17/10/2010 - Vrolijke jongens, die Belgen...

Van de week las ik het nieuwsbericht dat in België een invalide man in een elektrische rolstoel niet meer welkom is in zijn eigen flat. Medeflatbewoners stemden namelijk tégen aanpassingen, zoals een hellend vlak aan de hoofdingang van de flat. Reden? Ze vrezen waardevermindering van hun flat. Geef ze eens ongelijk. Ik bedoel, wanneer er één rolstoeler over die drempel is… Dan volgen er gegarandeerd meer. Voor je het weet is het leed niet meer te overzien. Kun je straks jouw fiets uit de berging weghalen, omdat die plek voortaan een accu-oplaadpunt voor een roedel van die elektronische wagentjes wordt.

Dat Belgen niet dom zijn bewezen ook deze flatbewoners. De bewuste vergadering hield de bewonerscommissie op de bovenste verdieping. Ja, daar kon de invalide man niet komen. Kortom, er kwam geen protest. Wie kwam op dat briljante idee? De sociëteit, die de commissie al jaar en dag gebruikt voor vergaderingen, is waarschijnlijk op de begane grond. Dan had de invalide de bijeenkomst wél kunnen bijwonen en werd het waarschijnlijk een hele lange, moeilijke avond, dat snap je. Nu werd er in één stemronde beslist tegen de aanpassingen in de flat. Oké, niet helemaal netjes. Wel enorm effectief. Met andere woorden: missie geslaagd.

Ik vraag me in al mijn simpelheid af of het na de stemming nog een vrolijke boel was op de vergadering? Werd er volop gelachen en gefeest? In gedachten hoor ik één van de aanwezigen in een uitgelaten bui zelfs roepen “dat die invaliden maar weer eens terug moeten naar hun eigen land”. Hij kreeg de lachers op zijn hand. Toch ben ik erg benieuwd hoe lang die Belgen hun flat invalidevrij kunnen houden. Want al betekent ‘invalide’ ook gewoon ‘ongeldig’… De schatten hebben wel rechten. Mijn tip aan de bewonerscommissie: installeer die hellingbaan. Maar strooi er bijvoorbeeld wanneer het vriest geen zout op.

10/10/2010 - Leve mijn Levi

Ik ben sinds een paar weken de trotse adoptievader van Levi, trouwens. De schat woont in één of ander rimboebamboeland en is in dit leven een chimpansee. Een collega gaf me het adoptieschap als verjaardagscadeau. Uiteraard mocht ik hem zelf nog zijn naam geven. Het duurt iets langer dan die collega verwachtte voordat de adoptie en zo helemaal rond is. Ondertussen heb ik mooi de tijd om aan het idee te wennen dat ik ineens verantwoordelijk ben voor het welzijn van Levi. Aangezien ik tot op heden het welzijn van alleen mijzelf en wat dierbaren belangrijk vond, vergt het van mij de nodige aanpassingen in houding en gedrag, dat snap je.

Daar komt bij: doordat de adoptie langer duurt, is het nog even wachten voordat ik tastbare spullen in handen krijg. Je weet wel: adoptieformulieren, foto’s van Levi en zijn familie, et cetera. Ik kijk enorm uit naar wanneer Levi begint met het sturen van tekeningen. Dat vind ik namelijk het minste dat hij kan doen voor me. Ook al zijn die spuuglelijk, zoals iedere ouder ga ik ze van mijn zoon ontzettend mooi vinden. Liefde maakt blind, remember? Ik stuur Levi wel een doosje Wasco-krijtjes toe. Viltstiften gaan in de warme temperaturen in zijn natuurlijke habitat namelijk vlekken op papier. Dat zou zonde zijn.

Het grappige is dat ik nu al iedere avond voor twee dek, wanneer ik ga avondeten. Tuurlijk, ik weet heus wel dat Levi niet aanschuift. Maar toch… We zijn nu toch samen en dan wil ik goed voor hem zorgen. Daarom oriënteer ik mijzelf ook al naar manieren om Levi op te zoeken. Als vader wil je toch bij je kind zijn, nietwaar? Vraag maar aan Fathers for Justice. Wanneer ik weet waar Levi woont, kan ik de reis gaan plannen. Wellicht is er vanuit dat Foster Parents Apenplan wel begeleiding. Ik bedoel, dan hoef ik niet in een sterrenresort, maar kan ik bij Levi in een boom slapen. Dat handle ik prima. Het blijft toch mijn zoon, hè?

26/9/2010 - Hondsdol

Een vriendin van me heeft een hond. Nou ja, vooral zelf vindt ze het een hond. Het gaat namelijk om het merk Chihuahua. For the love of God. Dat zijn eerder gemuteerde eenden, als je het aan mij vraagt. Ik ben altijd benieuwd hoe de baasjes en bazinnen zo ontzettend van die dingen kunnen houden. Hallo! Net als alle andere mensen zien zij toch ook wel wat voor een magere scharminkel ze in huis hebben? Of het is gewoon het bewijs dat liefde blind maakt? Dan maar blind, hoor. Alles behalve zo’n eend in mijn appartement, in ieder geval.

