23/1/2011 - Blue Monday
Op maandag was het Blue Monday. Volgens wetenschappelijke berekeningen is de derde maandag van het jaar namelijk de meest deprimerende dag in het jaar. Veel mensen voelen zich die dag ineens ziek, zwak en misselijk. Gevalletje ‘massahysterie’, zeg maar. Jij weet net zo goed als ik dat Blue Monday een verzinsel is. Net zoals het Roswell-incident en het bestaan van Voedselbanken. Het zit bij veel mensen tussen de oren. Terwijl daar iets anders hoort te zitten. Uitgerekend op diezelfde dag sprak ik met een vriend over het homohuwelijk. Ook dat is één grote onzin, natuurlijk.
Ik heb me dat nooit voorgehouden, zoals hetero’s doen. Dat ik ooit de ware tegenkom, verliefd wordt en een grote bruiloft krijg. Dat was nooit echt voor mij. Maar nu begint het overal te veranderen. Canada, Nederland, Spanje, om maar wat te noemen. Die vriend voelt daarom dat er een zich een hele nieuwe wereld opent, vol met kansen voor hem. Bloemen, rijst en cadeauverzoeken. Lordy, Lordy… De schat vergeet voor het gemak maar de fraaie extra’s: de bittere scheidingen, alimentatie en een kind dat hem haat. Als het om liefde gaat, heb ik de zege van pedopriesters niet eens nodig.
Bovendien vind ik dat bij een huwelijk, naast drank uiteraard, tranen horen. Dan is het pas écht echt. Niet zo’n lullig Máximatraantje, maar een Schaffhausen-waterval. Dat de medewerkers van Christus dat clubhuis nog weken aan het droogföhnen zijn. Maar zie je dat al voor je bij een huwelijk tussen twee lesbiennes? Die schudden elkaar de hand en gaan bowlen. Hallo! Dan krijgt toch niemand het te kwaad? Sterker nog: van zoveel ellende zou ík in juist een depressie schieten. En als iets niet prettig is, is het een depressie. Been there, had that. Al was het maar een blauwe maandag, gelukkig.
|
