19/12/2010 - Ik ben op pad

Veel mensen zeggen “Ik ben Kees” of “Ik ben Hanny”. Sorry, maar dan heb je het toch niet helemaal goed begrepen. Dat is namelijk alleen je naam. Je heet Kees of Hanny. Wie je bent, is iemand anders. Tenminste, dat hoop ik voor je. Zeker als je daadwerkelijk Kees of Hanny heet, maar dat terzijde. Het gaat erom wie je bent. En voor mij nog belangrijker: wie ben ik? Laten we het erop houden dat ik een tijdje ‘de weg kwijt’ was. Ik was van de week zelfs zó ten einde raad, dat ik op één dag de Avro drie keer e-mailde om nog déze maand te beginnen met ‘Op zoek naar Jan-Willem’.

Dante schreef ooit: ‘Middenin de reis van mijn leven, bevond ik mijzelf in een donker bos, omdat ik het juiste pad kwijt was. Uiteindelijk vond ik het pad terug, maar op een onwaarschijnlijke plaats.’ Op zaterdag vond ik mijn pad terug, gewoon bij Albert Heijn. Alsof God mij besprong bij de afdeling Groeten & Fruit. Hoe dan ook, Zij liet mij opnieuw inzien op welk pad ik thuishoor. Oké, ik wist altijd al wel dat dat niet de hoofdweg is in dit leven. Daar mogen natuurlijk alleen de heteromannen op. Lordy, Lordy… Ik, als homo, heb het pad ernaast. Zeg maar, de ventweg.

Ik ben een gevoelsmens, in de zin dat er altijd emoties door mij heen gaan. Ik heb een grote liefde voor mijn familie en voor een klein cluppie vriendinnen en vrienden. Met veel anderen voel ik vaak geen aansluiting. Een soort autisme in empathie? Dat vul ik op met al die aardigheid naar hen toe. Vandaar ook mijn haast militaristische discipline om te presteren. Wel zo handig, als Monegask-wannabe. De drang naar luxe en decadentie zit tot in mijn tenen, hoor. Dat moet er uit, anders gaat het zo borrelen, hè? Mijn ventweg gaat naar Monaco. Je le sais. Al is het alleen maar, omdat God ervoor zorgde dat daar geen Kezen en Hanny’s zijn.