23/3/2007 - Oud & Nieuw in Riga
Posted by 1011
Konden jullie ook niet genoeg krijgen van de prachtige lijnen in het gezicht van Eelke?
Wij in elk geval niet, maar we gaan eindelijk maar toch verder.
En dat "verder" bedoelen we serieus!
Samen met Tom & Suzet duiken we in de auto die Tommy ooit vernoemd heeft naar het meisje van zijn dromen,
die nog even moest wachten totdat Tommy uitgezoend was met een grote boerin!
Deze keer brengt Suzy niet naar Italië, maar gaat de reis over de brede Duitse autosteegjes naar Frankfurt.
Hoewel we al op de vijfde baan van rechts liggen, staat de knipper alweer uit om die Merke Dez voor ons in te halen.
Hoewel allemaal verschrikkelijk veel zin hebben in M&M's belsuiten we ze toch maar allemaal op de grond te gooien.
Kunnen we ze daarna mooi opvegen.
Na een korte reis, alles lijkt immers veels te kort in die Alto, komen we aan op vliegveld Frankfurt Hahn.
Ja, ja, Bertil, dat is wat anders dan Frankfurt downtown, he! Vanaf daar zit je nog wel even in de bus.
We hadden nog maar nauwelijks de koffers uitgeladen, of we waren Suzet alweer kwijt.
Gelukkig hadden we een bijzonder goede suzetkijker meegenomen...
Na al deze commotie, beroering, drukte, consternatie, opschudding en opwinding over Suzet, was Ryanair aan zet!
We hadden dit jaar verschrikkelijk veel ideeën over oud & nieuw 4en.
Nu heb ik over het algemeen 7 maal meer ideeën dan ik in heel mijn leven kan uitvoeren.
Maar ook deze keer had deze zelfkennis niet geleid tot zwijgen.
Met 50 man een kasteel huren in Frankrijk en daar oud en nieuw beleven, dat was eigenlijk het idee.
En dat idee had ik maar eens tegen lafjes Tom en Suzet aangehangen.
Waardeloos natuurlijk, hoe kom je erop? Op zijn minst moesten we goed kunnen stappen.
En daarvoor kun je beter naar een grote stad.
Okay, okay, daar gingen al mijn romantische voorstellingen...allemaal in rook op.
Parijs dan? Nog steeds Frankrijk en ik hoopte dat er zo nog een spaan van mijn plan heel zou blijven.
Ach, komt hij weer met z'n Parijs! Nee, daar zijn we al zovaak geweest.
Wenen leek een alternatief waar niemand direct tranen van in zijn ogen kreeg.
Dat zouden ze uitwerken. Komt dat stelletje studenten met een klaagzang dat het veel te duur is om daar te overnachten.
Een mooi appartement in Bratislava moet uitkomst bieden.
Ha, nou was het mijn beurt om een idee plat te walsen. Je denkt toch niet dat ik gek ben?
Elke dag in Bratislava of all places op de trein met mijn paspoortje in de hand wachten.
Wachten tot ik de Tjechische grens over mag om in Wenen oud of nieuw te vieren?
Ach en wenen! Mijn tranen en huilgeroep kenden geen weerga. Dat hielp!
Ze zagen na deze overtuigende redevoering de bespottelijkheid van hun eigen plan ook wel in.
Maar dan moest ik maar met een alternatief komen waar we konden stappen en goedkoop konden logeren rond oud en nieuw.
't Was even zoeken, maar niet helemaal vergeefs. Inmiddels waren we onderweg naar Riga, de hoofdstad van Letland.
Na een voorspoedige reis kwamen we in Riga aan. We, dat zijn voorlopig nog Tommy, Suzet, Els en Gert.
Daar maakten we volop kennis met de cultuur. Zoals hier.
Tommy heeft binnen 43 seconden ruzie - zeg maar gerust oorlog - met de serveerster.
Want hij is zo aardig om voor mij een "hot chocolate" te bestellen. Ik snap de overeenkomst.
Waar ze mee terugkomt is reden genoeg voor Tommybaldi om haar haarfijn uit te leggen wat een hot chocolate precies is.
Na een lang verhaal wordt het Tommy duidelijk dat klantvriendelijkheid een minder communistisch begrip is.
En hij besluit de gesmolten chocoladereep met een laagje frituurvet zelf soldaat te gaan maken.
Suus geniet van het schouwspel en haar warme koffie.
En van nog iets...
Kersvers hot chocolate genot.
