Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Voetsporen...

• 4/4/2006 - Ik zie hem

 

 


 

Ik zie hem wel. Ik zie hem niet. Ik zie hem wel. Ik zie hem niet. Ik begin mijn verhaal. Ik zie hem constant. Hij rent voor mijn woorden uit. Even stop ik. Ik zie hem wel. Ik zie hem niet. Ik zie hem wel. Ik zie hem niet…

 

Fascinerend. Ik weet het even niet meer. Ik richt me helemaal op hem. Ik zie hem wel. Ik zie hem niet… Ik bedenk me dat ik net de fout in ben gegaan. Ik stuur hem weg. Naar boven, terug. Zo is het beter. Ik ga door. Hij rent weer voor mijn woorden uit. Ik wil hem inhalen. Een onmogelijke taak. Wel een uitdaging. Ik blijf proberen. Het is de snelste manier om mijn verhaal te voltooien. Ik kijk nog eens naar hem. Hij lijkt te knipogen. Hij weet het gewoon. Ik kan hem niet inhalen. En hij weet het. Uitdagend staat hij daar. Ik zie hem wel. Ik zie hem niet… Het is wel knap bedenk ik me. Rennen zonder benen. Simpel figuur is het. Maar hij doet het toch maar. Dat kan ik niet ontkennen. Hoe, dat is een andere vraag. Dat laat ik in het midden. Een doel heb ik maar. Achter hem aan zitten. Ik zal hem laten werken. Hem inhalen kan ik wel niet. Maar hem laten rennen. Aan een stuk door. Dat ligt wel in mijn macht. Ik werp een blik op hem. Jammer jongen, ik heb het door. Ik ken mijn mogelijkheden. Ik weet wie je bent. Hij is begrenst. In mijn verhaal. Nog een paar regels. Dan sluit ik af. En sluit ik hem op. Hij kan mij niet onbeperkt uitdagen. Hij moet zijn positie weten. Tenslotte ben ik hier de schrijver. Soms zie ik hem wel. Soms zie ik hem niet. Maar mij zien kan hij nooit. Ik sluit af. Het is gebeurd. Ik zie hem niet. Hij ziet mij niet… Ogenloze cursor.

 


Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 31/3/2006 - 'Mijn geloof' beu

Afgelopen week had ik een gesprek met klasgenoten over wel of niet samenwonen voor het huwelijk. Hoewel de meeste mensen kiezen voor samenwonen voor het huwelijk, zijn er ook nog steeds die daar niet voor kiezen. Ikzelf ben daar een van. En ja, dit heeft met mijn (christelijk) geloof te maken. Of eigenlijk zeg ik dat fout. Ik ben het een beetje beu om te zeggen dat het met ‘mijn geloof’ te maken heeft. Je krijgt dan heel snel een associatie met ‘het mag niet van je geloof’. Klinkt als regels, geboden en verboden – religie.

 

Wat zegt het Van Dale woordenboek eigenlijk over religie? ‘Godsdienst’. En wat is de eerste definitie die het Van Dale woordenboek voor godsdienst geeft?

 

Geheel van de leerstellingen en plechtigheden van een volk of kerkgenootschap => geloof, geloofsovertuiging, religie

 

Dat laat geen vraagtekens over. Maar het geeft wel verwarring over wat nu eigenlijk het geloof inhoudt. Ik merk dat veel mensen, samen met het Van Dale woordenboek, denken dat het geloof een bundel regels is waaraan je je houdt omdat je op een goede manier wilt leven. Toch is het meer. Laat ik de zin over mijn keuze niet samen te wonen voor het huwelijk nu eens verbeteren: deze keuze heeft in de eerste plaats te maken met het feit dat ik heel veel van God houd.

 

Hoewel regels vaak goed zijn, gaat het in de eerste plaats om relatie. Ik houd ontzettend veel van God en daarom wil ik mij aan de regels houden die Hij gegeven heeft. Waarom houd ik dan van God? Omdat Hij al van mij hield voordat ik Hem maar kende.

En elke dag overlaadt Hij mij met liefde op een manier die ik niet eens kan verwoorden! Eigenlijk ben ik nooit meer alleen. God en ik praten elke dag met elkaar. Laatst zei ik tegen Hem dat ik echt een hartsvriendin van Hem wilde zijn. Hij zei toen dat Hij mij meer van Zijn hart zou laten zien, als ik meer van mijn hart zou laten zien. Dat is God, Hij is geďnteresseerd in wat er echt in je hart leeft. Hij wil relatie, echtheid. Hij is Liefde.

 

Ik vertelde Hem dat ik het verknald had. Hij antwoordde dat Hij me zou herstellen. Ik vertelde Hem dat ik me kapot voelde. Hij gaf me een knuffel en troostte me. Ik vertelde Hem dat ik van Hem hield. Hij antwoordde met een nog veel grotere liefde. Dat is God...

Een Vader voor degenen die geen vader meer hebben, een Vriend voor degenen die zich eenzaam voelen, een Helper voor degenen die in nood zijn, een Maatje om mee te lachen voor degenen die vrolijk zijn...dat is God.

 

'Mijn geloof' gaat in het nachtkastje. Mocht iemand nog willen weten waarom ik niet ga samenwonen voor het huwelijk: omdat ik van God houd.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 21/3/2006 - Lied van de stilte

Vannacht. Ineens werd ik wakker. Stilte. Wat? Stilte. Oorverdovende stilte. Nooit geweten dat stilte zo'n lawaai kan geven. Maar als het gebrom van automotoren, het gegil van de buurkinderen en het gefluit van de vogels stilvallen en zo de nacht inluiden, dan hoor je de stilte. Misschien besefte ik het vannacht voor het eerst. Wat is de klank van stilte? Een luid gepiep in mijn oren. Of was dat een nagalming van de geluiden van overdag? Als de stilte zo oorverdovend is, hoe kan het dan dat zij het lawaai van overdag niet overstemt? Stilte.

 

Stilte is net als de maan. Ze komt wanneer de zon verdwijnt en vertrekt ongemerkt bij het ochtendgloren. Het kan niet anders. Stilte is ook veelzijdig. Heeft verschillende karakters. Stilte kan ijzig zijn, na een pijnlijke vraag. Stilte kan ook heel mooi zijn, woordenloos genieten. Stilte vind je zelden overdag. Als je haar vindt, is het bij zonsopgang of zonsondergang. Wanneer de zon en de maan elkaar komen aflossen. Stilte.

 

Maar echte stilte hoort bij de nacht. Weg van wat door mensenhanden is gemaakt. Als de natuur slaapt en de mens zich te ruste heeft gelegd, ontwaakt de stilte. Vannacht hoorde ik haar, zonder woorden, zonder klanken. Op een geheel eigen manier bracht zij zichzelf ten gehore. Stilte. Oorverdovend? Nee, ik had het mis. Toen de nagalming van de geluiden van overdag verdwenen uit mijn oren, bleef er enkel een lied over. Een melancholisch lied. Lied van de stilte. Zuiver en harmonisch. Eerlijk en oprecht. Stilte.

 

Lang heeft het niet mogen duren. Na enkele minuten te genieten van dit tijdloze meesterwerk, bereikte ik de grens van mijn bewustzijn. Het lied leek te eindigen in een vriendelijk zachte fade-out. Met mijn ogen sloten ook mijn oren zich. Luisteren naar het lied van de stilte. Een zeldzaam moment. Stilte. Jammer, dat ik daar nooit eerder bij stilgestaan heb.

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 24/2/2006 - Schokkende melding

Ik wil even schokkend melden dat mijn afwasborstel sinds gisteren niet meer in staat is om de taak van de stofzuiger, die overigens zelf nog wel in staat is om de afwas te doen, over te nemen en daardoor zijn ziektepremie misloopt, wat uitermate schokkend is voor zijn beste maatje: het afwasteiltje dat in al die jaren nog nooit zo geschokt geweest is als het moment waarop jij deze zin leest en je hersens uit elkaar kraken van het ontcijferen van de verwarring die deze zin teweegbrengt.

 

Comments (3) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 24/2/2006 - Gedachten

Posted in Gedichten

 

Gedachten

 

De deur is gesloten

Het licht is nog uit

Wat er is, dat zie je niet

 

Meer dan je denkt

Meer dan je weet

Maar alles nog verborgen

 

De sleutel werkt

Niet nu, maar later

Wat niet is, dat komt

 

 

Tirza

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 24/2/2006 - Uitlaatklep

Soms moet je even een uitlaatklep hebben. Net zoals ik nu. Toch ideaal, zo'n weblog. Ik moet papierrompslomp regelen, maar het gaat niet zoals ik wil. Mooi woord voor een nieuwe Lingo-versie trouwens: papierrompslomp. Stel je voor: "Het volgende woord heeft 15 letters en begint met een p." En dan de deelnemer: "Uhm...paardenkoetsjes...pee-aa-aa-er-dee-ee-en-kaa-oo-ee-tee-es-jee-ee-es." En dan al die pieptonen erachter aan om te checken welke letters kloppen, dat wordt me een feest daar.

