Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Steamboat Willie

4/3/2012 - Handbagnapping

Onlangs kocht mijn beste vriendin in hooguit twee, drie minuten tijd drie nieuwe handtassen. Dan heb ik het niet over drie Zeemannetjes. Voor tasminnend Nederland zijn de initialen C.F. voldoende. Ik hoor je denken: ‘Maar waarom kocht ze er meteen drie tegelijk?’ Om dezelfde reden dat sommige mensen dakloos zijn… That is the way God wants it. En ga tegen Haar wil maar eens in, hè? Dat deed mijn vriendin daarom ook niet. Integendeel. Bovendien, een stuk of dertig handtassen is tegenwoordig gewoon een must. Het jarenlang met maar één en dezelfde tas moeten doen is gewoon armoedig. Dat weet iedere zichzelf respecterende vrouw en homo.

Bijna ging het bij die vriendin mis. Toen van de week de tassen thuisbezorgd werden, was ze niet thuis. Een onderbuurvrouw nam ze daarom aan. Hallo! Geef een onbekende vrouw nooit gratis dure tassen. Dan is ze tot wrede dingen in staat. Ze verlaat bijvoorbeeld huis en haard met de noorderzon. En met die tassen, uiteraard. Of ze vraagt er ineens losgeld voor. Als mijn vriendin had geweigerd te betalen, had er de andere dag een stuk leder in haar brievenbus gelegen, wedden? Hoe langer er wordt geweigerd te betalen, des te meer reepjes leder. Of ineens een gesp. Zomaar. Die handbagnappers deinzen na een tijd nergens meer voor terug.

Gelukkig viel het mee. ’s Avonds kreeg mijn vriendin het postpakket van haar buurvrouw gelijk mee. Zonder noemenswaardige Alexis- en Krystle-catfight. Een uur later ontving ik al de eerste familiefoto: die vriendin met haar nieuwe bloedjes van handtassen. Die vriendin glom zichtbaar van vreugde. Iedere nieuwe handtas voelt toch als het in je armen sluiten van een nieuw kindje. Daar gaat ieder vrouwen- en homohart sneller van kloppen. Binnenkort is het kraamfeest. Dan nodigt ze wat vriendinnen uit en bewonderen ze samen de aanwinsten. Die vriendin leeft voorlopig in een roes. Maar er komt binnen een maand een dag… dat God wenst dat ze een nieuwe C.F. spot.


Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

5/2/2012 - Theaterleven

Bij homoseksualiteit denken veel hetero’s meteen aan Tinky Winky, de paarse Teletubby, weet je wel. Mijn hemel! Alsof een homo ooit zó’n lichaam zou hebben. We live to be model thin, eh? Toch is het wel veelzeggend. Veel hetero’s zijn gewoon niet zo bekend met de gay life, zeg maar. Dat is sneu, eigenlijk. Het homoleven is namelijk een waar feest. Niemand minder dan de schrijver Kluun, juist onder hetero’s erg gewaardeerd, omschreef het al eens zeer treffend: “Hetero’s feesten als escape. Homo’s als life style.” En zo is het.

Laat ik beginnen bij de basis: Cher is de godin der godinnen. Iedere homo playbackte op zijn slaapkamer dagenlang haar hits. Bovendien leerde zij ons een waardevolle levensles: neerkijken op kleine, lelijke mensen. Enig benul van de homogeschiedenis is van belang, natuurlijk. Lees daarvoor de (auto)biografieën van Albert Mol, Miss Ellen DeGeneres en Miss J. Edgar Hoover. Verplichte kost is de gayste Disney-film, ‘De Kleine Zeemeermin’, met drag queen Ursula. Ook essentieel: alle trouwdata van Elizabeth Taylor kennen en de namen kunnen opnoemen van de mannen met wie ze in het huwelijk trad.

Leer ‘Do-Re-Mi’ zo snel mogelijk uit je hoofd. Van voor naar achter. Maar zeker ook van achter naar voren. Just in case… Bij minachting spreek je altijd met twee woorden: alsje blieft. Last but not least: steven je af op een crisis, zoals een onverwachts te organiseren etentje of zo, doe dan hetzelfde als Judy Garland. Wat deed zij als ze in de penarie zat? Precies! Ze voerde een show op. Dat is trouwens dé oplossing voor ieder probleem in het leven, geloof me. Leven is immers theater… gay and straight.


 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/11/2011 - Omarmen

Onlangs sprak ik met een dame van slachtofferhulp. Vraag niet door over het hoe en waarom, maar ik zat ineens met haar aan een tafel. Ze was echter denk ik zelf méér aan hulp toe dan de slachtoffers die ze helpt, hoor. Ze vertelde me namelijk ronduit dat het voor slachtoffers belangrijk is “om de pijn te omarmen”. Pardon? Say that again? De schat heeft zelf nog nooit pijn ervaren, zeker? Ik wéét wat pijn is. Geloof me: ik omarm nog liever een heel gezin in Wehkamp-kleding. ‘Omarm de pijn’… Flikker toch op. Ik vind dat een kneuzenhouding, sorry.

Wanneer ik iets omarm, laat ik datgene toe tot mijn persoonlijke ruimte. Dan moet ik iets wel héél fijn vinden, zeg maar. Pijn hoort daar niet echt bij. Die omarmgedachte is onderdeel van een zorgwekkende ontwikkeling. Tegenwoordig moeten we negatieve zaken in ons leven toelaten. Lijden mensen in één of ander afgelegen rimboebamboeland honger, kunnen wij in Nederland levensmiddelen en geld voor hen inzamelen. Mensen met obese horen we op weg te helpen, zodat zij vol zelfvertrouwen kunnen leven. Zo bedoelde God het niet. Zij zorgde voor lelijkheid en pijn bij velen, om te laten zien dat Ze meer houdt van de happy few.

