Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Ronalds Psycholatuur


Weblog van Ronald van Assen. Schrijver van onder andere psychologische ervaringsboeken.

Home | My Profile | Archives | Friends

Nieuwe herinneringen maken

Posted at 19:22 on 13/7/2018

Er is deze week iets heel bijzonders gebeurd en dat wil ik u niet onthouden. Eigenlijk zijn het meerdere gebeurtenissen, maar ik ga u uiteraard niet alles vertellen. Deze wil ik heel graag met u delen. Weet u waarom? Omdat ik heel trots ben op wat ik heb gedaan en ik denk dat het een voorbeeld kan zijn voor anderen. Ook gewoon omdat ik het niet voor me kan houden wat er is gebeurd.

 

Gisteren heb ik mijn oude basisschool bezocht! Wie mijn achtergrond kent, weet dat het voor mij geen fijne plek was. Een aantal jaar geleden durfde ik het aan, om langs de school te lopen en dat was voor mij al een hele overwinning. Gisteren ben ik erin geweest. Erin! Niet alleen … dat geef ik ruiterlijk toe. Daar zit ook meteen het mooie aan het verhaal wat ik u niet wil onthouden. Ik was er met een vroegere schoolvriendin. We hadden elkaar 35 jaar niet gezien en gisteren met elkaar afgesproken. Het weerzien was heel bijzonder en heeft ons beiden zeer goed gedaan. Zonder haar had ik deze stap dan ook niet durven zetten.

 

Waarom deel ik dit? Omdat ik het gevoel heb een onderdeel van mijn leven nu echt afgesloten te hebben. De slechte herinneringen, die ik had aan mijn lagereschooltijd lijken wel te zijn verdwenen. Ze zijn vervangen door nieuwe, positieve herinneringen. Zo gauw we gisteren de school betraden werd er iets voorgoed gewist. Het was een dierbaar moment om samen de klassen te bezoeken en te ontdekken dat nog zoveel hetzelfde was. Hoe verder we kwamen, hoe meer nieuwe herinneringen er gemaakt werden. De oude spoken verdwenen en zijn vervangen door … ja door wat eigenlijk. Geen spoken in ieder geval. Ze zijn vervangen door iets heel moois.

 

Misschien zit u ook wel met dat soort spoken uit het verleden in uw hoofd. Probeer ze te verjagen! Ga op spokenjacht! Vanzelf zullen ze niet vertrekken. Met wat hulp wellicht wel. Het is misschien een hele stap, maar wel de moeite waard. Als u het niet alleen durft, doe het dat met z’n tweeën. Ik weet zeker dat er op het juiste moment ook iemand op uw pad wordt gezonden om u tot hulp te zijn. Wat mij is overkomen kan ook u overkomen. Misschien wel op het moment dat u het juist niet meer verwacht.

Comments (1) | Post A Comment! | Permanent Link

Een aanslag op het vrije woord, is een aanslag op ons allen

Posted at 12:10 on 26/6/2018

Vannacht is een bestelbusje het pand van De Telegraaf binnengereden. Hoewel er op dit moment nog niet veel informatie beschikbaar is, is wel duidelijk dat het een opzettelijke actie was. Een ongeluk is uitgesloten omdat je veel moeite moet doen om op die locatie te komen. Als ik mijn eigen interpretatie eraan mag geven, was iemand het blijkbaar niet eens met iets dat De Telegraaf schreef en vond hij of zij dat dit met geweld kracht bij moest worden gezet. Frappant detail is dat vorige week ook al een aanslag plaatsvond op een gebouw van de schrijvende pers.

 

Waarom wijd ik hier een blog aan? Heel simpel. Het is zoals de titel al zegt: een aanslag op het vrije woord, is een aanslag op ons allen. Wanneer we niet meer mogen, kunnen of durven schrijven wat we willen, is het hek van de dam. Dan vervallen we tot een gecensureerde angstcultuur. Gelukkig is het in ons land voor journalisten nog redelijk veilig om hun werk te doen, in vergelijking met andere landen, maar een actie zoals die van vannacht komt bij hen hard aan. Het is ook niet de eerste keer dat zoiets gebeurt. De meeste bedreigingen halen om begrijpelijk redenen het nieuws niet, alleen wanneer er echt een gerichte actie plaatsvindt komt het in de openbaarheid. Ik herinner mij bijvoorbeeld nog goed de aanslagen in de jaren 80 van de vorige eeuw, op gebouwen van de Sythoff Pers (in die tijd bracht ik zelf de Haagsche Courant rond, vandaar). De krant had zich kritisch uitgelaten over een incasso- annex particulierrecherchebureau en dat vond de eigenaar niet zo leuk. Een reeks vernielingen, branden en zelfs een aanslag met een autobom waren het gevolg. Uiteraard mag je het oneens zijn met wat de pers publiceert, alleen dan zijn er andere kanalen om je recht te halen. Lieden die in zo'n geval naar middelen van geweld grijpen, horen naar mijn mening niet in onze samenleving thuis.

 

Ik ben zelf geen journalist. Wat dat betreft heb ik het makkelijk. Ik schrijf wel en daarbij zal ik best wel eens iemand voor het hoofd stoten. Je mag kritiek hebben op mijn schrijfsels en zelfs met mij in discussie gaan. Niet dat het mij veel uitmaakt overigens. Ik schrijf wat ik denk en ik denk wat ik wil. Ik moet er niet aan denken dat ik bij mijn boeken een afweging moet maken of ik iets wel of niet kan schrijven. Natuurlijk zijn er grenzen van respect die ik in acht neem maar verder vertrouw ik aan het papier toe wat ik wil. Daarbij laat ik mij door niemand tegenhouden.

 

Laten we er met z'n allen voor waken dat onze journalisten vrij hun werk kunnen blijven doen. De pen is immers machtiger dan het zwaard.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Bevestiging

Posted at 09:49 on 6/6/2018

Ik heb regelmatig bevestiging nodig. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar en als iemand daar moeite mee heeft, dan heeft hij of zij dikke pech. Het is juist een voordeel als je het van jezelf weet en het ook erkent. Het is niet zo dat ik bevestiging nodig heb bij het maken van keuzes. Wat dat betreft ben ik heel eigenwijs (vraag het maar na aan mijn vrouw). Wat keuzes betreft, weet ik heel goed wat ik wil. Niet dat ik altijd de juiste keuze maak, maar gelukkig accepteer ik het tegenwoordig wel als iemand uit mijn naaste omgeving mij daarop wijst. Meestal dan, zeg ik er wel gelijk achteraan. Als iemand die iets verder weg van mij staat mijn keuzes in twijfel trekt, ga ik er juist keihard tegenin. Ook dat weet ik maar al te goed. Zelfkennis is macht, zoals alle kennis dat in feite is. Maar we dwalen af. Het ging over bevestiging.

 

Ik zal het iets specificeren. Ik heb regelmatig bevestiging nodig bij het schrijven … en dan juist niet van mensen die dicht bij mij staan. Die mogen uiteraard ook hun mening geven, maar die kan nooit objectief zijn. Zelfs als de mening wel objectief zou zijn, dan voldoet hij niet. In mijn hoofd dan wel te verstaan en ook dat weet ik van tevoren. Ook weer een stukje zelfkennis. Het gaat in dit geval om de mening van mensen die verder van mij afstaan of die ik misschien helemaal niet persoonlijk ken. Toch is ook dit niet helemaal waar. Het gaat niet specifiek om de mening over mijn schrijfsels. Hoe men over mijn boeken of blogs denkt, hoeft namelijk niet louter positief te zijn. Men kan ook kritiek hebben en daar beste mensen, daar kan ik heel slecht tegen. Ook dat is een stukje zelfkennis. Als iemand kritiek heeft, zal ik altijd direct in de verdediging gaan. Dat weet ik en daarom wacht ik tegenwoordig ook een paar dagen voordat ik een reactie geef. Dan heeft de kritiek tijd gehad om te bezinken en kan ik de leerpunten eruit pikken. Wanneer ik direct zou reageren, zou het alleen een keiharde tegenaanval worden.

 

We zijn ondertussen bij de derde alinea aangeland en u weet nog steeds niet waar ik specifiek op doel bij die bevestiging. Het gaat dus niet alleen maar om, in dit geval, positieve feedback. Nee, het gaat om bevestiging in de vorm van het winnen van prijzen. Is dat niet een beetje kinderachtig? Misschien. Ik ben ook een groot kind en kinderen hebben bevestiging nodig.

