14/11/2010 - Speciale vriendin

Een vriendin sleepte me van de week mee naar de lezing ‘Maak je eigen wonder’. Sinds een tijdje gaat ze daar wekelijks naartoe om gelukkiger en vrolijker te worden. Veel van de aanwezige mensen in het partycentrum waren net zo simpel als de kleding die ze aan hadden. Het enige dat ik me bedacht, was ‘Wat doe ik hier in vredesnaam?’ Het leek echt wel een vreselijke droom. Het was geen droom, want er kwamen geen dansers en een showtrap in voor. In plaats daarvan zat iedereen in de zaal te glimlachen. Geloof me: er lachten daar meer mensen dan bij de gemiddelde gebitswissel in een bejaardenhuis.

De spreekster stelde zich voor als Marie en de hele zaal stond op en riep “Hallo Marie! Jij bent speciaal.” Nou, vooruit: de hele zaal min één. Ik. Sodemieter toch op. Marie ging meteen door: “Jullie ook. Weet je waarom? Omdat je jij bent.” Ze vroeg of er nieuwelingen waren. Ik hield wijselijk mijn mond, dat snap je. Die vriendin pakte echter mijn hand en stak die omhoog. Ik sputterde tegen, maar noemde toch mijn naam. Het onvermijdelijke gebeurde… Iedereen om mij heen: “Jij bent speciaal.” Ik vertelde dat een groep als deze, niets voor mij is. “Ik snap het”, reageerde Marie. “Je kijkt liever toe als cynicus. Je maakt de ballon van een kind stuk, zodat hij leert dat het leven hard is. Je laat de slechte kant zien, niet de goede.” “Klinkt goed, speciale”, grapte ik. “Waar kan ik mij inschrijven?”

Het punt is: zo’n lezing vind ik één grote show. We kunnen glimlachen wat we willen, maar we weten allemaal dat het leven soms stom is. Een oud-collega van me zegt altijd: “Mensen verspillen hun tijd met nadenken over een halfvol of halfleeg glas. Ik drink het gewoon op.” Ik houd wel van die hands-on mentaliteit. In de pauze van de lezing sleurde ik daarom die vriendin het partycentrum mee uit. Onderweg naar huis vertelde ik haar dat haar hart echt op de goede plek zit. Dat ik alleen sterk het vermoeden heb dat haar brein spoorloos is. Ze keek me vervolgens minutenlang vragend aan. Het viel me zwaar, na de voorgeschiedenis die avond, maar het enige dat ik me toen zo snel kon bedenken was: “Daardoor ben je speciaal.”