Meer mensen hebben een hond. Dat is een zorgwekkende ontwikkeling, vind je niet? Bovendien zijn er weet-ik-hoeveel verschillende soorten en maten. De eerste hond die ik leerde kennen was Lady uit 'Lady en de Vagebond'. Een Cocker Spaniel dus. Die handle ik wel. Mijn buurvrouw heeft er ook zo een. Helaas kocht zij een lelijke uitvoering er van. Again: liefde maakt blind? Die lelijkheid compenseerde mijn buurvrouw wel met de naamgeving: Joe. Humor? Komische humor, zelfs. Ook al is een Cocker Spaniel kleiner, het is wel een hond. In tegenstelling tot die Chihuahua’s, inderdaad.

Een Chihuahua is ook enorm blessuregevoelig. Daar kwam die vriendin van de week ook achter. Met haar elektrische rolstoel reed de schattebout vól over het dier heen. Pootje gebroken en zo. Groot leed in Chihuahualand. Toen ik het las op Facebook kon ik niets anders doen dan er hard om lachen. Ik proestte van plezier. Ze had bijna een geamputeerde eend, zeg maar. Je gunt haar wel een nieuw exemplaar, hè? Ik ben daarom al enkele dagen in gesprek met de samenwerkende hulporganisaties om Giro 555 voor haar open te zetten. Alle giften zijn welkom. Vooral een echte hond.

19/9/2010 - Zinvol geweld

Van de week kwam het bericht dat het geweld tegen joden met vijftig procent is toegenomen en dat tegen homo's met dertien procent. Hallo! Maar, eerlijk is eerlijk, het eerste wat ik me wel bedacht: hoe zit dat dan met joodse homo's? Good Lord… Worden die non-stop in elkaar gebeukt? Kun je als joodse homo bijvoorbeeld wel een steungroep oprichten? Is er nog een verzekeraar die je letselschade wil dekken? Neemt überhaupt iemand je dan serieus? Ik bedoel, die combi is ook gewoon vragen om klappen.

Dit geweld valt onder de noemen ‘zinloos geweld’, dat snap je. Al kan tot op heden niemand mij vertellen wat ‘zinvol geweld’ is. Wanneer mag je een ander wel legitiem meppen? Er is misschien één groep bij wie het prima kan: de mensen die een weekeindenhuisje op het strand hebben. Nou, zelf noemen ze het een ‘huisje’. Sodemieter toch op. Het zijn schuurtjes. Een gezond mens zet in een schuurtje hooguit wat kerstspullen, zijn gereedschapskoffer en de roestige racefiets. Maar omdat de schuurtjes op het strand staan, gaan mensen ineens er zelf in bivakkeren.

“Dan kunnen we ’s morgens bij het opstaan ineens de zee zien”, vertelde een vriendin die zo’n schuurtje heeft. Wanneer ze eerst een kilo of wat aan zand uit haar ogen wrijft, zeg maar. Haar huisje is namelijk niet helemaal winddicht. Sterker nog: ik vermoed dat er meer zand in dat schuurtje ligt dan op het strand. Wat dat betreft kan het toch nooit prettig zijn? Eerder een straf. In dat geval is het misschien een beter idee om er geweldplegers in te zetten, vind je niet? We hebben toch een cellen tekort? Nou, flikker een zooi van die schuurtjes op het strand, hek er omheen en hup, vullen die hap. En die mogen dan iedere dag best eventjes geslagen worden. Vooral door joodse homo’s.

12/9/2010 - Hangtalent

Op vrijdagavond was de finale van ‘Holland’s Got Talent’. De onterechte winnaar (ik kan het niet vaak genoeg benadrukken!) is de bejaarde Martin. Je weet wel, de werkeloze bakker uit Limburg. Met zo’n gezicht snap ik wel dat je werkeloos raakt, hoor. Nog heel wat dat zijn vrouw en dochters bij hem blijven. Ik ben erg benieuwd hoe Léon Frissen, de commissaris van de Koningin in die contreien, er allemaal over denkt? Ik bedoel, zo’n lelijkerd op nationale TV is toch geen fijne reclame voor je provincie? Sodemieter op. Als ik meneer Frissen was geweest, had ik Martin na de eerste uitzending onmiddellijk in een broodoven laten stoppen.

Toch stonden er in de finale acts die slechter waren dan Martin, dat geef ik toe. Neem dat kleine dikkertje, die Kim. Bij vlagen zong-ie echt zuiver. Vooral de vlagen dat-ie niet zong. Tijdens zijn optreden dacht ik alleen maar: ‘Het zal je adoptiekind maar wezen.’ Kun je dan als ouders nog ergens je geld terugvragen? Of zet je hem bijvoorbeeld op het eerstvolgende vliegtuig naar het rimboebamboeland, waar-ie vandaan komt? Ook wil ik nog een keer mijn mening geven over Jacqueline en Alex. Hij heeft echt talent, dat klopt. Zo kunnen dansen, is haast bovennatuurlijk. Zij zat maar op d’r luie reet in die rolstoel. For the love of God. Het zou pas talentvol zijn wanneer ze ineens opstond, nietwaar?

De man die echter in de allereerste uitzending al door de jury eruit gegooid had moeten worden, is Robert ten Brink. Al honderd jaar is hij verpletterend sterk in ‘All you need is love’. En wie keek niet vol bewondering naar ‘Lingo’, toen dat nog onder zijn frisse leiding op de buis was? Zijn presentatie van de ‘HGT’-serie was van begin tot einde te-nen-krom-mend. Vergeleken bij hem was zelfs Martin beter, dat geef ik toe. Bovendien verrijkt de Limburger ongezien de Nederlandse taal met maar liefst twee woorden: hangwerkeloze en hangbakker. Dat is op zich wel een talent. 