 

Ik doe regelmatig aan schrijfwedstijden mee. Niet uit de olympische gedachte, dat zeg ik er direct eerlijk bij. Meedoen is voor mij niet belangrijker dan winnen. Het is andersom. Winnen is belangrijker dan meedoen. Eigenlijk is dat mijn enige doel. Het is voor mij een krachtmeting met andere schrijvers, met het streven de beste te zijn. Wanneer ik dan een prijs win of mijn verhaal wordt in een bundel gepubliceerd, dan ben ik letterlijk als een kind zo blij. Dan gebeurt er iets in mijn hoofd (zal wel het vrijkomen van een chemisch stofje zijn) waardoor ik weer dagen, weken of maanden (hangt van de prijs af) vooruit kan.

 

Nu denkt u wellicht direct aan de keerzijde. Je kunt immers niet altijd winnen. Dat is waar. Gelukkig kan ik daar tegenwoordig redelijk goed mee omgaan. In het verleden zou ik van het niet winnen van een wedstrijd weken of maanden last hebben gehad. Die tijd is gelukkig voorbij, hoewel ik liever win. Laat dat duidelijk zijn. Verliezen maakt je sterker. Het klinkt misschien als cliché, maar het is wel waar. Het zorgt ervoor dat ik de volgende keer nog beter mijn best doe om wel te winnen. En geloof me, daar heb ik alles voor over.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Onze Frits laat regelmatig een diepe indruk achter

Posted at 13:56 on 11/5/2018

Wij zijn sinds ruim een jaar de trotse eigenaars van een kater. Hij heet Frits. Die naam hebben wij hem niet gegeven, zo heette hij al toen we hem uit het asiel haalden.

Frits was moeilijk te plaatsen. Hij heeft namelijk zo zijn eigenaardigheden maar ach … hebben we die niet allemaal?

 

Frits kan de aanwezigheid van andere katachtigen niet waarderen. Wij vinden dat niet erg. Sinds Frits bij ons woont durven de buurkatten zich niet meer te vertonen. Hij verdedigt onze tuin of zijn leven ervan af hangt. Als een collega kater of poes zich ook maar in de buurt durft te wagen dan krijgen ze met Frits te maken en dat gaat er soms hardhandig aan toe. Nee, met Frits valt niet te spotten. Waarschijnlijk lopen er enkele katten met wat pijnlijke souvenirs rond. Tja, zoals de titel al zegt laat Frits regelmatig een diepe indruk achter.

 

Frits is een kat met een verleden. Hij heeft een tijd op straat gezworven en stond in het begin stijf van de stress. We vermoeden dat hij vroeger mishandeld is. Wanneer je met je hand te dichtbij komt dan volgt hij je aandachtig en als hij het niet vertrouwt, dan heb je een haal te pakken. Dat kan zeer pijnlijk zijn. Vooral onze dochter heeft dat al een paar keer ondervonden.

 

Frits bepaalt zelf wat hij wel en niet wil. ’s Avonds komt hij vaak op schoot liggen. Dat vindt hij heerlijk. Hij spint er vrolijk op los. En dan ineens, dan heeft hij er genoeg van. Dan springt hij van je schoot en gaat hij in zijn mandje liggen. Probeer hem maar niet tegen te houden of hem te aaien als hij op schoot ligt te slapen want ook dan laat hij op niet mis te verstane wijze weten wat hij daarvan vindt. Als je snel genoeg bent valt de schade mee. Wie te traag is loopt een paar dagen met rode striemen op zijn of haar hand rond. Het is waar, Frits laat regelmatig een diepe indruk achter.

 

Wie na bovenstaand gelezen te hebben denkt dat Frits een gevaarlijk, meedogenloos monster is heeft het mis. Frits is de goedheid zelve. Hij heeft alleen een eigen willetje, een speciale gebruiksaanwijzing. Als je zijn lichaamstaal leert begrijpen en je aan zijn regels houdt dan heb je aan Frits een schat van een kater. Hij is enkel op zijn privacy en rust gesteld. Weet u, ik geef hem geen ongelijk.

 

Frits kan uren achter elkaar slapen. Dan ligt hij lekker opgerold op de bank of op bed en spint duidelijk hoorbaar. Je zou er zo naast gaan liggen. Als hij wakker wordt dan rekt hij zich eens lekker uit, loopt een stukje om daar opnieuw zijn kattenlichaam neer te vleien. Dat is een vertederend gezicht. Ja, Frits laat regelmatig een diepe indruk achter maar dan wel in meerdere opzichten.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Respect voor de doden

Posted at 10:48 on 3/5/2018

Zo nu en dan “doe ik een dagje Delft” zoals ik het zelf noem. Trouwe lezers weten dat Delft mijn geboorteplaats is. Ik ben opgegroeid in de mooiste stad van het land en kom er nog graag. Doorgaans houd ik een vast patroon aan. Mijn dagje Delft begint steevast met een bezoek aan begraafplaats Jaffa, daarna de Botanische Tuin en dan verder de stad in. Misschien is het een beetje morbide afwijking van mij om te beginnen op de begraafsplaats. Zo vreemd is het nu ook weer niet als u weet dat er familie begraven ligt maar dat is niet de enige reden. Het is de combinatie van natuur en rust. Jaffa, en dan vooral het oude gedeelte, is een prachtig stukje groen midden in de drukke TU-wijk. Dat en de serene sfeer spreken mij aan. Er heerst rust en vrede en zo hoort het ook. Het is de plek waar ons voorgeslacht begraven ligt en daar hoort het rustig en vredig te zijn. Op een begraafplaats ga je niet onnodig herrie maken. Dat is niet respectvol. Natuurlijk vinden er wel eens werkzaamheden plaats maar ook die worden met de nodige eerbied uitgevoerd.

 

U raadt misschien al waar ik naartoe wil. Er staat immers niet voor niets “respect voor de doden” als titel boven deze blog. Het gaat mij om de aanstaande dodenherdenking. Op 4 mei zijn wij gewend om twee minuten stil te zijn. We denken dan aan degenen die hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid. Dat doen we uit respect. Als je alle minuten uit een heel jaar bij elkaar optelt dan vallen die twee minuten vrijwel in het niet maar dan nog … We zijn twee minuten stil uit respect en juist over dat respect is het nodige te doen. Sommige mensen uit onze samenleving menen tijdens die twee minuten bewust herrie te moeten maken. Dat noemen ze een lawaaiprotest. Ze zijn namelijk van mening dat onze dodenherdenking racistisch is. Nu snap ik zelf die link niet helemaal maar gelukkig mag iedereen zijn of haar eigen mening hebben. Dat hebben we mede te danken aan de slachtoffers die wij op 4 mei tijdens die twee minuten stilte herdenken. Als je dan een oproep doet om juist tijdens die twee minuten lawaai te maken heb je er weinig van begrepen. Sterker nog, wat mij betreft mag je dit soort lieden het predicaat asociaal en egoïstisch opplakken en dan houd ik mij nog in. Groot was mijn verbazing dat men er zelfs een rechtszaak voor aanspant om maar gelijk te krijgen. Wat mij betreft laat de rechter ze op 4 mei preventief opsluiten om de rust te waarborgen.

 

Ik ben als schrijver groot voorstander van de vrijheid van meningsuiting maar dit gaat alle perken te buiten. Ik begrijp dat sommige mensen alle middelen aangrijpen om aandacht te krijgen maar er zijn grenzen. Een van die grenzen is het respect voor de doden. Ik hoop dat we, ondanks alle gekkigheid tegenwoordig in ons landje, dat laatste restje fatsoen nog kunnen opbrengen.

Comments (4) | Post A Comment! | Permanent Link

Wat een prachtig weer!

Posted at 12:38 on 18/4/2018

Op dit moment zit ik in de tuin, heerlijk in het zonnetje. Het is prachtig weer. Ik kan mijn vaste schrijfplekje in onze achtertuin voor het eerst weer innemen. Zo gauw de weersomstandigheden het toelaten verplaats ik mijn schrijfactiviteiten van binnen naar buiten. Of het nu aan de locatie ligt of aan het zonnetje, mijn inspiratie en productiviteit schieten omhoog. Het mooie weer heeft, zoals bij de meesten, een positieve invloed op mijn stemming en daarbij op mijn schrijfcapaciteiten.

 

Afgelopen zaterdag hebben we nieuwe plantjes gehaald. Die staan inmiddels in de tuin en zorgen voor een kleurrijk geheel. Het gras lijkt wel per uur te groeien en het wordt tijd om het te maaien. De vruchtenstruiken en fruitbomen staan zitten vol blad en bloesem. De afgelopen jaren had ik verschillende soorten groenten in de tuin maar dit jaar hou ik het bij fleurige plantjes. Waarom? Gewoon omdat ik daar zin in heb.