Lodewijk de Veertiende, mon héro, begreep dat. Hij liet in de zeventiende eeuw het hôtel des Invalides bouwen, op een destijds afgelegen plek buiten Parijs. Daar konden oorlogsslachtoffers tot hun dood verblijven. Zij blij, omdat hun koning voor hun oude dag zorgde, en de koning blij: hij zag gelukkig die duizenden mannen, met afgehakte benen, uitgestoken ogen of afgerukte armen, niet meer in de binnenstad. Niets ‘omarmen’. Zo goed mogelijk wegstoppen, meende de Zonnekoning. “Anno 2011 geldt dat nog, vind je niet?”, vroeg ik de slachtofferhulpdame. Met betraande ogen stond ze op. En omarmde me.



Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

13/6/2011 - Bij de Pinksteren

Het is tweede pinksterdag. For the love of God! Wat vieren we nu, eigenlijk? Ik weet zeker dat Jezus met Pasen aan het kruis ging. Nou, ja,  ‘ik weet het zeker’… Als ik tenminste het sprookje van de Kerk voor waar aanneem. Met Hemelvaart ging de schat naar de hemel, uiteraard. Wat is er dan toch zo bijzonder aan Pinksteren? Kwam-ie dit weekeinde nog even terug. Vergat hij zijn desingersandalen of zo? Of was er nog een final farewell party, dat de apostelen organiseerden en wat gewoonweg niet op een eerdere datum uitkwam vanwege alle drukke agenda’s van iedereen?

Ik hoor het wel te weten, wat Pinksteren betekent. Na mijn doop werd ik namelijk meteen clubmember bij de Katholieken. Mijn Eerste Heilige Communie deed ik ook, net zoals mijn Vormsel. Van die überreligieuze happenings herinner ik mij alleen nog de aanloop van veel visite, de ladingen cadeaus en de mooie kledingstukken en matching schoenen die ik bij die gelegenheden droeg. Op die leeftijd was ik al meer met mode bezig dan met een rare kwiebus die in een grijsverleden over water kuierde en met wat stinkvis en oudbrood een koud buffet toverde in één of andere volksbuurt.

Steeds minder mensen bezoeken een kerk. Ze twijfelen aan het bestaan van God. De kerken zijn echter zó leeg dat Zij onderhand twijfelt aan het bestaan van de mens. Aan Haar de taak om de boel op te schudden. Stap één is zichtbaarheid vergroten. Door media-optredens te doen, bijvoorbeeld. Bij EO’s ‘Knevel & Van den Brink’ mag ze vast tafeldame zijn. Ik denk ook aan een roadshow, waarbij Ze op locatie vragen van mensen gaat beantwoorden. Wanneer Ze in Middelburg is, ga ik meteen er naartoe, hoor. Want wie kan mij nu beter Pinksteren uitleggen dan de initiatiefneemster zelf?


Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

29/5/2011 - Er was eens...

…een jongen van 24 jaar. Het was december 2003. Hij liep in Breda stage op de communicatieafdeling bij een internationale organisatie en hij keek op tegen zijn vlotte, thirty-something leidinggevende die er eveneens de woordvoerder was. Hij nam zichzelf voor: binnen tien jaar werk ook ik als woordvoerder bij een multinational. Anderen vonden zijn doelstelling te ambitieus. Die jongen bleef geloven in zijn droom. Op maandag 2 mei ging hij aan de slag als woordvoerder bij het Zeeuwse DELTA, leverancier van energie, infra- en milieudiensten en digitale services (internet, radio, telefonie en televisie) in binnen- en buitenland. Die jongen, dat ben ik.

Na drie sollicitatiegesprekken, een assessment en een mediaproef bij een rot in het communicatievak, bood DELTA mij meteen een vast contract. For the love of God! Hoe super is dat? Dit is een kans die ik maar één keer in mijn leven krijg. De eerste vier werkweken zitten er inmiddels op. Dagelijks heb ik contact met journalisten en redacteuren. Ik kwam bovendien al twee keer op Omroep Zeeland. Geweldig om te doen. Ik ben zó geboren voor dit werk: mediastrategie en woordvoering. En: never a dull moment bij DELTA. Met mijn nieuwe collega’s klikt het bijzonder fijn, trouwens. Ook buiten werktijd.

Ik verliet wel Rotterdam, want ik verhuisde ondertussen naar Middelburg. Mijn leefomgeving is compact en ideaal. Geen Kop van Zuid; denk Monaco. Mijn appartement zit in een monumentaal grachtenpand. M’n dakterras is aan de jachthaven. Mijn werk is vijf minuten fietsen. De binnenstad met al haar cultuur, winkels en horeca is vijf minuten lopen. Binnen een half uur ben ik op het strand. Natuurlijk is het wennen, maar het voelt goed. Mijn familie en Zuid-Hollandse vrienden blijven. Daar komt een fijn, Zeeuws sociaal netwerk bij. Met andere woorden: ik geniet volop van mijn ‘nieuwe’ leven. Just like I dreamed it.

“If you can dream it, you can do it”, Walter Elias Disney.