 

5/9/2010 - Rommelen

Op zaterdag was het rommelmarkt in het centrum van Capelle aan den IJssel. Toen ik wakker werd, stond het Stadsplein ineens vol met van die sneue kramen en tentjes. Ik vraag me altijd af hoe zo iets gaat, bij iemand thuis? De man leest in het plaatselijke suffertje een annonce: ‘Heden zaterdag, rommelmarkt’. Tikt hij dan zijn vrouw aan en praat hij haar bij? Begint het zo? Vervolgens trommelen ze samen de kinderen op om het hele huis na te lopen op rommel voor de markt? Gaat dat gepaard met vrolijk gefluit? Staat de CD van Frans Duijts op? Wordt er gelachen, tijdens die verzameluren? Zijn er inspraakrondes, over wat wél en wat niet?

Op vrijdagavond  laadt de man alvast alle spullen in zijn Opel Astra. Toch handig dat hij destijds die station-uitvoering gekocht heeft. Nu komt die extra laadruimte goed van pas. Op zaterdagmorgen gaat vroeg de wekker, want het is een eindje rijden naar Capelle aan den IJssel en ze willen graag een goed plekkie. Eenmaal aangekomen stallen ze hun verkoopwaar netjes uit. Nou, ja, ‘netjes’ voor hun doen dan. Met het echtpaar in het kraampje ernaast klikt het meteen. De heren hebben hetzelfde Wehkamp-jasje en daar moeten ze met z’n vieren erg om lachen. Maar, het werk roept: de eerste rommelmarktbezoekers scharrelen al rond.

De doos met oude LP’s gaat als eerste weg en de Nijntje-schemerlamp van dochterlief en de skatespullen van hun zoon, volgen snel. Allemaal niet voor de thuis afgesproken prijs, maar goed… Weg is weg, zeggen ze tegen elkaar. Halverwege de dag maken ze omstebeurt zelf ook een rondje over de markt. Ze zien leuke spullen en besluiten in een gekke bui die te kopen. Aan het einde van de dag wordt het daarom ineens nog proppen in de Astra-station, want naast de aangeschafte zoldertroep van anderen, gaan ook wat niet-verkochte, eigen spullen weer mee. “Hopelijk kunnen we alles een plaatsje geven”, zegt zij en drinkt de laatste koffie uit de koffiekan. “Anders zetten we wat op zolder. Er is vast binnenkort wel ergens anders een rommelmarkt”, reageert hij.

29/8/2010 - SBS 6-volkshumor

Volkszender SBS 6 bestaat vandaag op de kop af vijftien jaar en één dag. Het is zo’n feitje dat je helemaal niet wenst te weten, maar tóch weet. Net zoals wie de vrouw is van Bastiaan Ragas of wanneer Patty Brard weer gaat trouwen. In dit geval vooral, omdat het gaat om iets dat al vijftien jaar en één dag te erg voor woorden is. SBS 6 roept het Nederlandste TV-station van Nederland te zijn. Het is van oorsprong Zweeds-Amerikaans en nu in handen van ProSiebenSat1. Met andere woorden, gevalletje ‘Ben ik van Duitsen bloed’. SBS 6 is echter net als een smartlap: je zwijgt er tegen iedereen over, maar stiekem ken je het van voor naar achter.

Je herinnert je vast nog wel het kwaliteitsprogramma ‘Over de rooooie’. Daarin konden mensen geld verdienen met de meest hoogstaande spelletjes, zoals het geblinddoekt je vriend herkennen aan de geur van een bilnaad of door het in kettingvorm tongzoenend, een heel marktplein af te werken. Dankzij ‘The Jerry Springer Show’ breidden we bovendien ons vocabulaire aan Engelse scheldwoorden lekker uit. Lachten we niet allemaal heel hard om het oetele hoofd van Bussagier Jop? Toppunt is natuurlijk knuffelweerman Piet Paulusma. Na vijftien jaar en één dag verstaat nog niemand wat de schat zegt. Misschien zegt hij ook wel niets. Is het enkel aanblazing van de stembanden, hoor. Who cares? Inmiddels voelt Piet toch als een huisvriend, nietwaar?

SBS 6 is ook al vijftien jaar en één dag dé zender met programma’s, waarnaar alleen de familie van de presentator kijkt. Soms kijkt zelfs alleen maar het eigen gezin van de brave man of vrouw, volgens mij. Denk bijvoorbeeld eens aan: ‘Fans!’, ‘Oerend Hard’ en ‘Teletrends’. Zeg nu zelf, ken jij ze? I rest my case. Waar wel veel mensen naar kijken, waaronder ik, is naar ‘House’. Als er één iemand een gezonde hekel heeft aan gewone mensen, is het dokter House wel. Oké, die man is emotioneel beperkt, maar een kniesoor die daar op let. Het is gewoon humor dat die hitserie uitgerekend op SBS 6 komt. Dat is nou volkshumor, zeker? Ga ermee  door SBS 6, nog minstens vijftien jaar en één dag.

