Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Mijn kijk op de wereld en mijzelf

About Me

Politieke, maatschappelijke en persoonlijke observaties en fantasieŽn.
Home | Profile | Archives | Friends

Verslag van een familiedag - 15:48, 10.4.2011

_________

10-04-2011

Verslag van een familiedag

Gisteren had ik een familiedag. Mijn familie woont in het hoge Noorden en dus zat ik al vroeg in de auto. Het was een prachtige voorjaarsdag: nog koud, maar de zon scheen en het beloofde een mooie, zonnige dag te worden. Ik verheugde me op de rit. De route over de afsluitdijk is mooi. Bovendien is het op zondagochtend rustig en kun je om je heen kijken. Dat begint al direct na de Coentunnel als je door het waterland rijdt met de vele watervogels. En die waren er deze ochtend in overvloed. Verderop deed de zon de bollenvelden fel oplichten. Ondertussen volgde ik op de radio een discussie over de definitieve toelating van het Afghaanse meisje Sahar en haar familie tot Nederland. De opstelling (of eigenlijk: opstellingen) van Leers kwamen aan de orde en de houding van de PVV. Mijn goeie humeur ten spijt, wond ik me opnieuw op over het CDA die zich heeft uitgeleverd aan de Wilders-kliek. Mijn teleurstelling in het CDA was vorig jaar, toen zij kozen voor samenwerking met de PVV, zo groot dat ik bijna verliefd werd op de door-en-door fatsoenlijke Hirsch Ballin die zich hier fel tegen verzette (zie mijn vorige stukje).

Hoe zou mijn familie hier eigenlijk tegenover staan? Dat zou nog eens een interessant discussieonderwerp zijn, straks bij de koffie. Wij komen uit een CDA-nest. Mijn vader (en dus ook mijn moeder) stemde ARP. Ik herinner me het aanplakbiljet met Biesheuvel op het raam. Een man met een krachtige uitstraling. Vandaar waarschijnlijk ook de enige ARP-er die ik mij herinner. Nu ik deze foto voor de geest haal, vraag ik me af of hij nu CDA-leider had kunnen zijn: hij had onmiskenbaar een donkere (lees "allochtone") uitstraling.

Mijn broers en zus stemmen christelijk. Wat er christelijk is aan hun keuzes is mij steeds minder duidelijk, maar in de naam van de partijen waarop zij stemmen komt die aanduiding in elk geval voor: CDA, Christen Unie, GPV en SGP. Volgens mij heeft mijn vader zelfs ooit een wel heel progressief uitstapje naar de Evangelische Volkspartij gemaakt en een Friese variant daarop. Zouden zij de samenwerking met de PVV ook als verraad zien en naar het Klink-standpunt neigen? Zou er nog steeds op de SGP worden gestemd of is men overgelopen naar de PVV? Ik krijg er kippenvel van. Sinds dit jaar is me duidelijk dat er een link is tussen die partijen. Het schijnt iets te maken te hebben met het monopolie van het christendom. De woorden solidariteit en naastenliefde gelden blijkbaar alleen voor het eigen volk.

Zo zit ik mezelf op te fokken terwijl ik - dankzij het CDA - met 130 km per uur (je zou het een christelijke snelheid kunnen noemen) over de Afsluitdijk vlieg. De schoonheid van het stille water van het IJsselmeer is even niet aan mij besteed, de mooie voorjaarsdag heeft geen uitwerking meer en in mijn hoofd spelen zich veldslagen af. Ik mis bij Zürich bijna de afslag naar Leeuwarden.

Er is een diepe wens in mij naar een echt gesprek met mijn familie over wat er toe doet in het leven, noem het de waarden en normen. Tot nu toe zijn pogingen daartoe frustrerend geweest. Bij tijd en wijle denk ik dat ik daarin berust, maar het blijft knagen. Ook nu ik de vijftig gepasseerd ben en mijn ouders niet meer leven, is er rancune: ik wil hen laten zien hoe verkeerd zij bezig zijn. Volgens mijn man willen zij precies datzelfde. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan; ik kom er niet onder uit: ik ben een kind van mijn ouders: calvinistische gevoelens zijn mij niet vreemd. In tegendeel.  