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

20/3/2011 - Presentatiebaan

Er zijn van die presentatiebanen, waarvan ik weet: die wil ik ook nog doen in mijn leven. Als Matthijs stopt bij ‘De Wereld Draait Door’, wil ik hem bijvoorbeeld opvolgen. Mijn eerste tafelheer wordt Zac Efron, dat snap je. Mijn tweede tafelheer wordt Zac Efron. Maar ik aas ook al jaren op de functie van Meester Frank Visser in ‘De Rijdende Rechter’. Good Lord! Hoe gaaf moet het zijn om te kunnen zeggen: “Ik stel voor dat we naar het partycentrum gaan voor de hoorzitting”? Hallo! En dat gewoon iedere week, hè. Gelukkiger word ik nooit meer, als ik die presentatie mag doen.

Sinds twee maanden heb ik echter een groter doel: nog vóór het einde van de serie de presentatie van ‘Secret Story’ overnemen van Bart Boonstra. Hij is een product van de Ron Boszhard Academie: zonder enig talent tóch op TV. Bart is verpletterend onervaren en huppelt doelloos heen en weer op de studiovloer. Van een vriendin begreep ik dat de schat ook iedere dag sms’jes van Jeroen Pauw ontvangt. Die wenst eindelijk zijn beroemde kapsel terug. Of Bart is in plaats van presentator eigenlijk gewoon een deelnemer. En is zijn geheim ‘Ik kan vrijwel niets’. Dan snap ik wel dat Net 5 hem in de serie houdt.

Daarnaast ben ik wel te porren voor de presentatie van een avonturenserie als ‘Peking Express’. Ik realiseer mij echt wel dat het ontzettend afzien is, hoor. Ik bezoek dan plekken waar mijn suède Hugo Boss’jes onder de modder komen. Plekken waar ik 24 uur per dag op mijn Louis Vuitton-hutkoffers moet blijven zitten, omdat ze anders gejat worden. Plekken ook, waar mensen nog nooit iemand gezien hebben met geld en zeep. Maar kom op: het vooruitzicht om een maand op te trekken met Art Rooijakkers, maakt alle ontberingen goed, zeg maar. Daar kan zelfs Zac Efron in een partycentrum tegenop.

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

13/3/2011 - (On)eerlijk spreken

“Hoe zie ik er uit?”, vroeg een collega mij van de week. Ik reageerde beleefd met: “Als een zeppelin in een trainingspak”. Gevolg? Sindsdien spreken we elkaar niet meer. Vanmorgen begon mijn buurvrouw in de lift over haar dagelijkse kerkbezoek. Ze zei: “Als ik daar kom, krijg ik een gevoel van berusting en innerlijke rust. Dan weet ik dat iemand over me waakt. Dat ik beschermd en veilig ben.” “Een beveiligingsalarm doet toch hetzelfde? Het is bovendien veel goedkoper dan alle giften die u al die jaren aan de Kerk deed”, antwoordde ik. Gevolg? Sindsdien spreken we elkaar niet meer.

Ik ben een mensenmens, hè? Ik ben vooral eerlijk. Voor lelijke of domme mensen is dat echter moeilijk incasseren. Aan de andere kant: ze zijn wat ze zijn. Daar kunnen we wel omheen praten, maar dan liegen we tegen hen. Dat vinden ze eveneens niet fijn, want de schatten hebben vaak ook nog eens tere zieltjes. Kortom, klap op klap, die levens. Het is nu eenmaal zo dat innerlijk overgewaardeerd wordt. Het draait toch om uiterlijk. Is dat alleen bij ons, eigenlijk? Ik bedoel: in het dierenrijk zijn spuuglelijke dieren te vinden. Dat leeft allemaal harmonieus samen? Of zijn dat dan de lachertjes voor soortgenoten?

Af en toe iemand eens goed de waarheid zeggen, lucht bij mij altijd enorm op. Anders gaat het zo borrelen. Dan belandt iemand vanzelf weer in mijn blog en dan zijn de rapen nog gaarder. Een vriendin heeft er namelijk alles voor over om haar haar lang te houden. Dat is zo’n inspanning dat ik haar gewoon een kort leven gun. Uitgerekend zij vroeg mij op vrijdag waarom mijn kapsel er uit zag alsof ik met de Carmen-set in slaap was gevallen. Ik zei dat het de Robert Pattinson look is. Zo ad rem ben ik wel. Maar, het gevolg? Ik spreek haar natuurlijk nooit meer.

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/3/2011 - Onaangeraakten

We kunnen geen nieuwsbulletin of actualiteitenrubriek meer kijken of we krijgen te horen over nieuwe seksueel-misbruikschandalen binnen de Kerk. Vroeg ik mij als kind oprecht af wat al die geestelijken toch deden om hun dagen te vullen... Inmiddels heb ik daar wel een beeld van. De misdienaars dienden amper voor de mis, maar vooral voor de pedopriesters zelf. Wat er gebeurde is verschrikkelijk en nog erger: we hebben het over een onvoorstelbaar aantal slachtoffers. Zij zijn voor hun leven getekend. Alleen, er is een stille slachtoffergroep, waar we nog geen aandacht voor hebben: de niet-misbruikten.

Een kennis van mijn vader was ook jarenlang misdienaar. Niemand raakte hem echter ooit met één vinger aan. Kun je je voorstellen in welke depressie hij nu zit? “Was ik te min? Te lelijk? Of komt het omdat ik x-benen heb?”, jammert hij wekelijks bij de dienstdoende Dr. Phil in zijn dorp. Hem een beetje kennende, deed hij destijds vast en zeker zijn best om bepoteld te worden, hoor. Zo’n type is hij wel. Schrijnend dat hij buiten de seksboot viel, nietwaar? Deze man staat niet alleen, geloof me. Wellicht hebben we het over tienduizenden lotgenoten. En wereldwijd? Miljoenen?