22/8/2010 - A dream is a wish your heart makes

Toegegeven: in een modern sprookje zou de koets een limousine zijn. De lakei een chauffeur en Assepoester een homo in plaats van een vrouw. Ik bedoel, geen enkele vrouw laat zich toch op een late zaterdagavond door een vreemdeling ergens heen lokken met een limo en wat kaviaar? Maar in Parc Disneyland overheerst de magie. En daarom gaat Assepoester (As, voor intimi) er niet naar buiten zonder de pompoenkoets, de goede fee en de als paarden vermomde roedel muizen. Buiten is het druk, trouwens. Zo test bijvoorbeeld Aladdin zijn nieuwe vliegend kleedje, scheuren Lightning McQueen en Doc Hudson rond en zit Mickey achter Minnie aan.

Begin deze week bracht ik drie dagen lang door in mijn hemel: Disneyland Parijs. Dit keer was ik er bovendien op kosten van een ander. Ik kan je zeggen dat dat zo’n bezoek zo mogelijk nóg leuker maakt. Mijn ouders trakteerden mijn broer, zijn gezin en mij op het uitje. Weet je al dat ik van luxe en comfort houd, snap je dat mijn ouders altijd voor hetzelfde gaan. We sliepen nog nét niet in het kasteel der kastelen zelf. Dat was vooral, omdat mejuffrouw D. Roosje het niet wilde afstaan. Hoezo egoïstisch? Precies. Maar dat terzijde…

Van begin tot einde was het verblijf verpletterend leuk. Vooral voor mijn nichtje, die voor het eerst in Disneyland Parijs was. Ze genoot volop van de attracties en bewees maar weer eens een echte Heykoop te zijn: als een jager op zijn prooi afgaan. Met haar handtekeningenboekje in de aanslag, ging ze razendsnel op de loslopende Disney-figuren af. In haar kielzog haar oma, met fototoestel. Wat mij betreft kan ik meteen weer naar Disneyland Parijs, hoor. Met andere woorden, als je gaat en je hebt een plaatsje over… Tuig dan de koets maar op. Ik trek alvast mijn glazen muiltjes aan!

15/8/2010 - Le Grand Pari(s)!

Van de week was ik in Parijs. Gewoon, op een doordeweekse augustusdinsdag. Avec dix-huit collègues. Werken kan de hele winter nog, zeg maar. Wat ons naar Parijs bracht? Teambuilding recontre werkbezoek. Moet kunnen, toch? In de ochtend deden we een deel van de ‘De Da Vinci Code’-route. Je kent vast de thriller van Dan Brown wel, die zich vooral afspeelt in Parijs. We volgden een paar uur lang de voetsporen van onder anderen Silas en professor Langdon lui-même. ’s Middags bezochten we verschillende belangrijke herstructureringsgebieden, zoals Parc de Bercy, Gare d’Austerlitz en de nationale bibliotheek, het Grand Travail van president François Mitterrand.

Al vanaf het begin van de vroegste nederzetting Lutetia Parisorum (ook hier waren onze Romeinse vrienden van de partij!), trekt Parijs mensen aan. Niet een lullig, klein clubje, maar ongeveer 2,5 miljoen inwoners en zeker dertig miljoen toeristen per jaar. De stad is één openluchtmuseum. Par excellence. Niemand minder dan Victor Hugo schreef het ooit al: “Une maison appartient à son propriétaire, mais sa façade est à tout le monde.” (Een huis behoort tot zijn eigenaar, maar de gevel is van iedereen.) De Franse hoofdstad stelt al eeuwenlang regels aan het uiterlijk. Zoals de Parijse vrouw haar élégance nooit verloochent.

Dat vakwerk, herken ik als geen ander. Ook op dinsdag kleedde ik mijzelf weer tiptop, dat snap je. Je me sentais Parisienne. Ik droeg mijn Parijse overhemd, twee jaar geleden bij Yves Saint Laurent aangemeten als ware het een ritueel. We reisden bovendien heen en terug à la française, namelijk met de TGV. Helaas heet die trein in het Nederlands HSL. Très ordinair, n’est-ce pas? Geen idee hoe vaak ik al in de Lichtstad geweest ben. Dertig keer? Maar opnieuw vloog de dag om en ’s avonds op NS-station Rotterdam Centraal wist ik het meteen heel zeker: Je reviens à Paris!

8/8/2010 - Op zoek naar...

Er is opnieuw een TV-oorlog en weer tussen RTL 4 en SBS 6. Na kunstschaatsende BN’ers en wannabe-Michael Jacksons, zijn de twee kwaliteitszenders nu op zoek naar talent onder het gewone volk. Alsof dat bestaat, maar dat terzijde… Ik moet zeggen dat ik het inmiddels erg geloof met al die talentenjachten. Na ‘Idols 1 tot en met 16’, ‘Op zoek naar Evita, Joseph en Mary’ (Avro’s kinky trio), ‘X-Factor’, ‘De Nieuwe Uri Geller’ (For Christ sake… De eerste is nog niet eens dood!), ‘K2 zoekt Josje’, nu weer de battle tussen ‘Holland’s Got Talent’ en ‘Popstars’.

We hebben tien grote publieke omroepen? En een stuk of zeven commerciële TV-zenders? In totaal werken daar… duizenden mensen? Kan werkelijk níemand een nieuw format bedenken, waarin het element ‘zoeken en vinden’ niet voorkomt? Ik zie de bui al hangen dat we dit najaar namelijk ook weer een roedel boeren bij de KRO te zien krijgen die een zoektocht starten naar iemand voor in de bedstee. Nou, ja, ‘iemand’… Voor sommige vrouwen is het label ‘iets’ meer van toepassing. Voordat ik als boer daar op zou kruipen! Dan deed ik gewoon de komende jaren nog liever zelf wat meer mijn best.

