13/3/2011 - (On)eerlijk spreken

“Hoe zie ik er uit?”, vroeg een collega mij van de week. Ik reageerde beleefd met: “Als een zeppelin in een trainingspak”. Gevolg? Sindsdien spreken we elkaar niet meer. Vanmorgen begon mijn buurvrouw in de lift over haar dagelijkse kerkbezoek. Ze zei: “Als ik daar kom, krijg ik een gevoel van berusting en innerlijke rust. Dan weet ik dat iemand over me waakt. Dat ik beschermd en veilig ben.” “Een beveiligingsalarm doet toch hetzelfde? Het is bovendien veel goedkoper dan alle giften die u al die jaren aan de Kerk deed”, antwoordde ik. Gevolg? Sindsdien spreken we elkaar niet meer.

Ik ben een mensenmens, hè? Ik ben vooral eerlijk. Voor lelijke of domme mensen is dat echter moeilijk incasseren. Aan de andere kant: ze zijn wat ze zijn. Daar kunnen we wel omheen praten, maar dan liegen we tegen hen. Dat vinden ze eveneens niet fijn, want de schatten hebben vaak ook nog eens tere zieltjes. Kortom, klap op klap, die levens. Het is nu eenmaal zo dat innerlijk overgewaardeerd wordt. Het draait toch om uiterlijk. Is dat alleen bij ons, eigenlijk? Ik bedoel: in het dierenrijk zijn spuuglelijke dieren te vinden. Dat leeft allemaal harmonieus samen? Of zijn dat dan de lachertjes voor soortgenoten?

Af en toe iemand eens goed de waarheid zeggen, lucht bij mij altijd enorm op. Anders gaat het zo borrelen. Dan belandt iemand vanzelf weer in mijn blog en dan zijn de rapen nog gaarder. Een vriendin heeft er namelijk alles voor over om haar haar lang te houden. Dat is zo’n inspanning dat ik haar gewoon een kort leven gun. Uitgerekend zij vroeg mij op vrijdag waarom mijn kapsel er uit zag alsof ik met de Carmen-set in slaap was gevallen. Ik zei dat het de Robert Pattinson look is. Zo ad rem ben ik wel. Maar, het gevolg? Ik spreek haar natuurlijk nooit meer.