 

De volgens zingen om het hardst. Ik ben niet zo'n kenner van alles wat er vliegt en fladdert maar ik hoor duidelijk meerdere duiven, merels en spreeuwen. We hebben sowieso veel van die fladderaars hier. Dat verbaast me wel eens aangezien de buurt wemelt van de katten. Blijkbaar leiden die allemaal hun eigen leven en laten ze elkaar met rust. Misschien dagen de vogels die spinnende haarballetjes op dit moment wel uit. Ik kan ze niet verstaan. U wel?

 

Ik probeer altijd alle geluiden te herkennen. Er is hier ergens in de buurt een verjaarspartijtje en de kinderen laten uit volle borst weten dat ze aanwezig zijn. Een straat verderop is iemand met een schuurmachine bezig en op de achtergrond hoor ik het vrijwel altijd aanwezige geraas van de A12. Het is geen vervelend geluid. Het is dat ik me er nu op concentreer, anders merk je het niet eens. Een van de kinderen op het partijtje heeft trouwens net verloren met een spelletje of is gevallen, dat verschil kan ik niet helemaal horen. Hij huilt in ieder geval hartverscheurend.

 

Heerlijk om eens een blog te schrijven die niet over politiek of psychologie gaat. Gewoon eentje over het weer en de alledaagse dingen. Of heeft dat toch ook met psychologie te maken? Is niet alles in ons leven met elkaar verweven? Ongetwijfeld maar dat kan me op dit moment weinig schelen. Laat mij maar even lekker van het zonnetje genieten.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Praesumptio innocentiae

Posted at 13:18 on 28/3/2018

Dit keer begin ik mijn blog met een stukje Latijn: praesumptio innocentiae. Dit is met een moeilijk woord de onschuldpresumptie. In de Nederlandse rechtspraak (en dit geldt voor ieder zichzelf respecterende rechtsstaat) is iedereen onschuldig totdat het tegendeel bewezen wordt. Dat is maar goed ook. Stelt u zich eens voor dat een rechter zegt: ‘We hebben geen sluitend bewijs tegen u en u blijft zelf ontkennen maar bij gebrek aan een betere kandidaat veroordelen wij u toch.’ Nederland zou te klein zijn, en terecht. Sterker nog, het grootste deel van de wereld zou over ons heen vallen want dit is zo’n fundamenteel begrip uit het strafrecht.

 

Het was wel eens anders. Denkt u eens aan de heksenprocessen. Hier was de bewijslast omgekeerd. Iemand die van hekserij werd beschuldigd moest door middel van de heksenproef zijn of haar onschuld bewijzen wat in vrijwel alle gevallen de dood van de beschuldigde betekende. Soms gaat het ook in onze huidige rechtspraak wel eens mis. Een enkele keer wordt er door tunnelvisie op de verkeerde manier bewijslast verzameld. In zo’n geval is men bij voorbaat overtuigd van de schuld van de verdachte en wordt er alles aan gedaan om daar bewijzen voor te verzamelen. Ontlastend bewijs wordt terzijde geschoven. Gelukkig komt dit niet vaak voor (zover wij weten dan) alleen als het uitkomt dan zijn de rapen gaar. Volledig terecht overigens want probeert u zich eens in te denken wat het doet met iemand die door tunnelvisie onschuldig wordt veroordeeld.

 

Ja, het is goed dat de onschuldpresumptie bestaat en wordt gerespecteerd. Iedereen is onschuldig totdat het tegendeel bewezen wordt. Iedereen? Nee, niet als je Rusland heet. Dan staat bij voorbaat je schuld al vast. Voor wie het nog niet doorheeft, ik doel op het massaal uitzetten van Russische diplomaten na de vergiftiging van Sergei Skripal en zijn dochter. Letterlijk zegt premier May (en ik vertaal het in mijn eigen woorden): ‘We weten zeker dat Rusland achter deze gifgasaanval zit omdat we geen andere verdachten kunnen vinden.’ Als dat geen tunnelvisie is dan weet ik het niet meer.

 

Uiteraard mag u over deze hele zaak denken wat u wilt alleen de stelligheid waarmee tegenwoordig al snel bij alles richting Rusland wordt gewezen stuit mij tegen de borst. Zoiets kan grote gevolgen hebben of zijn we met z’n allen de inval in Irak voor het gemak vergeten. Waarom gebeurde dat ook alweer? Oh ja, Saddam zou beschikken over een grote hoeveelheid massavernietigingswapens. Er was geen bewijs voor maar Bush zei het en dus moest het wel waar zijn. We hobbelden er met onze westerse superioriteitsgevoelens blindelings achteraan en zie het resultaat. De wapens bleken niet te bestaan, het heeft honderdduizenden mensen het leven gekost en Irak is na al die jaren nog steeds een kruitvat.

 

Nu de meeste niet-westersgezinde regeringsleiders in het Midden-Oosten zijn verdreven en IS redelijk is teruggedrongen wordt het tijd voor een nieuwe gezamenlijke vijand. Je moet immers iemand overal de schuld van kunnen geven. Het Westen heeft de oude vijand uit de tijd van de Koude Oorlog van stal gehaald in de vorm van Rusland. Als je banken gehackt worden kan je de Russen de schuld geven (wel lullig uiteraard als achteraf blijkt dat het toch niet de Russen waren). Zo’n gezamenlijke vijand die je bij voorbaat overal de schuld van kan geven is namelijk heel handig om de aandacht af te leiden van andere problemen. Als je de bevolking maar genoeg schrik aanjaagt dan blijven ze als makke schapen achter je staan want straks komt de boze wolf eraan en die blaast je huisje omver. Gelukkig zijn er nog mensen over die wel zelfstandig blijven denken en niet klakkeloos achter de massa aanlopen. Helaas worden het er wel steeds minder.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Waarom schrijf jij zoveel?

Posted at 16:27 on 12/3/2018

Waarom schrijf jij zoveel? Die vraag is mij al menig maal gesteld, zowel tijdens interviews als in persoonlijke gesprekken. Weet u wat ik dan allereerst denk? Schrijf ik dan zoveel? Ik ben me daar niet van bewust totdat ik terugkijk wat ik de afgelopen jaren allemaal op papier heb gezet en dan moet ik wel toegeven dat het ondertussen heel wat woorden zijn. Toch is het zoveel mogelijk lege papierruimte vullen niet een doel op zich. Er is een andere reden dat ik zoveel schrijf en volgens mij heb ik al meerdere pogingen gedaan om dat uit te leggen. Aangezien mij toch nog steeds dezelfde vraag wordt gesteld is dat blijkbaar nog niet helemaal gelukt.

 

Weet u waarom ik zoveel schrijf? Het is mijn manier van overleven. Dan bedoel ik niet dat ik er mijn brood mee moet verdienen, hoewel ik dat graag zou kunnen. Het schrijven werkt voor mij als een spanningsregulator. Dat klinkt wellicht ingewikkelder dan het is. Het meest eenvoudig zou het zijn als u eens een kijkje in mijn hoofd kon nemen maar helaas… die mogelijk bestaat nog niet. Of misschien moet ik, of u, daar maar blij mee zijn. Het gaat er nog wel eens heftig aan toe in mijn hersenpan. Pan… dat is misschien wel een goed voorbeeld. Stelt u zich mijn hoofd eens voor als een grote pan waarin allerlei etenswaren door elkaar heen wentelen. Breng het geheel aan de kook terwijl het deksel erop zit en voeg steeds meer ingrediënten toe (door het deksel iets op te tillen uiteraard, slimmerik). Ik weet wel wat er gaat gebeuren als er teveel aan de pan wordt toegevoegd of wanneer er niet op tijd stoom kan ontsnappen. Het deksel vliegt eraf en de pan kookt over. Zo werk het ook in mijn hoofd.

 

Mijn gedachten staan nooit stil. De hele dag door ontspruiten zich nieuwe ideeën. Sommige zijn zo weer verdwenen maar andere vormen zich om tot concrete verhalen. Voeg daar alle binnenkomende prikkels nog aan toe. Als ik daar niets mee doe gaat het mis. Die verhalen moeten eruit om weer rust te creëren. De enige manier om dat voor elkaar te krijgen is door ze op papier te zetten. De intensiteit en het soort verhaal is afhankelijk van mijn gemoedstoestand, daar heb ik weinig vat op. Ik weet wel dat deze manier van werken goed voor mij is. Hoe hoger de spanning in mijn hoofd oploopt, hoe meer tijd ik aan het schrijven moet besteden. Misschien is het een vorm van vluchten maar dan wel een heel prettige vorm. Ik heb al veel plezier beleefd aan het schrijven en anderen aan het lezen van mijn boeken en verhalen. Dat noem ik nog eens een win-win situatie.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

We zijn verworden tot zielige zeikende zeurpieten

Posted at 08:36 on 26/2/2018

De Siberische Beer komt eraan! Slaat allen voldoende voedsel in. Sluit u op in uw huizen en kom pas weer tevoorschijn wanneer het sein-veilig wordt gegeven. Wat is er aan de hand? Heeft Poetin werkelijk de aanval op West-Europa ingezet? Staan de Russische troepen wederom aan de poorten van Berlijn? Nee, veel erger nog! Het gaat een paar nachten matig vriezen.