Veel te vroeg ben ik in Leeuwarden en ik besluit een kleine omweg te maken. Ik ga van de snelweg af en zet de auto stil midden in de weilanden vlakbij Bartlehiem. Jullie (Hollanders) zouden hier eens in de zomer moeten komen: het is een idyllisch plekje. Ik draai het raampje open en direct komt Friesland naar binnen: het geroep van kievieten, gekrijs van scholeksters (waren er altijd al zoveel?) en een enkele grutto. Terwijl ik naar de duikvluchten van een kievit kijk, verdwijnt mijn agressie. De natuur doet dat: het kalmeert, maakt mijn hoofd leeg. Dat gevoel - realiseer ik me - stamt uit deze omgeving. Als kind zwierf ik door de velden achter ons huis en fantaseerde ik dat ik een ontdekkingsreiziger was, een kenner van alle vogels en bloemen. Het geluid dat ik nu hoor, is zo verbond­en met mijn kinderjaren, die gelukkig en sereen waren. Met pasen (of was het pinksteren) 's ochtends heel vroeg met mijn vader en mijn broer met polsstokken de weilanden in, kievitseieren zoeken. Het was niet belangrijk dat je ze vond, maar daar rond te lopen met je vader en je broer, dauw op het gras en (toen nog) het gejubel van leeuweriken in de lucht.
Mijn verbazing was groot toen ik een tijdje geleden ontdekte dat niet iedereen de natuur rustgevend vindt. Niet iedereen is in deze omgeving opgegroeid: ik ben een bevoorrecht mens. Ik laat de omgeving op me inwerken, besluit dat het een gezellige dag gaat worden en ik geen heikele onderwerpen ter sprake zal brengen. Ik start de auto en rijd naar Dokkum.

Een dag later: Het was een gezellige dag, waarin we herinneringen hebben opgehaald, taart hebben gegeten, zijn bijgepraat over wel en wee, pijntjes en kwalen van elkaar, kinderen en kleinkinderen en het verder nergens over hebben gehad. Er was geen verbondenheid. Ik registreer het, schrijf er een stukje over en ga over tot de orde van de dag.


1 Comments | Post Comment

Ernst - 11:23, 23.12.2010

_________

7-12-2010

Ernst

Ik moet iets bekennen. Ik heb het steeds uitgesteld, maar toen ik vandaag het interview met Ernst Hirsch Ballin las in VN, vond ik het tijd worden voor deze bekentenis: Ernst Hirsch Ballin deugt, hij is helemaal ok. Die confessie klinkt heel simpel, maar daar gaat een verhaal aan vooraf. Vóór 2 oktober vond ik hem ietwat wereldvreemd en ook wel wat dubieus, eigenlijk een beetje eng. Hoe kwam ik daarbij? Het is vreselijk om toe te geven, maar het zal met zijn uiterlijk te maken hebben gehad en de manier waarop hij sprak. In de verte deed hij denken aan De Vieze Man van Kees van Kooten. Om het niet erger te maken, ga ik daar niet verder op in, maar misschien dat u zich daar wel iets bij voor kunt stellen. Nu ik erbij nadenk, moet ik toegeven dat het eigenlijk nooit over zijn standpunten of zijn werk ging. Maar sinds hij en zijn vrouw zich op 2 oktober van dit jaar tijdens het CDA-congres zo vol overgave uitspraken tegen samenwerking met de PVV ("Doe dit ons land niet aan!") zie ik hem met geheel andere ogen en is hij ineens de verpersoonlijking van de goede christen geworden. Zo'n goeddoend mens, waarvan ik dacht dat de CDA er vol mee zat. In VN zegt hij o.a. "Wat ik vreesde is dat de generalisaties van de PVV over moslims door de rest van Nederland steeds normaler worden gevonden. Dat zie je gebeuren." En: "Ik kom te veel partijgenoten tegen die het in de praktijk wel mee vinden vallen met Wilders." Hij heeft gelijk: hoe bont moet een partij het maken voordat haar kiezers afhaken? Me dunkt dat er de laatste weken genoeg schandalen geweest zijn in de PVV, maar de man in de straat vindt "het wel meevallen; overal gebeurt toch wel eens wat”. Wilders zelf spreekt tegen dat hij een one-issuepartij heeft (of is), maar juist met zijn ageren tegen moslims trekt hij volgens mij 90% van zijn kiezers.
 
Met ongeloof heb ik geregistreerd dat deze christelijke partij (het CDA) zijn ziel (met 68% van de stemmen) verkocht aan een partij die van mening is dat de islam geen godsdienst, maar een politieke ideologie is. Waarom in Godsnaam wil men zo graag met deze partij samenwerken? Er waren nog genoeg respectabele alternatieven te onderzoeken. Was de weerzin tegen de PvdA zo groot dat men zich inlaat met racisten en sjoemelaars? In het verkiezings­programma van de PVV wordt gewag gemaakt van dierenwelzijn, menswaardige zorg en een sprankelende democratie. Maar tot nu toe is het een partij van schreeuwers, geweldenaars en demagogen gebleken die het met de wet niet zo nauw nemen en deze week voltallig (min één) stemden tegen democratisering van de partij.
 
Toen men de onderhandelingen begon met de PVV dacht ik dat het voor de vorm was, opdat men later niet zou kunnen zeggen: jullie hebben de PVV-kiezers niet serieus genomen. Volgens mij heeft Ab Klink dat ook gedacht. Toen bleek dat het Verhagen menens was, is hij zich rot geschrokken en met hem Ernst Hirsch Ballin en nog 32% van de CDA-aanhang. Ik dacht dat het wel rechtgetrokken zou worden tijdens het congres. Dan zouden al die rechtschapen boeren opstaan en Den Haag laten weten dat zij kiezen voor sociale, humane politiek. En, het moet gezegd, de beelden van het congres waren mooi: wat was Hannie van Leeuwen lief: breekbaar en toch zo krachtig. Ik kreeg dus weer moed. Helaas vergiste ik me grandioos. De CDA-ers hadden meer vertrouwen in de rat Verhagen (die benaming bedenk ik niet, maar zo werd Verhagen in januari 2007 door de mede-onderhandelaars van Beetsterzwaag al genoemd; de formatie die tot het laatste kabinet geleid heeft) en de tranentrekker Eurlings.

Ik geef het toe: het was naïef, ik had beter moeten weten. Ik kom uit een ARP-gezin. Vroeger werd er op Biesheuvel gestemd - later op Lubbers en andere kopstukken van het CDA. En hoewel ik mij nooit bezondigd heb aan een CDA-stem, ben ik - tegen wil en dank - doordrenkt van het protestantse denken. Het beeld van hardwerkende mensen die iets voor de minderbedeelden in onze maatschappij en daarbuiten overhebben, zat nog in een hoekje van mijn geheugen opgeslagen. Ik had dat beeld al tien jaar geleden moeten bijstellen toen ik de dominee van mijn ouders voorafgaand aan de begrafenis van mijn vader, naar aanleiding van zijn reis door Israel, over die "onopgevoede stenengooiende Palestijnen" hoorde spreken "die het volk Gods probeerden uit te moorden" en ook toen ik vijf jaar geleden mijn moeder (streng Christelijk-Gereformeerd) hele nare dingen hoorde zeggen over moslims. Toen had ik toch ten diepste moeten weten dat godsdienst er niet toe doet. Integendeel, durf ik zelfs te zeggen: godsdienst leidt vaak tot volgzaamheid en domme conclusies. Wantrouw een gelovige; beoordeel hem op zijn daden en uitspraken. En dat zal ik van nu af aan ook doen. Ik zal het kabinet met argusogen volgen. In welke bochten zal het CDA zich moeten wringen, bijvoorbeeld om te tonen dat het christendom geen politieke ideologie is en dat er wel scholen met de bijbel mogen bestaan, maar geen scholen met de koran. Welke demagogische trucs zullen uit de kast gehaald worden? Het zal vele uren irritatie opleveren en - zo durf ik te voorspellen - minimaal een halvering van de partij, want die 32% stemt niet meer op het CDA.
 
Maar in een volgend kabinet mag Ernst Hirsch Ballin opnieuw Minister van Justitie worden. Hopelijk is hij dan lid van een partij waarin de C is vervangen door de H van humaan. Liefst onder Job Cohen of (ik weet, het is tegen beter weten in) Femke Halsema.


1 Comments | Post Comment

Ongenuanceerd - 11:22, 23.12.2010

_________

25-9-2010

Ongenuanceerd

Ik zit met mijn geliefde in ons vertrouwde huis in Zuid-Limburg, we hebben net een prachtige wandeling gemaakt door de heuvels waar de herfst al waar te nemen is in de kleuren, maar nog niet in de temperatuur: de zon scheen en ik liep in mijn T-shirt. Ik ben diep tevreden en ook intens melancholisch. Ik houd van Nederland. Ik ben hier geboren, ik spreek de taal en weet hoe het werkt. Ik ken het land topografisch en ik dacht dat ik ook de mensen kende en dat alle nuances tussen Noord en Zuid, tussen katholiek en protestant, tussen stad en platteland, tussen autochtoon en allochtoon, tussen homo en hetero mij bekend waren. De verschillen kunnen je soms frustreren, maar ook verrijken, ze maken het leven grootser, kleurrijker, smaakvoller en dieper. Voor mij is Nederland het land waar - behalve het milieu - alles goed geregeld is: de gezondheidszorg, de woningmarkt, de oude-dag-voorziening, het verkeer, enz. Menig onderzoeker laat weten dat Nederlanders tot de gelukkigste mensen van deze aardbol behoren. En ik snap dat: er zijn weinig landen waar je het - als simpele ziel - beter hebt.

Vanwaar dan die melancholie? Het heeft te maken met een artikel over het milieu dat ik net in de krant las. De laatste jaren heb ik daarover nog geen vrolijk artikel gelezen. En het is de muziek die T. net heeft opgezet: een geweldig gitaarnummer van B.B. King en Eric Clapton: "Three O'Clock Blues" (van de cd "Riding with the King"). Muziek maakt me gevoeliger voor mijn omgeving. Mijn natuurlijke weerstand verdwijnt. De politiek is bezig een rechts minderheidskabinet samen te stellen. Ik moet toegeven dat ik dat als zeer bedreigend ervaar. Tot nu toe had ik gedacht dat de rechtschapen CDA-ers (het klinkt inderdaad naief) het nooit zouden doen met Wilders. De realiteit blijkt anders. Het CDA wil zijn kiezers die PVV gestemd hebben tegemoet komen en collaboreert daarom met de antichrist. Een andere uitdrukking heb ik er niet voor.

Al die gelukkige Nederlanders blijken een enorme angst te hebben. Niet zoals ik voor Wilders en zijn volgelingen die blind en stom zijn, maar voor mensen die op zoek zijn naar basiselementen als veiligheid, een dak boven hun hoofd, eten en een opleiding voor hun kinderen. Vaak mensen met een ander geloof, inderdaad, en ook vaak uit oorlogsgebieden, getraumatiseerde mensen. Oog voor hun situatie is er niet, men heeft angst voor hen omdat zij een stukje van onze welvaart zouden kunnen afpakken. "Het is ónze welvaart. Wij hebben er zo hard voor gewerkt..", zeggen ze en dat geloven ze echt. Het lijkt mij onmogelijk dat mensen met zo'n beperkte blik zo'n onbeperkte welvaart voor zichzelf hebben kunnen creëren. Als de nuance ontbreekt is er weinig hoop voor de toekomst.


0 Comments | Post Comment

Bestiale politiek - 11:22, 23.12.2010

_________

8-2-2010

Bestiale politiek

Van nu af aan mag uw hond u nog wel likken, maar andersom is strafbaar. Hebt u hiervan wakker gelegen? Hebt u bedacht of u van nu af aan anders met uw huisdier moet omgaan? Een strikje in zijn haren of een jasje als u hem uitlaat, dat moet nog wel kunnen, maar durft u hem nog op zijn buikje te kriebelen? Misschien hebt u geen idee waarover ik het heb. Nou, met ingang van 2 februari van dit jaar zijn seksuele handelingen met dieren verboden.

Ik heb aan dit onderwerp eigenlijk nooit een gedachte gewijd, maar vorige week viel ik in een aflevering van Pauw & Witteman waarin over dit onderwerp gediscussieerd werd. Met stijgende verbazing heb ik de discussie gevolgd. Laat ik de setting even schetsen: aanwezig waren o.a. Nico Koffeman (senator voor de Partij voor de Dieren), Midas Dekkers (de knuffelbioloog van Nederland die een boek geschreven heeft over bestialiteit) en een pornoactrice met de naam Charisma Gold. Die dag had de Eerste Kamer de wet goedgekeurd die seks met dieren verbiedt. De heer Koffeman lichtte de totstandkoming van deze wet toe. Sinds jaren worden er geen wetten met betrekking tot de zedelijkheid meer aangenomen; de wetgever heeft in de slaapkamer niets te zoeken, vindt men. In eerste instantie waren dan ook alle progressieve partijen tegen. De PvdD vond echter dat duidelijk moest worden dat men maar niet alles met dieren mocht doen en heeft daarom uiteindelijk, net als de andere progressieve partijen voorgestemd.

Ik vroeg me af wat ik mij bij seks met dieren moest voorstellen. Ik kom van het platteland (het Chrìstelijke platteland) en ken de verhalen van de eenzame, vrijgezelle boer die op zaterdagmiddag met grote laarzen (een héél belangrijk detail) de schapenwei ingaat en zo aan zijn gerief komt. Als kind snapte ik het niet helemaal - het viel onder de categorie schimmige opmerkingen over bijvoorbeeld homoseksuele mannen en gescheiden vrouwen - maar dat was geen reden om het toentertijd niet erg spannend te vinden. De vraag of dieren het erg vinden als zij door een mens op bepaalde plaatsen worden aangeraakt of gepenetreerd drong zich aan mij op. Mijn eerste reactie was ontkennend. Een dier heeft daar geen tweede gedachte bij. Of een koe nu wordt gemolken door de boer (of boerin) of op dezelfde plaats liefkozend wordt aangeraakt, zij zal het verschil niet opmerken. Of het voor een hond of schaap als traumatisch wordt ervaren als zij door haar baasje wordt gepenetreerd, blijft voor mij een vaag begrip waar ik me eigenlijk niet druk over kan maken: zou een beest daar nu opgefokt van kunnen raken?

Voor een varken zijn die seksuele handelingen wat heftiger. Die vindt het niet leuk dat zijn ballen onverdoofd worden afgehakt en hij vervolgens zijn hele leven  - van een halfjaar! - in het donker op een vierkante meter mag doorbrengen, waarna hij een vrachtwagen wordt ingeschopt die hem en zijn 971 lotgenoten in 20 uur zonder water - in omstandigheden met temperaturen boven de 30 °C - naar Italië rijdt, waar vandaan hij vervolgens als parmaham terugvervoerd wordt naar Nederland. Alhoewel deze laatste rit niets met seks te maken heeft en het het varken - letterlijk en figuurlijk - worst zal wezen gebeurt dit alles nu en in de toekomst met toestemming van de Nederlandse regering.

Terug naar de aflevering van Pauw & Witteman. Mij werd duidelijk dat dierenmishandeling al geruime tijd strafbaar is (getuige de behandeling van de varkens), maar dat deze nieuwe wet voornamelijk bedoeld is om porno met dieren aan te kunnen pakken. Vandaar de aanwezigheid van de pornoactrice. Zij was het overigens geheel eens met de inhoud van de wet en haalde zelfs God erbij om de verantwoordelijkheid van de mens te benadrukken: je zorgt voor je dier zoals je voor je kind zorg, je hebt geen seks met je kind, dus (?) ook niet met je (huis)dier, anders had God mens en dier wel gelijkwaardig gemaakt. Gelukkig wees Midas Dekkers haar erop dat God niet bestaat en vermeldde hij in één adem dat kalkoenen zo doorgefokt zijn dat de kalkoendames te groot zijn om door de -heren nog te kunnen worden beklommen waardoor er door de mens seksuele handelingen moeten worden verricht om te bewerkstelligen dat er op het kerstdiner ter viering van de geboorte van Christus een vetgemest exemplaar op tafel kan worden gezet.

Doorfilosoferend op deze mistoestanden zou je hierin een positief punt kunnen ontdekken: het begin van het einde van de bio-industrie. Het aftrekken van varkens en stieren ter verkrijging van zaad voor de bio-industrie kun je ook als seks met dieren beschouwen en zou van nu af aan dus ook verboden zijn. Maar dan houd je geen rekening met het CDA, de hoeder van alle schepselen Gods! Deze partij heeft er (samen met SGP en Christen Unie) voor gezorgd dat de term "ontuchtige handelingen met dieren" veranderd is in "seksuele handelingen met dieren", juist om de tegenstanders van de bio-industrie de wind uit te zeilen te nemen. Aan ontuchtige handelingen met dieren zou de mens plezier beleven, hetgeen uit den boze is; seksuele handelingen met dieren kunnen blijkbaar puur praktisch uitgelegd worden: ter verkrijging van het zaad, hetgeen - volgens de volgelingen van de Heer in elk geval - een lovenswaardig doel is. Overigens stemde het CDA, evenals de VVD, tegen de wet. (Opdat de dames en heren van de bio-industrie weten op wie zij op 3 maart moeten stemmen!) De in vorm zijnde Midas Dekkers hierover: de fatsoensrakkers zouden het liefst de dieren een onderbroekje aantrekken. Een logische volgende stap is een hoofddoekje voor vrouwen.

Nog steeds is het toegestaan in sterrenrestaurants ganzenlever te eten van een gans die een levenlang ziek is geweest doordat er met geweld eten in zijn lichaam is gepropt, maar in 2010 ben je strafbaar als je je liefde voor het dier fysiek uit. Snapt u het nog?

Ik wens u nog een aangenaam etensmaal, met lekkere stukjes spek of zo.


0 Comments | Post Comment

Winter - 11:21, 23.12.2010

_________

20-1-2010

Winter

Na weken van kou en sneeuw was het vandaag een stralende dag. Toen ik wakker werd zag ik door de gordijnen het licht al naar binnen schijnen. Dat was lang geleden! Vandaag geen schaatstaferelen op de televisie, geen waarschuwingen op de radio over bevroren wissels, gladde wegen en andere ellende. Alhoewel, ik moet toegeven dat ik zo'n koudeperiode wel prettig vind. Eigenlijk vind ik ook dat ik móet schaatsen als er ijs ligt. Ik doe dat al jaren niet meer, maar als er ijs ligt, knaagt er van binnen altijd iets. Vroeger schaatste ik wel. Toen ik zes jaar was, heb ik nog een schaatswedstrijd gewonnen. Dat was een veelbelovend begin en ook direct het hoogtepunt van mijn schaatscarrière. Want toen ik diezelfde winter in mijn eentje op de schaats naar Bartlehiem ging (ik woonde in Dokkum), zakte ik op de terugweg door mijn enkels. Ik kon niet meer op mijn benen staan. Tot mijn grote schaamte ben ik door vriendinnen van mijn oudere broer, teruggesleept. Hoe diep kun je zakken?

De jaren daarna waagde ik me niet aan lange tochten. Ik vond dat jammer, want wat is er heerlijker dan over de vaarten en tussen de rietkragen van het Friese land te schaatsen. Maar mijn enkels werkten niet mee: na tien km stond ik scheef op mijn schaatsen en kwam ik geen meter meer vooruit. Ongeveer twintig jaar geleden leek hiervoor een remedie gevonden te zijn. De Willie Wortel van Dokkum had dé oplossing voor schaatsers met zwakke enkels. Hij bevestigde aan de schaats een metalen frame dat links en rechts in de buis van de schaats was bevestigd en onder de knie met een deel van een pvc-buis om het been sloot. Hierdoor kon de voet wel naar beneden en boven bewegen, maar de enkel niet links of rechts zwikken. Ik voelde me Atje Keulen-Deelstra toen ik met mijn beugelschaatsen over het ijs zwierde. Wat een vrijheid! Het najaar daarop heb ik zelfs op zondagochtend nog baantjes gedraaid op de Jaap Edenbaan in Amsterdam. Wel voelde ik me ongemakkelijk als ik échte schaatsers naar mijn socutera-schaatsen zag gluren. Mede daardoor en omdat ik ook steeds banger werd om tijdens een val - juist door die beugels - een been te breken, is ook deze tweede schaatscarrière niet van de grond gekomen.

