychiatrie veel lager ligt dan vanuit de standaard detentie. Het zijn mooie woorden van mijn kant maar het neemt het verdriet van de nabestaanden niet weg. Dat besef ik ook. Ik hoop alleen dat de mensen die berichten hebben geplaatst in de trant van ze moeten allemaal een spuitje en al die psychiatrische patiënten moeten worden afgemaakt nu ze bovenstaand hebben gelezen misschien iets meer nadenken voordat ze zulke berichten plaatsen. Wist u dat in Nederland meer dan 42 procent van de bevolking vroeg of laat een psychische aandoening krijgt? Wist u dat 90 procent hierbij vooroordelen ervaart? Wist u ook dat maar een heel klein deel van de cliënten binnen de psychiatrie een justitieel verleden heeft? Nee? Denk daaraan voordat u de volgende keer iets plaats op social media. Ik weet dat er in het heetst van de strijd soms dingen gezegd en geschreven worden waar men later spijt van heeft maar mocht u nog steeds van mening zijn dat alle psychiatrische patiënten een nekschot verdienen dan denk ik dat het hoog tijd wordt zelf eens langs de huisarts te gaan.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Het meest gewelddadige roofdier ter wereld

Posted at 15:06 on 12/10/2017

Als ik u zou vragen wat het meest gewelddadige roofdier ter wereld is, wat is dan uw antwoord? Een leeuw of een tijger misschien? Die jagen hun prooi op (het liefst een gewond of jong dier) en vreten het met huid en haar op. Of wellicht een krokodil? Een dier dat zijn prooi onder water trekt, het verdrinkt en het daarna oppeuzelt. Dat is wel heel gewelddadig, vindt u niet. Wat dacht u van een school piranha's of een roedel wolven. Met z'n allen tegen n en raadt eens wie er het onderspit delft. Helaas, helaas, niets van dit alles. Zal ik het maar verklappen? Het meest gewelddadige roofdier ter wereld dan zijn wij zelf. Dat bent u. Dat ben ik.

Vertel me nu niet dat u daarvan opkijkt. Leest u geen kranten? Kijkt u geen journaal? Of bent u nog in de ontkenningsfase. Zijn wij het meest gewelddadige roofdier ter wereld? Hoe kan dat nou? Onze menselijke beschaving is toch van zo'n hoog niveau, dat is niet te vergelijken met de dierenwereld. Wij zij als mens toch zover gesocialiseerd en georganiseerd. Wij staan toch ver boven die primitieve dieren. Als u dat denkt moet u maar niet verder lezen. De waarheid kan weleens hard aankomen. Wij staan als menselijk ras misschien wel helemaal onderaan wat betreft respect voor de rest van de schepping. Weet u, dieren doden namelijk om te overleven. Ze nemen het leven van een ander omdat ze honger hebben of om hun territorium te verdedigen. Wanneer die zaken spelen zijn het meedogenloze jagers... maar alleen dan. Een roofdier zal nooit een ander dier doden uit verveling of gewoon omdat het kan. Ze kijken wel beter uit. Een dood dier kan in de toekomst niet meer als voedsel dienen. Wat dat betreft hebben ze meer inzicht dan wij.

Bent u nog steeds niet overtuigd? Kijkt u maar om u heen. Lees de berichten maar. Wij mensen doden niet om te overleven. Ja, soms wel zogenaamd en dat noemen we dan oorlog. Dat klinkt iets netter alleen is de reden achter die oorlog meestal niet zo fraai. Het draait altijd om macht of geld of iets dergelijks. Goed, misschien is een oorlog nog wel een legitieme reden om een ander te doden, zeker als je de verdedigende partij bent. Maar wat dacht u van die berichten in de media dat iemand wordt vermoord voor een paar centen, omdat zijn kop iemand niet aanstond, omdat iemand in de weg liep of gewoon omdat iemand er nu eenmaal zin in had. Van dat soort berichten gaan je haren toch overeind staan. Of kijkt u er niet eens meer vreemd van op. U leest ze en gaat weer verder. Meer kunt u ook niet doen, dat is waar.

Het is toch om je janken dat na al die duizenden jaren beschaving de mens nog niets heeft geleerd. En denkt u nu maar niet dat u gelukkig anders bent. Ik heb het al eens in een eerdere blog geschreven: in ieder mens schuilt een moordenaar. We hebben alleen soms dat extra zetje nodig om tot de daad te komen (de een iets meer dan de ander) maar als het erop aan komt zijn we allemaal hetzelfde. In geval van nood, om te overleven, omdat het ons nu eenmaal wordt opgedragen of door kortsluiting in onze bovenkamer kijken we niet zo nauw wat mensenlevens betreft.