Het nadeel van de zoekprogramma’s is echter dat de TV-makers nog heel lang ermee door kunnen. Met 16,5 miljoen inwoners duurt het even voordat iedereen aan bod is geweest. En dan nog het legio mogelijkheden waarnaar je zoekt: een idool, een zanger, een danser, een talent, musicalster, een boerin, een koor, et cetera. Iemand kan dan ook aan meerdere programma’s mee doen. Denk maar eens aan een vrouw, die zingt in een koor, graag boerin wordt, staand op haar hoofd kan drinken, als hobby mentalisme heeft en daarnaast musicalambities heeft. Die zien we dan per week een keer of negentien voorbij komen? Dat vind ik veel. Ik ben amper op TV. Terwijl ik zeer regelmatig een telefoonnummer zoek. Of gaat 'Hilversum' misschien ook dáár een programma voor maken? 

1/8/2010 - Verpletterend Versailles

Ik heb alles wat mijn bijzondere hart begeert. En wat ik nog wil, koop ik. Gevalletje ‘Rijk geboren; rijk gebleven’. Toch zijn er van die dingen, waarvan zelfs ik denk: ‘Oh, dat wil ik ook!’ en dat zit er dan gewoon even niet in. Bijvoorbeeld de mini-vakantie die mijn broer en zijn gezin vanaf vandaag houden in Versailles, het Franse dorp dat leeft bij de gratie van het Kasteel van Versailles. Ze zitten tot en met woensdag in een hotel, pal tegenover dat beroemde kasteel. Sterker nog: vanaf het balkon van zijn suite, kijkt mijn broer uit op de tuinen achter Versailles. Grote kans dat hij Lodewijk de Veertiende lui-même nog in zijn scootmobiel voorbij ziet gaan.

Versailles… de naam alleen al vind ik verpletterend mooi. Zelfs zo’n boerengehucht weten de Fransen iets chics te geven, nietwaar? Ik bedoel, het is toch wat anders dan Schin-op-Geul of Klutsdorp. Bovendien heeft Versailles het kasteel der kastelen. Wie wenst niet zo’n woning? Echt jaloersmakend. Dat vonden indertijd vele koninklijken ook en daarom lieten die maar al te graag voor zichzelf kopieën bouwen. Toch is Versailles ongeëvenaard. In eerste instantie was het een simpel jachtslot van Lodewijk de Dertiende, trouwens. Zijn zoon, Lodewijk de Veertiende, maakte er pas het imposante bouwwerk van. Nou, ja... Dat liet-ie doen, uiteraard. De schat was zelf niet zo’n klusser. Hij sloeg nog niet eens een schilderijtje tegen de muur.

Wat dat betreft is dat één van de lange reeks overeenkomsten tussen zonnige Louis en mij, hoor. Om er een paar te noemen: hij verstond bijvoorbeeld als geen ander de kunst van het imponeren. Zie mij doordeweeks eens bezig… Daar zit een grote gelijkenis, toch? Net als hem heb ook ik overigens een zeer grote afkeer van goedkope kleding. Mijn huid gaat daar altijd erg van vlekken. En wat te denken van ons beider intense angst voor het gewone volk? Le Grand verkeerde het liefst ver weg van het gepeupel. Daarom was Versailles zijn toevluchtsoord. En de komende dagen dat van mijn broer en zijn gezin. Ik snap hen zó goed.

25/7/2010 - Echt HEMA

Pas geleden vloog ik met een Transavia-toestel naar en van mijn vakantiebestemming. Iedere keer als ik weer met die maatschappij vlieg, weet ik opnieuw waarom ik er niet thuis hoor: het HEMA-volk dat van voor tot achter erin zit. Waaraan herken je een HEMA’er in een vliegtuig? Het slaat tijdens de vlucht veel volkse praat uit en na het landen klapt het. En als er iets sneu is, is dat het, vind je niet? Vroeger was vliegen nog iets voor de happy few, maar helaas ging het met de komst van de burgervluchten hard bergafwaarts met de klasse. Die ging van Maison de Bonneterie naar de HEMA.

Waar je ook veel HEMA’ers tegenkomt? Precies. Laatst was ik winkelen met een vriendin en voordat ik het wist stonden we in een zo’n troosteloos filiaal. Ik vind zo’n HEMA altijd de hel met TL-verlichting, hoor. Die vriendin had wat spullen nodig en crosste daarom heen en weer. Ik stond op mijn gemak eens rond te kijken naar alle freaks die door de winkel scharrelde. Sommige stonden wat in de schappen te graaien. Ik dacht alleen maar: ‘Hoe krijg ik de geur van wanhoop en armoede uit mijn kleding?’ Wat ik wel knap vind is dat het personeel net zo treurig is als de klanten. Waar vind je díe mensen?

In eerste instantie zag ik niet eens het verschil, joh. Wie zijn hier de medewerkers en wie zijn hier de klanten? Na een tijdje merkte ik dat de medewerkers in dezelfde suffe outfits liep. Die zijn vast en zeker ook van HEMA-kwaliteit? Ik beweer niet dat daar iets mis mee is, maar je moet er van houden, zeg maar. Of zachtgestoord zijn. Dan maakt het allemaal niets meer uit, toch? Melden klanten zichzelf aan als medewerker? Kan HEMA wel haar voordeel mee doen: ze weten immers al de weg in de winkel. Mocht de toestroom aan nieuwe medewerkers een keer minder worden, weet ik wel wie de HEMA ook kan recruiten: het klapvee bij de incheckbalie van Transavia.