Ik ben een Friezin. Hollanders verwachten dat alle Friezen schaatsen. En eigenlijk vind ik - stoer als ik ben - ook dat ik dat vol overgave zou moeten doen. Het is dan ook elke keer als men mij vraagt of ik al geschaatst heb, dat ik met spijt ontkennend antwoord.

Maar vandaag was eindelijk weer een dag waarop je je niet druk hoeft te maken over ijs en schaatsen. Het was 2 graden boven nul, de lucht was strakblauw en de zon scheen.  Een dag waarop je niet binnen kunt blijven. Tijd om te werken aan ons project Vergelijkend warenonderzoek broodjes zalm en vegetarische broodjes. Wat heeft dat nu met mooi weer te maken, zul je denken. Nou dat zit zo: Sinds we veel vrije tijd hebben, zijn we fervente wandelaars. In Zuid-Limburg - waar we ondertussen wonen - is dat een prettige tijdsbesteding. Een wandeling eindigt bij voorkeur met een lunch in een gezellig tentje. Ik ben gek op zalm en T heeft zich gespecialiseerd in vegetarische broodjes. In de afgelopen anderhalf jaar hebben we op deze manier overal in Zuid-Limburg cafeetjes en restaurantjes ontdekt die naast een goede sfeer, lekkere of zelfs verrukkelijke broodjes op de kaart hebben. Onnodig te zeggen dat we de omgeving van die gelegenheden ondertussen goed kennen.

We moesten in Margraten een boodschapje doen en omdat dat voor ons een onbekend wandelgebied is, besloten we vanuit Margraten te vertrekken. Na twee grijze dagen was het heerlijk de zon op onze gezichten te voelen. Halverwege heb ik zelfs mijn jas uitgetrokken. Dat was wel toen we bergaf gingen, met de wind in de rug, maar wat een weelde in januari!

Toen we vertrokken uit Margraten hadden we al een tentje gespot met een prettige uitstraling. De kaart leek ook aardig. Bij terugkomst gingen we hier dus naar binnen. Twee dames begroetten ons vriendelijk. Ze bleken inderdaad een soort clubsandwich zalm te hebben en  zelfs een vegetarisch broodje. T is vaak gedwongen om een saai broodje kaas te nemen of een broodje gezond zonder ham. In dat laatste geval is het dan de vraag wat men doet om de ham te vervangen. In de meeste gevallen is dat teleurstellend, waarmee direct ook duidelijk is dat we daar niet terugkomen. Maar vandaag bleek een goeie dag: aan beide broodjes was veel zorg besteed en we hebben erg smakelijk gegeten. Bij de espresso kregen we bovendien nog een likeurtje. Onze dag kon niet meer stuk. Thuis gekomen hebben we zelfs even in de tuin gezeten, de vogeltjes hadden het ook naar hun zin en floten dat het een lust was. De lente hing in de lucht.

Zo net hoorde ik het weerbericht. Gerrit Hiemstra meldt dat een tweede koufront onderweg is. De verwachting is dat het wel enige weken kan duren. Ik zie de beelden op de televisie alweer van de rayonhoofden die het ijs meten en de interviews op de Albert Cuyp wat de man op de straat denkt van een elfstedentocht. Er lijkt niet aan te ontkomen. Misschien moet ik mijn schaamte opzij schuiven en mijn schaatsen uit het vet halen.


0 Comments | Post Comment

Red het klimaat - 11:20, 23.12.2010

_________

20-12-2009

Red het klimaat

De klimaatconferentie in Kopenhagen is afgelopen, zonder een officieel akkoord. Was het een flop of zijn er toch resultaten behaald? Ik weet het niet. Feit is dat de wereld zich 14 dagen lang opnieuw heeft kunnen informeren over de gevolgen en gevaren van de CO2-uitstoot. Ik vind het klimaat belangrijk en vind eigenlijk dat ik er actief meer aan moet doen. Ik stem groen en probeer in mijn doen en laten rekening te houden met het milieu, maar er is een groeiend besef dat het niet veel voorstelt en ik heb me deze twee weken dan ook regelmatig afgevraagd waarom ik het milieu belangrijk vind. Waarom maak ik me er druk om als beleidsmakers en politici steeds weer beslissingen nemen ten voordele van een kortzichtige, snelle economische groei. Waarom kiezen zij niet voor groene groei?

