Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Stuifzand

Home - Profile - Archives - Friends

Shiraz 1 - Posted at 22:39 on 7/6/2014 by Jenne

Shiraz, ooit een stad bij het paleizencomplex Persepolis waar koning Ahasveros met koningin Esther leefden, is ook bekend om de goede wijn die daar, voordat de islam het maken en drinken van alcohol verbood, op grote schaal verbouwd en gedronken werd.

Hoewel genetisch onderzoek het tegendeel  bewijst, wordt de tegenwoordige Shiraz druif waar in veel landen wijn van gemaakt wordt, gezien als een regelrechte afstammeling van de wijn die in de beker van koning Ahasveros geschonken werd.

De stad Shiraz zelf is prachtig, met veel bijzondere gebouwen. Onder andere de graftombe van de dichter Hafez, die zo mooi de uitwerking van een goed glas wijn beschreef:

Wie eenmaal zijn weg vindt tot de deur van de kroeg

Ziet door de gulheid der wijn het tempelgeheim ontsloten.

Wie  doorgrondt het geheim van die wijn

Vindt het verborgene in het stof onzer zolen.

 

In het Farsi rijmt dit ook nog!

Het was op een reis in november 2010 dat ik Shiraz bezocht en best wel een glas van die beroemde wijn zou lusten. Na wat navraag bleek dat veel inwoners nog wel een paar druivenstruiken in hun achtertuin hadden staan en daar stiekem wijn van maakten. Maar zo maar opklaarlichte dag met een vreemdeling hiervan te gaan genieten was een groot risico. Immers, de regilieuze politie was hier dan wel niet zo fanatiek als in Teheran of Qom, maar de mensen waren voorzichtig geworden na de Islamitische revolutie. Geen wijn dus.

Als afstammeling van een paar generaties druivenkwekers uit het Westland liet ik me niet zo maar uit het veld slaan. Het was tenslotte daar winter, het blad was van de bomen gevallen en de druiven moesten gesnoeid worden. Wellicht was er een paar stukken snoeihout te verkrijgen, dan maakte ik er thuis zelf wel druiven van.

De gids en chauffeur, David die een voor Iran luxe Peugeot reed, knikte dat hij het begreep, hij had nog wel onderweg een kennis die wat druivenbomen had staan. Op de derde dag reden we uit Shiraz , op weg naar Esfahan. Een paar keer dacht ik druivenstruiken te zien, maar David deed net of hij het niet begreep. Na een paar keer had ik hem door: hij wilde helemaal niet dat ik wat snoeihout mee nam, misschien was hij bang dat hij de schuld zou krijgen van diefstal van cultureel erfgoed of zo. Toen ik weer een ommuurd stukje grond met wat ongesnoeide druiven boven het muurtje uit zag, riep ik STOP!!! Geschrokken stopte David, hij dacht dat ik niet goed geworden was. Ik sprong uit de Peugeot, over de muur en met mijn Zwitserse zakmes sneed ik vijf takken van vijf verschillende struiken af. Zo, die gingen mee naar Nederland! ‘Avonds, in het unieke Hotel Ana in het bergdorpje Semirom rolde ik de takken in wat gedragen ondergoed en gingen ze onder in de koffer. Nooit vroeg iemand er naar.

Twee weken later werden de takken in een emmer potgrond gestoken om te laten wortelen en er boompjes van te maken. Dat lukte met drie van vijf.

De twee mooiste plantte ik in december 2011 in het kasje achter mijn huis. Er kwamen een paar takken aan, die ik er in december 2012 weer grotendeels afknipte. In het voorjaar van 2013 liepen ze goed uit, en aan twee takken zat een pril bosje druiven.

Naarmate de zomer vorderde bleken ze niet op Westlandse druiven te lijken. De korrels waren langwerpig, licht groen en de steeltjes van de korrels lichtrood. Maar de grootste schok was dat ze niet blauw werden: het waren witte druiven.

Dan waren het in ieder geval geen afstammelingen van de beroemde Shiraz-druiven.Want die waren blauw, en gaven dus rode wijn.Maar wat waren het dan wel?

Vanaf de maan gezien zijn we allen gelijk (Multatuli) 3 - Posted at 15:42 on 7/6/2014 by Jenne

 Haaien en kleine vissen 

 
Iedereen weet dat er veel benzine verkocht wordt.
Toch gaat niemand een benzinehandel beginnen. Dat komt doordat de produktie en handel in energie in handen is van de grote jongens. Daar komt niemand meer tussen. Het is afgeschermt met wetten, contracten en kapitaal. Niet alleen in ons land, maar wereldwijd.
Dit geldt niet alleen voor energie. Het gaat op voor alle dingen en diensten waar fors geld mee kan worden verdiend.
Niemand kan meer bijvoorbeeld  wegenbouwer worden, want slechts een klein aantal mega- bedrijven hebben de contacten, de contracten en de relaties die nodig zijn om een stuk snelweg aan te leggen. Ook de projectontwikkelaars, de luchtvaart, de havenbedrijven en de baggeraars hebben zich zo verenigd dat er geen stukje interessant werk meer naar een ander buiten de groep gaat.
Niet alleen de techniek is bij elkaar gekropen. Ook de handel doet dat.
De ene fusiegolf was nog niet voorbij, of de volgende komt er aan. Het ergste is het als de techniek, de handel en het transport in één hand zitten, zoals bij de Gas- en Electriciteit bedrijven. Dan is er geen alternatief meer en wordt de machteloze consument geknipt en geschoren. 
In de levensmiddelenbranche zijn alleen nog een paar heel grote spelers over, en de paar kleine winkeliers die nog hun winkeltje drijven, mogen dat doen totdat een grote broer ook wat ziet in hun sortiment. Diezelfde grote winkeliers knijpen met hun inkoopgedrag de leveranciers weer uit, die op hun beurt het verlies weer declareren bij hun personeel.
Al die grote bedrijven willen beter opgeleid, hoger geschoold en goed gemotiveerd personeel om de veldslag te overleven. Niet voor te werken in de produktie, maar als  productmanager, als  quality controller, als specialist business intelligence of  team coach.
Het lager of helemaal niet geschoold personeel wordt het liefst extern ingehuurd voor een bepaalde tijd of project, en weer zo vlug mogelijk teruggestuurd naar het uitzendburo als het werk klaar is.
Goede banen betalen goed, de betere banen betalen nog beter en de slechte banen betalen ook slecht.
De kans dat je een goede of betere baan krijgt als je geen goede opleiding hebt gehad, is niet erg groot.
Daarom laten veel  niet goed opgeleide jongeren het er maar bij zitten en gaan helemaal niet meer werken. Ze leven van een basisuitkering, aangevuld met wat gehossel , zwart werk en handeltjes in dubieuze goederen. Als zo'n situatie wat langer duurt, gaan ze nooit meer aan het werk. Want van het werk dat ze kunnen krijgen wordt je moe en vies, en je kunt  weinig méé r uitgeven dan wanneer je niet werkt. Bovendien zie je je vrienden  niet meer.
Om produktiebanen op de goede manier in te vullen zou er meer uitdaging en bevrediging tegenover moeten staan. Niet alleen door de jongeren te betrekken bij de uitvoering van het werk, maar ook bij de toekomst van het bedrijf. En natuurlijk delen in het resultaat, het zij goed, het zij slecht.
Deze optie werkt niet bij de grote spelers  in de economie. Want daar maken de goed- en hoogopgeleide managers de dienst uit, en die voelen er weinig voor om iets van hun macht en aanzien in te leveren.En zeker niet om wat van de winst weg te geven.
De vakbonden vinden het delen in de winst geweldig, maar van het verlies willen ze niets weten. En toch is deelname in het bedrijfsresultaat, meedelen in de winst én in het verlies,  de ultime manier om de relatie tussen arbeid en kapitaal aan te tonen.
Bij de kleine bedrijven komt betrokkenheid  veel  meer voor. Daar heb je geen toplaag die de dienst uit maakt, maar hooguit een baas/directeur/eigenaar die blij is als hij wat van zijn verantwoordelijkheden kwijtraakt aan iemand die dat wel wil proberen.
Het vervelende van werken bij kleine bedrijven is dat je niet kan doorgroeien in je job.
Bovendien krijgen de kleine bedrijven ook de kleine contracten en opdrachten, dus minder interessant.
De politiek, de banken en de verzekeraars houden deze situatie graag in stand, en daar is een woord voor. Belangenverstrengeling. Wie de moeite neemt om de namen van topambtenaren,bestuurders en commissarissen door te nemen, komt nogal vaak dezelfde namen tegen op posten die elkaar kunnen beinvloeden. Op deze manier wordt het spel gespeeld. En niet alleen in Nederland, ook in de USA, Rusland en China. Zo blijft alles hetzelfde, totdat alles zo uitgeknepen is dat niemand er meer iets aan verdient en de kaarten opnieuw geschud worden.  Dat noemen we in het Westen dan resessie, en in het Oosten revolutie.
En in de Arabische wereld noemen ze het insh'allah.
 
Wordt (misschien) vervolgd.
 
Jenne de Haan.                 
Vanaf de maan gezien zijn we allemaal gelijk (Multatuli) (2) - Posted at 21:42 on 29/5/2014 by Jenne

†Ledigheid is des duivels oorkussen.
†Er is dus veel voor te zeggen om flink aan de slag te gaan. Gelukkig doen de meeste mensen dit ook. Je kunt er je brood mee verdienen, de vakantie van betalen , benzine van kopen en nog veel meer leuke dingen.
De werkende mens in een land als het onze is de laatste vijftig jaar steeds minder uren gaan werken, en wat hij doet vergt steeds minder lichamelijke energie.Toch krijgt hij steeds meer betaald voor zijn baan. Dat is fijn voor iemand die hard werkt, maar slecht voor de economie.Want we leven in †Nederland niet op een eiland.
In de †landen buiten de EU, de †USA of †Japan † wordt ook hard gewerkt, en nog lang ook, en daar krijgen de mensen er meestal veel minder geld voor. Dat resulteerd in een lagere kostprijs van het produkt dat daar gemaakt wordt.
Als de kostprijs, aangevuld met de transportkosten, lager is dan het hetzelfde produkt dat hier ter plekke vervaardigd wordt, dan zal de plaatselijke producent†of††moeten zorgen dat hij goedkoper gaat werken, door automatisering , schaalvergroting en mechanisering, †of †hij zal op termijn moeten stoppen met zijn zaak.
En dat betekend †meestal dat, welke manier ook gekozen wordt, er met minder arbeid en energie meer geproduceert moet worden.
Voorbeeld: Vijftien jaar geleden was de teelt van rozen †alleen mogelijk †in speciale kassen, en vooral door speciale ondernemers met speciale vakbekwame werknemers. Tenminste, dat vonden de Nederlandse kwekers die al jaren lang rozen kweekten.
Anjers , tomaten en van die andere makkelijke producten, ja, die konden ze ook in Spanje en Kenia kweken, maar rozen, nee.
Opeens kwamen er toch rozen uit Kenia. Het waren kleinbloemige rozen, en de speciale kwekers in Nederland gingen massaal over op grootbloemige rozen, want dat konden ze daar niet.
Toch kwam de prijs van alle rozen onder druk te staan, en om de geoogste aantallen per meter op te voeren gingen de planten de grond uit, op cocospeat-substraat, en er werd assimilatielicht boven gehangen, om de povere winterkwaliteit te verbeteren. Maar opeens kwamer er een paar jaar later opeens †ook grote rozen uit het buitenland, en niet alleen uit Kenya. Goed van kwaliteit en ook nog goedkoop. Om dat voor te blijven moest de kostprijs nog meer naar beneden.
Het toverwoord was innovatie.
Dat betekende de ontwikkeling van een sorteer- en verpakkingsrobot, en een systeem dat de rozenplanten †naar het centrale pad transporteerd om daar twee keer per dag geoogst te worden. Dat scheelde erg veel werk, en de kostprijs zakte genoeg om het weer vol te houden. Toen ging de energieprijs omhoog.
Niet zo maar een klein beetje, maar bijna een verdubbeling. Weer kwam de redding uit de innovatie.
Want als je de belichting verdubbelde, of verdrievoudigde, ging de produktie ook flink omhoog. En de energiekosten kon je in de hand houden door zelf electriciteit op te wekken met een gasgestookte electriciteitcentrale.
De stroom die opgewekt werd kon je in bepaalde uren duur verkopen aan de grote energiebedrijven, de restwarmte ging †de rozenkas in, en als buiten de piekuren de electriciteitsprijs laag was, †gebruikte je de opgewekte stroom zelf om de rozen te belichten.
Maar al die †installaties kosten bijzonder veel geld.
Dus moeten er voldoende vierkante meters rozen tegenover staan, om die investeringen rendabel te maken. De grote rozenbedrijven gingen daarom nog groter worden om te overleven, en wie niet volgde was af.
Resultaat: veel kleiner bedrijven gestopt, en op de overlevende bedrijven een enorme druk om het maximale te produceren.
Veel ondernemers zaten niet te wachten op †deze ontwikkelingen. Want met zo'n zwaar geinvesteerd bedrijf kan je je geen misser permitteren. Maar de ervaring leerde dat wie niet mee ging in de vooruitgang, dat een poosje later niet meer kon omdat dan de rendementen te laag waren om nieuw geld aan te trekken.
Dit gebeurt natuurlijk niet alleen nu en in de rozenteelt. Het begon in de kolenmijnen, daarna in de textiel, de scheepsbouw, de meubels, de autoindustrie, de beeldbuizen, de computers, †de suiker en nog veel meer. Ieder produkt dat inclusief het transport hier heen ergens anders goedkoper geproduceerd wordt, word na korter of langere tijd geimporteerd. Dat geldt zelfs voor †arbeid.
Meestal wordt de goedkopere import een poosje tegengehouden door economische beperkingen, vakbonden , quotums en invoerrechten. Maar erg lang duurt dat nooit, omdat de consument ook een politieke stem heeft, en die wil liefst een goedkoop produkt. Of, zoals de nieuwe †EG-leden, dezelfde rechten in de EG.
Raken we hier dan al het werk kwijt?
Niet alle werk is hetzelfde. Er is werk waarbij †dingen geproduceerd worden. Fietsen, pindakaas, kunstwerken, glaswerk of †machines. Er zijn ook banen waar diensten verleend worden. Verpleegster, dominee, ambtenaar, schoolmeester, huisvrouw, vuilnisman, of arts.
Als het werken in de produktie onder druk komt door de concurrentie uit het buitenland, verdwijnt er als vanzelf een stroom arbeid naar de dienstverlening.
In de dienstverlening †wordt eigenlijk geen geld gegenereerd. Alleen doorgegeven.
In samenhang met een †gestegen import †worden we †dan als geheel armer. Want we importeren producten uit het buitenland, met geld dat niet gedekt wordt door †een hier vervaardigd produkt dat we in het buitenland verkopen.
Voorbeeld: de boer die zijn kaas exporteerd , is van groter economisch belang dan een topambtenaar die het viervoudige opstrijkt met het maken van rapporten over die boer.
Eigenlijk is het ongeveer hetzelfde als in een gewoon gezin. Alles wat buiten de deur verdiend wordt en mee naar binnen wordt genomen, is goed voor de gezinseconomie. Het salaris van vader, de krantenwijk van de jongste zoon, de moeder die halve dagen in de supermarkt staat, alles wat geld opbrengt verhoogd de gezinswelvaart. Werk dat in huis gedaan wordt, zoals de vaat wassen, het huis schoonhouden , de zelfgekweekte bloemkool †op het menu zetten of †zelf het plafond witten telt niet mee, dat is dienstverlening.Net zoals zakgeld, dat valt onder de uitkeringen.†
Alles wat er uitgaat verarmt. De huishoudpot, de kapper, de benzinerekening, de huur of de hypotheek, alles wat betaald wordt ben je kwijt.Dit is de import.
Als er tekorten zijn kan je twee dingen doen.Als eerste is er bezuinigen, dat is bestedingsbeperking.
De tweede mogelijkheid, meer inkomen verwerven, dat heet aanzwengelen van de economie.
Het eerste is niet leuk want met minder inkomsten kan je minder leuke dingen doen. Het tweede zet tijd om in geld, want er moet meer en harder worden gewerkt.Maar als het lukt hou je wel een gesmeerd productie-apparaat over voor de toekomst. Waaruit blijkt dat tijd ook geld is, en dus ook verspild kan worden.
Wordt vervolgd
Jenne de Haan
Vanaf de maan gezien zijn we allemaal gelijk (Multatuli) (1) - Posted at 21:32 on 22/5/2014 by Jenne

Eigendom en bezit

De wereld is een grote bol, waar we met z'n allen door elkaar krioelen. Op deze bol is van alles en nog wat te zien.Water, lucht,mineralen, grond, hout, rotsen, beesten, mensen, van alles.

Wat er op de wereld aan voorraad van wat dan ook aanwezig is, wordt niet meer of niet minder. Het blijft gewoon op deze wereldbol, soms in een andere vorm, maar wezenlijk gaat er nooit iets verloren.Voor de preciezen onder ons, natuurlijk raken we nogal wat gassen kwijt in de ruimte, en ook krijgen we tonnen ruimtegruis per dag onze dampkring binnen, maar op de totale aardmassa maakt dat weinig uit.

We houden dus wat we hebben. Gedeeld door de totale aardbevolking hebben we gemiddeld allemaal even veel. Maar per persoon krijgen we elke dag minder. Dat komt doordat er steeds meer mensen bij komen.

Wat we samen hebben geldt voor alles waar je aan kan denken. Dus ook huizen, auto's, geld, koelkasten ,machines, wegen, land, zee, kortom alles. Maar per individu gelden heel andere cijfers. Want dan krijg je te maken met armoede en rijkdom.

En omdat we gemiddeld even veel hebben, is elke Euro,eierkoek, magnetron,fiets of skatebord die de een meer heeft, bij de ander in mindering gebracht. Wie millionair is loopt om het maar zo te zeggen, met het geld van vele anderen op zak.

Gelukkig geven rijke mensen ook veel uit. En dat geld gaat weer naar andere, meestal minder rijke mensen, die het op hun beurt ook weer uitgeven, want hoe armer je bent, hoe groter gedeelte van je inkomsten je direkt weer uitgeeft. Geld is een vorm van gestolde arbeid of ondernemingslust. Hoogwaardige arbeid levert meer inkomsten op dan simpel handwerk.†

Dus als je veel verdient kan je naast wat je nodig hebt om te leven ook nog andere mensen voor je laten werken Je kan je Mercedes, die een arme niet heeft, ook nog laten wassen door hem. En je tuintje laten schoffelen. En het huis laten schoonmaken. Dat is niet slecht, want dan gaat het geld weer over in arbeid.

Erger is als het geld niet uitgegeven wordt. Dat heet sparen.

Alleen rijke mensen kunnen sparen, want die hebben niet al hun inkomsten nodig om er van te leven. Sparen is eigenlijk †niet†sociaal. Want je zet het geld, dat gemiddeld van iemand anders is, om in een vordering aan een bank of andere instelling. En daar eis je dan weer een vergoeding voor. Dat heet rente.

†Het bedrag dat de financieringsinstelling van de rijke in beheer heeft gekregen, wordt altijd weer uitgeleend aan een ander, particulier of een bedrijf, dat doet er niet toe. En die betalen daar ook weer rente voor.

Geld lenen is een voorschot nemen op de toekomst.

Omdat de mensen die †geld lenen, eigenlijk zelf niet genoeg geld hebben om iets wat ze willen aanschaffen ook te kopen , ze zijn dus relatief te arm,en die dingen toch willen hebben, nemen ze een lening, hypotheek of een andere vorm van geldverstrekking.

Je krijgt dat geld alleen als de bank er van overtuigd is dat je het ook later weer terug kan betalen. Er moet dus voldoende betaalcapiciteit †aanwezig zijn.

†Daar bedoelen ze mee dat je een vak moet hebben geleerd en dat gedurende de looptijd van je lening dan ook moet blijven uitvoeren. Mensen die geld lenen moeten dus doen wat de uitlener, de bank, hen opdraagd. Dat betekent continu produceren voor een bedrijf, en voor een prive persoon betekent het een vaste baan, liefst twee. Dan mag je wonen in een huis dat eigenlijk niet van jou is, en wat betaald is met geld dat eigenlijk van mensen is die het gemiddeld niet meer hebben. En bij elke boterham die je gedurende die tijd eet, moet je denken: ik zit nu ook nog een boterham te eten die eigenlijk ook van die ander is! Want zo lang je niet alles hebt afbetaald,leef je van geld van een ander en geef je rente aan die rijke die er ook eigenlijk geen recht op heeft, want het is gemiddeld zijn geld niet.

Ik hoop nu dat iedereen die dit leest er een flink schuldgevoel van overhoud, al is het alleen maar om daarom nog harder te willen werken om de hypotheek af te betalen.Want een slaaf ben je, en werken zal je.

Toch ben je dan nog beter af dan hem die ergens in een ver †ontwikkelingsland¬† geen geld of werk heeft. †Een fractie van het geld dat hij nodig heeft, maar niet bezit, krijgt hij als gift uit de ontwikkelingshulp, zending, missie of andere goedgeefse bronnen. De zending noemt dat 'samen delen', maar het is natuurlijk gewoon dezelfde †aalmoes als vroeger.

Door zijn levensbehoeften zoals voedsel en huisvesting zelf te bouwen en verbouwen, blijft hij net lang genoeg in leven om zijn armoede door te geven aan de volgende generatie.

Het is daarom niet raar dat de zeer arme landen , aangevoerd door hun geestelijke leiders, het Westen de schuld geven van hun armoedig bestaan en met aanslagen dreigen. Zo ernstig, dat er vanuit de rijke landen militair ingegrepen wordt om de orde te handhaven.

Veel beter zou het zijn als we het hele budget van het Ministerie van Defensie zouden gebruiken om in die zonnige, verre en arme †landen de plaatselijk geproduceerde goederen te kopen.Het maakt niet uit wat : houten ledikanten, kokosnoten, handgeknoopte tapijten, alles wat ze daar maar kunnen maken. Dan zou de economische motor harder gaan draaien, †met de armoede zouden de ziekten verdwijnen, en ze zouden †zelf hun vooruitgang †ook nog kunnen betalen. En wij zouden overstelpt worden met †leuke uitheemse dingen.

Wordt vervolgd

†Jenne de Haan.†

Stemrecht - Posted at 13:08 on 15/5/2014 by Jenne
Hoewel het stemmen door de politieke  partijtijger wordt gezien als het orgasme van de democratie, is het in werkelijkheid een dooie bedoening.
Wie binnenkomt in het stemlokaal, met hoog gespannen verwachtingen over het te nemen besluit, krijgt al meteen een koude douche vanwege het provisorische karakter van het stembureau. Meestal is het de kantine van de burgerwacht, een ongebruikt schoollokaaltje of een zaaltje achter de kerk. Het ruikt er vaak naar natte sokken en Ajax met ammonia plus
Er zitten  drie min of meer notabelen te wachten, waarvan een het stembriefje dat je over de post hebt gekregen aanpakt en dan hardop je volledige geboortenaam plus je volgnummer uitroept.
Ook de mensen in de wijde omgeving van het stembureau horen dat je om welke reden dan ook op bent komen draven. Een schending van de privacy, niemand hoeft te weten hoe je staat ingeschreven bij de burgerlijke stand.Bovendien gaat niemand het aan of je wel of niet komt stemmen. De tweede notabele geeft je een stembiljet, en de derde controleert of iedereen het doet zoals het moet.
Dan mag je in één van de drie hokjes plaatsnemen die in het zaaltje staan opgesteld. Een flodderig gordijntje moet verhinderen dat omstanders, nu ze jouw naam weten, ook  kunnen zien welke partij jouw voorkeur heeft.
Het is een groot stuk papier waar hele rissen namen op staan, allemaal met een wervend nulletje er voor om je te verleiden net dat rondje rood te kleuren.
Niemand leest serieus al die namen, de meeste stemmers weten al wie ze zullen belonen. Ik twijfel vaak tot het einde toe.
Wie zal ik deze keer eens kiezen?
D66 in ieder geval niet, het zou van naastenliefde getuigen als ze zich per omgaande zouden opheffen. De VVD dan? Hans van Baalen, een zakkenvuller met eigen donateurs  is daar de lijsttrekker, dus toch maar niet. Bovendien heeft hij soms een uniform aan, en dat doet me dan direct aan Lockheed en zo denken.
Het CDA heeft Esther de Lange als aanvoerster. Niet echt een lekker stuk, ze houdt zich bezig met  milieu, volksgezondheid en voedselveiligheid, en de betrekkingen met Irak. Net de onderwerpen waarvan ze zich in Brussel zouden moeten onthouden. Ook Esther dus niet.
De PVV roept dat we weer met guldens gaan betalen,en dat we bij de grens weer in de rij moeten gaan staan om de fles cognac aan te geven die per ongeluk niet leeggedronken is in de vakantie. Bovendien, Geert en zijn maten, een soort politieke Hell’s Angels, dat gaan we dus niet doen.
De PvdA zou best wel eens ter ziele kunnen zijn eer deze verkiezingen gehouden worden. En anders wel bij de volgende verkiezing, dus op Paul Tang stemmen zet geen zoden aan de dijk.
Groen Links heeft Judith Sargentini, zij lijkt als twee druppels water op Sophie in t’Veld van D66. Verdacht, niet stemmen.
Christen Unie/SGP heeft te kampen met vooroordelen in het kamp van D66, de partij die zo graag de religie uit de besturen houdt. Zo graag dat ze zelfs naar de rechter lopen om andermans vrouwen in de regering te krijgen. Geen vrouwelijke kandidates dus bij de SGP, maar ze willen minder macht voor Brussel en dat siert hen.
De rest zijn ouderen en bij elkaar geharkte restjes die voor zichzelf zijn begonnen. Hoe raak je die nou toch het snelste kwijt?
Het blijft dus lang stil in mijn stemhokje.
Maar dan zakt de rode punt op het papier en iemand, het waardig of niet, heeft weer een kansje meer op een goed salaris de komende vier jaar.
De stembus is de volgende stap. Het papier, weer opgevouwen in de staat waarin je het kreeg aangereikt, valt in de buitenmodel vuilnisbak en de plicht is gedaan. Buiten hap je een verse teug adem en wegwezen. De plucheplakkers zijn weer gelegaliseerd en tot over vier jaar.
Thuis kan je dan een hele avond naar prognoses, interviews met verwachtingsvolle lijstduwers en politieke commentatoren kijken. Beter is om gewoon eens vroeg onder de wol te gaan.
Toch moet daar  meer van te maken zijn. Het zou al veel schelen wanneer we de volgende verkiezingen eens lieten organiseren door John de Mol en Joop van der Ende.
In plaats dat zo'n campagne veel geld zou kosten, zou het dan een voor iedereen winstgevende zaak worden.
Om te beginnen moet iedere partij die meedoet voor de aanloopkosten een miljoen Euro in de pot storten.
Dat lijkt veel, maar dat is het niet. Want zo'n campagne op eigen houtje kost veel meer, en er is heel wat te verdienen als je mee doet.  
Bij de TV-debatten doen uiteraard alleen de deelnemers mee die betaald hebben. Een week of zes voor de verkiezingen is het eerste debat op prime-time Zondagavond, en de volgende weken kan je bij Albert Hein, de Bruna en elke sigarenboer de verkiezing-lottoformulieren á twee Euro per rijtje invullen.
En dan elke volgende Zaterdagavond komt de Grote Prognoseshow op tv, onder leiding van Yvonne Jaspers, met medewerking van Maurice d’Hond en Linda de Mol. Hoofdprijs laten we zeggen wekelijks een half miljoen Euro, zodat er iedere week weer iemand anders gelukkig gemaakt wordt.
Aan het eind, als iedereen gekozen heeft, komt het  Grote Finale Spel. Het Gouden Lottobriefje krijg je uitgereikt als je het stembiljet in de bus hebt gedeponeerd. Op het lottobriefje vul je de naam in van jouw favoriet. We maken een mooi rad van avontuur, zetten er de honderdvijftig namen van de stoeltjeswinnaars op, en draaien maar.
Als de hoofdprijs op nummer een van lijst een valt, hebben heel veel mensen een klein prijsje, en als het geluk op de nummer acht van lijs twaalf valt krijgen de paar stemmers die goed gegokt hebben de hoofdprijs, een reis om de wereld met twee miljoen euro zakgeld. Wie niet stemt doet niet mee, en zo wordt het ook aantrekkelijk om op de lagere rangen in de partij te stemmen !
Nu alleen nog even uitwerken! Tot over vier jaar.
Jenne de Haan.
Hosting door HQ ICT Systeembeheer