7/11/2010 - Gouden meiden

Sinds een paar maanden ben ik weer verslaafd aan ‘The Golden Girls’. Ik kijk de afleveringen niet; ik verslind ze. Ik heb het gewoon over de originele jaren-tachtigserie. Iedere woensdagavond zijn mannenverslindster Blanche, überdomme Rose, lange en wijze Dorothy en de bijdehante Sophia op OUTTV en dan snort mijn TV-recorder, dat snap je. Later op de avond kijk ik meteen naar de nieuwe avonturen van die schattige oude besjes in hun kapitale villa in Miami. Wat een plezier hebben ze, terwijl ze samen de ups en downs van het leven aangaan.

Regelmatig vraag ik mijzelf af met wie ik op latere leeftijd wil samenwonen. Tenminste, nadat mijn toekomstige man overleden is. Hij gaat namelijk eerder dood dan ik. I know so. Niet alleen blijven de sterksten over, moi. Maar samenwonen met moi is bovendien alsof je onderdeel bent van een alsmaar voortdurende musical. Zeg zelf: dat overleeft toch niemand? Met mijn beste vriendin, B., wil ik meteen samenwonen. We hebben een zeer hoge grapdichtheid wanneer we eenmaal op dreef zijn. Onze oude dag willen wel met komische humor doorbrengen. Haar en mijzelf kennende, gaan we voor een villa met zwembad. Of alleen een zwembad.

Met wie zij en ik gaan samenwonen? Waarschijnlijk met onze collega D., de romanticus van ons drieën. Ze schept meteen warmte en sfeer in de villa. Bianca haar zus P. hebben we ook binnen handbereik nodig. Every now and then we só need our heads examined again. Dat kan P. als de beste. Met z’n vijven krijgen we vast en zeker een eigen TV-serie. Dat wordt een kijkcijferkanon, geloof me. Zie het als pure infotainment. En wie weet bereiken we hetzelfde als de gouden meiden die ons voorgingen: maken we een hele generatie jongens homoseksueel.