 

Maar goed, waar hadden we het ook al weer over. Oja, de papierrompslomp. Wil je wat scannen, blijkt dat de scanner met het verkeerde been uit bed is gestapt. Meneer werkt niet helemaal mee. Ik kan nu wel gaan schelden op een levenloos rechthoekig stuk materiaal, maar dat zou niet opbouwend zijn, dan krijg je zo'n hoofd:     

 

 

Okee, niveau daalt. Mja. Niveau daalt, humeur stijgt. Waar een weblog al niet goed voor is!

 

Comments (3) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 22/2/2006 - De pracht van kunstijs en dweilmachines

Vandaag naar de winterse trots van Heerenveen gereisd vergezeld door mijn jongere zusje. Heerlijk geschaatst in Thialf. Zo in die Olympische sfeer de laatste weken, voel je je bijna een deelnemer. (Ook al is je tempo nog van weinig betekenis.) Je moet er toch weer even inkomen, na anderhalf jaar niet op de ijzers te hebben gestaan. Natuurlijk gaat er niets boven natuurijs. Maar gezien de matige temperaturen die momenteel in Nederland heersen, is Thialf toch een ideale uitkomst voor de schaatsliefhebber. En moet eerlijk zeggen dat ik erg blij ben met de windstilte die in de schaatshal zo nadrukkelijk aanwezig is. En het feit dat je zonder jas je rondjes kunt maken, doet bij mij elke herinnering aan het natuurijs vervagen.

 

Zo ging ik vandaag helemaal op in het ijswereldje van Thialf, alles om me heen vergetend. Totdat mijn dromen werd verstoord door het feit dat ik gedwongen werd het ijs voor korte tijd te verlaten; ruim baan voor de dweilmachine. Die zijn werk overigens keurig deed. Het deed me even weer (letterlijk en figuurlijk) met beide benen op de grond staan. Nauwlettend hield ik het gevaarte in de gaten. Mijn humeur verpesten deed het trouwens niet. Kon nu mooi even een broodje eten, kracht opdoen voor de volgende rondes! Al voor het tot mijn bewustzijn doordrong, had het ding het ijs verlaten. Ik bevond mij nu voor een reusachtige gladde spiegel van ijs. Geheel zonder strepen en losgeschaafd ijs. Ik kon mezelf er perfect in zien. Er ging iets van bewondering door me heen. Wat een prachtding toch eigenlijk, die dweilmachine!

 

Nog een beetje onwennig stapte ik het spiegelgladde oppervlak op. Bang om het te beschadigen. Maar al snel ging ik weer in het schitterende wereldje van kunstijs op. Ik schaatste naar hartelust en zette de vaart erin als nooit tevoren. Immers, alle strepen waarmee ik de ijsspiegel deed vervagen, zouden een uur later door de dweilmachine gewist worden. Dan zou de baan -wederom- als nieuw zijn. Met een voldaan gevoel ademde ik diep in, opgaand in mijn eigen schaatsavontuur. En in gedachten prees ik de uitvinding van kunstijs en dweilmachines. Mijn dag - en het ijs konden beide niet meer stuk!

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 11/2/2006 - Welkom!

Welkom op mijn nieuwe weblog!

 

De komende tijd kun je hier regelmatig lezen over leuke en bijzondere belevenissen in mijn dagelijks leven. Maar vooral ook hoe ik denk over die gebeurtenissen. 

 

Veel leesplezier!

 

 

Tirza

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Gedachten zijn niet te vangen. Ze gaan hun eigen weg. Het spoor dat ze achterlaten, wordt gevormd door woorden. Probeer nooit met woorden vooruit te lopen op gedachten. Eerst komt de voet. Dan het voetspoor.

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me
My Blog's RSS

Friends

pixie
Page 1 of 1
Last Page | Next Page
Hosting door HQ ICT Systeembeheer