Zijn er voor deze slachtoffers ook praatgroepen? Dat ze bij elkaar troost kunnen vinden? De Onbevlekte Club, lijkt mij een toepasselijke naam. Wekelijks komen ze bijeen en wisselen ze ervaringen uit. Of juist het gebrek daaraan. Maken ze wel eens uitstapjes met z’n allen? De kerken bezoeken waar zij zaten, helaas onaangeraakt? Waarschijnlijk vloeken ze dan wel in de kerk. In canon, uiteraard. Samen dragen ze hun verborgen leed. Al moeten ze niet zeuren. Niet iedereen kan misbruikt worden, wel? Die priesters hadden ook maar 24 uur in een dag. Bovendien: ‘Velen zijn geroepen, slechts weinig uitverkoren’.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

20/2/2011 - Jet-set-and-go

We kennen ze allemaal van TV: de happy few. Het zijn de mensen die écht mooi zijn en die écht geld hebben. Ze komen vaker in het jaar in badplaatsen als Knokke en Saint Tropez dan in hun supermarkt. Ook lijkt bij hen het geluk te blijven voortduren. Een groot deel van de unhappy many, beschouwt deze groep mensen als arrogant. Het is juist een hoge mate van zelfverzekerdheid, omdat zij als geen ander weten dat zij zijn wat ze zijn. Voor hen gaan letterlijk en figuurlijk deuren open, die voor anderen gesloten blijven. De stijlvolle rijken der aarde praten ook amper over geld. Ze hebben het en ze gebruiken het.

Dit weekeinde maakte ik het jetsetleven van dichtbij mee. Ik was namelijk bij mijn vriendin J. en haar vriend A. in Antwerpen. Ze wonen niet alleen in een appartement waar je u tegen zegt, maar alles is meteen aangepast: de locatie van het appartement, het wagenpark, de kledingstijl, de vriendengroep, de vakantiebestemmingen, de places to be, et cetera. Beiden staan echter stevig met hun beentjes op de steentjes. Ik ken weinig mensen die zó down-to-earth zijn als zij. Ze zijn vrolijk, toegankelijk en oprecht. Dat stralen ze ook uit, waardoor het aanstekelijk werkt. Bovendien kregen ze in meer of mindere mate tegenslagen te verwerken, waar ze sterker uit kwamen.

Een luxe en decadent leven spreekt mij enorm aan. Dit weekeinde kwam die droom tijdelijk even uit. Nu het voorbij is, voelt het alsof ik een verrukkelijk dessert at maar dat de ober het al na een paar happen weghaalde. Het is echter belangrijk dat ik mij focus op het fijne gevoel van het weekeinde en de bijzondere vriendschap. Bovendien bewijst het maar weer eens hoezeer ik nog kan werken aan zelfacceptatie: tevreden zijn met wat ik ben. Dat verhoogt de zelfverzekerdheid. Dáár draait het om, voor iedereen. Wanneer we dat, net als de jetsetters kunnen, ontstaat voor we het doorhebben ineens de happy many.



Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/2/2011 - Money, money, money

Geld maakt misschien niet gelukkig. Maar in het leven draait veel om geld. Bij velen om het gebrek daar aan. En dan heb ik het niet over een weekje wat minder te besteden hebben… Nee, gewoon het hele jaar door een portemonnee die zo leeg is dat een verdwaald mugje eruit vliegt. Zo’n Donald Duck-beeld, zeg maar. Waar het bij deze schatten misgaat is dat zij van geld dat ze niet hebben spullen kopen die ze niet nodig hebben om indruk te maken op mensen die ze niet mogen. Die levensstijl ging jarenlang prima, dankzij de Dagobert Duck uit Wognum. Maar door zijn faillissement, zijn sinds anderhalf jaar bij aardig wat gezinnen de rapen écht gaar.

Het verschil tussen arm en rijk is mooi. Ik zie het van dichtbij. De ouders van een vriendin van mij zijn namelijk puissant rijk. Die kunnen niet meer lachen van de eurocenten. Zij gaan nooit naar de bank om geld. De bank komt naar hén om geld te lenen. Dat niveau. Ze rijden het liefst in hun Porsche Boxster over de Boulevard des Anglais in Nice. Ze vliegen eveneens iedere maand in hun privé-jet naar Spanje voor een weekendje in hun hacienda. Ondertussen geven ze ook geld aan goede doelen. Stiekem, weliswaar. Bovendien houden ze de bedragen altijd geheim. Maar het komt in de buurt van Van den Ende-achtige filantropie.

Als Monegask-wannabe zijn mijn dromen momenteel groter dan mijn banksaldo, dat geef ik toe. Mijn voorbeeld, Walt Disney, zei echter ooit: “If you can dream it, you can do it”. Het is goed om te dromen, maar het is nog beter om er wat aan te doen. Daarom ben ik helemaal into ‘Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen’. De makkelijkste manier om geld te krijgen, is immers door het niet uit te geven. Natuurlijk maak ik nog graag een uitzondering. Zoals voor het kopen van een cadeau voor mijn nichtje in het ziekenhuis en om vervolgens haar reactie te zien, bij het uitpakken. Hallo! Geld maakt dan zó gelukkig.


Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

30/1/2011 - Gegleed

Lezen de erven van Van Dale ook mijn blog? Dat kunnen ze beter maar wel doen. Want volgens mij heb ik nu al het werkwoord van 2011: gleeën. Als in: ik glee, jij gleet, wij gleeën en zij hebben gegleed. Het staat voor het zingen van evergreens, pop- en musicalliedjes met de eigentijdse Glee-sound. Hoe die is, hoor je iedere dinsdagavond op RTL 5. De Amerikaanse hitserie ‘Glee’ verovert namelijk steeds meer Nederlandse harten, jong en oud. Aan de allereerste aflevering, in september 2010, vond ik niets aan. “Waarom is Amerika hier nou zó vol van?”, vroeg ik meteen aan een Amerikaanse vriend. Maar goed, hij en zijn medelanders zijn ook nog steeds lyrisch over McDonald’s. So I rested my case.

Sinds twee maanden ben ik echter, net als velen, in de ban van de Glee Club. Ik heb er met onder anderen Rachel, Mercedes, Finn en Kurt een roedel vrienden bij. Dat gevoel. Om nog maar te zwijgen over mijn liefde voor Sue Sylvester. Zij is gewoon the new and improved Karen Walker. Nóg sarcastischer. Nóg scherper, qua oneliners. Nóg emotielozer. De vrouw die ik altijd al heb willen zijn, zeg maar. De verhaallijnen zijn sterk en de muziekkeuze is verpletterend goed. Ik vind de medley ‘One less bell to answer / A house is not a home’ super. Oké, het is bij liefdesverdriet wel zo’n scheermesjes-achter-slot-en-grendellied pur sang, hoor. Mooie uitdrukking, eigenlijk: ‘pur sang’. Vast erg Rotterdams, maar dat terzijde.

In een andere aflevering kwam ‘I dreamed a dream’ voorbij. Ik zat met kippenvel. En met tranen in mijn ogen, trouwens. Plus met zakdoekjes in mijn mond. Kortom, de hele mikmak. Van de week zong een Chinees meisje ‘Telephone’. Zelfs Lady Gaga was waarschijnlijk onder de indruk. Ik dacht alleen maar: zo’n adoptiedochter wil ik ook. Haar zet ik vanaf haar zesde in een muziekklasje, dat snap je. Wanneer ze vijftien jaar later goed genoeg is, vragen de seriemakers haar voor de officiële cast. Immers, ‘Glee’ bestaat tegen die tijd nog. Er zijn de komende decennia massa’s liedjes te zingen. Daar zorgen de huidige en de toekomstige artiesten zelf wel voor, hoor. Zij weten allang dat ze pas meetellen in de muziekindustrie, wanneer hun liedjes worden…uhh… gegleed.


Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

23/1/2011 - Blue Monday

Op maandag was het Blue Monday. Volgens wetenschappelijke berekeningen is de derde maandag van het jaar namelijk de meest deprimerende dag in het jaar. Veel mensen voelen zich die dag ineens ziek, zwak en misselijk. Gevalletje ‘massahysterie’, zeg maar. Jij weet net zo goed als ik dat Blue Monday een verzinsel is. Net zoals het Roswell-incident en het bestaan van Voedselbanken. Het zit bij veel mensen tussen de oren. Terwijl daar iets anders hoort te zitten. Uitgerekend op diezelfde dag sprak ik met een vriend over het homohuwelijk. Ook dat is één grote onzin, natuurlijk.

Ik heb me dat nooit voorgehouden, zoals hetero’s doen. Dat ik ooit de ware tegenkom, verliefd wordt en een grote bruiloft krijg. Dat was nooit echt voor mij. Maar nu begint het overal te veranderen. Canada, Nederland, Spanje, om maar wat te noemen. Die vriend voelt daarom dat er een zich een hele nieuwe wereld opent, vol met kansen voor hem. Bloemen, rijst en cadeauverzoeken. Lordy, Lordy… De schat vergeet voor het gemak maar de fraaie extra’s: de bittere scheidingen, alimentatie en een kind dat hem haat. Als het om liefde gaat, heb ik de zege van pedopriesters niet eens nodig.

Bovendien vind ik dat bij een huwelijk, naast drank uiteraard, tranen horen. Dan is het pas écht echt. Niet zo’n lullig Máximatraantje, maar een Schaffhausen-waterval. Dat de medewerkers van Christus dat clubhuis nog weken aan het droogföhnen zijn. Maar zie je dat al voor je bij een huwelijk tussen twee lesbiennes? Die schudden elkaar de hand en gaan bowlen. Hallo! Dan krijgt toch niemand het te kwaad? Sterker nog: van zoveel ellende zou ík in juist een depressie schieten. En als iets niet prettig is, is het een depressie. Been there, had that. Al was het maar een blauwe maandag, gelukkig.

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

26/12/2010 - Clemens & August & Frans

Graag wil ik het even met je hebben over Frans Molenaar. Wat is er met hem gebeurd, zeg? Die verkoopt nog steeds zijn kleding bij Clemens & August. Tenminste, dat zag ik laatst weer in een commercial. For the love of God! Hoe kon hij zó afglijden? Ik bedoel: vroeger had de schat een eigen, zeer chique kledingzaak in Amsterdam. Nu hangen zijn naaiwerkjes ook al in de rekken in dorpen als Alkmaar, Hoogvliet en Zutphen. Een Molenaar was voor de happy few. Nu kan iedere Truus en Hanny zich er in hijsen. Hoezo merkdevaluatie?

Al wordt alles minder, eigenlijk. Die trend is het meest zichtbaar in de luchtvaart. Vroeger vlogen alleen de rijken der aarde. Zij heetten niet voor niets jetset. Terwijl Jan Modaal met zijn treurige gezin met de auto en caravan naar een Spaanse costa ging, konden zij al met een jet naar de Côte d’Azur en naar van die idyllische flensjes in de Caraïben. Dat was, vind ik, een aangenaam klassenonderscheid. Helaas kwam daar met de komst van burgervluchten verandering in. Steeds vaker zit ik op veel vluchten tussen het gewone volk, dat klapt wanneer het toestel weer aan de grond staat.

