6/3/2011 - Onaangeraakten

We kunnen geen nieuwsbulletin of actualiteitenrubriek meer kijken of we krijgen te horen over nieuwe seksueel-misbruikschandalen binnen de Kerk. Vroeg ik mij als kind oprecht af wat al die geestelijken toch deden om hun dagen te vullen... Inmiddels heb ik daar wel een beeld van. De misdienaars dienden amper voor de mis, maar vooral voor de pedopriesters zelf. Wat er gebeurde is verschrikkelijk en nog erger: we hebben het over een onvoorstelbaar aantal slachtoffers. Zij zijn voor hun leven getekend. Alleen, er is een stille slachtoffergroep, waar we nog geen aandacht voor hebben: de niet-misbruikten.

Een kennis van mijn vader was ook jarenlang misdienaar. Niemand raakte hem echter ooit met één vinger aan. Kun je je voorstellen in welke depressie hij nu zit? “Was ik te min? Te lelijk? Of komt het omdat ik x-benen heb?”, jammert hij wekelijks bij de dienstdoende Dr. Phil in zijn dorp. Hem een beetje kennende, deed hij destijds vast en zeker zijn best om bepoteld te worden, hoor. Zo’n type is hij wel. Schrijnend dat hij buiten de seksboot viel, nietwaar? Deze man staat niet alleen, geloof me. Wellicht hebben we het over tienduizenden lotgenoten. En wereldwijd? Miljoenen?

Zijn er voor deze slachtoffers ook praatgroepen? Dat ze bij elkaar troost kunnen vinden? De Onbevlekte Club, lijkt mij een toepasselijke naam. Wekelijks komen ze bijeen en wisselen ze ervaringen uit. Of juist het gebrek daaraan. Maken ze wel eens uitstapjes met z’n allen? De kerken bezoeken waar zij zaten, helaas onaangeraakt? Waarschijnlijk vloeken ze dan wel in de kerk. In canon, uiteraard. Samen dragen ze hun verborgen leed. Al moeten ze niet zeuren. Niet iedereen kan misbruikt worden, wel? Die priesters hadden ook maar 24 uur in een dag. Bovendien: ‘Velen zijn geroepen, slechts weinig uitverkoren’.