18/7/2010 - Neumatico

Ruim twee weken lang vierde ik vakantie aan een Spaanse costa. Ik moet zeggen: dat is voor mij ook meer dan voldoende, hoor. De gemiddelde Spanjaard loopt namelijk nog op autobanden. For the love of God! Ik draag merkslippers. En zou hij nou nog in een vlot tempo lopen, oké. Dan vind ik het opperbest. Maar het gaat allemaal in zo’n sukkeldraf, vind je niet? Onvoorstelbaar! Het blijft het land waar alles ‘¡Mañana, mañana!’ gaat. Alleen, neem er maar gewoon vergif op in: morgen wordt het opnieuw mórgen. En overmorgen? Precies. Logisch dat zo’n land het nooit gaat redden.

Wat wel leuk is, is dat ik een zeer aardig mondje Spaans spreek. Hola. Patas Bravas. Enrique. Iglesias. Castagnetten. Ook wanneer ik naar iets op zoek ben, vraag ik het gewoon aan een local: “Burberry Store, muchos snellos, por favor.” Al is dat een verkeerd voorbeeld, eigenlijk. Want je snapt dat waar ter wereld ik ook kom, ik die winkel blindelings kan vinden. Die zit in Barcelona aan de Passeig de Gràcia. Zeg maar de P.C. Hooftstraat van de Catalaanse hoofdstad. Daar komt alleen handsome and rich people. Zeg zelf: dat ben ik, nietwaar? Daarom kan ik met goed fatsoen erheen.

Mijn vakantieplaats, Sitges, bevalt me meer dan uitstekend. Ik kom er al jaren regelmatig. Het ademt luxe en decadentie. Nou, dat handle ik beide prima. ’s Avonds en ’s nachts verandert het jetsetstadje in hét paradijs voor de eigentijdse homo. Kortom, wat wens ik nog meer? Op één van de stapnachten trok ik bijvoorbeeld op met twee travestieten. Zoveel gelachen. Sommige mensen accepteren travestie niet. Ik zeg: leven en laten leven. Iedereen is gelijk en heeft gelijke rechten. Behalve lesbiennes dan! Die lopen helaas ook in het wild rond, in Sitges. Kunnen die niet eens onder een Spaanse autoband komen?

27/6/2010 - Homomens

Ik schreef het op donderdag op Twitter al: de laatste weken verschijnen er weer veel berichten in de media over toename homogeweld, hoog aantal zelfdodingen onder holebi-jongeren, weigering homohuwelijk, homofobie, et cetera. Zorgwekkende ontwikkeling, vind ik. Het toont namelijk keer op keer aan dat er nog veel werk te verzetten is op het gebied van homo-emancipatie. Maar: daarin hebben naast de hetero's, ook de homo's een rol. Ik zie het als een tweezijdig zwaard. We moeten laten zien dat we een belangrijke en normale gemeenschap zijn.

In de ogen van hetero’s schieten sommige homo’s enorm door in het vrouwelijke gedrag. Ik bewonder echter oprecht bijvoorbeeld een collega van me. Hij is namelijk heel zelfverzekerd in hoe hij zichzelf presenteert. Hij maakt geen excuses. We hebben juist mensen zoals hem nodig om te laten zien dat het prima is om homoseksueel te zijn en om jezelf te zijn. Tegelijkertijd moeten we hard werken om de heteromensen in onze omgevingen voor te lichten en niet vervreemden van hen. Een coming out draait in wezen om voorlichting aan iedereen om ons heen, maar we moeten de boodschappen doseren.

Hetzelfde geldt voor de gay prides. We zetten onszelf in de kijker en we hebben zulke fantastische boodschappen, maar tegelijkertijd weten sommige hetero’s zich gewoonweg geen raad met al die kleuren en extravagantie. Mijn grootste idool op dit moment is Lady Gaga. Ik weet dat dat een stereotype homoding is om te zeggen… Maar soit. Ze is fantastisch. Ik vind echt dat ze kunst terughaalde in de popmuziek. Waar het mij vooral om gaat, is dat ze veel persoonlijkheid heeft. Dat straalt ze uit. Ze is wat ze is. En zo hoort het ook voor homo’s te kunnen, zonder gedoe en geweld. Het woord 'homo' betekent niets anders dan 'mens'.

20/6/2010 - Negen levens

13/6/2010 - Roze toverballen

Op zaterdag stond de binnenstad van Den Haag in het teken van ‘de roze medemens’. Ik verzin het niet. ‘De roze medemens’ is echt de zachtgestoorde uitdrukking in de The Hague Pride-mediacampagne van de gemeente zelf. Alsof ze het over een roedel toverballen heeft, nietwaar? Of moesten de locals gesust worden? Velen hebben bij de term ‘homoseksuelen’ nog het beeld van de flamboyante en extravagante types. Ja, daarop zit geen enkele stad te wachten. “Laten we de homo's zachter maken”, riep het ingeschakelde PR-bureau, vrees ik. Geef toe: ‘De roze medemens’ lijkt eerder een lieflijke Eftelingcreatie, zoals Sieneke, dan de stereotype, enge nichtenbende die vaak op dit soort evenementen afkomt.