Gelukkig gaat op sommige vlakken de kwaliteit nog wel vooruit. Op donderdag werd bekend dat Martijn Lusink, zoon van überkleermaker Oger Lusink, de achthonderd medewerkers van uitvaartorganisatie Yarden in het nieuw steekt. In totaal gaat het om tien nieuwe kledingcombinaties. Tien! Dan kunnen ze zich tijdens de plechtigheid een paar keer omkleden. Wel zo prettig, vind ik. De heren en dames lopen er voortaan daardoor eigentijdser bij. En, in de door mij gekoesterde Oger-kwaliteit. Daarom stap ik binnenkort over naar deze uitvaartorganisatie, dat snap je. Niets lijkt mij namelijk erger dan dat mijn kist gedragen wordt door zo’n kraai in een goedkoop C&A'tje van La Molenaar.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

19/12/2010 - Ik ben op pad

Veel mensen zeggen “Ik ben Kees” of “Ik ben Hanny”. Sorry, maar dan heb je het toch niet helemaal goed begrepen. Dat is namelijk alleen je naam. Je heet Kees of Hanny. Wie je bent, is iemand anders. Tenminste, dat hoop ik voor je. Zeker als je daadwerkelijk Kees of Hanny heet, maar dat terzijde. Het gaat erom wie je bent. En voor mij nog belangrijker: wie ben ik? Laten we het erop houden dat ik een tijdje ‘de weg kwijt’ was. Ik was van de week zelfs zó ten einde raad, dat ik op één dag de Avro drie keer e-mailde om nog déze maand te beginnen met ‘Op zoek naar Jan-Willem’.

Dante schreef ooit: ‘Middenin de reis van mijn leven, bevond ik mijzelf in een donker bos, omdat ik het juiste pad kwijt was. Uiteindelijk vond ik het pad terug, maar op een onwaarschijnlijke plaats.’ Op zaterdag vond ik mijn pad terug, gewoon bij Albert Heijn. Alsof God mij besprong bij de afdeling Groeten & Fruit. Hoe dan ook, Zij liet mij opnieuw inzien op welk pad ik thuishoor. Oké, ik wist altijd al wel dat dat niet de hoofdweg is in dit leven. Daar mogen natuurlijk alleen de heteromannen op. Lordy, Lordy… Ik, als homo, heb het pad ernaast. Zeg maar, de ventweg.

Ik ben een gevoelsmens, in de zin dat er altijd emoties door mij heen gaan. Ik heb een grote liefde voor mijn familie en voor een klein cluppie vriendinnen en vrienden. Met veel anderen voel ik vaak geen aansluiting. Een soort autisme in empathie? Dat vul ik op met al die aardigheid naar hen toe. Vandaar ook mijn haast militaristische discipline om te presteren. Wel zo handig, als Monegask-wannabe. De drang naar luxe en decadentie zit tot in mijn tenen, hoor. Dat moet er uit, anders gaat het zo borrelen, hè? Mijn ventweg gaat naar Monaco. Je le sais. Al is het alleen maar, omdat God ervoor zorgde dat daar geen Kezen en Hanny’s zijn.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

5/12/2010 - Pakjesavond

De jaarlijkse Pakjesavond in huize Heykoop zit er op. Fijn, vind ik die altijd. Vooral, omdat ik ieder jaar weer met meer dure spullen wegga dan dat ik kom. Ik hoor je denken: ‘Maar Sinterklaas draait toch helemaal niet om dure spullen?’ Natuurlijk wel. What else? Voor mij staat ‘duur en groot’ centraal. Oké, ‘klein en duur’ is ook prima. Bijvoorbeeld een kleinood van Tiffany & Co. Daar maak je mij ook enorm blij mee, hoor. Maar ik verkies toch echt iets duurs en groots. Dat weet de rest van de familie allang. Zolang zij zich aan die regel houden, wanneer ze voor mij inkopen doen, houd ik het de rest van de Pakjesavond rustig.

Gisteravond vierde ook mijn vriend met zijn familie Pakjesavond. Andere familie, andere manier van aanpak. Zij deden het cadeaudobbelspel. Volgend jaar, wanneer ik aanschuif bij die familie, moet dat anders, dat snap je. Volgens mij red ik dat spel namelijk totaal niet. Niet alleen, omdat ik bij spelletjes een zeer gefocust winnaar ben. Of, een slechte verliezer. Take the one you prefer. Ik heb bovendien nu al de intense angst dat ik aan het einde van die Pakjesavond met een roedel meuk zit opgescheept. Geloof me: dat loopt uit op tranen in mijn ogen en zakdoekjes in mijn mond. Dat komt zo’n familie-avondje gewoon niet ten goede, zeg maar.

Laatst hoorde ik in de supermarkt twee moeders praten over de ‘crisis’. Dat blijft voor velen een hot topic. Die dames beweerden dat door die crisis, nu ook veel kinderen getroffen worden. De Goedheiligman kan immers minder uitgeven. Onzin. Ik merk niets van die hele crisis. Ligt eraan tot welke familie je behoort. En efficiëntie is belangrijk. Ik koop zelf cadeaus voor tientallen euro’s. Daarmee zijn mijn familieleden oprecht blij. Mijn ouders zorgen ervoor dat ik wegga met een pakket aan cadeaus ter waarde van een paar honderd euro. Zeg nu zelf: kleine investering; hoog rendement. Dáár draait het om. Kortom, tot volgend jaar, Sinterklaas.


Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

28/11/2010 - Koningin des Hemels

Natuurlijk spreek ik al zowat mijn hele leven een aardig woordje Frans, dat snap je. Bonjour. Routine. Château de la Belle au Bios Dormant. Jus d’orange. Louis. Vuitton. Toch ga ik die kennis de komende week eens flink uitbreiden. Daarvoor is natuurlijk maar één stad ter wereld goed genoeg voor mij… Precies: Vught. Ofwel: ik ga een week naar de nonnen bij Regina Coeli. Uiteraard is dat niet zomaar een talenboshut. Ambassadeurs, captains of industry, profvoetballers, TV-sterren en zelfs de Belgische Koninklijke familie deden er één of meer talenstudies. Kortom, alleen de Groten der Aarde komen er. Daar hoor ik bij, inderdaad.

Anno 2010 is er bij Regina Coeli geen één non meer te bekennen, trouwens. Het oude klooster maakte zelfs plaats voor moderne nieuwbouw. Maar het begrip ‘naar de nonnen’ leeft voort. Bovendien ademt het taleninstituut de serene sfeer uit van weleer. Gelukkig hangt Christus nog wel gewoon aan een kruis in de tuin. Tenminste, daar ga ik van uit. Misschien is het wel een oud-cursist die niets van zijn taalstudie bakte en dat de nonnen hem op deze manier straften. Meteen ook wel een steengoede waarschuwing aan alle andere cursisten. Mijn motivatie om te slagen is al hoog, maar helemaal om de gang naar het kruis te voorkomen.

Een luxe week gaat de training niet worden. Iedere dag heb ik van 8.00 tot na 21.00 uur privélessen en is er tijd voor zelfstudie. Zelfs aan de lunch- en dinertafel hoort de Franse taal. Regina Coeli noemt het een taaltraining, maar ik denk dat het eerder een soort brainwash-operatie wordt. Misschien kan ik het best na mijn Franse week eigenlijk gelijk blijven in Vught, voor een training Nederlands. Hoe dan ook: 'de nonnen in Vught' is inmiddels een handelsnaam die staat voor kwaliteit en efficiëntie. En door het hoge gehalte ‘Rijk en beroemd’ onder de cursisten, ook voor chic. Dat is het Franse woord voor ‘chique’.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

21/11/2010 - God is...

Van de week belandde ik weer in het welles-niettesgedoe over het geslacht van God. Mijn gesprekspartner zei dat God een man is. Natuurlijk is dat niet zo. Jij en ik weten beter, hè? God is een vrouw. Immers, de zondag is van oudsher de ‘rustdag’. En Ze zette die dag bewust aan het einde van de week erbij. Het is nu eenmaal dé dag voor uitgebreid ontbijten, gezichtmaskertjes, lang bellen met vriendinnen en volop winkelen en lunchen in de P.C.

Ik geef toe: dat God een vrouw is, is een aanname. Ik was niet erbij. Echter, het kan gewoon niet anders. Als God namelijk een man is, sloofde hij zich in den beginne ook op de zevende dag nog uit. Waarschijnlijk om indruk te maken op de vrouwtjes of zo. Maar dan hadden wij anno 2010 nog steeds geen rust op de zondag, hoor. Toch verschillen de meningen. Een Surinaamse vriend weet het zeker: God is zo’n grote, Surinaamse neger. Dat kan volgens mij ook niet. Een Surinamer werkt niet op dagen die eindigen op ‘-dag’. Dan hadden we zeven rustdagen, zeg maar.

Ik hoorde ook al een keer zeggen dat God een travestiet is. Een Nicky Nicole avant la lettre. Als het waar is, is het wel gezellig daarboven. Ik bedoel, als er iemand een feestje kan geven, is het wel een travestiet. Oké, sommige mensen accepteren travestie niet. Maar ik zeg altijd: leven en laten leven. Iedereen is gelijk en heeft gelijke rechten. Oké, behalve lesbiennes dan. Ik weiger daarom te geloven dat God een lesbienne is. Ook al zijn lesbiennes vrouwen. Nou, ja, een soort van.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

14/11/2010 - Speciale vriendin

Een vriendin sleepte me van de week mee naar de lezing ‘Maak je eigen wonder’. Sinds een tijdje gaat ze daar wekelijks naartoe om gelukkiger en vrolijker te worden. Veel van de aanwezige mensen in het partycentrum waren net zo simpel als de kleding die ze aan hadden. Het enige dat ik me bedacht, was ‘Wat doe ik hier in vredesnaam?’ Het leek echt wel een vreselijke droom. Het was geen droom, want er kwamen geen dansers en een showtrap in voor. In plaats daarvan zat iedereen in de zaal te glimlachen. Geloof me: er lachten daar meer mensen dan bij de gemiddelde gebitswissel in een bejaardenhuis.

D
e spreekster stelde zich voor als Marie en de hele zaal stond op en riep “Hallo Marie! Jij bent speciaal.” Nou, vooruit: de hele zaal min één. Ik. Sodemieter toch op. Marie ging meteen door: “Jullie ook. Weet je waarom? Omdat je jij bent.” Ze vroeg of er nieuwelingen waren. Ik hield wijselijk mijn mond, dat snap je. Die vriendin pakte echter mijn hand en stak die omhoog. Ik sputterde tegen, maar noemde toch mijn naam. Het onvermijdelijke gebeurde… Iedereen om mij heen: “Jij bent speciaal.” Ik vertelde dat een groep als deze, niets voor mij is. “Ik snap het”, reageerde Marie. “Je kijkt liever toe als cynicus. Je maakt de ballon van een kind stuk, zodat hij leert dat het leven hard is. Je laat de slechte kant zien, niet de goede.” “Klinkt goed, speciale”, grapte ik. “Waar kan ik mij inschrijven?”

