24/10/2010 - Reservevrouw

Een vriendin van me is wat je noemt een ‘reservevrouw’. Als alle vriendinnen op zijn, nou vooruit, dan bel ik haar. Een reservevrouw is iemand die liever gaat paintballen met de jongens dan, lekker gek, met vriendinnen op paaldanscursus gaat. Een reservevrouw draagt wel eens een sexy jurkje met goede hakken, maar als ze dan mysterieus door het restaurant wil lopen, valt ze. Vaak al in de draaideur en rondes lang. Een reservevrouw doet wel aan make-up. Die vriendin ook: dagcrème, nachtcrème, oogcrème, camouflagestift en dekkende make-up. Maar het blijft redderen.

Mijn moeder is geen reservevrouw, maar een Hele Echte. Als je bij haar aanbelt, laten we zeggen op dinsdagochtend 8.30 uur, doet een volledig gecoiffeerde, netjes opgemaakte, in keurige kleding gestoken dame open. Op bijpassende schoenen. Nooit op pantoffels. “Moet je ergens heen?”, vraag ik dan. “Nee, maar ik denk ‘Ik kleed me lekker aan’. Anders word je zo armoedig, hè?” Dat is het ergste wat iemand kan doen: er armoedig bij lopen. “Arremoeiig”, zeggen mijn moeder en ik altijd als we samen zijn. Wat dat is, zie je als je op dinsdagochtend om 8.30 uur bij die ene vriendin van mij aanbelt. Of eens rondkijkt in een willekeurig filiaal van Vroom & Dreesman, trouwens.

Voordat die vriendin er uitziet zoals ze er wenst uit te zien, is ze twee uur verder. Een volledige huidtransplantatie gaat nog sneller, denk ik. Na die twee uur ziet zij nóg uit alsof ze er niets aan deed. Als ze er echter niets aan doet, ziet ze verkreukeld eruit. Je weet wel: van die lippen Conny Breukhoven-size en ogen als John de Mol vóór de operatie. Binnenkort is ze jarig en van mij krijgt ze alleen maar make-upspullen. Ze blijft immers een reservevrouw.