We zijn nog niet compleet. Want ook Henk en Hanneke komen naar Riga!
Maar omdat Henk nog even het vuur uit de sloffen moet rennen bij de Dolcis, komen ze een dagje later.
Gelukkig zijn ze onderweg naar ons en verdiept Henk zich al onwijs in de Letse cultuur en media.
Als we hem dan eindelijk zien, is hij zo blij als een kind!
Hij weet niet hoe hij zijn vreugde moet uiten! Hij springt en hij danst !!
Hier schopt hij heel hard een oud Lets dametje weg, puur van blijdschrap vreugde.
Die gekke Henk steekt ons allemaal aan!
Tommybaldi kon zich nauwelijks meer beheersen en gaf Henk nog 1 laatste waarschuwing.
De volgende keer als Henk zijn lekkere kontje zou laten zien, kreeg hij geen waarschuwing meer van de beruchte vinger.
Oprecht geschrokken door deze serieuze waarschuwing deed Henk er alles aan om vrije toegang te voorkomen.
Even later ging het al bijna mis, maar Henk wist net op tijd een touchdown te maken, want Tommy was onder tussen al bezig.
Gelukkig beet Tommydrilvinger in het Letse stof en de beruchte vinger hing er dus lafjes bij.
Die middag namen de dames ons mee uit drinken, dat is goedkoper.
Vanzelfsprekend wilden ze ons de Letse cultuur ondertussen niet onthouden.
Na het verlaten van de bus zagen we dan ook de meest prachtige bouwwerken.
Sommige bouwwerken leken wel verdacht veel op elkaar.
Hoe konden ze die gebouwen toch zoveel op elkaar laten lijken?
Tijd om de kaart er eens bij te pakken...
Zonder het feminisme nou direct de das om te willen doen, was de kaart voor sommigen van ons een raadsel.
Het begon ze allemaal een beetje rondjes te draaien voor de ogen.
Om alles nou twee keer te zien, dat was misschien wat veel van het goede.
Helemaal de bushalte, zo boeiend was die nou ook weer niet.
Gelukkig was het Letse theehuis direct naast de bushalte, maar dan aan de andere kant.
Dit lijkt niet eens op thee!
Nee, dat komt omdat het uitje van de dames echt helemaal in het water viel.
Dat ging ongeveer zo. We komen binnen en er zijn alleen maar tafeltjes met 4 plaatsen vrij.
Geen probleem natuurlijk. We schuiven wel even wat kussens aan elkaar en dan kunnen we zitten.
Maar dat vond de juffrouw niet fijn. "Ga maar ergens anders zitten." -
"Waar dan?" - "Aan een tafel voor 6 personen natuurlijk." - "Euh, die zijn er niet". -
"Dat is toch niet mijn probleem?".
En zo verlieten we teleurgesteld en met veel vertoon van geld deze attractie.
We hadden er zo naar uitgekeken en er zelfs een ronde van Frankrijk voor gelopen.
Ik was blij dat ik mijn bet-ondergoed aan had, want zo had ik het in elk geval niet koud gekregen.
Gelukkig was er een uitstekende drinkgelegenheid in de buurt.
De boys hadden helemaal geen zin in thee. Nee, een stevige pint, dat was een goede hint!
Maar het had wel een verdachte tint. Bier is echter bier, dat weet elk kind.
Toch gingen de heren door het lint, want het was geen pint wat je hieronder op de foto vindt.
's Avonds verkennen we het centrum en ontdekken een prachtige schaatsbaan.
Echte romantici als Suzy & Tommy weten wel raad met een kerstboom en kaarsverlichting.
Anderen hebben al snel het gevoel dat ze zich op glad ijs begeven. Gelukkig kon ik nog net op tijd Els opvangen en toch nog met een glimlach op de foto komen.
Op het ijs komen is niet zo moeilijk, maar probeer er maar eens af te komen.
Zo stonden ze al ruim 5 kwartier te trimmen aan de rand van de baan op slechts enkele meters verwijderd.
Natuurlijk moesten we na deze geweldige inspanning weer wat gaan drinken.
Dat deden we in onze favoriete kroeg in de geheimzinnige kelders vlakbij het grote kasteel.
Nu weet iedereen dat Suzy een voorliefde heeft voor stoere kerels.
Maar die ridders, die maakten echt iets ondeugends los bij deze vukkandige veelpleegster.
Niet alleen gluurde ze voortdurend naar zijn mysterieuze ogen, maar ze kon ook niet van hem afblijven.
