Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Terugblik in mijn straatje

• 13/3/2007 - The Beatles

Wie herinnert zich niet de rondvaart van de The Beatles door de grachten van Amsterdam? Het is 6 juni 1964 als de “Jan van Galen” de 4 idolen uit Liverpool aan boord neemt. Wat bedoeld was als een toeristische rondvaart door de grachten, liep uit op een geweldige happening. Duizenden gillende tieners stonden langs de kant en sommigen probeerde al zwemmend hun idolen te bereiken.

Het is half drie 's middags en in de veilinghal van Blokker staan 2000 uitzinnige fans te wachten op hun Beatles. Het wordt ‘iets’ later dan gepland en de nu nog bekende namen, als Karin Kent en de toen mateloos populaire Nijmeegse zangeres Ciska Peters rekte het voorprogramma. Na Ciska’s nummer “Don’t Press That Button, Mister”, verschenen dan eindelijk, 2 uur later dan gepland John, Paul, George en Ringo op het podium.

 

Welk een contrast was het donderdagavond? Dit keer geen massa hysterie en opdringerige tieners en politie te paard. Nee, keurig schuifelt iedereen naar zijn zitplaats in de schouwburg en wachten de tieners van toen op de eerste klanken van de onvergetelijke melodieën.

Langzaam gaat het licht uit en vraagt een kille stem de mobieltje's uit te zetten en om precies acht uur wordt het doek naar links en rechts wordt weggetrokken. Op het podium deze keer geen Beatles maar het Orkest van de Koninklijke Landmacht.

Met militaire precisie klinken de melodieën van toen en nu over de soms hier en daar kalende hoofden. Waar is het enthousiasme gebleven van toen? Nog maar amper weet het orkest de handen op elkaar te krijgen en na de pauze, geven lege stoelen genoeg ruimte voor wisseling van plaats. Thuisblijvers hebben beslist wat gemist aan muzikale hoogtepunten van toen en het geweldige orkest van de Koninklijke Landmacht!

Als we staan te wachten op de taxi neurie ik in gedachten “Help” en “All You Need is Love”.

 

Het is vrijdagmorgen 10 uur en op Radio 5 begint men aan de Top 100 van de vijftiger jaren. Ook nu komen weer oude herinneringen naar boven en soms luid meezingend met Fats Domino en Frank Sinatra’s “My Way”. Een leven met soms een diepte puntje, maar bovenal hoogtepunten. En daar horen ook de muzikale herinneringen van toen bij!

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 5/3/2007 - Het proces

Het is een langzaam proces, maar uiteindelijk moet je er toch aan geloven! Nee, het heeft niets met allerlei ziektes te maken of chemische processen met arbeiders in witte overalls.

Het afgelopen weekend was ik aan het surfen op Internet en kreeg geheel ongevraagd een e-mail. Het vestigde de aandacht op een site voor vijftigplussers. Nu ben ik nog niet stokoud, maar ook niet meer zo piepjong en besloot toch maar eens even de ongevraagde e-mail, met de daar op geplaatste link aan te klikken. Tenslotte ben ik ook al een aantal jaren lid van Seniorweb. Een site, die gezien zijn naam, ook niet meer de allerjongste tot hun doelgroep hebben. Terwijl ik dit schrijf, besef ik mij ineens dat het aanmelden als lid van deze site voor senioren, misschien wel de eerste tekenen zijn geweest in een proces.

De link naar de site voor vijftigplussers bracht mij naar www.50Plusplein.nl. Een plein waar het nog niet echt druk was. Misschien wordt het straks, als het zonnetje weer genadeloos de hele dag op de kalende bolletjes staat, wat drukker op het plein voor mijn leeftijdsgenoten. Want laten we eerlijk zijn, het leven begint bij 40 zeggen sommigen, maar houdt beslist ook niet op bij 60! Dus voel ik mij voorlopig nog een aantal jaren best thuis op het plein voor de vijftigplussers. Zeker als het straks wat drukker wordt op het plein.

 

Nu ik het toch over de site voor senioren heb. Ook ging ik nog even het afgelopen weekend op zoek naar interessante mailgroepen binnen Seniorweb. Bingo! Een mailgroep voor liefhebbers van alles wat herinnert aan de jaren 50 en 60. Ik val met mijn neus in de boter of liever gezegd in de maandelijkse jukebox! Ineens klinken daar de klanken van The Scorpions met de song Hello Josephine uit de geluidsboxen. Het klinkt mij niet alleen als muziek in de oren maar brengt ook weer in herinnering terug, naar vervlogen tijden. Tijden waarin zondag 's morgens de pick-up met ingebouwde versterker op de vensterbank werd geplaatst en niet alleen buurjongens genoten van de vele decibels! Alleen Jaap Schenk, de groenteboer uit de buurt, kwam nog boven het geluid van The Scorpions uit terwijl hij met een platte handkar en luid schreeuwend "Mooie aardbeien, kwartje de mooie aardbei!", door de straat liep.

Ik denk, of liever gezegd, ik weet het wel zeker, deze mailgroep zal nog veel herinneringen bij mij gaan oproepen. Gelardeerd met muziek uit de jaren dat er ook al een proces bij mij plaatsvond: volwassen worden!

 

Eigenlijk zit een mens constant in een proces. Sterker nog, hier in Limburg maken ze er ieder jaar ook nog een proces(sie) bij! Maar, dat heeft natuurlijk weer niets te maken met het proces waar we het nu over hebben, ook al is zo’n processie, voor mij als niet katholiek een indrukwekkende gebeurtenis. Het is een traditie welke ieder jaar weer plaatsvindt rond Hemelvaartdag en om de zeven jaar wordt er ook nog de Heiligdomsvaart in Maastricht gehouden. Een soort van processie, welke tot een van de hoogtepunten in katholiek Nederland wordt gerekend en duizenden naar Maastricht doet komen.

 

Nog even terug naar dat proces. Je bent dan eindelijk volwassen, ook al zullen daar op dat moment anderen anders over hebben gedacht, dan staat alweer het volgende proces op je te wachten. Je wordt opgenomen in het arbeidsproces en ga je iets te snel naar je werk, dan wacht je weer een (proces)verbaal. Kortom, ook tussen volwassen worden en je interesse voor het Seniorenweb of het plein voor vijftigplussers: het is en blijft een proces!

 

Ik denk dat ik straks maar weer een van achter de computer ga zitten en nog even langs ga op het plein voor mijn leeftijdsgenoten. Of moet ik toch eerst aandacht besteden aan het proces dat in mijn lichaam plaatsvindt op dit moment? Ik besluit tot het laatste en zet een diepvriesmaaltijd in de magnetron! Een proces dat zich niets van leeftijd of plaats aan heeft getrokken en zijn eigen tijdklok is.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 26/2/2007 - Schaapjes tellen

Schaapjes tellen

 

Het lijkt wel of het laatste tijd allemaal even tegen moet zitten. Nu is dat niet meteen een reden om de toekomst donker in te gaan zien. Het verleden heeft mij geleerd dat je meestal uit zo'n situatie sterker naar voren komt. Maar toch, als je dan zaterdag 's nachts geen eens meer je eigen woning binnen kunt, dan moet je nog wel sterk in je schoenen staan, om daar in te blijven geloven. Oh ja, in mijn geval dus op luchtbanden! Gelukkig is er dan weer altijd een helpende hand. Na zo'n 20 minuten ben ik uiteindelijk toch binnen en snel daarna onder het dekbed van zuiver schapenwol. Ik geniet nog even na van een avondje uit en hoef maar weinig schaapjes te tellen om heerlijk weg te dromen.

 

Eigenlijk was het alweer heel wat jaren geleden dat ik een schouwburg van binnen had gezien. Nu zijn in de loop der jaren de prijzen voor een avondje schouwburg ook niet bepaald goedkoop geworden, maar zo af en toe om de buitenste rij van de schouwburg...... ik teken ervoor! Wie weet herhaalt zich het verleden en wordt ik ooit weer een vaste bezoeker van de schouwburg. Als het dan ook in het gezelschap mag zijn van de vriendin, waarmee ik zaterdagavond heb genoten van Guido and his Orchestra, dan zien we samen nog vaker de binnenkant van de schouwburg!

 

De afgelopen week heb ik toch nog veel last gehad van de problemen welke zich hadden voorgedaan. Naast de slapeloze nachten en een hachelijke situatie, waarbij ik mijzelf bijna deed stikken, waren niet erg bevorderlijk voor mijn zelfvertrouwen. De vraag of dit nog wel een verantwoorde manier van zelfstandig wonen is, komt op zo'n moment langzaam bovendrijven. Gelukkig gaat het ook snel weer kopje onder en accepteer vast en zeker ook de volgende situatie. Het doet sterker op mijn luchtbanden staan, ook al had ik het idee dat de laatste paar weken er wat lucht bij moest!

