Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Shaggy en Scooby Home | Profile | Archives | Friends
Dit gaat over mijn mijn 2 Spaanse honden, Shaggy en Scooby.

Dit is Shaggy2/2/2006

3 Comments | Post Comment | Permanent Link

Hoe kwamen we aan Shaggy??2/2/2006

In juni 2004 zat ik zomaar wat op internet rond te kijken en kwam toevallig op de site van Spaanse Honden In Nood. Ik schrok van wat ik allemaal las en zag. Wij hadden al een hond, Roxy en waren totaal niet van plan er nog een hond bij te nemen......tot ik een foto van Shaggy zag. Hij heette toen nog Bruno. Ik was meteen helemaal verliefd, een hond van ongeveer een half jaar, heel lief en zwervend op straat aangetroffen en nu dus in het asiel (El Refugio) in Malaga. Wat was hij mager en wat een heerlijk koppie. Ik riep Rob, mijn man erbij en liet de foto zien, na even gekeken te hebben zei hij, nou dan stuur je toch een mail dat we hem willen adopteren. Dat heb ik dus gedaan en dezelfde dag werd ik al gebeld door Eveline, een vrijwilligster van deze stichting. Zij wilde wat dingen van ons weten, hoe we woonden, of we kinderen hadden, of we meer honden hadden enz. Na een tijdje gepraat te hebben werd er onderling besloten dat Shaggy (Bruno) naar ons zou komen. Het probleem was alleen dat wij de dag erop op vakantie gingen, toevallig ook naar Spanje. Maar dat was geen probleem, ze zou me bellen en een vlucht voor Shaggy regelen als we van vakantie terug zouden komen. Spannend!! De eerste dag van onze vakantie zaten we in een hotel toen ze belde, er was een probleem. Er was iets fout gegaan en Shaggy was al aan Duitsers beloofd, ze hadden zelfs het contract al getekend! We schrokken ons rot, ik had me er al zo op verheugd. Waarop Rob zei, we willen hem zo graag hebben dat we hem desnoods komen halen! Toen zei Eveline, als jullie dat doen is hij voor jullie. Het was op dat moment in het asiel 45 graden en bomvol, en Shaggy was er gebaat bij om daar zo snel mogelijk weg te zijn. En een vlucht regelen naar Duitsland kon nog wel even duren. Dus dat afgesproken. Het probleem was toen dat wij totaal niet in de buurt van Malaga zaten, wij zaten bij Allicante.Maar ok, wij zijn gaan rijden, hebben overnacht in Granada en de volgende ochtend hadden we met Eveline afgesproken om 9 uur bij El Refugio. Ik was stikzenuwachtig! We kwamen het asiel binnen (alles in de open lucht natuurlijk) en ik schrok me rot, wat een stank en vliegen, en blaffende honden, niet normaal meer, wat een lawaai. En ineens zag ik hem zitten, het was de enige hond die op dat moment niet blafte, alsof hij wist dat we voor hem kwamen. Ik kreeg er gewoon kippenvel van en tranen in mijn ogen. Hij zat daar zomaar naar ons te kijken. Eveline haalde hem uit zijn hok en gaf de riem aan Rob, hij liep keurig netjes mee alsof hij ons al jaren kon, zo lief. We liepen naar de uitgang want door het lawaai konden we elkaar niet verstaan. Shaggy deed meteen een grote plas. En toen Rob hem wilde aaien ging hij heel onderdanig op zijn rug liggen, hij was ook erg mager en je kon goed merken dat hij niet goed behandeld was geweest. Hij was dus best wel angstig, vooral als je een onverwachte beweging maakte. Hij was de dag ervoor gecastreerd en hij bloedde ook uit deze wond. We hebben nog even staan praten met Eveline over het werk wat zij daar doet. Zij is Belgische maar woont in Spanje en in haar vrije tijd werkt ze als vrijwilligster in het asiel en beheert de site van SHIN. Ze vertelde ons de meest verschrikkelijke verhalen over hoe de Spanjaarden met hun dieren omgaan. Als je er meer over wilt lezen moet je maar eens op de site kijken, zo zielig.

Maar goed, wij zijn met Shaggy terug gereden, de hele rit heeft hij zich voorbeeldig gedragen en als we onderweg stopte om even de benen te strekken sleurde hij ons bijna de auto weer in, alsof hij ervoor wilde zorgen dat we hem niet zouden vergeten. Ook in het hotel was hij superbraaf. De wond van het castreren ging enorm ontsteken dus we moesten ook nog naar een dierenarts in Spanje, waar hij ook weer hartstikke braaf was. En toen eindelijk naar huis.....en ook thuis voelde hij zich helemaal op zijn gemak, nog steeds wel angstig maar het ging steeds beter. Thuis zijn we ook meteen naar de dierenarts gegaan om hem helemaal na te laten kijken en ook naar die wond die nog steeds ontstoken was. De dierenarts vond hem hartstikke leuk, wel mager maar dat zou helemaal goed komen. Nu zijn we 1 1/2 jaar verder en het is echt een wereldhond! Totaal niet angstig meer, eerder iets te dik nu dan te mager en zooooo lief Hij heeft inmiddels ook al 2 diploma's gehaald met gehoorzaamheid en momenteel doe ik behendigheid met hem, dat vind hij helemaal geweldig! Het is echt een hele leuke hond, dat vind bijna iedereen, hij ziet er ook apart uit, onze gekke Spanjaard! Ik zou hem voor geen goud meer willen missen!

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Wie ben ik2/2/2006

Ik ben Marjolein, ik woon in Rotterdam, getrouwd met Rob en wij hebben 3 honden. 2 uit Spanje en 1 gewoon uit Nederland. Deze weblog gaat over mijn 2 "buitenlanders". Ze heten Shaggy en Scooby.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer