Sterk door Strijd.....Mijn weg naar Alpe D'huzes 2011

7 mei: Classico Boretti

Het beloofde een mooie dag te worden, waar de zon hoog aan de hemel zou staan en alle omstandigheden zo waren dat er een mooie tocht verreden zou worden.

Samen met Clau afgereisd naar Amsterdam Sloten om daar te starten voor de 75 km Classico van dit jaar. Een tocht door Amsterdam en omstreken waar een kleine 6000 deelnemers aan deel zouden nemen dit jaar.

Al meteen vanaf het begin was er chaos, drukte van jewelste en overal onduidelijkheid. De geplande starttijden liepen door elkaar en dus ook de hoeveelheid toegestroomde deelnemers. De velosporthal was moeilijk bereikbaar en dus was de irritatiegrens al aardig snel bereikt op een dag die zo mooi zou moeten worden.

Maar goed, eenmaal alles bij elkaar verzameld dan toch naar de start en op weg! Meteen een lekker tempo pakken en samen met clau de koers in. De eerste kilometers stonden in het teken van veel lekrijders en slechte wegen, daarna werd alles gelukkig beter en kon het genieten dan toch nog beginnen.

De routes voor de verschillende afstanden liepen op grote stukken synchroon en dus steeds weer die drukte, steeds het achter mensen blijven hangen en wachten tot er een gaatje ontstaat om weer verder te kunnen. Maar genieten bleef een feit, want de temperatuur was goed en de stemming bleef erin.

Blijven eten, blijven drinken......dat is het credo bij elke tocht. Dus ook nu werd er goed gebruik gemaakt van de nodige versnaperingen en uiteindelijk de verzorgingspost.

Dan was daar onverwachts ineens het kopje van Bloemendaal, een pittig klimmetje met een leuke uitdaging erin. Dus terugschakelen, klaarmaken en drukken! Clau kwam hem goed over en we konden gestaag de tocht voortzetten!

Na 60 kilometer sloeg de vermoeidheid dan toch wel een beetje toe en was het wachten op de laatste 10 kilometers. Die braken aan en de laatste energie werd uit de benen gepompt! Met een laatste eindspurt bereikten we de finish en  konden we genieten van de welverdiende rust!

Conclusie: we zijn steeds meer klaar om te knallen in Juni!

16 april: ronde van drenthe

Om 05:40 de wekker, na een slapeloze en onrustige nacht. We gaan ervoor, bed uit en de douche in. Daarna een stevig ontbijt en richting Hoogeveen voor de Ronde van Drenthe. De ontvangst prima en na het ophalen van de startbewijzen de fiets op.

Clau en Eef reden de 65 kilometer, die ze uiteindelijk voortreffelijk hebben afgerond. Dit leverde ze zelfs waardering op van vele mensen toen ze in de tamboerijn stonden toen de worldcup voor de dames op het punt van beginnen stond. Ere wie ere toekomt!

mijn 90 kilometer moesten een snelle worden, om te kijken wat de benen kunnen en wat momenteel het trainingsresultaat is. De fiets op en op pad dus. De eerste 30 kilometer vlogen voorbij....en ook daarna kon het lekker rondtrappen me niet ontgaan. Ik genoot, terwijl het landschap aan me voorbij trok, met volle teugen van benen die goed voelden en nog wel even een stukje door konden.

Richting de VAM-berg. een mooie pukkel middenin het drentse landschap om even de kuiten te bijten en menig fietser tot rust te manen. Ik kon hem goed op en was eigenlijk wat verbaasd over hoe snel ik alweer boven was. je maakt je nog eens druk om iets is dan het eerste wat je denkt.

Bovenaan de controlepost op 40 kilometer. een stempel halen, de bidon vullen en zo snel mogelijk weer de fiets op om door te gaan. Niet te lang stil gaan staan, dan zakt het in je benen en kom je straks je fiets een stuk moeilijker weer op.

Weer beneden maar weer een kadansje zoeken en met een mooi tempo de rest van de route tegemoet zien. Maar dan worden de wegen ineens wat minder en de benen worden wat zwaarder. toch maar weer een banaan erin, later nog een ontbijtkoek. hopen dat het helpt om dat onrustige gevoel in de benen te stillen.

langzaamaan zie ik de 80 kilometer verschijnen op mijn teller en rest mij het aftellen naar de 90. Nog maar een keer staan, om even de billen te ontlasten en dan aanzetten voor die laatste 10!

eindresultaat: een mooie 90 kilometer gereden in 2 uur, 45 minuten. een tijd waar ik achteraf toch trots op ben. een resultaat waar ik van te voren voor had getekend en waar mijn benen het mee eens zijn na zo'n waardeloze nacht.

ik ben voldaan, de benen zijn moe maar niet op en dus is de conclusie dat het goed staat met de voorbereiding. volgend weekend de ronde van Noord-Holland en dan gaan we de 160 kilometer aan de tand voelen. kijken hoe de benen dan staan.

Start: 07:10 vanuit Alkmaar. Eindtijd: voor het middaguur?????

het gemak van een bel

nu ben ik een fietser die naast de sportieve prestatie ook erg gehecht is aan mijn fiets. Mijn fiets is een vergrootstuk van mijn ego en ik wil mijn fiets er dus graag strak uit laten zien.

Zo ben ik principieel tegen het plaatsen van een fietsbel en een pompje gezien dat het strakke design eigenlijk wat omtoveren in een slap aftreksel van een tourfiets.

Tot je ineens met je snufferd op het asfalt ligt.........

Situatie als volgt:

- vrouw op linkerkant van het fietspad.
- roepen dat je eraan komt
- geen verandering in rijrichting en kant van de vrouw.
- nogmaals roepen dat je eraan komt.
- weer geen verandering bij de vrouw.
- inhaalmanouvre aan de rechterkant
- vrouw besluit toch rechts te gaan rijden
- hoge stoeprand
- hard asfalt.

En dan met je snufferd op het asvalt liggende bedenk ik mezelf opeens dat een bel misschien toch niet zo onverstandig is. dat mooi niet altijd praktisch is, en dat dat me een flinke schaafwond en kapotte kleding had kunnen besparen.

Al met al.....ik ga aan de fietsbel. De kleinste die ik maar kan vinden. Maar hij komt er......En wie weet toch ook maar een pompje.....

Al even stil geweest

Het is al weer een tijdje stil rondom dit Blog. Door de verhuizing en allerlei andere zaken is alles wat stil komen te liggen. Waaronder het fietsen. ook dat is langzaam wat in het slop geraakt maar inmiddels is de draad weer langzaamaan opgepakt.

de eerste echte buitenkilometers zitten erop en met de dagen die langer duren en de zon die meer aanwezig is moet er langzaamaan weer meer naar buiten getreden worden. De acties verlopen verder voorspoedig, iedereen is zijn best aan het doen en steeds meer en meer krijgt het teambedrag een mooie hoogte. Met een fantastische veiling en een mooie inbreng van Yonego waren de mannen uit breda weer stevig van de partij, maar laten we vooral Polderbouw van Rik niet vergeten!

De plannen voor de maand april zijn gemaakt. we starten het weekend van 1 april met een weekendje valkenburg waar we de cauberg meerdere malen zullen bedwingen om maar klimmeters te maken. De tweede dag hoop ik nog een mooie ronde te fietsen door het limburgse landschap.

Daarnaast staan er door de maanden april en mei een paar mooie rondes op het programma:

16 april: ronde van Drenthe

23 april: ronde van Noord holland

7 mei: classico boretti

29 mei: 7-dorpentocht.

hierin hoop ik minimaal 500 kilometer te fietsen, waarnaast ik met eigen rondjes dit toch een stuk omhoog hoop te werken zodat er een goede basis ligt voor alpe d'huzes.

ik ben er klaar voor en heb er zin in. Zal vanaf vandaag ook weer meer bloggen en de voortgang kenbaar maken. Dit is wel het minste wat ik kan doen natuurlijk.

http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/martijnvanrijsbergen/martijn-van-rijsbergen

http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/martijnvanrijsbergen/martijn-van-rijsbergen

Nieuw Teamlid....

Mag ik aan u voorstellen:

Dennis Verweij....

Helaas hebben we Corstiaan moeten laten gaan wegens persoonlijke omstandigheden, maar we zijn er als team van overtuigd dat Dennis een goede aanvulling is binnen het team.

We bedanken Corstiaan voor zijn inzet voor het team!

Time is not on our side.....

Het komt er niet van.....door alle drukte rondom mijn / onze verhuizing komt het trainen er niet helemaal van. Iets wat begint te kriebelen in de benen. Een rusteloos gevoel dat ik niet kwijt raak.

Er is altijd de drang om te sporten, om grenzen op te zoeken en om alles eruit te halen wat erin zit. Het gevoel dat je alles hebt gegeven en dat je weer een grens voorbij bent gegaan.

We pakken het weer op, zodra het klussen over is en we gesettled zijn. Zodra de klok weer wat ruimte biedt en de dagen wat langer zijn. Inmiddels begint het weer beter te worden en belooft het een goede lente te worden. Met ruimte om buiten te gaan trainen, door te zetten naar ons moment op 9 juni 2011.

Klaar voor de strijd!

http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/martijnvanrijsbergen/martijn-van-rijsbergen/

De dagen voorbij...

Even geleden alweer hebben we als team onze eerste teambijeenkomst gehad. De locatie: Hotel Breukelen.

Een mooie omgeving en een ideale vergaderlocatie om alle ideeen een mooie plek te geven en te bespreken met iedereen. Rond 1 uur was iedereen gearriveerd en konden we, onder het genot van een hapje en drankje, de vergadering openen.

Er kwamen meerdere onderwerpen aan bod zoals verblijf, mogelijkheden tot sponsoring en trainingsopties.

Want alles moet tot in de puntjes geregeld zijn en worden en het is goed om van te voren eens met het team samen te komen. elkaar op een andere manier te leren kennen, en weten dat iedereen er vol voor wilt gaan. Het is goed om te weten dat iedereen achter het idee staat en iedereen zijn of haar uiterste best zal doen om zoveel mogelijk geld op te halen voorm KWF kankerbestrijding.

We zijn er klaar voor om te gaan trainen, om bergen te verzetten en om alles eruit te halen wat erin zit. we gaan er voor!

Al bijna 2000 euro....

Een kleine maand geleden werden de actiepagina's vrijgegeven en vanaf dat moment ging iedereen volop aan de slag met het in orde krijgen van deze persoonlijke pagina's..... Het kost wat tijd en moeite maar dat geeft je uiteindelijk wel een mooie pagina om mensen (eventuele sponsoren) naar door te verwijzen.

Inmiddels is alles bijgewerkt en komen de eerste donaties binnendruppelen. Van kleine bedragen tot al flinke uitgaven....en voor je het weet zitten we alweer bijna op 2000 euro. Daar de toezeggingen nog niet meegerekend dus we zitten echt al op de goede weg.

Het is elke keer weer fantastisch om te zien hoe iedereen op zijn / haar eigen manier ermee bezig is en hoe iedereen een drive heeft gevonden om dat geldbedrag nog veel hoger te krijgen. Dit alles draagt niet alleen bij aan een mooi donatiebedrag maar ook aan een goed gevoel bij alle teamgenoten. Trotse berichten over weer een nieuwe donatie. Een warm gevoel......en het is nog niet eens kerstmis!

http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/martijnvanrijsbergen/martijn-van-rijsbergen/

Houdt het dan nooit op?

Vrijdag 26 november 2010,

vandaag kregen we de uitslagen van de onderzoeken die onlangs gedaan waren door het ziekenhuis in Roosendaal. Elk onderzoek brengt weer een bepaalde spanning met zich mee, en zo ook dit onderzoek. Gedurende de laatste maanden had mijn vader een wondje op zijn neus en op zijn hand.

iets wat aanvankelijk niet heel erg bijzonder leek maar de wondjes, die normaal zo snel genezen, leken steeds maar opnieuw open te gaan. En dus toch maar een bezoekje aan de dokter. Meteen werd hij doorgestuurd en moesten er onderzoeken plaatsvinden om de aard van de wondjes te achterhalen.

Nu bleek het te gaan om twee vormen van huidkanker. Vooral het plekje op zijn neus baart zorgen,  je kunt het vergelijken met een boom en de wortels die in de grond groeien. Het andere plekje bleek een beginstadium van kanker te zijn. Gelukkig lijkt het er op dat zij allebei verwijderd kunnen worden. Toch weer schrikken, te meer omdat pas geleden er nog een tumor uit de nieren werd verwijderd.

 En dus komt soms de vraag op: "houdt het dan nooit eens een keer op?" Wanneer is het eindelijk eens een keer genoeg en krijgt mijn vader de kans om zijn leven zo goed mogelijk weer op te pakken. Weer een nieuwe behandeling, weer een nieuwe vorm......

Mei 2006......de eerste constatering........

December 2010....... 4jaar, 6 maanden and counting.....

Hou vol papa.......

http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/martijnvanrijsbergen/martijn-van-rijsbergen/

Met je neus op de feiten....

Zomaar een artikel in het AD vanmorgen wat me even deed stilstaan. Even deed slikken, en me even van mijn stuk bracht. De 11-jarige Thomas die zijn laatste voetbalwedstrijd speelt door de gevolgen van kanker.

De vrolijke en stralende blik van de jongen doet je even niet kijken naar het slangetje dat naar zijn neus loopt en doet je bijna vergeten dat deze jongen ongeneeslijk ziek is. het is een harde wereld en terwijl ik me vanavond weer terugtrek op de racefiets zal ik toch nog even aan deze jongen denken.

http://www.telegraaf.nl/binnenland/8316290/__Droomwedstrijd_doet_Thomas_stralen__.html

Trainen: passie of bittere noodzaak?

Uren kan ik trainen of op de fiets zitten. Het is een bezigheid die nooit lijkt te gaan vervelen en een bezigheid die altijd weer in me opkomt. Uren alleen door verloren landschappen fietsen en zwoegen op een "apparaat" wat niet zwaarder is dan 9 kilo.

Die 9 kilo hebben me al op aardig wat plekken gebracht en de een was nog mooier dan de ander. Maar soms, als ik dan van die mooie plekken aan het genieten ben, komt er ook wel eens een andere gedachte in me op.

"waar doe ik dit toch in godsnaam allemaal voor?" Doe ik dit nu echt omdat ik het zo leuk vind of ben ik puur en alleen maar bezig met dat ene doel. Het bereiken van die top op 9 juni en uiteindelijk, een maand later, wederom afzien op La Marmotte.

Dus de vraag of trainen dan ook echt bittere noodzaak is, is lastig te beantwoorden. Natuurlijk moet ik trainen om te slagen voor beide doelstellingen. Dus zal ik steeds maar weer op mijn fiets moeten klimmen en mezelf er toe moeten zetten die kilometers te verslinden.

Maar aan de andere kant doe je het natuurlijk niet als bittere noodzaak. Er is niemand die mij verplicht deze uitdagingen aan te gaan en er zou zelfs niemand zijn die het me kwalijk neemt als ik het niet zou doen. Mensen zouden het soms misschien zelfs meer waarderen. Meer tijd voor andere sporten, meer tijd voor vrienden en familie en alle andere noodzakelijkheden die het leven zo mooi maken.

Maar het fietsen is me in het lijf gaan zitten. het trainen is tot doel verheven en het wegzetten van nieuwe prestaties een streven. Zo ben ik ingesteld en zo fiets ik. Van de ene mooie plek naar de andere, van zweetdruppel tot zweetdruppel en van het ene voldane moment naar het andere.

Ik geniet van mijn fiets, mijn work-out en mijn passie. Dus ik geniet elke keer weer opnieuw van fietsen en afzien. En opgeven is daarbij geen optie. Sterker door training, sterker door Strijd.

http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/martijnvanrijsbergen/martijn-van-rijsbergen

Martijn

De "Strijd" is begonnen!

De eerste fietskilometers in de benen

15 november 2010,

de eerste fietskilometers op de spinningbike zijn weer gemaakt. Ondanks de bloedverziekende hitte in de zaal, waar 35 fietsers zich op allerlei manieren in het zweet werken, blijft het elke keer weer een genot om op de fiets te zitten.

Soms, al zwetend en hijgend op mijn spinningbike, vraag ik me wel eens af of anderen ook zo kapot aan het gaan zijn. Of anderen ook net even dat tandje bij draaien op het moment dat de spinninginstructeur weer iets te hard door zijn microfoon schreeuwt. Allemaal toewerkend naar dat ene moment waarop je denkt dat je echt niet meer harder of zwaarder kan fietsen, maar met het laatste beetje moed dat je in je hebt je toch nog een tikkeltje zwaarder of harder gaat en uiteindelijk ervoor zorgt dat je longen zowat klappen en het zweet naast je fiets nog net niet de vorm van het ijsselmeer aanneemt.