Het punt is: zo’n lezing vind ik één grote show. We kunnen glimlachen wat we willen, maar we weten allemaal dat het leven soms stom is. Een oud-collega van me zegt altijd: “Mensen verspillen hun tijd met nadenken over een halfvol of halfleeg glas. Ik drink het gewoon op.” Ik houd wel van die hands-on mentaliteit. In de pauze van de lezing sleurde ik daarom die vriendin het partycentrum mee uit. Onderweg naar huis vertelde ik haar dat haar hart echt op de goede plek zit. Dat ik alleen sterk het vermoeden heb dat haar brein spoorloos is. Ze keek me vervolgens minutenlang vragend aan. Het viel me zwaar, na de voorgeschiedenis die avond, maar het enige dat ik me toen zo snel kon bedenken was: “Daardoor ben je speciaal.”

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/11/2010 - Gouden meiden

Sinds een paar maanden ben ik weer verslaafd aan ‘The Golden Girls’. Ik kijk de afleveringen niet; ik verslind ze. Ik heb het gewoon over de originele jaren-tachtigserie. Iedere woensdagavond zijn mannenverslindster Blanche, überdomme Rose, lange en wijze Dorothy en de bijdehante Sophia op OUTTV en dan snort mijn TV-recorder, dat snap je. Later op de avond kijk ik meteen naar de nieuwe avonturen van die schattige oude besjes in hun kapitale villa in Miami. Wat een plezier hebben ze, terwijl ze samen de ups en downs van het leven aangaan.

Regelmatig vraag ik mijzelf af met wie ik op latere leeftijd wil samenwonen. Tenminste, nadat mijn toekomstige man overleden is. Hij gaat namelijk eerder dood dan ik. I know so. Niet alleen blijven de sterksten over, moi. Maar samenwonen met moi is bovendien alsof je onderdeel bent van een alsmaar voortdurende musical. Zeg zelf: dat overleeft toch niemand? Met mijn beste vriendin, B., wil ik meteen samenwonen. We hebben een zeer hoge grapdichtheid wanneer we eenmaal op dreef zijn. Onze oude dag willen wel met komische humor doorbrengen. Haar en mijzelf kennende, gaan we voor een villa met zwembad. Of alleen een zwembad.

Met wie zij en ik gaan samenwonen? Waarschijnlijk met onze collega D., de romanticus van ons drieën. Ze schept meteen warmte en sfeer in de villa. Bianca haar zus P. hebben we ook binnen handbereik nodig. Every now and then we só need our heads examined again. Dat kan P. als de beste. Met z’n vijven krijgen we vast en zeker een eigen TV-serie. Dat wordt een kijkcijferkanon, geloof me. Zie het als pure infotainment. En wie weet bereiken we hetzelfde als de gouden meiden die ons voorgingen: maken we een hele generatie jongens homoseksueel. 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

24/10/2010 - Reservevrouw

Een vriendin van me is wat je noemt een ‘reservevrouw’. Als alle vriendinnen op zijn, nou vooruit, dan bel ik haar. Een reservevrouw is iemand die liever gaat paintballen met de jongens dan, lekker gek, met vriendinnen op paaldanscursus gaat. Een reservevrouw draagt wel eens een sexy jurkje met goede hakken, maar als ze dan mysterieus door het restaurant wil lopen, valt ze. Vaak al in de draaideur en rondes lang. Een reservevrouw doet wel aan make-up. Die vriendin ook: dagcrème, nachtcrème, oogcrème, camouflagestift en dekkende make-up. Maar het blijft redderen.

Mijn moeder is geen reservevrouw, maar een Hele Echte. Als je bij haar aanbelt, laten we zeggen op dinsdagochtend 8.30 uur, doet een volledig gecoiffeerde, netjes opgemaakte, in keurige kleding gestoken dame open. Op bijpassende schoenen. Nooit op pantoffels. “Moet je ergens heen?”, vraag ik dan. “Nee, maar ik denk ‘Ik kleed me lekker aan’. Anders word je zo armoedig, hè?” Dat is het ergste wat iemand kan doen: er armoedig bij lopen. “Arremoeiig”, zeggen mijn moeder en ik altijd als we samen zijn. Wat dat is, zie je als je op dinsdagochtend om 8.30 uur bij die ene vriendin van mij aanbelt. Of eens rondkijkt in een willekeurig filiaal van Vroom & Dreesman, trouwens.

Voordat die vriendin er uitziet zoals ze er wenst uit te zien, is ze twee uur verder. Een volledige huidtransplantatie gaat nog sneller, denk ik. Na die twee uur ziet zij nóg uit alsof ze er niets aan deed. Als ze er echter niets aan doet, ziet ze verkreukeld eruit. Je weet wel: van die lippen Conny Breukhoven-size en ogen als John de Mol vóór de operatie. Binnenkort is ze jarig en van mij krijgt ze alleen maar make-upspullen. Ze blijft immers een reservevrouw.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

<- Last Page :: Next Page ->

About Me

Mijn voornaam is Jan-Willem. Ik woon in het 'exotische' Capelle aan den IJssel. Regelmatig houd ik je op deze blog op de hoogte van leuke, rare, interessante of nonsens zaken die mij bezighouden in mijn leven.

Friends

yovoorkoeienletters
Hosting door HQ ICT Systeembeheer