 

Dat die lucht op muzikale wijze afgelopen zaterdagavond er weer met volle teugen werd ingeblazen, dat kwam niet alleen door trompettisten en het geluid van de trombones! Wat kan het leven toch veel te bieden hebben en langzaam voel ik mij een worden met de schaapjes uit het verre Australië.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 20/2/2007 - Een cappuccino

Een cappuccino

 

Er zijn van die momenten dat je het even niet allemaal meer kan bevatten. Een gevoel van vertwijfeling en verbazing maakt zich dan van je meester. Op zo'n moment probeer je eerst je gedachten bij elkaar te houden en op de juiste manier te handelen.

Het is diep in de nacht als ik probeer contact te krijgen via de intercom met de nachtdienst, welke op dezelfde etage in het flatgebouw aanwezig is. Wat ik ook probeer, alle communicatie met de buitenwereld is uitgevallen. Zelfs mijn telefoon werkt niet meer en alleen nog maar het licht en de televisie kan ik nog via de afstandsbediening inschakelen. Een lange, niet geheel zorgeloze nacht ligt voor mij en terwijl de klok kwart over drie in de nacht aanwijst, weet ik dat men pas zo rond 10:00 in de morgen alarm zou gaan slaan. Althans, dat zegt het protocol.

Met de kans op een burenruzie of de politie aan de deur, gaat de tv op een volume waar de hele flat van wakker moet worden! Niets is minder waar! De vertwijfeling neemt steeds meer bezit van mij en mijn gehoor wordt behoorlijk op de proef gesteld bij een dergelijk volume. Het is de thuishulp die om 9:00 's morgens alarm slaat als ik niet reageer op de huisbel. Zij is de reddende engel in nood. Dit in tegenstelling tot de nachtdienst, welke door de buurvrouw 's morgens vroeg gewaarschuwd was dat er bij mij misschien wat aan de hand was. Toen ik dit van mijn bezorgde buurvrouw 's middags vernam, sloegen bij mij even alle stoppen door van verbazing. Gelukkig is het maar een op zichzelf staand incident en zal dit op de juiste manier afhandelen!

Over afhandelen gesproken. De laatste week stond het journaal en menig actualiteitenrubriek bol van onze ‘landsadvocaat’ Bram Moszkowicz. Een advocaat die zo vaak genoemd wordt en zich zelf presenteert, mag je toch wel een ‘landsadvocaat’ noemen. Afgelopen maandagmiddag ging een duidelijk getergde Bram Moszkowicz net iets te ver volgens hen die daarvoor geleerd hebben. Dat Bram niet uit dezelfde school komt en er een andere manier van werken op nahoudt, dat was zelfs de grootste crimineel duidelijk. Misschien is dat ook wel datgene geweest waarom Bram Moszkowicz gewoon een kop koffie drinkt met criminelen en de scooter verkoopt aan de vriendin van Willem. Als je, óók als advocaat op zo'n moment vertwijfeling zaait en anderen tot andere gedachten inspireert, moet je niet verbaasd opkijken. Iets wat een telg uit de beroemde advocaten familie Moszkowicz, zou moeten weten.

Eén ding heb ik na de persconferentie van Bram Moszkowicz wel geleerd. Als een advocaat koffie mag drinken en handen schudden met criminelen, dan mag ik toch zeker ook een kop koffiedrinken met hen die mij 24 uur per dag een gevoel van veiligheid geven! Dat het daarbij ook wel eens niet zo gaat als je zou willen en er (tijdelijke) meningsverschillen kunnen ontstaan, dat is nog geen reden om welke advocaat dan ook erbij te betrekken. Nee, dat wordt opgelost bij een (hopelijk) goed gesprek en een sterke bak koffie! Misschien wel een echte Italiaanse cappuccino, maar dan niet met een maffioos smaakje!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 13/2/2007 - De jaren 60

De jaren 60

 

Wie deze week luistert naar Radio 2, komt er niet omheen: de jaren 60 staan centraal in de programmering. Naast allerlei herinneringen van leeftijdsgenoten uit die tijd - ja, ook ik werd volwassen in de jaren 60 - klinken de vele hits nog steeds als muziek in de oren. Muziek, welke nog steeds door iedereen, ongeacht leeftijd of milieu, herkenbaar is. Ik vraag mij af of de jeugd van nu ook nog over zo'n 40 jaar dezelfde herinneringen heeft aan de muziek van nu. De tijd zal het leren, maar dat laat ik maar over de jeugd van nu. Ook al werd mijn oma 92 jaar, ik zal haar niet qua leeftijd overtreffen! Mocht dit wel het geval zijn, dan zal de muziek van nu mij zeker niet als muziek in de oren klinken. Nu valt het al niet mee om af en toe een gesprek te volgen, laat staan de muziek van Ali B. of Lange Frans over zo'n 40 jaar! Het is voor mij een onnavolgbare stroom van woorden en mocht ik ooit over gaan tot de aanschaf van een hoorapparaatje, dan is dat niet om die eigentijdse stroom aan woorden te volgen, maar uit nood geboren!

 

Anderhalve week geleden hadden eigenlijk alle bewoners van de flat een hoorapparaatje gehad moeten hebben. Het is zaterdagavond, na een middag van warme vriendschap, als ik 's avonds met de rolstoel iets voorover kantel. Nu heb ik wel meer de ‘grenzen’ opgezocht, maar deze keer lag die grens net iets te ver! Na drieënhalf uur schreeuwen om hulp en voorover gevallen in de rolstoel, klinkt de deurbel als muziek in mijn oren! De redding uit mijn benarde en langzaamaan traumatisch wordende situatie, is nabij. Een oplettende verzorgster van Fokus vond het al lang bedtijd voor mij geweest en kwam maar eens poolshoogte nemen. Met of zonder hoorapparaatje, niemand in de flat had mij gehoord. Het benauwd mij nog steeds als ik terugdenk aan die zaterdagavond en de gevolgen als men niet zo oplettend was geweest. Anderhalve week geleden werd weer het gevoel van veiligheid, ondanks een niet gewilde knieval, weer eens overduidelijk! Gelukkig zijn er maatregelen getroffen om een dergelijke situatie te voorkomen. Toch blijven er altijd aan deze vorm van zelfstandig wonen risico's verbonden. Maar, ik kies bewust voor deze manier van wonen en je kan tenslotte niet alles in het leven uitsluiten.

Dat ik dat misschien ooit nog eens mijn gehoorapparaatje zal uitschakelen? Ik weet het nu nog niet of het moet zijn als er alleen nog maar rapmuziek uit de luidsprekers van de radio klinkt. Nu geniet ik met volle teugen van de muziek uit de jaren 60 en staat het volume soms zo hard dat je er doof zou worden! Ik neem het risico en draai de volumeknop nog verder open. Een leven zonder risico's is geen leven, laat staan zonder de herinneringen en hits van toen!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 9/1/2007 - Vooruitkijkend

Een ander kleurtje, een ander lettertype, het moet een nieuw jaar inluidden. Een jaar dat afgesloten werd in alle eenzaamheid en zonder oliebollen! Vanaf mijn bed zie ik het vuurwerk met grote knallen uiteenspatten. Wederom gaat er voor miljoenen euro's de lucht in. We staan met open mond van verbazing, te kijken en springen angstig achteruit als een van de vuurpijlen niet de verwachte richting neemt. De media vertelt mij dat er tijdens de jaarwisseling weer vele ongelukken door vuurwerk zijn gebeurd en het betrekkelijk rustig is geweest.

TNT Post is druk doende alle brievenbussen weer terug op zijn plaats terug te zetten en bushokjes worden meer voorzien van nieuw glaswerk: Het resultaat van een betrekkelijk rustige jaarwisseling!

Het jaar is nog maar amper twee dagen oud als de kerstboom met al zijn glinsterende versieringen in een plastic zak verdwijnt. Over zo'n 350 dagen zal hij wellicht weer te voorschijn gehaald worden en de ballen glinsteren in de lichtjes. Het is een eerste teken van vooruitkijken.

Sloot ik het jaar af in alle eenzaamheid en zonder oliebollen, het nieuwe jaar was het tegenovergestelde. Nee, geen oliebollen maar met de champagne van een vriendin en de gezelligheid van de buurtjes was het een nieuwjaarsdag met een goud randje! Als dit de ouverture is van het nieuwe jaar dat voor ons ligt, dan heb ik daar alle vertrouwen in!

 

In zo'n eerste week van het nieuwe jaar komen er nog een paar verlate wensen in de brievenbus en verdwijnen de lege flessen in de glasbak. Je maakt goede voornemens en besluit nog diezelfde dag, deze maar weer zo gauw mogelijk aan de kant te zetten! Een voornemen, wordt nog deze week aangepakt. Een grote ergernis aan allerlei draden van de computer gaan eindelijk weggewerkt worden. Het is maar een kleine verbouwing, je kan het eigenlijk geeneens een verbouwing noemen, maar toch ben ik al een paar dagen bezig met de herindeling. Je moet maar wat te doen hebben!