Ik krijg bij dit soort Nederlandse Gay Prides altijd een enorme jeuk. In hoeverre is het namelijk een gemeente echt te doen om homo-emancipatie? Of rekent vooral de plaatselijke ondernemersvereniging zich alvast rijk bij het voorbereiden van zo’n evenement? De gay dinky’s (double income, no kids) trekken de portemonnee nu eenmaal sneller en verder open dan de hetero’s. In dat geval lopen city en gay marketing hand in hand, zeg maar Humor? Ja. Uit onderzoeken blijkt bijvoorbeeld dat homo’s zelf allang niet meer hand in hand over straat durven te lopen. Uit angst voor discriminatie of zelfs agressie. De tolerantie in onze samenleving daalt immers snel.

Ik gok erop dat veel homoseksuelen (m/v) gisteren van de partij waren. Tegelijkertijd denk ik: waarom ook niet? We are here, queer and love to party. Homo’s zijn gewoon extreem goed in plezier maken. Daarom werken er ook zoveel in de entertainmentwereld. En prides zijn ook gewoon entertainment. Begin juli vier ik vakantie in Sitges, al sinds jaar en dag één van de drie Spaanse gay capitals. Voor het eerst organiseert de badplaats dit jaar een eigen Gay Pride. Niet lullig één dagje, maar een heel weekeinde. Het blijven Spanjaarden… Je snapt dat ik mijzelf dan onderdompel in het roze feestgedruis. Niets anders dan op zoek naar toverballen.

6/6/2010 - Keuzestress

‘Er is een nieuwe versie van dit programma beschikbaar. Wilt u die nu downloaden?’ Moeilijke vraag vind ik dat altijd van mijn laptop. Die stelt sowieso veel vragen. ‘Weet u zeker dat u dit programma wilt afsluiten?’ Volgens mij is de laptop een vrouw. Dat kan niet anders. Dat constante vragen om bevestiging. ‘Weet u zeker dat u dit item naar de prullenbak wilt verwijderen?’ Ja, heel zeker, trut. Het toppunt van dit afhankelijke vrouwengedrag levert mijn laptop als ik weer eens een internetadres verkeerd intyp. ‘Kan trngjng.nl niet vinden, omdat trngjng.nl onvindbaar is.’ Again: echt een vrouw!

Ik bedoel, verzin op z’n minst een smoes. Niemand zegt toch “Ik kan niet inparkeren, omdat ik niet kan inparkeren.” Of: “Ik ben een jaloers en wraakzuchtig kreng, omdat ik een jaloers en wraakzuchtig kreng ben.” Nee, iemand zegt: “Ik kan even lastig inparkeren, want mijn lenzen zijn beslagen.” En: “Ik heb wat anger issues door mijn vader.” Zo los ik dat tenminste altijd op. Natuurlijk is het verzinnen van een smoes een uiting van vermijdinggedrag. Ik heb het gewoon niet zo op dilemma’s. Oké, het wel of niet downloaden van een computerprogramma handle ik wel. Alleen, als dertiger heb ik heel wat dilemma’s, kan ik je vertellen.

Ik stress heel vrolijk mee met de zogeheten dertigerdilemma’s op gebieden zoals relaties, kinderen en carrière. Maar er zijn ook veel essentiëler zaken: ‘Welke kleding trek ik aan?’, ‘Hoe zit mijn haar?’ en ‘Doe ik deze maand lipo of botox?’ Ik vind het maken van de juiste keuze keer op keer erg moeilijk. Vanmorgen zat ik bijvoorbeeld in tweestrijd: nog een eindje gaan fietsen of toch in mijn appartement blijven? Ik besloot het eens te vragen aan mijn laptop. Ja, als zij vragen stelt aan mij, kan ik dat ook wel eens aan haar, toch? Oog om oog, inderdaad! Wat ik als antwoord kreeg? ‘Dit programma reageert niet’. 

30/5/2010 - Communiceren

Vanmorgen deed in Roosendaal een achterneefje zijn Eerste Heilige Communie. Zoals altijd, gebeurde dat in een kerk. Omdat de hostie nu eenmaal niet thuisbezorgd wordt. We leven in het jaar 2010, maar we moeten dat gortdroge hapje nog steeds gaan halen in het clubhuis van God. Onvoorstelbaar, vind je niet? Bovendien stelt Ze daar zelfs nog eisen aan. Zo mag je bijvoorbeeld minstens één uur niets gegeten of gedronken hebben. En als communicant mag je de hostie ook niet eens zélf dopen in de kelk met wijn. Nee, daarvoor heeft God Haar voetvolk: priesters.

Ik was niet bij de Heilige Mis, dat snap je. Vanwege mijn seksuele geaardheid ben ik al niet écht welkom bij de Kerk. Al houdt dat mij bij zo’n familieaangelegenheid niet tegen. Maar ik redde het tijdstip gewoonweg niet. De plechtigheid begon namelijk om 10.00 uur. Na een avond en nacht vol uit eten en dansen met vriendinnen, ging ik vanmorgen pas om 4.30 naar bed. Ik snap sowieso dat kerkgedoe op de vroege zondagmorgen niet. Good Lord… Wie verzon dat? Dat was vast geen liefhebber van uitgaan. Als ik tot diep in de nacht ben weggeweest, heb ik echt de zondagmorgen nodig om te herstellen. En om de alcohol te laten verdampen.