 

Wat een paniek toch allemaal. We zijn blijkbaar niets meer gewend. In mijn jeugd vroor het regelmatig en soms weken achter elkaar. Dat vonden wij niet erg. Dat hoorde bij de winter. Je deed gewoon een muts op en wanten aan als je naar buiten ging. Als we ’s morgens wakker werden stonden de ijsbloemen in de slaapkamer aan de binnenkant van de ruiten. We hadden namelijk alleen in de woonkamer een gaskachel maar dat gaf niets. Je kroop ’s avonds gewoon lekker onder de dekens en dan werd je vanzelf warm. Huiswerk maakte je gewoon in je slaapkamer terwijl het er maar een paar graden boven nul was. Je deed gewoon een paar extra sokken aan. Ik weet nog dat het een keer zo hard had gevroren dat we de keukendeur niet meer open kregen omdat het ijs aan de binnenkant zat. Dat lukte pas weer toen de gaspitjes een half uurtje hadden aangestaan om de keuken te verwarmen. Hoorde je ons klagen? Raakten wij compleet in paniek? Nee, we gebruikten gewoon ons gezond verstand en onze vindingrijkheid.

 

Tegenwoordig lijkt het wel of we in Nederland helemaal niets meer gewend zijn. Bij het minste of geringste raken we in paniek, al dan niet aangemoedigd door de media. Wanneer er mogelijk wat sneeuwvlokken kunnen vallen ligt heel het land preventief al plat. Wanneer er mist, wind of warm weer op komst is worden dienstregelingen aangepast en allerlei protocollen in werking gesteld. Het enige resultaat is dat wij nergens meer tegenkunnen. We raken van het minste of geringste al over onze toeren. Als onze favoriete chips op zijn in de supermarkt weten we al niet meer hoe we de dag moeten doorkomen. Je ziet het door de hele samenleving heen op allerlei gebieden. We zijn niets meer gewend, snel op onze teentjes getrapt en kunnen niets meer zonder draaiboeken en voorzorgsmaatregelen. Stel dat zich hier ooit nog eens een echte ramp voltrekt? Ik denk dat de meesten zich van wanhoop als lemmingen in de Noordzee zullen storten.

 

Waar is toch die echte Nederlandse mentaliteit van weleer gebleven? Die bravoure en standvastigheid waarmee wij vroeger over de wereldzeeën voeren. Die trots en strijdvaardigheid waarmee wij menig oorlog gewonnen hebben. Die vindingrijkheid en dat doorzettingsvermogen waarmee wij dit land hebben drooggelegd. Zou die echte Nederlandse mentaliteit van weleer voorgoed verdwenen zijn? Echt? Dan is dit volk ten dode opgeschreven!

Comments (2) | Post A Comment! | Permanent Link

Wie is mijn naaste?

Posted at 15:11 on 15/2/2018

Wie is mijn naaste? Deze vraag stelt een wetgeleerde aan Jezus nadat hij aan Hem gevraagd had wat hij moest doen om het eeuwige leven te beërven. Dit deed hij niet omdat hij daar werkelijk in geïnteresseerd was maar om Jezus te verzoeken. Hierna vertelt Jezus hem de bekende gelijkenis van de barmhartige Samaritaan. Hiermee laat Hij de wetgeleerde zien wat werkelijke naastenliefde inhoudt. Wie het wil lezen, het staat in Lucas 10 vers 25 t/m 37.

 

In de gelijkenis is duidelijk wie de naaste is. Het is degene die naar een ander omkijkt zonder enig eigenbelang. Tijdens het boodschappen doen kwam vandaag ineens de vraag bij mij op wie tegenwoordig onze naaste is of wie wij menen dat onze naasten zijn. In de tijd van de Bijbel was het vrij duidelijk. Je naaste, dat was degene die in je directe omgeving woonde. Veel verder kwam men niet. De meeste mensen deden alles te voet en dan is je actieradius niet erg groot. Wie iets rijker was had een paard, dan breidde de groep met naasten al iets uit. Vraag is natuurlijk wel of men al die personen die binnen een dag bereikt konden worden als naasten zag of dat men alleen hen tot naasten rekenden waar men iets van terug verwachtte.

 

Tegenwoordig lijkt het wel of we jan en alleman als onze naaste beschouwen. Door de social media weten we binnen enkele minuten wat er zich waar ook ter wereld afspeelt en kunnen we met iedereen meeleven. En mensen, dat doen we in grote getale. Wanneer er ergens een aanslag is geweest dan delen we massaal ons medeleven. Voorwaarde is wel dat de aanslag zich in een westers land heeft voorgedaan anders zijn we niet zo scheutig met onze steunbetuigingen.

Als er in een land ver weg iemand een zeldzame ziekte heeft dan zijn er de meest vreemde acties op Facebook om er aandacht voor te vragen. Allemaal heel mooi natuurlijk maar schieten we wat dat betreft niet een beetje door. Zijn we door de globalisering niet de mensen om ons heen uit het oog verloren.

 

Zou het niet eens tijd worden dat we met onze giechel achter het beeldscherm vandaan komen en werkelijk op zoek gaan naar onze naasten. Het is namelijk heel makkelijk om via een app allerlei goedbedoelde kreten de wereld in te slingeren maar als het daarbij blijft is het zo zinloos. Kijk eens in je directe omgeving wat je daar voor praktische hulp kunt bieden. Het hoeft helemaal niet iets bijzonders te zijn maar wellicht kent u wel iemand die wat hulp in de huishouding kan gebruiken of die om een praatje verlegen zit. Kijk eens om u heen wie uw naaste is en wat die naaste nodig heeft. Misschien is het wel meer dan u denkt.

Comments (1) | Post A Comment! | Permanent Link

Een goede nachtrust is heel belangrijk

Posted at 14:54 on 1/2/2018

Je komt er pas achter wat iets waard is wanneer je het niet meer hebt. Dat is een mooie zin om deze blog mee te beginnen. Het is waar. Heel veel dingen in ons dagelijks leven vinden we zo gewoon dat we ze pas gaan waarderen wanneer we ze (tijdelijk) niet meer hebben. Nou mensen, in dat rijtje mag een goede nachtrust niet ontbreken.

 

Zoals trouwe lezers wellicht weten heeft onze jongste zoon sinds twee-en-een-half jaar diabetes type 1. Vanaf het eerste begin heeft hij met de pen insuline gespoten. Dat ging op zich goed maar heeft wel nadelen. Naast het feit dat je minimaal drie keer per dag een injectie in je buik moet geven en een keer in je been kan de hoeveelheid insuline minder goed gedoseerd worden dan met bijvoorbeeld een insulinepomp. Daarom hebben we in overleg met de kinderarts en het diabetesteam besloten om over te gaan op de pomp. Dat gebeurt uiteraard niet van de een op andere dag. Er gaat een heel traject van uitleg aan vooraf en daarna komt het inregelen. Daar zitten we nu middenin. We hebben het graag voor onze zoon over hoor want we weten dat hij er meer vrijheid door krijgt. Dat inregeltraject houdt echter wel in dat je meerdere keren per dag moet testen. Normaal doe je dat alleen voor de maaltijd, voor het slapen gaan en als je je niet goed voelt, nu moet het voor de maaltijd, twee uur erna en ook ’s nachts. Is de bloedsuikerwaarde binnen een bepaalde grens dan is er niets aan de hand. In dat geval blijft de handeling beperkt tot het testen en noteren van de waardes. Is de waarde niet goed dan volgt contact met de kinderarts. Wanneer je dat meerdere keren per nacht moet doen dan komt er van slapen niet veel terecht. De rest van het dagelijks leven gaat echter wel gewoon door en na een paar gebroken nachten ga je dat goed merken.

 

Zo, nu weten jullie wat de aanleiding voor deze blog is. Het is waar, een goede nachtrust is zo belangrijk. Wanneer je niet goed uitrust ben je minder scherp. Zo was ik vanmorgen aan het strijken en kreeg de vouwen er maar niet uit. Bleek dat ik de stekker er niet in had gedaan. Een goede nachtrust is belangrijk voor onze dagelijkse energie, onze weerstand, onze gezondheid. Ik denk dat ik zo wel even door kan gaan.