 

Afgelopen vrijdagavond was er geen voetbal op de televisie - ook alweer zo'n goed begin van het nieuwe jaar - en een promo op de televisie had mijn aandacht getrokken. Er kwam een documentaire over een kolonie chimpansees op de televisie. Gaandeweg de uitzending raakte ik er steeds meer van overtuigd dat wij van de apen afstammen! Wat een tederheid aan dierenliefde kwam daar voorbij. Natuurlijk heb je zo'n mooi natuurreservaat in de binnenlanden van Tanzania niet alleen voor jezelf. Het is dan ook het mannelijk deel van de kolonie die het territorium beschermd en verdedigd tegen soortgenoten. Zie hier ook weer de gelijkenis met de mens. Of toch niet? Waarom moeten wij onze jongens op patrouille sturen, in verre vreemde landen? Neem een voorbeeld aan chimpansees. Zij nemen genoegen met hun eigen territorium en geven de natuur alle gelegenheid om te herstellen, na een goede maaltijd! En dat er zo af en toe herrie in de kolonie ontstaat en het recht van de sterkste doet zegevieren, is weer zo'n gelijkenis met hen die van de chimpansees afstammen!

 

Het wordt donker en de klok loopt digitaal tegen vijven. Het wordt tijd voor de magnetron. Wil ik over een klein uurtje een pizza eten, dan zal ik nu de magnetron moeten aanzetten. Alweer zo'n vorm van vooruitkijken!

 

Al schrijvende bedenk ik mij dat het hele leven eigenlijk uit vooruitkijken bestaat en het maken van plannen. Zo maak ik deze dagen al plannen voor de verbouwing. Nou ja, verbouwing! En zie ik nu alweer uit naar al de leuke en fijne momenten welke het nieuwe jaar vast en zeker zal brengen! Je leest daarover het komende jaar in "Terugblikinmijnstraatje". Heel veel leesplezier en ik ga de magnetron aanzetten!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 23/12/2006 - Kerstmis

 

Hoi, ben je toevallig op mijn "Terugblik in mijn straatje" terecht gekomen of ben je een vaste bezoeker van mijn straatje? Eigenlijk maakt het niet uit. Ik weet dat het onmogelijk, maar het liefst zou ik iedereen op de absurde wereld fijne en gezellige feestdagen willen wensen en een Gelukkig en bovenal Gezond Nieuwjaar.

Een jaar waarin onze ijsvoorraad sneller smelt dan verwacht en het water ons eerder tot de lippen komt te staan dan onze kinderen en kleinkinderen lief is.

Een jaar waarin de politiek nog steeds niet zijn verwoordelijkheid neemt en de kloof tussen arm en rijk zal toe nemen. Kledingbanken en voedselpakketten bijna niet meer aan de behoeften kunnen voldoen.

Een jaar waarin waarin we trots zijn op onze technische hoogstandjes en tegelijkertijd steeds moeilijker verkrijgbaar, voor hen die het zo hard nodig hebben. 

Een jaar waarin we daadwerkelijk, samen met elkaar, aan de basis zullen staan van een veilige en een leefbare samenleving.

Een jaar waarin ik hopelijk, na jaren, nog een bootreisje op de Rijn zal maken en nieuwe vriendschappen gemaakt worden en bestaande verstevigd.

Een jaar waarin het ook weer Kerst zal zijn en de stress van kerstkaarten en een overdaad aan eten en drinken onze magen doen uitpuilen terwijl elders op onze absurde aardbol miljoenen kinderen ook een buikje krijgen van de honger.

Een jaar waarin ik gezond hoop te blijven en te genieten van alles het leven mij te bieden heeft, maar ook zal stilstaan bij wat mijn bijdrage aan een betere wereld is.

Een jaar waarin je hopelijk kan genieten van mijn collumns en graag eens een reactie van lezers wil krijgen (dickgerritse@versatel,nl). Ik zal ze lezen bij een glaasje rode wijn en een hapje, de franjes van mijn leven, een leven met een

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 12/12/2006 - IJzersterk

 

In november 1986 had ik het niet alleen achter de rug, maar ook letterlijk in mijn rug. Nog geen maand daarvoor had orthopedisch chirurg dokter van Ooyen in het ziekenhuis van Maastricht een knap stukje ijzerwerk in mijn rug geplaatst. Leek voor de ingrijpende operatie mijn rug nog op de Tarzanbocht van het circuit Zandvoort, na ruim 7 uur vlecht –en hechtwerk zat deze jongen niet meer als een zoutzak in elkaar! Ik kon de toekomst bijna rechtop in de ogen kijken en aan nieuwe periode in mijn leven beginnen.

Voor mij lag een wereld aan uitdagingen. Dat deze niet altijd zonder vallen en opstaan zou verlopen, maakte het achteraf ook wel weer spannend en in sommige opzichten leerzaam.

 

Jaren later werd dit overduidelijk bij het over de kop slaan met mijn rolstoel. Het resultaat was een gebroken linkeronderbeen en een gecompliceerde breuk in het rechterbovenbeen. Ook nu moest er weer ijzerwerk aan te pas komen. Zo langzamerhand begon mijn lichaam al aardig op het ijzerwaren winkeltje van vroeger, in mijn geboorteplaats Zaandam, te lijken.

Wie schept mijn verbazing, als na het uitgebreid bloedonderzoek van twee weken geleden, de internist ijzerpillen voorschrijft! Heb ik nog niet genoeg ijzer in mijn lichaam of is er een vorm van metaalmoeheid geconstateerd? Zelf voel ik mij weer gesterkt door de uitslagen en ga vol vertrouwen en strijdbaar de winter in. Althans, dan moet de temperatuur wel een keertje gaan kelderen. Ook al is kou mijn grootste vijand in de winter, toch kan ik mij geen wintermaanden voorstellen zonder sleetje rijden en warme erwtensoep.

 

Het is maandagnacht en ik kan maar niet de slaap vatten. In gedachten ben ik bezig met het mij (ijzer)sterk maken tegen Tele2 en bedenk van allerlei haalbare strategieën om hun oplichterpraktijken aan te pakken. 

Een halfjaar geleden ga ik over op Tele2. Telefoneren en internetten kan volgens het rondvliegende lilliputtertje veel goedkoper en sneller. Wat er niet bij wordt verteld is dat Tele2 ook, al bel je niet of nauwelijks mobiel, volgens de maandelijkse afrekening dagelijks meerdere malen aan de wandel gaat met hét mobieltje! Met mij zal Tele2 niet aan de wandel gaan. Met die gedachten en vastbesloten het er niet te laten zitten val ik uiteindelijk toch in slaap. Morgen weer gezond op en zonder metaalmoeheid of welk roestplekje dan ook! Zo zie je maar dat een ingrijpende beslissing van 20 jaar geleden niet voor niets is geweest. Ik ben er nog steeds strijdlustig en (ijzer)sterk bijgebleven!

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 5/12/2006 - Cliëntvriendelijk

 

 

Met de mededeling dat hij na volgende week op een andere afdeling zal werken, houdt de internist de deur van spreekkamer open. Terwijl mijn buddy behendig de rolstoel de gang op laveert, maak ik de internist duidelijk zijn opvolger niet weer mijn verhaal te vertellen!

Het loopt tegen vijven. In de poliklinieken gaan de lichten een voor een uit en worden witte jassen aan de kapstok gehangen. Gelukkig kan ik nog geprikt worden en zet mij in de rij wachtenden. Ook hier heerst plots de stress van de klok van vijf uur en verdwijnen de laatste kokers met bloedmonsters in een onzichtbaar buizenstelsel, richting het lab. “Ik ben moeilijk te prikken.” Het ontneemt de enigszins onzekere bloedzuiger het laatste restje aan zelfvertrouwen. De lichaamstaal van een ervaren te hulp gevraagde collega geeft weinig hoop op de zo noodzakelijke buisjes bloed. “We hebben om vijf uur vergadering, meneer”, verontschuldigd zij zich. Na een tweede poging en een pleister voor de show, want er is geen druppeltje bloed prijsgeven, ben ik de cliëntonvriendelijke situatie zat. “Ik laat me morgen wel in Roermond prikken. Dit heeft geen enkele zin!” en met een lijst aan prikopdrachten zoeken we onze weg door de duisternis, richting de hoofduitgang van academisch ziekenhuis Maastricht.

 

Vol goede moed sta ik de volgende morgen in de kelder van het Laurentius ziekenhuis in Roermond. Na de eerste poging wordt ook hier de ervaring ingeroepen. Omringt door de dames en wellicht daardoor oplopende temperatuur van mijn bloed, geef ik mij uiteindelijk toch over en langzaam druppelen de buisjes vol.

In afwachting van een taxi geniet ik van het zonnetje en realiseer me dat er tussen academisch en streekziekenhuis, qua cliëntvriendelijkheid, soms een nachtje slapen kan liggen!