Uiteraard was ik vanmiddag wel op het communiefeest. Tears… Booze… Oh, I love a good party. Mijn eigen Eerste Heilige Communie herinner ik me nog wel. Dat religieuze geneuzel vond ik niets. Op die dag zelf niet en ook niet gedurende de voorafgaande weken van voorbereidingen op school en in de kerk. Ik genoot vooral van het feest erna. Van de visite, de aandacht en van de cadeaus. Destijds zei de priester na afloop tegen mij dat God nu voor altijd van mij blijft houden. Al boeit het me niet wat Zij van me vindt. Zij moet zich druk maken wat ík van Haar vind. Ik bedoel, alleen wij weten van God af. Zonder ons is Zij helemaal niets. Kan iemand dat eens communiceren?

16/5/2010 - Drankorgel

Mensen uit mijn omgeving vinden dat ik een heus drankprobleem heb. Ikzelf vind dat wel meevallen. En jij weet net zo goed als ik dat ik altijd de waarheid spreek, nietwaar? Bovendien: als je weet dat sommige drankjes te smerig voor worden zijn… Ik noem een Vermout. Kom op, zeg. Dat spul moeten ze onmiddellijk verbieden, hoor. Ranzige smaak. Toch slik ik het gewoon door. En soms zuig ik ook wel eens de alcohol uit mijn deostick. Ook niet altijd lekker, maar ik doe het wel. Nou, dan heb ik toch geen drankprobleem?

Laatst was ik winkelen en ineens was de nood hoog. Ik móest alcohol… Je kent dat soort momenten vast ook, toch? Alleen, ik kon gewoon zo één-twee-drie geen enkele slijterij vinden. Uit pure wanhoop ging ik daarom na een tijdje maar een ICI Paris XL binnen. Ik gooide snel een paar flesjes Chanel No.5 achterover. Beviel goed; bij gebrek aan beter. Uiteraard rekende ik ze netjes af. Ik bedoel, gewoon de winkel weer uitlopen zonder te betalen is zo vreemd. Nee, altijd eerst langs de kassa. Al is het maar om met m’n creditkaart te wapperen. Zo voedden mijn ouders mij op.

Wel bedenk ik me ineens: op sommige plekken drink ik niet meer. De bar Boudoir in Rotterdam, bijvoorbeeld. Daar schenken ze wijnen uit een trapkraan op de bar. Zo ordinair, hè? Niets is erger. Niets! Nou, vooruit: Baileys’ met ijs. Good Lord… Welke debiel verzon dat, ijsblokjes in een drankje? De sadist. Dat neemt alleen maar onnodig ruimte in, vind ik. Maar, zonder gekheid… Natuurlijk kan ik ook zonder alcohol. Ik stopte zelfs al een keer met drinken. Cold turkey. Dat waren wel de zwaarste acht uur uit mijn leven.

2/5/2010 - Jaarlijks familie-uitje

Op vrijdag was het de jaarlijkse bidden-dat-ie-snel-voorbij-is-dag bij de Oranjes. ’s Morgens in de bus pepte Beatrix haar familie ferm op, denk ik. Staand, in het gangpad en met de micro in de hand. “We kunnen dit, jongens! Wij gaan dit handelen.” En: “Wanneer je het tijdens het programma het even niet meer ziet zitten, denk dan gewoon: ‘Vanavond zijn we weer lekker thuis’.” Na het incident in Apeldoorn, vorig jaar, zat bij alle familieleden namelijk de tegenzin om te gaan, hoog. Kars T. was niet helemaal in orde, maar alleen. Zoek echter maar eens een Zeeuw die wél in orde is.

Natuurlijk kregen de royals in Middelburg al dan niet gewenst toch een Zeeuwse bolus. Ooit gegeten? Moet je eens doen voor de aardigheid. Ze zijn zeer smakelijk, maar het eten is een klein drama. Na twee happen plakken bijvoorbeeld je kaken al aan elkaar. En daar krijg je vervolgens een tijdlang geen enkele beweging meer in. Bovendien krijg je zoveel suiker binnen dat je tot 2016 genoeg hebt. Eenmaal klaar, kun je gelijk in bad om jezelf weer schoon te maken. Bij iedere bolus krijg je ook een hogedrukspuit om je tanden enigszins toonbaar te maken. Maar daar stond Koningin Beatrix, onwennig met haar bolus. De schat eet thuis natuurlijk alleen toastjes met kaviaar.

Bij het zien van alle TV-beelden en foto’s dacht ik keer op keer: het gewone volk is de weg volledig kwijt. Niet verzonnen: volwassen mannen en vrouwen renden om 5.00 uur over het Stadsplein in Capelle aan den IJssel om een zo goed mogelijke plek te bemachtigen voor de vrijmarkt. Hallo! Ik doe ook wel eens rare dingen, maar om een dag nu zó te beginnen. Kleedje aan kleedje zaten ze de hele dag met hun uitgestalde zoldertroep. Hoe vertel je het je kinderen? “Papa en ik zijn met honderden andere hangzachtgestoorden op het plein.” Zulke kinderen zijn toch voor het leven getekend, met zulke ouders? Net als de kinderen Eloise, Amalia, Claus-Casimir, Luana, Alexia, Leonore, Zaria en Ariane, die jaarlijks één dag moeten afzien met hun ouders en oma.