 

Helaas zijn er allerlei oorzaken die onze nachtrust kunnen verstoren. Op sommige kunnen we invloed uitoefenen. Voor het slapen geen telefoon of tablet pakken maar gewoon een goed boek. Geen televisiekijken in de slaapkamer. Regelmaat inbouwen in je leven. Dit zijn een paar voorbeelden. Uiteraard zijn er ook invloeden die we minder in de hand hebben. Stress is een heel bekende. Het kan voor een rusteloze slaap zorgen. Nachtmerries zijn denk ik een goede tweede. Dit kunnen door allerlei oorzaken ontstaan. Belangrijk is om bij dit soort klachten op tijd aan de bel te trekken. Er is iets tegen te doen. Vaak helpt praten alleen al.

 

Meestal weet ik een mooi einde te verzinnen voor mijn blogs. Iets met een diepere betekenis, een leuke grap of een serieuze boodschap. Vandaag schiet me niets te binnen. Dat zal dan wel weer met mijn nachtrust te maken hebben.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Slachtofferrol versus zelfacceptatie

Posted at 11:12 on 18/1/2018

Dit wordt een mengeling van een stukje psychologie gecombineerd met een actuele maatschappelijke discussie. Wacht maar af en lees het in zijn geheel door zou ik zeggen.

 

Ik hoor de laatste tijd vaak de term slachtofferrol vallen in de media. Wat is dat nu precies? Het klinkt namelijk alsof het een bepaald personage uit een film of toneelstuk is. De toevoeging rol aan het woord slachtoffer heeft iets negatiefs, iets onechts. Vanuit de psychologie is dat ook zo. Je hebt een slachtoffer en een slachtofferrol, dat zijn twee verschillende dingen. Een slachtoffer is iemand die iets is overkomen en daardoor schade heeft ondervonden. Dat is heel erg als dat gebeurt, daar wil ik ook geen afbreuk aan doen. Bij de slachtofferrol blijft iemand in het idee hangen dat alles wat hem of haar overkomt de schuld is van anderen. Hij of zij kan er zelf niets aan doen. Waarom iemand in die rol kruipt kan allerlei redenen hebben. Iemand kan daarmee proberen anderen te beïnvloeden, het eigen gedrag goed te praten of gewoonweg de waarheid niet onder ogen durven te zien. Psychologisch gezien kan het dus ook als zelfbescherming dienen. Kenmerkend is wel dat iemand die in de slachtofferrol kruipt doorgaans moeite heeft met zelfacceptatie.

 

Daar hebben we de tweede term uit de titel te pakken, zelfacceptatie. Wat is dat precies? Het is meer dan jezelf accepteren zoals je bent. Het is ook het kennen van je karakter en emoties. Het is ook jezelf niet steeds vergelijken met anderen. Het is ook, en daar hebben we de link met het bovenstaande, erkennen dat je zelf verantwoordelijk bent voor je leven en je daden en dat niet alles je zomaar overkomt.

 

De slachtofferrol en de zelfacceptatie, het zijn twee begrippen die ik regelmatig in mijn omgeving tegenkom. Het zijn begrippen waar ik zelf ook mee geworsteld heb. Er is moed voor nodig om jezelf te accepteren zoals je bent want daar horen ook alle slechte eigenschappen bij en ook alles wat je niet bent maar wel graag wilt zijn. Het geeft wel veel voldoening wanneer het lukt en daarom raad ik iedereen aan om eraan te werken.

 

Dan nu naar die actuele maatschappelijke discussie waar de slachtofferrol en zelfacceptatie een belangrijk deel vanuit maken. Gisteravond was er in De Wereld Draait Door de zoveelste discussie over het wel of niet tonen van standbeelden en schilderijen van personages uit onze geschiedenis. Dit omdat deze figuren naast hun heldenstatus ook meegewerkt hebben aan ons koloniale verleden. Ik ben van mening dat degenen die deze personen het liefst zouden willen wissen uit de geschiedenis moeite hebben met zelfacceptatie. Sommige mensen van niet blanke afkomst denken achtergesteld te worden door het koloniale verleden. Men denkt als minder gezien te worden. Dat is een duidelijke slachtofferrol. De oorzaak wordt namelijk niet bij henzelf gezocht maar wordt toegedicht aan de omgeving en het verleden. Het heeft echter geen zin om het verleden te proberen te veranderen of te ontkennen om daarmee het heden te beïnvloeden. Ik denk, en dat is puur psychologisch gezien, dat de oorzaak bij de zelfacceptatie ligt. Ik denk dat sommige mensen liever iemand anders waren geweest, een andere nationaliteit of huidskleur hadden willen hebben. Dat kan je nu eenmaal niet veranderen. Mijn advies is dan ook, kruip uit de slachtofferrol, zoek de oorzaak niet bij de ander, wees trots op jezelf en je geschiedenis, accepteer jezelf zoals je bent en anderen zullen je ook accepteren. Dit is een stukje advies gebaseerd op wetenschappelijke feiten en eigen ervaring.

Comments (2) | Post A Comment! | Permanent Link

Als de wereld je niet bevalt, creëer er dan zelf een

Posted at 16:42 on 13/1/2018

Vanmiddag ben ik met mijn vrouw en dochter naar de film The Greatest Showman geweest. Het gaat over het leven van Phineas Taylor Barnum. Ik zal niet te veel verklappen over de film maar ik kan u wel vertellen dat het groots en meeslepend is. Ik heb er erg van genoten. Sterker nog, ik was echt geraakt door het leven en de ideeën van deze man die aan de wieg heeft gestaan van het beroemde Circus Barnum. Deze man had een droom. Hij bekeek de wereld en de mensen en zag meer dan de meeste anderen. Hij zag mogelijkheden en talenten. Hij creëerde zijn eigen werkelijkheid en dat raakte me want dat is wat ik ook dagelijks doe en dan bedoel ik niet alleen tijdens het schrijven van mijn boeken. Natuurlijk, tijdens het schrijven schep ik mijn eigen wereld en creëer ik mijn eigen waarheid maar ook in het dagelijks leven doe ik dat. Als tijdens een grijze herfstdag onze tuin er mistroostig en somber bijligt dan plaats ik daar in mijn hoofd wat zingende elfjes of grazende eenhoorns in. U moet eens weten hoe een tuin daarvan opknapt.

 

Als u tijd en gelegenheid heeft dan moet u deze film echt gaan zien. Het is een mengeling van show en drama maar is dat niet wat het echte leven ook is. Weet u wat Barnum deed, hij gaf mensen een kans. Mensen waar niemand naar omkeek. Mensen die door anderen waren uitgekotst omdat ze afweken van de grijze massa. Mensen die door anderen verstoten waren, die liet hij optreden in zijn circus. Natuurlijk, hij deed dit uiteraard ook om er geld mee te verdienen maar hij gaf hen daarmee wel iets wat ze nooit hadden gekend. Hij gaf ze een doel, een leven, een familie en een thuis onder het motto: als ze toch al om je lachen dan kan je ze daar beter flink voor laten betalen.

 

Het zette mij wel aan het denken. Is er veel verandert sinds de tijd waarin Barnum leefde? Kennen wij nog freakshows waarin mensen die afwijken worden tentoongesteld? Niet op de manier zoals dat in de 19e eeuw gebeurde maar dat komt niet omdat wij zoveel beschaafder zijn geworden. Mensen die lichamelijk- of psychisch afwijken van wat ‘normaal’ wordt beschouwd zijn er nog steeds en ik reken mijzelf daar ook onder. Als ik zie hoe het er tegenwoordig in de wereld aan toegaat dan denk ik wel eens dat de ‘normaal’ niet meer bestaat.

 

Nee, echte freakshows hebben we niet meer waarin we mensen letterlijk tentoonstellen. Hoewel, we kijken op televisie en internet maar wat graag naar het leed en ongemak van anderen. Dat heet tegenwoordig reality-tv. En dat gaat ver hoor mensen. Denk maar eens aan wat er gisteren bijvoorbeeld met Samantha de Jong alias Barbie is gebeurd. Wat dat betreft is er niet veel veranderd. Ik denk zelfs dat het alleen maar slechter is geworden. Mensen worden tentoongesteld op televisie en van enige nazorg is geen sprake. Wat dat betreft had Barnum het beter voor elkaar. Hij deed het misschien dan ook alleen maar voor het geld en voor de show maar hij had wel hart voor zijn artiesten.

 

Tja, mensen zullen niet snel veranderen. Toch probeer ik me dagelijks in te zetten om een stukje begrip te weken voor mensen met een psychische kwetsbaarheid. En weet u waarom? Misschien wel omdat ik net zoals Barnum een droom heb.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Wat gaat 2018 ons brengen?

