5/12/2010 - Pakjesavond

De jaarlijkse Pakjesavond in huize Heykoop zit er op. Fijn, vind ik die altijd. Vooral, omdat ik ieder jaar weer met meer dure spullen wegga dan dat ik kom. Ik hoor je denken: ‘Maar Sinterklaas draait toch helemaal niet om dure spullen?’ Natuurlijk wel. What else? Voor mij staat ‘duur en groot’ centraal. Oké, ‘klein en duur’ is ook prima. Bijvoorbeeld een kleinood van Tiffany & Co. Daar maak je mij ook enorm blij mee, hoor. Maar ik verkies toch echt iets duurs en groots. Dat weet de rest van de familie allang. Zolang zij zich aan die regel houden, wanneer ze voor mij inkopen doen, houd ik het de rest van de Pakjesavond rustig.

Gisteravond vierde ook mijn vriend met zijn familie Pakjesavond. Andere familie, andere manier van aanpak. Zij deden het cadeaudobbelspel. Volgend jaar, wanneer ik aanschuif bij die familie, moet dat anders, dat snap je. Volgens mij red ik dat spel namelijk totaal niet. Niet alleen, omdat ik bij spelletjes een zeer gefocust winnaar ben. Of, een slechte verliezer. Take the one you prefer. Ik heb bovendien nu al de intense angst dat ik aan het einde van die Pakjesavond met een roedel meuk zit opgescheept. Geloof me: dat loopt uit op tranen in mijn ogen en zakdoekjes in mijn mond. Dat komt zo’n familie-avondje gewoon niet ten goede, zeg maar.

Laatst hoorde ik in de supermarkt twee moeders praten over de ‘crisis’. Dat blijft voor velen een hot topic. Die dames beweerden dat door die crisis, nu ook veel kinderen getroffen worden. De Goedheiligman kan immers minder uitgeven. Onzin. Ik merk niets van die hele crisis. Ligt eraan tot welke familie je behoort. En efficiëntie is belangrijk. Ik koop zelf cadeaus voor tientallen euro’s. Daarmee zijn mijn familieleden oprecht blij. Mijn ouders zorgen ervoor dat ik wegga met een pakket aan cadeaus ter waarde van een paar honderd euro. Zeg nu zelf: kleine investering; hoog rendement. Dáár draait het om. Kortom, tot volgend jaar, Sinterklaas.