Is dit dan de strekking van de blog? Heeft dit verhaal geen diepere betekenis? Jawel. Ik schrijf blogs om u aan het denken te zetten. Misschien is deze blog er om u nog eens met de neus op de feiten te drukken. Of wellicht om u te laten beseffen dat we allemaal van die gewelddadige roofdieren zijn. Niemand is beter dan een ander. Dat geldt voor u maar ook voor mij. Misschien kunt u er in uw hart rekening mee houden voordat u een ander (ik had toch bijna 'vermoord' geschreven) iets vreselijks toewenst. We zijn als mens net zo makkelijk slachtoffer als dader. De scheidslijn is maar flinterdun. Aan welke kant staat u?

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Hup, terug in de kast jij

Posted at 17:54 on 1/10/2017

Het begrip "uit de kast komen" is tegenwoordig helemaal ingeburgerd. Ik denk dat iedereen wel begrijpt wat ermee bedoeld wordt. Om mogelijke misverstanden uit de weg te gaan, ik heb het hier uiteraard over het verschijnsel dat iemand aan de buitenwereld iets vertelt wat hij of zij altijd voor zich heeft gehouden. Doorgaans wordt deze term in verband gebracht met de LHBT-gemeenschap (of welke letters daar tegenwoordig nog meer allemaal bij horen) en wordt als iets positiefs ervaren. Het is het symbool geworden van individuele vrijheid en het is een groot goed wanneer mensen zichzelf kunnen zijn zonder zich dagelijks in allerlei bochten te hoeven wringen. Toch wordt het niet van iedereen gewaardeerd als ze uit de kast komen. Sommigen die de stap wagen (misschien wel na een lange en moeilijke innerlijke strijd) worden het liefst zo snel mogelijk de kast weer ingejaagd.

Ik zag het de afgelopen week weer gebeuren na het optreden van Griet Op de Beeck in DWDD. Als u het niet gezien hebt raad ik u aan het nog eens terug te kijken. Het is een ontroerend interview, naar aanleiding van haar meest recente boek, waarin ze vertelt dat ze als kind seksueel misbruikt is. Daar is heel veel moed voor nodig om zoiets live voor de televisie mee te delen. Ik was erg onder de indruk van haar verhaal en met mij vele anderen. Helaas waren de negatieve reacties na afloop niet van de lucht. Op social media had ik het wel verwacht maar zelfs de gerenommeerde media deed een duit in het zakje. Het zijn de gebruikelijke reacties die ik zelf helaas ook herken uit de tijd dat ik met mijn verhaal voor het eerst naar buiten kwam. Haar verhaal wordt in twijfel getrokken. Sommige mensen denken dat ze het zich niet goed meer herinnert. Anderen denken dat het allemaal is aangepraat door haar therapeut. Weer anderen menen dat ze alleen maar op zoek is naar aandacht of dit doet om gratis reclame voor haar boek.

Tja, mensen mogen wel uit de kast komen maar dan alleen als het iets leuks betreft. Dan vinden we het moedig en wensen we ze alle geluk van de wereld toe. Vervelende verhalen horen we liever niet. Dat soort mensen moeten weer lekker terug in de kast. Poppetje gezien... kastje dicht.

Helaas lieve mensen, de wereld bestaat niet alleen uit leuke dingen. Er is veel onzichtbare pijn en verborgen verdriet waar we vaak niets van weten totdat men ermee naar buiten komt. Achter dat lieve zorgzame snoetje van dat 16-jarige meisje kan een flinke depressie schuilgaan. Die succesvolle zakenman die het in onze ogen helemaal gemaakt heeft kan rondlopen met zelfmoordplannen. Dat vrolijke kind dat zo heerlijk alleen kan spelen wordt wellicht misbruikt. Die sociale vrouw die je altijd zo vriendelijke te woord staat in het winkelcentrum wordt misschien thuis door haar man mishandeld. We weten er vaak helemaal niets van tot zo'n iemand eindelijk de moed verzamelt om ermee naar buiten te komen. En wat doen wij dan? Wij zeggen ze dat ze het misschien verkeerd begrepen hebben. Wij bagatelliseren hun verhaal. Wij gaan ze uit de weg want dit soort verhalen zijn zo akelig en we weten toch niet hoe we erop moeten reageren.