Ik ging er vanuit dat veel mensen zo denken als ik, maar was (toch weer) verbaasd over reacties van mensen die ik erover sprak: "We hebben er toch geen invloed op" en "die hoge heren nemen het vliegtuig en dan willen ze dat wij met de trein gaan" of "in de reportage van die Gore zaten aantoonbaar fouten". Het is allemaal waar, maar kun je daar je eigen verantwoordelijkheid mee afschuiven? Waar komt die onverschilligheid vandaan? Ik geef toe dat mijn mondiale voetafdruk te hoog is en ik regelmatig denk, als ik de tank volgooi met diesel of een overbodige plastic verpakking in de vuilnisbak gooi: na mij de zondvloed. Maar ik voel me daarbij heel ongemakkelijk. Het probleem is, denk ik, dat we de vervuiling, de achteruitgang van het milieu, niet direct in onze omgeving zien. Kijk naar de gezinnen om je heen: twee kinderen, keurig tuintje, elke dag een stukje vlees op het bord, elke week het gras gemaaid en de auto gesopt. Ze doen moeite om hun omgeving schoon en netjes te houden. Logisch, want dat maakt het leven prettig en comfortabel. Echter, de gevolgen van deze levensstijl elders op de wereld zijn niet zichtbaar. Stel dat er sancties zouden staan op een verkeerde, d.w.z. CO2-belastende, levensstijl, een functionele straf die de andere kant van onze levensstijl heel duidelijk zou maken, zou dat gedragsverandering tot gevolg hebben? Bijvoorbeeld: bij 20% teveel CO2-uitstoot de volgende vakantie verplicht doorbrengen onder de rook van een kolencentrale, of als je voor kernenergie bent: een week naar Tsjernobyl. Tweemaal zoveel water gebruikt als de vastgestelde norm, dan een weekje verplicht water sjouwen in een dorp in Mali, waarbij de put zich 2 km buiten het dorp bevindt.

Het is duidelijk: ik wil wraak. Ik ben ook boos als ik naar het onvermogen van onze leiders kijk om adequate maatregelen te nemen. Zij zijn gekozen om voor mij belangrijke beslissingen te nemen. Maar waar is hun visie? Ik geef toe: het is een hele egoïstische boosheid. Als zij de juiste maatregelen nemen, kan ik een makkelijker, comfortabeler leven leiden.

Ik houd van vlees. Ruik ik een gegrild kippetje, dan loopt het water me in de mond, gestoofd rundvlees en een worstje bij de boerenkoolstampot vind ik heerlijk. Als ik echter kijk naar het leven dat deze dieren in onze maatschappij moeten lijden (de "ij" in dit woord is geen spelfout), houd ik er een nare smaak aan over. Zo nu en dan permitteer ik mezelf een biologische gehaktbal. Dat schijnt gemaakt te worden van oude melkkoeien die buiten in de wei hebben gestaan. Dat klinkt misschien niet smakelijk, maar dat is het wel. Nu ook het eten van vissen problematischer wordt, zie ik me veroordeeld tot een steeds beperkter en eentoniger dieet. Wat kan ik hieraan doen? Zou het helpen als ik Barack Obama veroordeel tot een vakantie in een kalkoenmesterij en Hu Jintao (de president van China) tot een week in een varkensstal? Misschien verandert er iets als we ze samen in een legbatterij zetten.


0 Comments | Post Comment

Bijgeloof - 11:19, 23.12.2010

_________

3-12-2009

Bijgeloof

Zo nu en dan kijk ik naar Studio Sport, waar samenvattingen van dat weekend gespeelde voetbalwedstrijden worden getoond en becommentarieerd. Je ziet veel doelpunten en bijna-doelpunten. Wat mij steeds meer opvalt is dat veel jongens als ze een doelpunt hebben gemaakt naar boven kijken of een kruisje slaan. Vorige week had een uitzonderlijk getalenteerde jongeman drie goals gemaakt; toen hij het veld verliet sloeg hij drie kruisjes. God had hem goed geholpen: wel drie keer. Een dergelijk kortzichtige en egocentrische reactie stoort mij enorm. Denkt deze jongen dat God de scores bijhoudt: bij tien doelpunten gaat de deur naar de hemel open, bij vijf meer mag hij voor eeuwig naast Hem plaatsnemen! Ik weet dat het nog maar jochies zijn, met uitstekende voetbalvaardigheden en een goed ontwikkeld strategisch inzicht, maar - laat ik het positief benaderen - verder zijn ze nog niet uitontwikkeld. De calvinist in mij komt naar boven: is er niemand in de omgeving van deze kinderen die hierover eens een goed gesprek met hen heeft, opdat ze zich ook op belangrijke gebieden ontwikkelen? Het meest beangstigende is natuurlijk dat een dergelijk primitief gedrag niet alleen op het voetbalveld voorkomt. In de samenleving zie ik dat mensen erg weinig inlevingsvermogen hebben en zich vaak ongenuanceerd uitlaten.

Toen ik op een avond eens een goed  gesprek had met een vriend en we via het populisme van de meeste politici, de simpelheid van de PVV-kiezers, de agressie die hoofddoekjes blijken op te roepen en de ongeëmancipeerdheid van de hoofddoekjesdragers zelf, terecht kwamen bij de intolerantie van religies in het algemeen, zei ik dat ik steeds meer de schurft krijg aan alle geloven en - democratisch als ik ben - alle publiekelijke uitingen hiervan het liefst zou verbieden. Hij antwoordde dat hij zich hierover minder opwindt sinds hij alle religies beschouwt als bijgeloof. Waarom onderscheid maken?

