6/11/2011 - Omarmen

Onlangs sprak ik met een dame van slachtofferhulp. Vraag niet door over het hoe en waarom, maar ik zat ineens met haar aan een tafel. Ze was echter denk ik zelf méér aan hulp toe dan de slachtoffers die ze helpt, hoor. Ze vertelde me namelijk ronduit dat het voor slachtoffers belangrijk is “om de pijn te omarmen”. Pardon? Say that again? De schat heeft zelf nog nooit pijn ervaren, zeker? Ik wéét wat pijn is. Geloof me: ik omarm nog liever een heel gezin in Wehkamp-kleding. ‘Omarm de pijn’… Flikker toch op. Ik vind dat een kneuzenhouding, sorry.

Wanneer ik iets omarm, laat ik datgene toe tot mijn persoonlijke ruimte. Dan moet ik iets wel héél fijn vinden, zeg maar. Pijn hoort daar niet echt bij. Die omarmgedachte is onderdeel van een zorgwekkende ontwikkeling. Tegenwoordig moeten we negatieve zaken in ons leven toelaten. Lijden mensen in één of ander afgelegen rimboebamboeland honger, kunnen wij in Nederland levensmiddelen en geld voor hen inzamelen. Mensen met obese horen we op weg te helpen, zodat zij vol zelfvertrouwen kunnen leven. Zo bedoelde God het niet. Zij zorgde voor lelijkheid en pijn bij velen, om te laten zien dat Ze meer houdt van de happy few.

Lodewijk de Veertiende, mon héro, begreep dat. Hij liet in de zeventiende eeuw het hôtel des Invalides bouwen, op een destijds afgelegen plek buiten Parijs. Daar konden oorlogsslachtoffers tot hun dood verblijven. Zij blij, omdat hun koning voor hun oude dag zorgde, en de koning blij: hij zag gelukkig die duizenden mannen, met afgehakte benen, uitgestoken ogen of afgerukte armen, niet meer in de binnenstad. Niets ‘omarmen’. Zo goed mogelijk wegstoppen, meende de Zonnekoning. “Anno 2011 geldt dat nog, vind je niet?”, vroeg ik de slachtofferhulpdame. Met betraande ogen stond ze op. En omarmde me.