30/1/2011 - Gegleed

Lezen de erven van Van Dale ook mijn blog? Dat kunnen ze beter maar wel doen. Want volgens mij heb ik nu al het werkwoord van 2011: gleeën. Als in: ik glee, jij gleet, wij gleeën en zij hebben gegleed. Het staat voor het zingen van evergreens, pop- en musicalliedjes met de eigentijdse Glee-sound. Hoe die is, hoor je iedere dinsdagavond op RTL 5. De Amerikaanse hitserie ‘Glee’ verovert namelijk steeds meer Nederlandse harten, jong en oud. Aan de allereerste aflevering, in september 2010, vond ik niets aan. “Waarom is Amerika hier nou zó vol van?”, vroeg ik meteen aan een Amerikaanse vriend. Maar goed, hij en zijn medelanders zijn ook nog steeds lyrisch over McDonald’s. So I rested my case.

Sinds twee maanden ben ik echter, net als velen, in de ban van de Glee Club. Ik heb er met onder anderen Rachel, Mercedes, Finn en Kurt een roedel vrienden bij. Dat gevoel. Om nog maar te zwijgen over mijn liefde voor Sue Sylvester. Zij is gewoon the new and improved Karen Walker. Nóg sarcastischer. Nóg scherper, qua oneliners. Nóg emotielozer. De vrouw die ik altijd al heb willen zijn, zeg maar. De verhaallijnen zijn sterk en de muziekkeuze is verpletterend goed. Ik vind de medley ‘One less bell to answer / A house is not a home’ super. Oké, het is bij liefdesverdriet wel zo’n scheermesjes-achter-slot-en-grendellied pur sang, hoor. Mooie uitdrukking, eigenlijk: ‘pur sang’. Vast erg Rotterdams, maar dat terzijde.

In een andere aflevering kwam ‘I dreamed a dream’ voorbij. Ik zat met kippenvel. En met tranen in mijn ogen, trouwens. Plus met zakdoekjes in mijn mond. Kortom, de hele mikmak. Van de week zong een Chinees meisje ‘Telephone’. Zelfs Lady Gaga was waarschijnlijk onder de indruk. Ik dacht alleen maar: zo’n adoptiedochter wil ik ook. Haar zet ik vanaf haar zesde in een muziekklasje, dat snap je. Wanneer ze vijftien jaar later goed genoeg is, vragen de seriemakers haar voor de officiële cast. Immers, ‘Glee’ bestaat tegen die tijd nog. Er zijn de komende decennia massa’s liedjes te zingen. Daar zorgen de huidige en de toekomstige artiesten zelf wel voor, hoor. Zij weten allang dat ze pas meetellen in de muziekindustrie, wanneer hun liedjes worden…uhh… gegleed.