Nu denkt u wellicht dat ik bovenstaand wat overdrijf maar ik ken helaas (teveel) mensen waarbij het zo is gegaan. Weet u wat het gevolg is? Dat mensen niet meer uit de kast durven te komen. Ze houden hun problemen voor zich met alle gevolgen van dien. Denkt u daar de volgende keer eens aan voordat u direct een oordeel velt over uw medemens. Probeert u zich eens in de situatie van de ander te verplaatsen. Behandel een ander zoals u zelf ook behandeld wilt worden. Als iedereen dat doet dan hebben we in de toekomst misschien helemaal geen kasten meer nodig.

Comments (1) | Post A Comment! | Permanent Link

Waarheidsvinding

Posted at 10:31 on 26/9/2017

Wat is de waarheid? Bestaat de waarheid? Ik heb er al meerdere blogs over geschreven omdat ik het persoonlijk zo’n fascinerend onderwerp vind. Volgens mij bestaat dé waarheid niet. Ieder van ons leeft in zijn of haar eigen waarheid. Een van de middelen om te achterhalen wat de waarheid is noemen ze waarheidsvinding. Het is een proces wat bijvoorbeeld in het strafrecht wordt gebruikt om te achterhalen wat er precies gebeurd is. Met andere woorden, om uit te zoeken of verklaringen in overeenstemming zijn met de werkelijkheid of zoals de werkelijkheid wordt ervaren.

 

Kijk die laatste toevoeging zegt al heel veel. Waarheidsvinding is niet alleen uitzoeken of iets in overeenstemming is met de werkelijkheid maar ook met de werkelijkheid zoals die wordt ervaren. Krijg je het dan ooit voor elkaar de waarheid boven tafel te krijgen wanneer de werkelijkheid door iedereen anders kan worden ervaren? Ik denk het niet. Ik weet wel zeker van niet. Stel je maar eens een verhoorkamer voor. Aan de ene kant van de tafel zitten twee rechercheurs en aan de andere kant een verdachte. Laten we eens bij die rechercheurs beginnen. Denkt u dat die onbevangen het verhoor ingaan? Het zou wel zo moeten zijn. Waarheidsvinding gaat om achterhalen van de waarheid, zonder een oordeel te vellen over de situatie of de verdachte. Maar is iemand daartoe in staat? Als er iemand is die dat van zichzelf denkt moet die persoon maar eens goed bij zichzelf te rade gaan. Natuurlijk zijn wij daar als mens niet toe in staat. Het begint al bij onze eerste kennismaking met de verdachte. We vellen direct een oordeel. Dat is heel menselijk en we kunnen daar niets aan doen maar het speelt wel mee bij hoe wij tegen iemand aankijken. Daarna komt ook nog eens ons referentiekader. Onze eigen achtergrond en alles wat wij hebben meegemaakt speelt ons parten bij het onbevooroordeeld achterhalen van de waarheid. Dan heb ik het nog niet eens over de verdachte voor wie er alles aan gelegen is de waarheid in zijn of haar voordeel te verdraaien.

 

Vindt u het ook zo’n intrigerend onderwerp of ben ik weer de enige die zich hiervoor interesseert. Hoe lastig het is om te bepalen wat de werkelijkheid is blijkt wel uit wat wij kennen als gerechtelijke dwalingen. Denkt u bijvoorbeeld maar eens aan de geruchtmakende Puttense moordzaak of de Schiedammer parkmoord en zo zijn er nog wel meer. Hoe kan het soms zo misgaan? Komt dat omdat de rechercheurs alleen maar willen scoren? Nee, dat denk ik niet. Ik denk dat ze daadwerkelijk in de schuld van de verdachten geloofden alleen dat dit werd ingegeven door hun eigen kijk op de waarheid. We noemen dat ook wel tunnelvisie en dat kan in zo’n proces desastreuze gevolgen hebben. Wanneer de waarheid voor jezelf al vaststaat ga je suggestieve vragen stellen om je eigen gelijk te bewijzen. Je hebt geen oog meer voor alles wat jouw eigen waarheid ontkracht. Het kan zover gaan dat zelfs verdachten erin meegaan en misdaden bekennen die ze nooit hebben begaan. Als er maar genoeg op je wordt ingepraat ga je uiteindelijk de waarheid van de ander als werkelijkheid aannemen.

 

Ik zou nog uren over dit onderwerp door kunnen schrijven maar helaas, ik heb zo een interview met de New York Times. Daarna ga ik op de koffie bij Willem Alexander en Máxima en vanmiddag heb ik een signeersessie waar meer dan 10.000 personen worden verwacht. Is dit nu de waarheid… of de werkelijkheid zoals ik hem beleef…

Comments (3) | Post A Comment! | Permanent Link



<- Last Page | Next Page ->
Hosting door HQ ICT Systeembeheer