Om nog maar te zwijgen over haar plotseling opkomende drang om te leren paardrijden.
't Is maar goed dat we niet allemaal adellijke ridders zijn.
Tja, het gaat niet zomaar over van vader op zoon!
Maar ieder zo zijn eigen kwaliteiten!
Niet iedereen kan het aan om gefotografeerd te worden door 1 duizend Japanners met 2 maal zoveel toestellen.
Alhoewel, ook Suus daar niet zoveel problemen mee lijkt te hebben, hoor.
En toen was het heerlijk avondje gekomen! Het avondje van oud zeer en nieuwe voornemens.
Reeds om 22.30 uur begaven we ons op weg naar het centrum om eens lekker uit eten te gaan.
Hoe kan dat nou weer? Alles zat vol! Ja, mooi geen feest zonder bodem natuurlijk.
Gelukkig kwam alles goed. Alweer naast dezelfde bushalte was nog plek om een ovenheerlijke pizza te veroberen.
Want de vrouwelijke exemplaren zagen eruit om op te eten.
Het was alsof de pizza's nog gemaakt moesten worden!
Tenminste, zo voelde het, want we zaten op hitsige kolen.
Daarom moesten we natuurlijk flink dooreten.
Gelukkig had Henk wel vaker in een restaurant gegeten, dus die wist hoe het moest!
Hap, slik, weg en een snelle tandenpoetsbeurt nadat we de borstels tegen elkaar geslagen hebben!
Gelukkig zaten we vlakbij het centrale plein van Letland.
Zo kwamen we nog ruim voor middernacht aan, met nog een lekker flesje champagne als toetje.
Net op tijd om de sprankelende toespraak van de president te horen.
Goed dat we vloeiend Lets spreken.
Dit is overigens niet de president, maar de burgemeester van Riga.
$Letland heeft natuurlijk een vrouwelijke president en ook haar toespraak hebben we gehoord.
Het werd steeds spannender naarmate het meer 0.00 uur werd!
Want het eerste dat we in 2007 gingen doen was natuurlijk bi, nee, uitgaan!
Na een oogverblindend vuurwerk en vele Letse handen schudden later, is het loos gegaan.
Snelle bunnies, welige verpleegsters, welvige secretaressen en tijdens elk goed nummer minstens 7 toespraken deden ons wegvluchten naar betere oorden!
En daar gingen ook wij loos!
De ene gorilla nog frontaler dan de andere!
Daar moesten wel ongelukken van komen!
Hoewel Tommy in de veronderstelling lijkt dat hij een vrouwtjesgorilla heeft gevangen,
blijkt het een mooi slank Lets mensexemplaar te zijn.
Eentje die wel van wanten weet, maar niet van stoppen.
Ook Henk steekt zijn n.e.k. uit en vangt vel over bot. Nee, dat is te bot !
Gelukkig zagen de loverboys in dat ze een pak slaag verdiend hadden en dat deelden ze elkaar maar al te graag uit !
Foei, dat was stout !
Feestvreugde alom, dansen en slalom, bier, wijn, gezelligheid daarom!
Ook de Letten gingen door tot in de vroege uurtjes, al zijn ze iets minder enthousiast op de dansvloer.
Zo beleefden we een heerlijke zwoele avond waar we met veel goede herinneringen op terug konden kijken.
Buiten wachtte de kerstman op ons. Hij was weer werkeloos geworden i.v.m. seizoensarbeid.
Daarom gaven we hem wat kleingeld, zoals Tommy het dubbele jaarsalaris van de gemiddelde Let noemde.
De thuisreis was een belevenis op zich. Eerst beklommen we elk monument dat we tegenkwamen.
Daarna weigerde dezelfde Tommybaldi die net een kerstman blijgemaakt had met een dubbel jaarsalaris
om ook maar een halve Euro teveel uit te geven aan een taxi.
Toch was de thuiskomst er niet minder op!
Een presentje van ons aardige hotelpersoneel deed onze harten smelten.
Toen was het tijd voor een welverdiende ochtendrust.
[dat ben ik als ik heel lief lig te slapen, met 1 hand netjes boven de dekens]
De volgende middag, heel erg vroeg uit de veren...
...hadden die schatten van het hotel een heerlijk ontbijt voor ons gemaakt.
Speciaal voor ons een middagontbijt met de meest verkwikkende lekkernijen.
Niet iedereen kon het evenveel waarderen...
Maar dat zou vanzelf wegtrekken.
Want een mineraalrijke sauna erachteraan doet wonderen. Kijk, het gaat al beter!