Dat ene moment, die luttele seconden van gehardheid, doorzettingsvermogen en kracht denk ik altijd even aan waar ik het ook alweer voor doe......en dan maakt het even niet meer uit of het te warm is, er iemand door de zaal zit te schreeuwen en ook het ijsselmeer naast mijn fiets wordt even vergeten.....

Even helemaal leeg.......

Even voorstellen....Sterk door Strijd!

De naam sterk door strijd is eigenlijk ontstaan door de ziekte van mijn vader. Al 4,5 jaar vecht hij elke dag tegen een ziekte die zijn lichaam en leven in zijn macht heeft. De wil om te vechten is er altijd geweest en dat is voor mij het toonbeeld van Sterk door Strijd.

Een beeld wat natuurlijk niet alleen opgaat voor mijn vader, maar voor elke kankerpatient. Vrienden, familie, collega's enz enz. We kennen allemaal wel iemand die te maken heeft / heeft gehad met deze ziekte. We weten allemaal wat voor desastreuze gevolgen deze ziekte kan hebben en we willen allemaal dat het anders zou zijn.

Daarom fietsen wij met ons team in 2011 de Alpe D'Huzes. Sommigen 1x, anderen misschien wel 6x.....maar allemaal zijn we die dag sterk door onze eigen strijd. En zo willen wij iedereen een hart onder die riem steken.

Ons team bestaat uit de volgende mensen:

Claudia Ekel: Mijn vriendin, een fantastische vrouw met veel passie, karakter, liefde en wilskracht. Haar uitdaging zal zijn de Alpenreus minimaal 1x te beklimmen. Ze stapt voor het eerst op de racefiets en zal dus geheel onervaren deze uitdaging aangaan.

Erik Kleyweg: Een man met doorzettingsvermogen, kracht en energie. Sportief van nature maar ook voor hem is dit een nieuwe tak van sport.

Evelien van der Wijk: heeft al enige fietservaring en is vol overtuiging in haar redenen om deel te nemen aan dit evenement. Doorzettingsvermogen en wilskracht sieren haar in haar tocht naar Alpe D'huzes.

Niels Buijs: gedreven, gepassioneerd en vol emotie zal hij deze beklimming aangaan. Altijd zoekend naar een uitdaging. Ook voor hem een kennismaking met de fietssport.....

Klaas Knook: klein van stuk, groot in daden. Een Doorzetter pur sang.....klaar om dit avontuur aan te gaan.

Rik Piters: de aanwinst uit het Hoge Noorden. Vele fietskilometers in de benen, Alpe D'huzes is voor hem een zoektocht naar nieuwe grenzen.

Martijn van Rijsbergen: Ik neem voor de 3de keer deel aan Alpe D'Huzes. Dit keer met mensen die me erg dierbaar zijn en waarvan ik hoop dat ze de emotie en kracht zullen beleven van dit evenement.

Een korte kennismaking met ons.....

Martijn

Sterk door Strijd.....Mijn weg naar Alpe D'huzes 2011

Mijn eerste blogstukje, mijn weg naar een nieuwe versie Alpe D'huzes....

12 keer eerder beklom ik deze intense berg, in 2 edities van Alpe D'Huzes. Dit jaar zal ik vertrekken richting Frankrijk op 4 juni 2011 en zullen we fietsen op donderdag 9 Juni 2011.

We gaan er een fantastisch jaar van maken. Een nieuw team....Sterk door Strijd.....waarmee ik mijn vrienden en geliefde de kans wil geven te voelen wat ik heb gevoeld. De passie voor fietsen, de kracht om door te gaan en de emotie van de strijd tegen kanker.

Binnenkort komen onze actiepagina's online waarop mijn team en ik nog beter te volgen en te sponsoren zijn. Want naast alle emotie, strijd en kracht komt er 1 belangrijk item om de hoek kijken:

Het inzamelen van zoveel mogelijk geld voor KWF kankerbestrijding......

Ik zal jullie op de hoogte houden van mijn ontwikkelingen, zowel op sportief vlak als op teamvlak.....

Groetjes Martijn