 

Het kan haast niet toevallig zijn, maar afgelopen zaterdag ervaar ik weer een fantastisch gebaar van cliëntvriendelijkheid.

 

Na een jaar van telefonische kameraadschap, ga ik zaterdagmorgen op weg naar Wout in Amstelveen. Onderweg vertelt de taxichauffeuse enthousiast over haar ondernemingsdriften en neemt ze een goede raad van een luisterend oor aan. Eenmaal aangekomen in Amstelveen wens ik haar een gezellige zondag toe in de sauna. Dat dit niets te maken had met mijn advies van een bezoekje aan de Kamer van Koophandel, geeft aan hoe gezellig het was tussen Roermond en Amstelveen!

Het is een emotioneel moment als we elkaar na een jaar weer ontmoeten en je beseft je op een dergelijk moment wat je voor elkaar kan betekenen. Helaas zijn wegwerkzaamheden er oorzaak van dat het bezoek korter is dan gepland en meldt de taxi zich weer veel te snel voor de volgende etappe.

 

Het lijkt wel of iedereen onderweg is. Dwars door dorpen in het donker en iets te veel stoplichten en files bereiken we de op een na laatste bestemming van deze, toch al bewogen dag.

Samen met Joke, een bijna 47 jaar durende vriendschap, maken we plannen om nog een keer een Rijnreis te maken. Een weekje op het prachtige vakantieschip van De Zonnebloem. Hét moet een onvergetelijke herhaling worden van een reisje op de Rijn en begin van jarenlange vriendschap. We drinken er wederom een glaasje op en laten ons de ovenverse quiche smaken.

Als om tegen acht uur zich nog geen taxi heeft gemeld en het glaasje heeft plaatsgemaakt voor een kop koffie, word ik onrustig en bel Valys. “Ze zijn onderweg en zijn er zo”, is het geruststellende antwoord. Reikhalzend kijk ik uit, maar geen parkeerlichten van welke taxi dan ook te bekennen! Weer gebeld met Valys en al gauw veranderde mijn stem van toon, als blijkt dat deze grijsaard er helemaal naast zit. Wie besteld er nu 2 keer op hetzelfde adres binnen een paar uur een taxi? Deze jongen! De taxi stond voor de deur van mijn kameraad in Amstelveen! “Hoe kom ik nog thuis in Roermond?” “Oh dat gaan we proberen meneer. Maakt u maar geen zorgen, dat gaat lukken!” Alle hoop is gevestigd op de vriendelijke en geruststellende woorden van de telefoniste bij Valys.

Doodmoe stopt de taxi om precies half twaalf voor de verlichte ingang van de Beethovenstaete. Ik wens de, deze keer iets minder spraakzame, chauffeuse een goede terugreis en ben blij dat ik toch heelhuids ben thuisgekomen. Alle lof voor de cliëntvriendelijkheid van Valys, welke mijn onvergetelijke fout toch nog snel wist op te lossen.

Afgelopen week leerde mij niet alleen mijn eigen fouten onder ogen te zien, maar ook de verschillende vormen van cliëntvriendelijkheid.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 28/11/2006 - De blaadjes vallen

Als door een buitenaards medium ingegeven werden vroeger rond deze tijd de meubels opzij gezet, het vloerkleed buiten gehangen en moest je menig huisvrouw op zo’n moment niet lastigvallen: de najaarsschoonmaakwoede raasde weer door het huis!

“De blaadjes vallen”, was bij ons thuis het geruststellende antwoord van mijn vader. De geschiedenis leerde ons dat je zo’n schoonmaakwoede gewoon moest laten uitrazen. Het er tegen ingaan zou wel eens niet alleen de blaadjes doen vallen, maar ook bomen kunnen ontwortelen!

Nu woon ik alweer een paar jaar op de 2e etage van de Beethovenstaete en kijk zomers uit op de groene blaadjes aan de overkant van de straat. Het eekhoorntje snelt onzichtbaar van de ene naar de andere boom terwijl de tortelduifjes ijverig af en aanvliegen. Zo’n periode van rustgevend groen en vreedzame duifjes duurt altijd veel te kort en moedertje natuur heeft haar eigen wetten. Alhoewel, dit jaar was daar toch enige verandering in te bespeuren en bleef de verscholen flat achter het groen langer onzichtbaar en tortelduifjes deden verwoede pogingen tot ‘nestuitbreiding’.

Het zonnetje schijnt nog lustig op het restant van bladeren en de flat is bijna weer geheel zichtbaar en het eekhoorntje gelokaliseerd: de herfst loopt stilletjes op zijn eind en de meeste blaadjes zijn gevallen en mijn meubels onaangeroerd.

Helaas is niet alles de laatste tijd echt geruisloos verlopen en gelukkig is mijn gebrek aan fysieke kracht er de oorzaak van dat bijna alles onaangeroerd is gebleven en scherven niet het voorspelde geluk brachten.

Toen ruim 2 weken geleden mijn computer zijn eigenzinnige digitale weg opging en in eerste instantie alles aan gegevens verloren dreigde te gaan moest ik terugdenken aan periodieke schoonmaakwoede van mijn moeder. Ook ik was op dat moment even letterlijk en figuurlijk onbereikbaar en zag zelfs het onaangeroerde meubilair niet staan! Gelukkig zijn er dan altijd mensen die meer verstand hebben van computers dan van verzekeren! Ik kan iedereen er van verzekeren dat ik, na een paar dagen van, als een blad bij windstilte te hebben stilgezeten, overgelukkig was toen ik weer voor mijn computer kon gaan zitten.

Nu ben ik er echt van overtuigd geraakt dat er ergere momenten bestaan dan toen de blaadjes vielen en zelfs het vloerkleed er aan moest geloven! Een ervaring rijker en sommige gegevens armer, laat ik de laatste blaadjes rustig vallen en wacht in alle rust op eerste tortelduifjes in het nieuwe groen!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 22/11/2006 - Computercrash

Soms zit wel eens effetjes tegen en zie het een paar dagen niet meer zitten. Oh nee, het zijn beslist niet de eerste verschijnselen van welke depressie dan ook. Máár je hebt van die dagen........ dat, en noem maar op. En dat doe ik nu juist niet en laat het bij de computercrash van anderhalve week geleden.

Je zit zaterdagavond nog even te downloaden en plots slaat je trouwste kameraad, je allesweter, je blik in de wereld en zelfs je "Terugblik in je straatje" op hol!! Je wereld of liever gezegd, mijn wereld, valt ineen en radeloos staar je enige tijd naar het beeldscherm welke je nog nooit in de steek liet. Is het virus, een stomme fout? Wellicht het laatste! Gelukkig ben ik nooit te oud om te leren en heb de afgelopen anderhalve week alle gelegenheid gehad mijn zonden te overdenken en mijn allesweter en mijn wereld weer tot mijn trouwste en onmisbare kameraad terug te vinden.

Tjonge, wat een goed gevoel om weer voor het beeldscherm te zitten en terug te kijken in mijn straatje!

 

Ik ga straks toch maar zwevend naar het stembureau en laat mij niet misleiden door welke politieke belofte dan ook. Ooit mocht ik in een zwefvliegtuig boven de Veluwe zweven. Een fantastische en rustgevende belevenis om nooit te vergeten! Of ik dat gevoel ook straks krijg als zwevende kiezer, op weg naar de stemcomputer? Je lees het volgende week dinsdag weer in de "Terugblik in mijn straatje".

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 23/10/2006 - We Shall Overcome

Afgelopen week begon hoopgevend. Ik zat nog maar net op mijn balkonnetje om de laatste herfsttinten op mijn huid te laten inbranden, toen de elektrische rolstoel mij in de steek liet. Trouwe lezers van mijn (bijna) wekelijkse column herinneren zich vast wel het type naam van de elektrische rolstoel. Belize is de naam. Deze keer deed de naam mij niet denken aan palmenstranden en cocktails. Nee, mijn behoefte ging uit naar een helpende hand in plaats van schaars geklede zonaanbidders! Bijna hulpeloos kijk ik reikhalzend uit naar bekenden op straat. Gelukkig! Een bewoner van de flat hoort mijn hulp geroep en binnen een paar minuten word ik uit mijn benarde positie geholpen. Het idee, een paar uur op mijn balkonnetje te moeten zitten terwijl het laatste zonnestraaltje allang achter de bomen verdwenen was, was niet echt hoopgevend!

Na een dag van losse contacten en regelmatige stilstand is de monteur naarstig op zoek naar de oorzaak. Helaas, de Belize is ondoorgrondelijk en uiteindelijk wordt besloten de rolstoel maar naar de werkplaats te brengen. De telefoon gaat: "Sorry, we kunnen uw losse contacten niet vinden en de rolstoel moet naar Arnhem." Nu heb ik in mijn leven wel eens losse contacten onderhouden, maar ik kan mij niet herinneren dat deze ooit in Arnhem zijn geweest! Maar ja, in tijden van nood is iedere oplossing welkom!

Twee dagen het verstand op nul en in complete stilstand. Het is het vooruitzicht bij losse contacten in een Belize! Omdat mijn verstand het toch al af en toe laat afweten is dit geen al te moeilijke opgave. Maar twee dagen in een duwrolstoel zonder een helpende hand in de directe nabijheid, het is geen pretje! Gelukkig dat ik geen moeite heb met mijn verstandelijk vermogen! Zo zie je maar weer dat het ook wel eens zijn voordelen kan hebben.

Langzamerhand begin ik mij toch ernstig af te vragen of ik het weekend nog in mijn Belize terechtkom. Mijn losse contacten waren toch niet zo dusdanig dat men zelfs in Arnhem daar nu nog geen raad mee weet?

De magnetron heeft zijn werk alweer gedaan en als ik net wil oproepen voor een kop koffie, gaat de huisbel. "Uw rolstoel." Het klinkt als muziek in mijn oren en terwijl de koffie staat af te koelen, beland ik weer terug in mijn Belize!

Effe checken hoe het zit met mijn losse contacten. Jammer nou! Ook dit weekend blijven er nog losse contacten bestaan. De robotarm laat het niet toe zelf een glaasje te drinken. Jammer genoeg zijn er dit weekend geen vriendschappelijke contacten te verwachten, dus maar weer wachten tot maandagmorgen! Hopelijk zijn dan de problemen met de robotarm weer gauw verholpen en wordt het glas toch nog geheven. Zij het iets later dan de bedoeling was!

De digitale radiogids vertelt mij dat er zaterdagavond laat een live concert worden uitgezonden van Bruce Springsteen. Vol verwachting van wat komen gaat en klaar om de oogluiken te sluiten, beland ik al zappend middenin het live concert van Bruce.

Plots waan ik mij weer zo'n 40 jaar terug! Tijdens de zomermaanden werden in het vormingscentrum De Hunneschans, gelegen aan het Uddelermeer op de prachtige Veluwe, zogenaamde integratie weken georganiseerd. Nadat je de hele dag aan het integreren was geweest en er weinig gevormd werd en de meeste vormingsleiders al in slaapzakken waren gewikkeld, kwamen wij pas los. Het lijkt wel of de lekkende vlammen aan de houtblokken in de open haard het ritme aangeven, als We Shall Overcome zachtjes ingezet wordt. (G)oude tijden herleven en het neuskapje weerhoudt me, om weer net als toen steeds harder mee te gaan zingen! Hoe toepasselijk kan soms een titel zijn? Mij overkwam het van zaterdag op zondag!

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 9/10/2006 - Vadertje Rijn

Zondagmorgen half negen, de eerste zonnestralen moeten nog helemaal de flat rond. Ik blijf nog eventjes lekker onder mijn warme dekbed en langzaam vullen klanken van violen en zacht opkomende pauken de kamer: een muzikaal alternatief voor ontbijt op bed. Ik draai het volume nog iets open en onder trompetgeschal neemt het Johann Strauss orkest van André Rieu totaal bezit van mijn kamer.

Al weer twee dagen onderweg naar een volgende mijlpaal in mijn leven: 65 jaar en van WAO naar AOW. Ik moet er nog even niet aan denken, welke gevolgen de verandering in volgorde van deze drie letters in de toekomst kan gaan betekenen. Vijf jaar is nog een lange tijd te gaan. Terugkijkend op de afgelopen 60 jaar, geeft vertrouwen voor de komende vijf jaar!

"Hij wordt beslist niet ouder dan een jaar of 20." Het wass de voorspelling van de specialisten en zelfs de knapste waarzegster kon geen positiever toekomstperspectief uit haar bol toveren. Nu, 40 jaar verder en zonder waarzegster op de rand van mijn bed, droom ik nog eventjes terug en weet dat mijn vader en moeder trots op mij zouden zijn. Net zo trots en dankbaar als ik op mijn ouders. Zij waren het die mij maakten tot dat wat ik nu ben. Vader en moeder waren er als ik weer eens uit de rolstoel was gevallen, bij iets te hard door de bocht, maar ook genoten zij zichtbaar bij mijn terugkomst uit Suriname. Een van de hoogtepunten, uit een soms turbulent leven.

Een leven waar in veel vrienden werden gemaakt, maar helaas ook werden verloren. Zij waren het die je vaak de power en warmte gaven om door te gaan en te genieten van de mogelijkheden.

Als de huiskamer plotseling gevuld wordt met familie en de jongste telgen vol bewondering kijken naar de robotarm van oom Dick, besef ik pas echt dat het vandaag een bijzondere dag is!

Het is vrijdagnacht half twee, een dag van warmte en genegenheid, omringt door nieuwe en oude vrienden ligt achter mij. Wat achter blijft is te iets teveel aan Franse kaas, lege flessen en de koestering van alles om mij heen. Op zo'n moment besef je pas echt wat vriendschap kan betekenen!

De eerste zonnestralen van vanmorgen hebben bijna mijn balkon bereikt en de violen en pauken hebben plaatsgemaakt voor bijna 50 jaar aan warme vriendschap. Een vriendschap - welke ooit begon op de stroming van Vadertje Rijn - waar nooit een einde aan zal komen! Samen genieten we van de laatste zonnestralen en wordt het flesje Herfstbok in de schaduw geplaatst.

Nog steeds zijn er herfstachtige zonnestralen op mijn balkon, het is 24 uur later en schrijf achter de computer deze column. Ik kijk voor de zoveelste keer achterom en zie de felicitaties en mooie cadeaus. Dat sommige cadeaus pas bij speciale gelegenheden ontkurkt gaan worden, is niet afhankelijk van zonnestralen op mijn balkon. Hechte vriendschap in voor een tegenspoed doet menig fles ontkurken. Het geeft een warm gevoel en power voor de toekomst. Een toekomst, welke 40 jaar geleden zelfs niet door specialist of waarzegster voorspeld had kunnen worden! Ik neem nog een stukje Franse kaas en de laatste slok uit een glas Herfstbok!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 3/10/2006 - In de Gordel van Smaragd

Vanaf de galerij kijk ik de diepe duisternis in. Het is bijna half drie in de nacht, de laatste regendruppels op mijn bril verdwijnen langzaam in de zwoele nacht. Nog na genietend van een avondje uit sta ik te wachten in het nachtelijke spitsuur op de nachtdienst om mij in bed te leggen. Het sterk gekruide Indische eten is al redelijk geblust en het bluswater begint zo langzamerhand opspringen te staan.

Achter mij ligt een gezellige Indische avond in het wijkcentrum. Geflankeerd door vrouwelijk gezelschap genieten we met ons drieën van live muziek uit vervlogen tijden, gelardeerd met een vleugje muziek van onder de klamboe. Staand aan een verhoogd tafeltje wordt bijna ieder gekruid hapje vakkundig afgeblust door een van de dames terwijl de ander het zoveelste glas Tonic leeg drinkt. Gelukkig, mijn hongeroedeem is snel verholpen, wat blijft is de behoefte aan bluswater! Een prettige bijkomstigheid bij een Indische maaltijd!

Het is voor mijn gevoel alweer heel wat jaartjes geleden dat ik zo ontspannen en zorgeloos er een avondje tussenuit ben geweest. Het is de afsluiting van een rustig weekje met als hoogtepunt het circus!

Woensdagmorgen om kwart over tien opent de opperstalmeester het circus voor de komende twee dagen. Overal in het circus gebouw klinkt het belletje en terwijl de circusartiesten hun aanval op beleid voor de toekomst letterlijk de piste binnen dragen, wordt de eerste aanval op de muzikanten van het circus ingezet. Zij hebben onder leiding van de circusdirecteur het muziekprogramma geschreven. Een programma van Zeeuwse zuinigheid en met weinig muzikale hoogtepunten voor hen die toch al geen liefhebbers waren van dit circus. Triomfantelijk kijkt de circusdirecteur vanuit de orkestbak met veel handgebaar en tromgeroffel terug op zijn afgelopen tournee en rolt de loper uit voor de komende jaren. Of deze loper een rood tintje zal hebben? Na 22 november zal het duidelijk zijn of de ‘linkse hoek’ aan gekomen is!

Van geheel andere orde was zaterdagmorgen. In het radioprogramma "Cappuccino", een programma waarin de luisteraars hun soms ongezouten mening kunnen geven. In antwoord op een van de luisteraars werd door de presentator, Sjors Fröhlich, gesteld dat atletiek voor sporters met een handicap geen topsport genoemd kan worden. Nu mocht ik in 1974 zelf aanwezig zijn als freelance radioverslaggever bij de Olympische Spelen voor gehandicapten en wat ik daar aan topsport heb beleefd, het was pure topsport! Ook ik vind, net als de beller van zaterdagmorgen, dat sport voor gehandicapten nog steeds ondergewaardeerd is door de media. Waarom wel de hele middag kijken naar het slaan tegen een balletje en zelf nog te beroerd zijn om de sticks mee te nemen, in plaats van een wedstrijd rolstoelbasketbal? De golfer met zijn "Hole-in-one" en alle poespas daaromheen, het staat in geen enkele verhouding met de topsport welke ik in Heidelberg mocht aanschouwen. Op weg naar de badkamer maak ik mij nog kwaad op de presentator en wordt de radio discussie overspoeld door de warme stralen uit de douchekop.

Het is lang geleden dat een stropdas uit de kast wordt gehaald en voor de zoveelste keer twijfel aan de kleurencombinatie. Ik besluit mij die morgen niet te scheren en uit te stellen tot vlak voor mijn vertrek ‘s avonds en eenmaal gladgeschoren en met de nodige aftershave ga ik op pad! Dat ik die avond geen behoefte had aan welk circus dan ook en mij waande in de Gordel van Smaragd, deed mij zichtbaar goed. Ook al was dat in de diepe duisternis van de nacht misschien niet direct zichtbaar!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 25/9/2006 - Tom Tom


"Bij de volgende afslag linksaf", het blijft voor een simpele ziel zoals ik niet te bevatten! Via een klein beeldscherm op het dashboard van de rolstoeltaxi, wordt de taxichauffeur bijna feilloos de weg gewezen. "Omdraaien bij de eerstvolgende gelegenheid en vervolg daarna uw weg", klinkt onverwachts als de chauffeur de afslag vergeet. Niet voor een afslag te vangen negeert de chauffeur de vrouwenstem. Mijn technisch onvermogen wordt nog meer op de proef gesteld! Vanuit het beeldscherm op het dashboard klinkt 6 keer, "bij de volgende rotonde tweede afslag naar rechts". Dwars door Malden vervolgt de chauffeur zijn weg, richting Lunteren.

In het congreshotel De Werelt wordt het eerste lustrum van het Landelijk Steunpunt cliëntenRaden (LSR) gevierd en neemt een van de directeuren afscheid. Als een van de oprichters van deze unieke organisatie kan je niet thuis achter de geraniums blijven! Zeker niet als de scheidende directeur veel lief en leed in de afgelopen jaren met je gedeeld heeft. Was het niet het gevecht om fl. 70.000,00 subsidie bij leden van de Tweede Kamer, dan wel haar lovende woorden 10 jaar geleden bij het bereiken van het 50e levensjaar. Ik overdenk dit alles terwijl Tom Tom voor de tweede keer de taxichauffeur weer op het goede pad helpt en uiteindelijk "bestemming bereikt", hoor zeggen.

Het lijkt haast of vanuit het heelal niet alleen ons de weg is gewezen, maar ook voor een stralend zonnetje heeft gezorgd! Buiten staat het zonnetje van de dag: Marjan! Zij neemt vandaag afscheid en dat daarbij menigeen een traantje zal moeten wegpinken. Het is tekenend voor alles wat Marjan voor mijn geboorte kind heeft betekend! Helaas kunnen niet alle buitenechtelijke vaders van ons en mijn LSR vandaag meer aanwezig zijn. Ik neem dan ook alle honneurs voor mijn rekening en in gedachten gaan zij samen met mij op de foto.

Binnen worden de gasten door een stemmig muziekje verwelkomd en laat de koffie zich goed smaken. Oude bekenden vanuit een strijdbare periode zijn blij mij weer te zien en dat is beslist wederzijds! Het doet goed om weer even terug te zijn op het oude nest ook al is deze bijzondere gelegenheid in een ‘andere’ Werelt! Het gevoel blijft hetzelfde en ook de overtuiging dat het initiatief van 12½ jaar geleden niet voor niets is geweest.

"De stem van de cliënt klinkt" is de welzeggende titel van een klankbeeld tijdens het mini symposium, onderdeel van de festiviteiten. Wie schept mijn verbazing als daar op het witte doek plots een oud medebewoonster vanuit Nieuw Unicum in Zandvoort, duidelijk maakt dat je te allen tijde de regie over je eigen leven moet bewaken. Het zijn niet (mis) verstaanbare woorden, welke mij uit het hart gegrepen zijn.

Als de enige overgebleven directeur van het LSR dan eindelijk de ruimte geeft voor de afscheidsrede van zijn oud collega, passeren oude herinneringen de revue. Vooral de anekdote over het vergeten koffertje van de voorzitter (mijn koffertje) en het bomalarm op het Binnenhof; momenten om nooit te vergeten!

Dat ik mijn mond niet zou kunnen houden, daarvan was men al van overtuigd. Om niemand teleur te stellen, maar vooral om Marjan voor de laatste keer in het openbaar te kunnen toespreken, neem ik samen met mijn opvolgster Manna het woord. Vechtend tegen een opkomende brok in mijn keel nemen we afscheid van een geweldige vrouw.

Eenmaal terug in de foyer staat een overheerlijk buffet op ons te wachten en ontdaan van welke verschijnselen van hongeroedeem, neem ik buiten afscheid. Een afscheid, niet voor altijd. Verwonderd over de techniek van mijn rolstoel kijkt het zoontje van Marjan toe, als ik hydraulisch het taxibusje in verdwijn. Gelukkig ben ik niet de enige vandaag, die de techniek niet meer kan volgen en nodig Stijn uit voor nog meer wonderen der techniek, bij mij thuis in Roermond.

De zon is alweer ten onder en in de schemering begeleid Tom Tom ons weer huiswaarts. Het blijft een wonder der techniek, welke deze simpele ziel nooit zal begrijpen! Nee, mijn affiniteit ligt bij "De stem van de cliënt klinkt". Dat ik daar ooit een steentje aan heb mogen bijdragen, doet mij nog steeds goed. "Bestemming bereikt", hoor ik Tom Tom weer zeggen, als de rolstoeltaxi de straat inrijdt. Dat het LSR voorlopig haar eindbestemming nog niet heeft bereikt en in beweging zal moeten blijven. Ik heb daar alle vertrouwen in. De lift nodigt mij uit en zonder Tom Tom, maar met behulp van adl-assistentie van Fokus, beland ik uiteindelijk onder het dekbed. Nagenietend van een onvergetelijke dag!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 18/9/2006 - Feestje

Al een paar weken ben ik in gedachten bezig met een naderende mijlpaal in mijn nog jonge leven: het bereiken van mijn 60e levensjaar. Nu moet je daar natuurlijk niet te lang bij stilstaan. Stilstand is achteruitgang en wil ik mijlpaal bereiken dan moet ik in beweging blijven en niet het risico lopen achter uit te gaan, richting de jaren die achter mij liggen.

Maar het is toch vreemd dat je bij het bereiken van een bepaalde leeftijd er net iets anders tegenaan kijkt dan als je 37 of 53 jaar oud wordt. Bij 37 jaar heb je nog een heel leven voor de boeg en bij 53 vervagen de herinneringen aan het behalen van Abraham al langzaam. Een foto aan de muur van een levensgrote Abraham, plakboek en videobeelden: tastbare momenten van die 6e oktober in 1996!

Op weg naar het centrum van Roermond en met het nazomers zonnetje op mijn grijze haardos, neem ik voor de zoveelste keer het boodschappenlijstje in gedachten door. Het lijkt wel of het rode stoplicht ook de dwaze gedachten een halt toeroept. Het springt op groen en het boodschappenlijstje verdwijnt als sneeuw in het nazomers zonnetje uit mijn gedachten! Althans, dacht ik. Ik ben nog maar amper in het centrum aangeland of daar is dat virus weer! Nee, deze keer niet de boodschappen voor mijn 60e, maar wat heeft een grijsaard van bijna 60 nog te wensen? Met bevreesde blikken in mijn rug, doorkruis ik, als het ware Jos Verstappen zelf, de afdeling met huishoudelijke snuisterijen. Ideeën genoeg om voor de komende 10 jaar vooruit te kunnen en zonder ook maar iets omver te hebben gereden, verlaat ik het warenhuis.

Toch nog maar even glaasje bier drinken op terras of door naar huis? Ik besluit tot het laatste en eenmaal onderweg, heb ik alweer spijt van de verkeerde beslissing! Het zal toch niet komen door het niet nader te omschrijven virus? Of heeft het toch te maken met de jaartjes? In het meest gunstigste geval is het over een paar weken weer voorbij en was het boodschappenlijstje weer iets te uitgebreid! Zo niet, dan zijn het toch de jaren die gaan tellen. Jaren waarin de wereld niet heeft stilgestaan en waarin normen en waarden aan veranderingen onderhevig waren. Je deed er vaak onbewust aan mee en, nu jaren later, heb ik daar in vele opzichten geen spijt van. Onze samenleving is steeds toleranter geworden en opener. We durven elkaar aan te spreken op ons doen en laten. Toch heb ik de laatste tijd het gevoel dat dit allemaal niet meer zo vanzelfsprekend is en vrijheid van meningsuiting soms enige risico met zich mee kan brengen. Kunstenaars worden in hun creativiteit, het penseel ontnomen en geestelijk leiders staan niet meer open voor welke dialoog dan ook.

Het lijkt wel of de tijd even stil blijft staan bij de beelden uit het verre Uruzgan en terwijl de afstandsbediening op mijn elektrische rolstoel de lift oproept, laat ik een omsluierde dame voorgaan in de lift. Het zijn mijn diepgewortelde normen en waarden, welke te maken hebben met het mens zijn. Ongeacht het land van herkomst of welke religie dan ook. Ik vertrouw dan ook in de komende jaren op een toegestoken hand. Dat ik deze niet kan oppakken heeft niets te maken met welke religie dan ook, maar met mijn fysieke mogelijkheden. Mogelijkheden waarmee ik de afgelopen 60 jaar heb leren omgaan. Dat deze leergang na 60 jaar een iets uitgebreider boodschappenlijstje verdient voor een ingetogen feestje, zal niemand mij kwalijk kunnen nemen!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 5/9/2006 - Frederik

Het is alweer een aantal jaren geleden dat ik een oase van rust binnenreed - je moet weten dat mijn benen vervangen zijn door vier wielen - en op zoek ging naar mijn voorvaderen.

Voorover gebogen over grote boeken proberen genealogen te achterhalen waar de voorvaderen zijn geboren en na verloop van tijd zijn overleden en begraven. Er heerst een serene rust in de studiezaal van het Noord-Hollands Archief en soms wordt er druk overlegd over de resultaten van een zoektocht. Ik kijk dit alles vol bewondering aan en weet ook dat moment niet waar te beginnen. De zalen staan langs de muren vol met grote kasten en herbergen een schat aan gegevens.

Een jongeman merk mijn hopeloos gevoel van: "waar moet ik in godsnaam beginnen" op en vraagt of hij soms even kan helpen. Het klinkt als muziek in de oren en plotseling ben ik gegrepen door het fascinerende speurderswerk in een ver verleden.

 

Afgelopen weekend zit ik wat stil voor mij uit te kijken en komt een oude hobby weer voor de zoveelste keer naar boven drijven. Waarom niet weer eens de draad opgepakt en tegelijkertijd mijn voorvaderen? Even dreigt de draad weer opgeslokt te worden in een draaikolk van allerlei opkomende mijmeringen.

Als ware of een reddingsboei door een onzichtbare hand wordt toegeworpen, keer ik weer terug in de realiteit van de dag en eenmaal boven water besluit ik definitief een bijna verloren hobby op te pakken.

 

Gelukkig heb ik nog wat gegevens ergens op een paar diskettes staan en deze vinden al snel hun weg naar de computer. Ik waan weer terug in de studiezalen van de, nu ver weg gelegen archieven. De realiteit is echter anders. Ik zit achter de computer en probeer via Internet te achterhalen wie de vader was van Frederik Gerritse. Een stamhouder die in 1805 een naamgenoot verwekte en daarna met de noorderzon is vertrokken. Moeder en kind in Beverwijk achterlatend. Dat ik een afstammeling ben van een buitenechtelijk kind houdt mij even bezig. Maar de tijd heeft niet stilgestaan en 200 jaar later hoop ik met de hulp van bereidwillige genealogen, welke verenigd zijn in een mailgroep van Seniorweb, nog vele archieven te openen. Helaas zal ik daarbij een oase van stilte van de studiezalen moeten missen. Maar dit wordt goedgemaakt door een trappist. Een drankje welke niet in de blikjesautomaat van het Noord-Hollands Archief te vinden is!

 

Is het niet fantastisch om nu, zoveel jaren later, een mooie en vooral interessante invulling van je vrije tijd te hebben? Natuurlijk kan ik Frederik niet meer hiervoor bedanken en blijf ik van achter mijn computer speuren naar......??

Dat Frederik ooit had kunnen vermoeden dat dit via de digitale snelweg mogelijk is, ik betwijfel het!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 30/8/2006 - Beroepscode

 

"Zijn we nu alleen nog maar afhankelijk van die ene vrijwilligster van de Zonnebloem?" Oh nee, niets ten nadele van de waardevolle activiteiten van de honderden vrijwilligers van de Zonnebloem. Zij brengen al jaren bezoekjes bij hen die om wat voor reden dan ook behoefte hebben aan zomaar een praatje of een luisterend oor. Natuurlijk zijn deze bezoekjes niet meer weg te denken uit onze zorgzame samenleving en is er steeds meer hoefde aan zomaar een praatje of een luisterend oor. Dit alles onder het genot van een kop koffie of, als de vrijwilligster geen koffie lust, een kop thee.

Ik ga voor de spiegel staan en tegenover mij staat mijn evenbeeld: een doorsnee Nederlander van bijna 60 jaar en, naar ikzelf in schat, verder niets mis mee is. Ik houd van gezelligheid, een goed gesprek, de mensen om mij heen en mijn vrijheid en privacy! Toch begint het weer in mij te kriebelen en als ik niet op pas word ik toch nog alleen afhankelijk van die ene vrijwilligster van de Zonnebloem! Het wordt dus de hoogste tijd om mijn verworven vrijheden en privacy veilig te stellen en ten strijde te trekken.

Sinds 1973 ben ik afhankelijk van professionele zorg. Ik verliet mijn ouderlijke woning en ging wonen in een woonvorm voor mensen met een beperking. Nu, jaren later en nog steeds afhankelijk van professionele zorg, dreig ik mijn vrijheden en privacy, voor een deel weer kwijt te raken. Ineens mag ik niet meer met die mensen een goed gesprek voeren of een kopje koffiedrinken, welke mij professionele zorg verlenen! Stel je voor dat er een afhankelijkheidsrelatie ontstaat tussen mij en die professionele zorgverlener! Wat is dit toch voor een onzin? Oh nee, het is niet iets van de laatste tijd. Nee, een aantal jaren geleden maakte ik ook al kennis met deze bestaande beroepscode en alle gevolgen daarvan, voor zowel de zorgverlener als de zorgvrager. Bij een wisseling van de directie werd de professionele zorgverleners verboden contacten te hebben met de zorgvrager in de privésfeer. Ineens werd alles een stuk zakelijker en soms jaren bestaande vriendschappen abrupt afgebroken. Dit alles vanwege eventuele sancties voor de professionele maar menselijke zorgverlener. Geen glas wijn meer drinken bij een verzorgster thuis of omgekeerd. Nee, plots bestonden er geen menselijke contacten meer tussen buiten de instelling!

Natuurlijk, er zijn best situaties te bedenken waar het is misgegaan of kan gaan en een afhankelijkheidsrelatie in negatieve zin ontstaat. Maar moet men daarom de vrijheden van het individu aan banden gaan leggen en mij het praatje bij een kop koffie onthouden? Dit alles omdat hij of zij toevallig ook mijn boterham smeert of 's morgens onder de douche zet. Mag ik niet meer geïnteresseerd zijn in de gezondheid van hem om haar of andersom bij langdurige afwezigheid?

Hebben wij in Nederland geen ruimte meer voor onafhankelijke relaties buiten de professionele werksituatie? Of moet het kop koffie buitenshuis plaatsvinden in het diepste geheim? Hebben wij hier niet te maken met volwassen mensen en hun vrijheden en privacy, of moet ik dan toch afhankelijk worden van die vrijwilligster van de Zonnebloem?

Het zijn vragen die mij de laatste tijd weer bezighouden, nu ik zelfstandig woon en zelf beslis met wie en wanneer ik een kop koffie drink of een goed gesprek wil voeren in mijn eigen woning. Of zit er nog steeds verschil tussen mensen met de zelfde normen en waarden? Ik ga terug naar de spiegel en zie weer mijn evenbeeld. Nog steeds naar zijn er geen tekenen van melaatsheid te ontdekken of welke andere aandoening dan ook die schadelijk zou kunnen zijn voor de mensen om mij heen! Vastberaden doe ik het licht in de badkamer uit en besluit deze absurde situatie tot op de bodem uit te zoeken. Nee, niet alleen voor mijzelf, maar ook voor hem of haar waar ik graag een kop koffie mee drink! Wie weet drinken we binnenkort weer in alle vrijheid een kop koffie, zoals mijn overbuurman met de buurvrouw van de vijfde etage! En wat betreft die vrijwilligster van de Zonnebloem. Volgend jaar hoop ik mee te kunnen met een van de bootreizen op de Rijn en ontmoet dan vast en zeker veel vrijwilligsters van de Zonnebloem. Stel je voor dat het glas wijn aan boord zo goed smaakt en de vrijwilligster en ik afhankelijk worden van een goed glas wijn en een goed gesprek! Het kan een uitbreiding betekenen van een kennissenkring, gebaseerd op pure menselijkheid en staat los van welke beroepscode of koudwatervrees dan ook!

 

Comments (2) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 22/8/2006 - Digitale herinneringen

Hoe ouder een mens wordt, hoe meer herinneringen hij moet opslaan. De een heeft een fotografisch geheugen en kan zich alles tot in de kleinste details herinneren, terwijl de ander daarvoor hoog opgestapelde fotoalbums in de kast heeft liggen. Zelf ben ik naast een fotografisch geheugen ook in het bezit van de nodige zwartwitfoto's en hoog glanzende kleurenfoto’s. Het geeft je een tijdsbeeld van je verleden en de niet te stuiten opkomst van het digitale tijdperk. De vertrouwde Kodak camera heeft al lang het veld moeten ruimen voor de pixels en zelfs dia's worden niet meer uit de kast gehaald!

We delen onze digitale herinneringen via Internet en het projectiescherm is al lang verkocht op de rommelmarkt.

Ik moest daar een paar weken geleden aan terugdenken. Het is alweer, denk ik ruim vijf jaar geleden dat al mijn dia's hun laatste rustplaats vonden in de lade van een kast. Wie is er nog geïnteresseerd in mijn, op celluloid vastgelegde herinneringen? Menige visite had ik het projectiescherm laten opzetten en enthousiast vertelde ik wat alle dia's aan herinneringen opriep. Je scheen daarbij de interesse van de visite in jouw gekleurde verleden, op dat moment totaal te vergeten. Als de laatste dia was vertoond, hoorde je naast, "... ze waren prachtig", ook een zucht van opluchting.

Omdat ook mijn projectiescherm met projector allang de weg naar een rommelmarkt had gevonden, moest ik allereerst op zoek naar een projector en dia dozen. Een witte deur zou tijdelijk als projectiescherm dienen en het sorteren van zo’n 15 jaar herinneringen kon beginnen. Gelukkig was een projector gauw gevonden. Moeilijker lag dat met het vinden van dia dozen. "Verkoopt u ook dia dozen?" "Oh nee, die verkoop ik al lang niet meer en ik zou ook niet weten wie nog wel", was het hoopgevende antwoord bij aanvang van het telefonische rondje, langs de plaatselijke foto winkels. Uiteindelijk weet ik toch nog een foto winkel te achterhalen met de zo noodzakelijke dia dozen. Want wat moet je met een lade vol herinneringen, als je ze niet kan projecteren op de witte deur? De herinneringen zouden nooit meer kleur hebben gekregen en alleen nog opgeslagen blijven in mijn fotografisch geheugen.

De eerste resultaten uit een ver verleden werden plotseling weer zichtbaar op de witte deur! Samen met mijn buddy kijken we naar zo’n 15 jaar Zandvoortse herinneringen op celluloid. De dochter van de bakker, komt als oude liefde weer naar boven. Je dwaalt even terug naar de beginjaren 70 en eventjes is het weer genieten! "Ze noemden haar de smaragd van Zandvoort!" Zeg ik trots tegen mijn buddy, en op de witte deur verschijnt de eerste dia van mijn ex vriendin. Nee, het is deze keer niet de dochter van de plaatselijke bakker, maar de vriendin waar ik 8 jaar mee heb samengewoond. Samen hebben wij aan de voet van de Niagara waterval in Canada gestaan en door de geplaveide straten van het Joegoslavische Dubrovnik gewandeld. Het waren 8 mooie jaren aan herinneringen welke straks digitaal zijn. Dat niet alle herinneringen digitaal worden, zal duidelijk zijn. Sommige herinneringen hebben een speciaal plaatsje in mijn fotografisch geheugen gekregen en zijn niet op celluloid vastgelegd. Niet alle herinneringen hoeven tenslotte digitaal te worden!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 14/8/2006 - Het is weer voorbij die mooie zomer

"Kan ik u misschien even helpen meneer?" Ik zit op het terras van de Oranjerie en geniet van de swingende live muziek op het plein voor mij, als het wonder der techniek mij even in de steek laat. Plotseling komt het glaasje bier, welke ik stevig in mijn grijparm van de robot vasthoudt, richting mijn gezicht. Voordat ik allerlei codes heb ingevoerd is het glaasje bier, via mijn verbouwereerde gezicht en bijna afgeslagen bril, tot stilstand gekomen achter mijn rug. Het glaasje bier nog steeds stevig omklemt! "Graag!" Antwoord ik de reddende engel in nood en met enige moeite weet zij het glaasje bier uit de grijparm van de robot te ontworstelen. "Ik ben verpleegkundige en ik help u wel even", zijn de geruststellende woorden en zij helpt mij het glaasje bier leeg te drinken. "Als u hulp nodig heeft, ik zit achter u." "Dank u wel, maar het gaat wel weer hoor." Ik besluit nog een glaasje bier te bestellen en neem het risico van een zelfmoordpoging maar voor lief! Gelukkig hoeft de verpleegkundige niet meer in te grijpen en laat menigeen op het terras met verwondering kijken naar het wonder der techniek, als ik schijnbaar zorgeloos geniet van mijn glaasje bier! Waarom niet meer levensgenieters te hulp schoten, toen het wonder der techniek mij probeerde te wurgen en even de andere kant op keken? Daarover zou ik het nog graag eens met de verpleegkundige over willen hebben. Haar reactie zal toch niet alleen gebaseerd zijn op haar verpleegkundige achtergrond? Of was op dat moment iedereen ineens in trance van de swingende muziek en oplopende temperatuur? Ik rijd met een volle blaas huiswaarts en eenmaal thuis hoor ik: "waar kan ik je mee helpen?" Deze keer is het niet de verpleegkundige op het terras, maar de adl assistente, die mij een opgelucht gevoel bezorgt.

Nu, een paar weken later zit ik zondagmiddag aan een glaasje port. Het is koud en de alcohol heeft zijn uitwerking op mijn spieren, welke langzaam weer op temperatuur komen. Nee, ik ben beslist geen alcoholist en laat mij liever opwarmen door zomerse temperaturen. Maar terwijl het liedje van Gerard Cox, "het is weer voorbij die mooie zomer", door mijn hoofd gaat vraag ik mij af of de zomer dit jaar nog wel terugkomt. Ik hoop het van wel, want om nu met enige regelmaat aan de port te moeten! Je zou er alcoholist van worden!

Maar toch, er zijn van die momenten dat je even een opkikkertje nodig hebt. Vanmorgen maak ik met mijn Belize (het type rolstoel) een verkeerde manoeuvre en met een enorme klap valt de radiator van de muur! Gelukkig, de watertoevoer is niet afgeknapt en is de voorspelde wateroverlast, van vanmorgen op de radio, niet van toepassing op mijn badkamer! Na een stevig ontbijt en een sterke bak koffie, toch maar de woningbouwvereniging opgebeld. Tussen hoop en vrees meld ik de schade. "U hebt toch niet gedronken?" Het is toch niet waar! Is mijn behoefte aan alcohol ook al doorgedrongen tot de woningbouwvereniging? Gelukkig kan de schade doorgegeven worden aan de verzekering. "Dat is een pak van mijn hart en daar zou ik een borrel op kunnen nemen. Maar dat is iets aan de vroege kant!"

Ik ga achter mijn computer zitten en begin aan deze column. De afgelopen weken zijn de trouwe lezers toch al slecht bedeeld geweest, waar het mijn columns betreft. Maar laten we eerlijk zijn, wie had er nog puf over om achter het wonder der techniek te gaan zitten? Ik niet! Ik voelde mij dan ook wel een beetje schuldig, toen ik afgelopen week hoorde dat het wonder der techniek; de huiscomputer, pas 25 jaar geleden zijn intrede had gedaan. Zo'n 20 jaar geleden schafte ik mij de eerste computer aan en, nu jaren later, zou ik er niet meer zonder kunnen. Het zijn mijn handen, mijn contact met de buitenwereld, mijn encyclopedie en noem maar op. Het is mijn beste kameraad geworden! En die laat ik in de steek als de extreme hitte de laatste restjes energie uit mijn lichaam drijven. En dat terwijl het wonder ter techniek mij de afgelopen 20 jaar nog nooit in de steek heeft gelaten. Ik zoek met Google naar dat bekende liedje van Gerard Cox. "Het is weer voorbij die mooie zomer", zing ik uit volle borst en schrijf de laatste woorden van deze column. Op radio 2 klinkt Proud Mary van Tina Turner en bijna naadloos gaat mijn verlangen naar zomerse temperaturen over in de herinneringen aan het concert van Tina Turner, jaren geleden in Ahoy. Het leven zit vol tegenstellingen en verlangens, zo ook de afgelopen zomer!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Vanaf de Digitale Snelweg geeft deze weblog een wekelijkse terugblik in mijn straatje. Je vindt daar (bijna) alles wat ik die afgelopen week hebt meegemaakt en soms ook een column.

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me
My Blog's RSS

Friends

Page 1 of 2
Last Page | Next Page
Hosting door HQ ICT Systeembeheer