Posted at 15:06 on 2/1/2018

Het is een terugkerende vraag, wat gaat het nieuwe jaar ons brengen? In ieder geval veel regen en wind, althans de eerste dagen maar dat bedoel ik uiteraard niet. Wat staat ons dit jaar te wachten? Komt er eindelijk een oplossing voor de langslepende oorlog in Syrië of staat er met de recente ontwikkelingen in IRAN een nieuw conflict op de stoep. Destabilisatie van regimes in het Midden-Oosten voorspellen meestal niet veel goeds.

Hoever gaan de nucleaire ambities van Noord-Korea? Wie geeft het eerste toe in het spelletje mijn-raket-is-lekker-groter-dan-die-van-jou of naaien Trump en Kim elkaar steeds verder op tot er eentje tijdens een nucleair orgasme zijn raketten over de wereld spuit.

 

Tja, de wereldpolitiek. Om eerlijk te zijn is het een beetje een ver-van-mijn-bed-show. Ik heb al moeite alle ontwikkelingen in ons eigen landje bij te houden, laat staan die van de rest van de wereld. Ik heb ook niet het idee dat ik daar zoveel invloed op kan uitoefenen, dus laat ze maar. Ik zie het resultaat wel. Ik ben veel benieuwder naar wat 2018 ons kikkerlandje brengt. Komen de mensen eindelijk weer een beetje tot elkaar of wordt de polarisatie en het individualisme nog groter. Ik begin onderhand kotsmisselijk te worden van die mensen die overal maar op tegen zijn en hun wil aan anderen op willen leggen. Ze zullen het best met de juiste intenties doen maar bereiken juist het tegenovergestelde. In plaats van meer begrip voor elkaar te kweken, krijgt men steeds een grotere hekel aan elkaar. Niet echt de juiste voedingsbodem wanneer je als inwoners van Nederland tot elkaar veroordeeld bent. Misschien moeten we eens leren dat er verschillen zijn tussen mensen en dat niet iedereen over elk onderwerp hetzelfde denkt. Dat maakt een samenleving nu juist zo interessant.

 

Op persoonlijk vlak staat er van alles te gebeuren. Op 29 september van dit jaar zal mijn nieuwe roman Jelena – De onbekende held het levenslicht zien. Ik ben heel trots op dat boek maar dat ben ik uiteraard op elk boek dat ik tot nu toe geschreven heb. Toch is deze roman heel speciaal voor mij. Het is lastig uit te leggen. Misschien komt het door het bijzondere verhaal of omdat het emotioneel zwaar was dit boek te schrijven. Misschien omdat het bij een nieuwe uitgever uitkomt of omdat de Russische minister van propaganda persoonlijk de promotie op zich neemt. Dat laatste is uiteraard een grapje hoewel… ik heb een heel speciale promotieactie voor ogen en dat heeft alles met Rusland te maken. Wacht maar rustig af…

 

Binnenkort ga ik beginnen aan een non-fictieboek over stigmatisering, dit naar aanleiding van een aantal presentaties die ik het afgelopen jaar heb gegeven. Daar merkte ik hoe weinig er nog steeds bekend is over dit onderwerp (ook bij de professionals). Ik wil graag mijn steentje bijdragen om, mede door mijn eigen ervaringen op dit vlak, meer bekendheid te geven bij het grote publiek over wat stigmatisering is en wat de gevolgen kunnen zijn.

Naast dit ‘leerboek’ staat een nieuw deel van wat ik inmiddels de Ron-en-Geertje serie noem op stapel. Na De 8 Poorten en Een boodschap uit het verleden ben ik zelf ook heel benieuwd hoe het de twee jonggeliefden vergaat. Kan Geertje wennen in onze huidige tijd? Gaan ze trouwen? En welke rol heeft de mysterieuze Broeder Edward nu precies gespeeld? Ik hoop er antwoord op te krijgen.

En dan zijn er natuurlijk nog de nodige schrijfwedstrijden waar ik aan heb meegedaan en nog aan mee wil gaan doen. Vorig jaar zijn drie van mijn verhalen in bundels opgenomen, was ik genomineerd voor de BookStoreDay prijs en won ik de juryprijs bij Anno Domini 892. Of ik dat dit jaar kan evenaren weet ik niet maar ik zal mijn best doen. Het is niet alleen leuk om aan de wedstrijden mee te doen, het levert mij ook de nodige publiciteit op en dat heb je als schrijver hard nodig om je boeken aan de man (of vrouw (of… nou ja wat dan ook)) te brengen.

 

Maar genoeg over mijzelf. Ik wens u en jullie allen een heel goed 2018 toe. Maak er wat moois van maar wat je ook doet, doe het voor en met elkaar. Dat is mijn wens voor het nieuwe jaar.

Comments (1) | Post A Comment! | Permanent Link

De betekenis van het Kerstfeest

Posted at 14:23 on 21/12/2017

Als ik aan u vraag wat voor u de betekenis van het Kerstfeest is, wat is dan uw antwoord? Zijn het voor u alleen twee extra vrije dagen. Gaat het om de gezelligheid en de cadeautjes. Vindt u vooral het lekkere eten belangrijk. Denkt u meteen ho ho ho aan de kerstman en zijn arrenslee of heeft het kerstfeest voor u wellicht helemaal geen betekenis. Is het verworden tot een grote commerciële show waarbij van ‘de ware kerstgedachte’ geen enkele sprake meer is.

 

Weet u wat het Kerstfeest voor mij betekent? Tijdens Kerst herdenk ik dat Jezus Christus als kindje naar de aarde is gekomen. Is dat dan alles? Nee! Als het alleen om de geboorte zou gaan doe ik Gods Zoon tekort. Kerst is het eerste heilsfeit maar niet het enige. Kerst is onlosmakelijk verbonden met Goede Vrijdag, Pasen, Pinksteren, Hemelvaart en uiteindelijk de Wederkomst. Oei, dan krijgt Kerst meteen een wrange bijsmaak. Zo’n lief klein baby’tje is schattig maar een stervende volwassen man aan het kruis niet. Toch kan het een niet zonder het ander.

 

Ik weet niet of u in God geloofd en in het feit dat Zijn Zoon voor onze zonden gestorven is. Het is ook best moeilijk om te aanvaarden dat een Ander voor ons de straf heeft gedragen. Wij willen als mensen graag alles zelf doen. Dat is overigens een hele goede eigenschap. We kunnen als mens veel goede dingen doen, zeker ook voor anderen, alleen een plekje in de hemel verdienen… nee, dat kunnen wij niet. Daar hebben we toch echt het offer van het Lam voor nodig.

 

Ik weet niet of u in God geloofd en in de geboorte van Zijn Zoon. Ik weet dat Hij wel in u gelooft en nu ik dit schrijf realiseer ik me dat u welzeker in de geboorte van Jezus Christus geloofd. U belijdt dat namelijk elke dag. We leven momenteel in het jaar 2017 na Christus. De geboorte van Christus heeft zoveel invloed gehad op deze wereld dat onze westerse jaartelling erop gebaseerd is. Elke keer wanneer u ergens de datum opschrijft erkent u daarmee dat Jezus Christus 2017 jaar geleden geboren is in Bethlehem.

 

Mag het met Kerst dan helemaal nergens anders over gaan? Wat mij betreft wel. Ik wil u niets opdringen. Jezus zelf heeft ons in het evangelie geleerd wat naastenliefde is. Het is een groot goed wanneer wij als familie tijdens de Kerst gezellig samen komen en lekker met elkaar eten. Kerst is een tijd van verzoening. Misschien een mooi moment om die langslepende ruzie eens bij te leggen of dat familielid uit te nodigen die u al in geen jaren hebt gezien. Jezus heeft ons geleerd om onze naasten lief te hebben maar ook om voor onze vijanden te bidden. Als we de komende dagen eens allemaal in liefde naar elkaar omzien dan wordt het pas echt Kerst in ons hart. Verlangt u daar ook zo naar?

 

Ik wil u vanaf mijn schrijfplekje graag hele goede dagen toewensen en ik hoop u in het nieuwe jaar weer te ontmoeten.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Het creëren van de perfecte mens

Posted at 12:40 on 14/12/2017

In deze wereld draait alles uiteindelijk om maar één ding en dat is geld. Geld betekent macht. Geld betekent kennis. Geld bepaalt wie overheerst en wie wordt onderdrukt. Houd dit gegeven goed in het achterhoofd bij het lezen van deze blog. Een blog die overigens de nodige weerstand kan opwekken bij wie een andere mening is toegedaan. U bent alvast gewaarschuwd.