Ook onze Dinkytoys zweet als een verdwaalde woestijnpinguïn.
Wat is er nou lekkerder dan na een heerlijke hittegolf...
...een kopje thee in te schenken...
...gezellig theeleuten...
...gevolgd door een verrukkelijke koude douche?
(Gelukkig, verwarming in die toko!)
De rest van de dag deden we het rustig aan. Gezellig een kaartje leggen...
...of de stoere ridder uit proberen te hangen....
Gelukkig hadden we nog een paar extra dagen na oud & nieuw.
Dat gaf ons de tijd om dit prachtige museum van binnen te bekijken.
Althans, het museum zat direct achter dit gebouw.
Het beschreef de tweede wereldoorlog uit een heel ander perspectief, namelijk dat van de Letten.
Nadat Rusland was binnengevallen, onthaalden ze hun bevrijders met open armen; de Duitsers.
En de onderdrukking werd alleen nog maar erger.
Ook de manier van sluiten van het museum was enigszins wennen voor ons.
Plotseling gingen alle lichten uit en werd gemeld dat we op de tast naar de uitgang moesten.
Het was immers 17.00 uur.
Tja, dit kon ook niet uitblijven. Nederlanders moeten schaatsen!
Hoewel Els nog wat zoekt naar een route zonder al teveel tegenliggers...
...zwalkt Henk als een kogel door de flipperkast (althans, bij mij raken die kogels nooit wat).
Een paar heerlijke dagen waarin wel wat regen viel, maar de 30 graden onder nul ons bespaard bleef.
Alhoewel deze huskiels anders doet vermoeden.
Zo werd het tijd om uit te checken. Heel onze vakantie hadden we ons vastgeklamd aan het hotelpersoneel.
Zie je wel, die Letten weten wel wat klantvriendelijk is. Ze moeten het alleen nog een beetje leren.
Tijdens het uitchecken kwamen we erachter dat het hotel gerund werd door Britse ladies.
Weer een illusie armer. Hun Engels klonk al zo zuiver...
Met ons laatste geld kochten we heel de inventaris van de vliegveldrestauratie op.
Even lekker donuts kanen!
Vol heimwee laten we Riga achter ons...
Een half uurtje te laat, maar gelukkig wel de goede kleur.
Niet veel later stijgt de vreugde wederom tot grote hoogte.
En na weer een geslaagde landing is Els zo blij dat het goed gegaan is, dat ze als eerste naar buiten komt rennen!
Het was weer eens dramatisch. Zoveel turbulentie! Heel dat vliegtuig ging van links naar rechts.
Die piloten kunnen dat toestel toch wel wat meer in balans houden?
Die bemanning ook altijd: vliegtuig is het!
Allemaal goed en wel in Frankfurt Hahn aangekomen, nemen we afscheid.
Want uit solidariteit dat we niet met z'n zessen in Suzy kunnen (onzin trouwens)
besluiten Dinkytoys, Hanneke, Tommybaldi en Suzy te gaan liften!
Alle bagage proppen we wel in Suzy.
En we checken nog eenmaal de auto. Het mocht niet baten.
Suzy kwam al in de problemen bij het starten. Met erg veel moeite reed ze eindelijk weg.
Al snel kwamen Dinkytoys en Hanneke in zicht, die nog geen lift hadden.
Suzy nam een vvorsprong voor korte duur. Want de motor liep slechter en slechter.
Uiteindelijk viel de motor uit in een dorp op weg naar de snelweg.
Na een half uurtje laaide Suzy weer op en wist ons met veel moeite naar de snelweg te brengen.
Het eerste tankstation bracht uitkomst.
Want tijdens het tanken merkte Els op dat er op de heenweg een andere brandstof ingegaan was.
We nemen immers altijd de laagste als we kunnen kiezen tussen 95 en 98.
Nu was 91 de laagste, dus volgooien maar!
Na een tankbeurt met 98 keerde de kracht langzaam terug en eenmaal terug in Nederland bleek Suzy bijna weer in oude doen.
Gelukkig kwamen we net op tijd aan op de Hoogoven om Tommybaldi en Suzy voor te zijn.
Dinkytoys en Hanneke hadden wat omgereden, maar keerden later op de avond terug in Kanaleneiland.
De winnaars van de liftrace konden nooit worden vastgesteld,
omdat niemand zich volgens de regels meldde binnen de tijd.
Dat mocht de pret echter niet meer drukken. Het was een prachtige midweek Riga inclusief het weekend.
| 