 

Regelmatig wordt in vakliteratuur de zoveelste doorbraak gemeld op het gebied van de geneeskunde. Opgetogen artsen en wetenschappers melden juichend dat de genezing van bepaalde ziektes weer een stukje dichterbij is gekomen. Wanneer ik zo’n bericht lees dan juich ik van harte met ze mee. Diezelfde artsen en wetenschappers melden soms net zo opgetogen dat er weer een grote stap is gezet bij het voorkomen van ziektes. Dan blijft het van mijn kant stil. Iets verder lees ik namelijk dat aandoening X, Y en Z nu in een vroegembryonaal stadium kan worden vastgesteld die de aankomende ouders de keus geeft het nog ongeboren kind te laten verwijderen. De Japanse wetenschapper Hamitho zegt hierover: “…binnen enkele jaren zijn wij in staat de meest voorkomende (chronische) ziektes embryonaal op te sporen ook als deze zich pas tijdens een latere levensfase openbaren. Kinderen met een aangeboren afwijking zullen tot het verleden behoren. Uiteindelijk zijn wij in staat zijn de perfecte mens te creëren die een lang en gezond leven kan hebben…” En dan beste mensen, dan bekruipt mij een gevoel van onbehagen of misschien wel van angst.

 

Als wij namelijk over een aantal jaar in staat zijn de meest voorkomende ziektes embryonaal op te sporen, wie bepaalt dan wie blijft leven en wie niet? Wie bepaalt welke ziekte of aandoening erg genoeg is om een zwangerschap af te breken? De ouders, zegt u. Daar kan ik mij in vinden hoewel ik persoonlijk nooit voor een abortus zal kiezen. In mijn ogen is ieder mensenleven evenveel waard. Die waarde hangt wat mij betreft niet af van het feit of iemand gezond is of niet. Ik ken veel ouders en chronisch zieken die er net zo over denken maar er bestaat nu eenmaal wettelijk zoiets als het recht op abortus. Als ouders daarvoor kiezen is dat hun goedrecht.

 

Ik begon deze blog dat uiteindelijk alles in deze wereld alleen draait om geld. Zieke mensen kosten geld. Zieke kinderen kosten geld. Mensen waarvan je weet dat ze op latere leeftijd een ernstige aandoening krijgen kosten geld. Geld dat beter te besteden is. Geld dat ook gebruikt kan worden om wapens te kopen. Geld dat hard nodig is om grondstoffen aan te schaffen of wat mij betreft het klimaatprobleem op te lossen. Wat nu als geld uiteindelijk het criterium wordt voor wie mag blijven leven en wie niet. We willen toch zo graag de perfecte mens creëren, daar moet je wel iets voor over hebben. Stelt u zich eens een wereld voor met mensen die nooit meer ziek worden, dat zou toch prachtig zijn. Werknemers die nooit een dag thuisblijven omdat ze niet lekker zijn. Soldaten die altijd paraat staan en niet uitvallen door ziekte, daar win je pas oorlogen mee!

 

Weet u, als ik twintig jaar later was geboren had ik wellicht nooit bestaan. Mijn vrouw ook niet want die is slechthorend en beseft u wel wat hoortoestellen en bezoeken aan de kno-arts kosten? Mijn oudste zoon ook niet. Hij heeft Asperger en dat is wel heel lastig om over mijn jongste zoon nog maar te zwijgen. Bij hem is op twaalfjarige leeftijd diabetes type 1 vastgesteld. Moet u eens kijken wat dat de samenleving kost. Waarschijnlijk had alleen mijn dochter mogen blijven leven want zij is (tot nu toe althans) gezond. Stel ik het te zwartwit voor? Ik hoop het van ganser harte maar ik vrees echt het ergste…

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Ik zal voortaan beter naar mijn vrouw luisteren!

Posted at 15:40 on 9/12/2017

Ik heb net de titel boven dit stukje getypt en nu ik het teruglees lijkt het bijna zo’n strafregel die je vroeger op school moest schrijven. Ronald, schrijf vijfhonderd keer: ‘Ik zal voortaan beter naar mijn vrouw luisteren.’

 

Zo is het niet bedoeld. Het is geen straf, hoewel ik mij kan voorstellen dan menig man gruwt bij de gedachte dat hij beter naar zijn vrouw moet luisteren. Mannen weten toch immers alles beter! Als u dat vindt dan laat ik u graag in die waan. Ik ga daarover niet in discussie want dat ontaardt in een oneindig gehakketak waar we toch niet uitkomen.

 

Nee, de titel boven dit schrijfsel slaat op mijn goede voornemen. En zoals het doorgaans met voornemens gaat zal er ook deze keer weer weinig van terechtkomen maar beste mensen, het voornemen is er in ieder geval.

Waarom zou ik eigenlijk voortaan beter naar mijn vrouw luisteren? Is zij zo wijs? Is zij alwetend? Daar laat ik mij liever niet over uit. Dat is niet bevorderlijk voor mijn huwelijk, begrijpt u. Feit is wel dat zij vaak beter weet wat goed voor mij is dan ikzelf. Ik heb namelijk moeite om mijn eigen grenzen te bewaken. Daar kan ik niets aan doen. Dat is een voortvloeisel van mijn psychische kwetsbaarheid.

 

Wacht even, dat is niet helemaal waar wat ik nu zeg. Ik kan er wel wat aan doen. Ik heb immers niet voor niets samen met mijn hulpverleners een uitgebreid signaleringsplan opgesteld. In dat plan staan al mijn verschillende gemoedstoestanden beschreven, hoe ik ze kan herkennen en hoe ik kan voorkomen dat ik doorschiet naar de manische- of juist de depressieve kant. Het geeft mij houvast en helpt mij bij het bepalen en bewaken van mijn grenzen.

 

Is het dan toch nodig voortaan beter naar mijn vrouw te luisteren? Ja! Het plan is namelijk niet alleen voor mijzelf maar ook voor mijn omgeving en daar maakt mijn vrouw een belangrijk deel vanuit. Zij kent mij als geen ander en ziet wanneer ik over de grens dreig te gaan.

 

En zo zijn we weer terug bij het begin en bij mijn goede voornemen. Ik zal voortaan beter naar mijn vrouw luisteren! Het is voor mij helaas noodzakelijk om staande te blijven in het leven maar ach mannen… zo erg is naar je vrouw luisteren nu ook weer niet hoor.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Uiteindelijk wordt alles een naamloze herinnering

Posted at 12:15 on 30/11/2017

Er is een tijd geweest dat mijn kleine grijze celletjes (zoals Hercule Poirot zo mooi zegt) optimaal werkte. Ik kon me de kleinste details van heel lang geleden herinneren en dat vaak tot vervelens toe. Tegenwoordig lijkt het wel of er ergens een gaatje zit waardoor de celletjes spontaan mijn hoofd verlaten en er niets voor in de plaats terugkomt. Ik merk dat mijn geheugen achteruitgaat en dat het tempo waarmee dat gebeurt toeneemt. Het zal ongetwijfeld alles met mijn persoonlijkheids- en bipolaire stoornis te maken hebben. Het treedt voornamelijk op wanneer ik tegen een manische periode aanzit of wanneer er veel prikkels zijn. Mijn vroegere zelfmedicatie van alcohol en giftige kruiden zal ook niet echt een positieve bijdrage geleverd hebben aan mijn geheugencapaciteit.

 

Wanneer ik boodschappen doe schrijf ik een boodschappenbriefje, ook wanneer het maar om een of twee artikelen gaat. Het is een vreemd fenomeen. Thuis weet ik precies wat ik nodig heb maar zodra ik de winkel binnenstap met al die vreemde mensen om mij heen dan weet ik niets meer. Gelukkig heb ik dan het briefje bij me, als ik dat tenminste niet vergeet mee te nemen. Ook dat overkomt me dikwijls.

 

In gesprekken kan ik soms niet op bepaalde woorden komen. Ik zie in gedachte zo het voorwerp voor me maar ik kan me de naam niet meer herinneren. In een rustige omgeving is er niets aan de hand maar staat er op de achtergrond een radio of televisie aan of praten er mensen door elkaar heen dan laten mijn hersenen het afweten. Ik heb er wel een trucje voor hoor. Ik beschrijf het voorwerp dat ik in gedachte zie en hoop er zo mee weg te komen. Vreemden valt het (nog) niet op. Mijn vrouw en kinderen merken het wel maar die zijn zo lief om er niets van te zeggen en regelmatig lachen we er maar om. Hetzelfde geldt wanneer ik iets dubbel vertel omdat ik niet meer weet dat ik het vlak daarvoor ook al gezegd heb.

 

Als ik rustig thuis ben is er niets aan de hand, dat is het gekke. Uiteraard heb ik de symptomen van beginnende dementie opgezocht want dat was toch ook het eerste waar u aan dacht toen u bovenstaand stukje las. Gelukkig voldoe ik aan de meeste symptomen niet en mocht het wel zover komen dan zien we dat tegen die tijd wel weer. Daar ben ik tegenwoordig heel makkelijk in geworden.

 

Ik weet niet hoe het zich verder zal ontwikkelen. Misschien blijft het hierbij, misschien wordt het erger, misschien wordt alles voor mij uiteindelijk een naamloze herinnering zoals de meesten van ons zelf ook naamloze herinneringen zullen worden. Maar mocht u me in de toekomst een keer ergens tegenkomen en ik weet niet meer waar ik ben… wilt u dan zo vriendelijk zijn me thuis te brengen. U kunt me herkennen aan mijn hoed.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Ik ben soms net een groot kind

Posted at 14:06 on 20/11/2017

Ik ben soms net een groot kind. Nou ja soms, nu ik erover nadenk misschien wel altijd. Lichamelijk ben ik geen kind hoor. Ik ben 46 jaar, 1.84 meter in lengte en over de breedte zullen we het maar niet hebben. Dat kun je nauwelijks nog kinderafmetingen noemen. Als ik dus zeg dat ik soms net een groot kind ben doel ik op mijn gedrag en mijn gevoelens. Schaam ik me daarvoor? Nee! Ben ik niet bang dat anderen me kinderachtig vinden? Nee, dat is namelijk hun probleem, niet dat van mij. Is het niet lastig als je jezelf een groot kind voelt? Soms wel. Soms keert het zich tegen mij maar ik denk dat anderen er hoofdzakelijk meer last van hebben dan ikzelf.

 

Ik ben soms net een groot kind en meestal is dat fantastisch. Mijn wereld bestaat namelijk niet alleen maar uit saaie grijze mensen die zich als volwassenen gedragen en doen wat hen is aangeleerd. Nee, mijn wereld kent zoveel meer wezens. Mijn wereld is mijn eigen grote sprookjesboek. U mag er ook deel van uitmaken hoor. Het is niet exclusief voor mij alleen en de toegang is gratis. Er wonen elfjes, dwergen, eenhoorns en nog veel meer fantastische figuren. Soms komt Roodkapje op de koffie. Ze neemt altijd iets lekkers mee in haar mandje. Doornroosje heb ik al een tijdje niet gezien. Die zal zich wel weer geprikt hebben aan een spinnenwiel. Bezoek uit de sprookjeswereld is altijd leuk. Je hoort de laatste nieuwtjes. Wist je trouwens dat Assepoester weg is bij de prins? Je hebt het niet van mij hoor. Ik hoorde het afgelopen weekend van een van de dwergen. Het is nog een hele rel geweest in het kasteel.

 

Ik ben soms net een groot kind en een enkele keer is dat vervelend. Dan zitten er monsters onder mijn bed maar als ik heel stil blijf liggen en mijn ogen sluit dan gaan ze vanzelf weer weg. Dan kijk ik uit het raam en staat de boze wolf in de tuin en dat gebeurt net altijd als ik iets uit de schuur moet hebben. Dan spreekt een onbekend iemand mij aan en dan raak ik weleens in paniek.

 

Ik ben soms net een groot kind en regelmatig is dat lastig voor anderen. Anderen weten niet wat er zich in mijn hoofd afspeelt en denken dat ik net zo reageer als elk willekeurig ander persoon. Dat botst weleens. Ik ben dan wel volwassen maar vind het vaak moeilijk mij ook als een volwassen persoon te gedragen. Meestal gebeurt dat bij vreemden of in heel drukke situaties. Op zulke momenten neemt het kind in mij het over. Ik heb er niet zo’n last van, anderen wel. Die weten op zulke moment niet hoe ze met mij om moeten gaan. Een ander terugkerend punt zijn mijn grenzen. Net zoals een kind vind ik het moeilijk die te bepalen en te bewaken. Als je mij in deze periode mijn gang laat gaan dan koop ik de hele winkel met kerstversiering leeg. Hetzelfde geldt voor het indelen van mijn werkzaamheden. Gelukkig heb ik dierbaren om mij heen die dat in goede banen leiden.

 

Ik ben soms net een groot kind maar dat kan mij lekker niets schelen. Ik ben namelijk gelukkig met mijn leven zoals het nu gaat. Laat mij maar lekker ronddolen in mijn eigen sprookjeswereld. En als iemand daar moeite mee heeft dan zeg ik net als ieder ander kind: LEKKER PUH!

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Nationalisme en zelfstigma

Posted at 09:50 on 16/11/2017

Wat voelt u zich? Goed, zegt u. Sorry maar ik vroeg niet hoe u zich voelt maar wat u zich voelt. Begrijpt u niet waar ik heen wil? Dan zal ik u een eindje op weg helpen. Ik voel mij Nederlander. Ik voel mij geen wereldburger of Europeaan. Het mondiale denken staat veel te ver van mij af. Ik heb al moeite genoeg bij te houden en te begrijpen wat er zich allemaal in mijn eigen landje afspeelt laat staan op Europees niveau of wereldwijd. Ik zou er helemaal gek van worden want tegenwoordig moet je ook overal iets van vinden. Consumeren alleen is niet voldoende, je moet overal een mening over hebben. Laat mij dan maar lekker kleinschalig denken en mij Nederlander voelen.

 

Ik voel mij Nederlander en daar ben ik blij om. Sterker nog, ik ben daar zelfs trots op. Dat kleine vlakke landje, grotendeels veroverd op het water, menigmaal onder de voet gelopen maar telkens er weer bovenop gekomen. Dat is toch iets om trots op te zijn! En toch beste mensen, is dat tegenwoordig een heel beladen onderwerp. Wanneer je zegt trots te zijn op Nederland en onze nationale geschiedenis dan word je van alles en nog wat verweten. Trots? Hoe durf je! Kijk eens wat voor slechts de Nederlanders in het verleden allemaal hebben gedaan! Ja, en dan… Ik ken geen landen die een verleden hebben zonder misstappen of geweld. Moeten wij ons verantwoordelijk voelen voor wat onze voorvaderen verkeerd hebben gedaan? Ik vind van niet. Als dat zo zou zijn gaat geen enkel volk vrijuit. Je kan de mensen in Scandinavië niet verantwoordelijk houden voor wat de Vikingen ons hebben aangedaan. Hetzelfde geldt voor de Spanjaarden (80-jarige oorlog), Fransen (tijd van Napoleon) of de Duitsers (2e Wereld Oorlog) en zo kan ik nog wel even doorgaan. We moeten ons niet een soort collectief eeuwigdurend schuldgevoel laten aanpraten.

 

Moeten we het verleden dan helemaal vergeten? Moeten we net doen of onze voorvaderen altijd zo braaf zijn geweest? Nee, zeker niet. Je moet de dingen benoemen en ervan leren. Dat is het mooie van geschiedenis. Je ziet oorzaak en gevolg zodat je niet dezelfde fouten hoeft te maken. Helaas is de mensheid wat dat betreft minder ontwikkeld dan wij denken want keer op keer gaan we opnieuw in de fout. Maar dat doet niets af van het feit dat ik nog steeds trots ben om Nederlander te zijn. Met nationalistische gevoelens of uitingen is niets mis.

 

De kop boven dit stukje heb ik nationalisme en zelfstigma genoemd. Ik zie het als een vorm van zelfstigma dat wij niet meer trots durven te zijn op wat wij als Nederlanders bereikt hebben, op ons verleden, onze nationale symbolen en daarmee ook op onze toekomst. We hebben ons een collectief schuldgevoel laten aanpraten dat zover gaat dat sommigen twijfelen of het plaatsen van de nationale driekleur eigenlijk nog wel kan. Het Wilhelmus leren op school, wat een onzin! We zouden het liefst allerlei beelden en schilderijen van onze voorvaderen aanpassen of verwijderen alsof we daarmee de geschiedenis kunnen herschrijven. We schamen ons voor ons Nederlanderschap. Mensen, dat is nergens voor nodig! Wees trots op wie u bent. Andere volkeren zijn dat namelijk ook. Waarom denkt u dat in verschillende steden jongeren van Marokkaanse afkomst de straat opgingen om feest te vieren toen Marokko zich plaatste voor het WK? Omdat zij trots zijn op hun afkomst, ongeacht waar ze nu wonen. Dat vinden wij dan vreemd maar wij zijn degene die zich afwijkend gedragen. Zij voelen zich verbonden door hun afkomst. Zij zijn trots op hun volk ook al wonen ze nu in een ander land. Ik denk dat wij daar als Nederlanders nog veel van kunnen leren.

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link



<- Last Page | Next Page ->
Hosting door HQ ICT Systeembeheer