Deze uitspraak is me bijgebleven. Waar loopt de grens tussen geloof en bijgeloof? Wie heeft ooit bepaald wat geloof en wat bijgeloof is? Is dat afhankelijk van het aantal volgelingen? Of wie het meeste geld of de sterkste legers had? Volgens Van Dale is bijgeloof geloof aan bovennatuurlijke werkingen van allerlei voorwerpen, handelingen en spreuken, terwijl geloof o.a. wordt omschreven als een onwankelbaar vertrouwen op God en Gods woord. Vervang 'vertrouwen in God' door  'geloof aan bovennatuurlijke werkingen' en 'Gods woord' door  'handelingen en spreuken' en er is eigenlijk geen verschil. Ik heb het altijd veel te serieus genomen! Onderwijzer geschorst van een school met de bijbel omdat hij vertelde over de evolutietheorie: bijgeloof. Homofobe uitingen in Staphorst: bijgeloof. Bedevaarten naar Lourdes of Mekka: bijgeloof. De kruistochten en alle andere oorlogen waarbij mensen elkaar met het zwaard overtuigden van het ware geloof, krijgen ook het predikaat bijgeloof. Het is even wennen, maar je moet het niet belangrijker maken dan het is. Nu nog alle bijgelovigen van mijn geloof overtuigen.


0 Comments | Post Comment

Keuzes - 11:18, 23.12.2010

_________

25-11-2009

Keuzes

Sinds kort werk ik aan de Zuidas. Dit prestigieuze zakencentrum is zo aangelegd dat je niet over een fietspad bij de kantoorpanden aan de andere kant van het station kunt komen. Mijn reistijd verdrie­dub­belt als ik het fietspad zou nemen. Daarom fiets ik 's ochtends en 's avonds dwars door het station, wat de kortste weg is. Tijdens deze fietstocht ben ik een doorsnee deelnemer aan het verkeer: ik omzeil een plotseling voor mij afslaande auto, erger me aan door meeuwen opengescheurde vuilniszakken, ruik het brood bij de Franse bakker en zie dat een huis op de Stadionkade te koop staat. Maar vaak zijn mijn gedachten elders: bij de te halen deadline die dag of de organisatie van het aanstaande weekend als er vrienden komen logeren. Dit alles verandert zodra ik voor de stationshal van de fiets stap: dé hindernis op mijn pad. Ik moet niet alleen van de fiets, maar in het station is het op de tijd dat ik er doorheen moet ook altijd druk en met mijn fiets is het lastig laveren om slaperige of in hun mobieltje sprekende, niet oplettende reizigers. Voordat ik me echter kan overgeven aan de ergernis van deze barrière, hoor ik de klanken van een viool, een accordeon en even later ook nog een klarinet. Bij de ingang van het station staat een drietal muzikanten. In eerste instantie klinkt het vrolijk, maar al snel hoor ik de droevige ondertoon. Als ik de term nostalgisch niet zou verbinden aan geurkaarsen en naar boenwas ruikende, landelijke meubels, zou dit woord de lading dekken. In de grauwe werksfeer van station Zuid opent dit drietal het zicht op een andere wereld die bestaat uit groene wouden en spectaculaire bergen, hartstochtelijke romances en families aan lange tafels. Noem de clichés maar op. Keuzes die ik in mijn leven heb gemaakt, passeren de revue: Zat ik maar… Had ik niet…? Ik heb het allemaal fout gedaan: ik zit de hele dag achter een computer, in een groot kantoorpand, met zicht op voortschuifelende auto's op de ringweg. Een groot contrast met waar ik denk dat deze mannen vandaan komen. Ik kijk nog eens nauwkeurig naar het drietal: ze zien er moe uit en hun kleding is eerder haveloos dan folkloristisch. In het bakje voor hen op de grond liggen wat muntstukjes. Hoelang zouden ze moeten spelen om een beetje redelijk te kunnen ontbijten? De accordeonist rookt: heb je in een uur een pakje sigaretten bij elkaar gespeeld? En hoe betaal je de huur van je etage? Zouden ze wel een woning hebben?

Aan de andere kant van het station stap ik weer op de fiets om het laatste stuk af te leggen naar dat prachtige kantoorpand: ruim en luxe ingericht met veel marmer en design meubels. En op de hogere verdiepingen heb je een prachtig uitzicht over de oude binnenstad of het Amsterdamse Bos. Verder is er de hele dag gratis koffie en thee en kun je tussen de middag gezond en lekker lunchen. Je moet keuzes maken in het leven.


0 Comments | Post Comment

Berlusconi in de polder - 11:17, 23.12.2010

_________

4-11-2009

Berlusconi in de polder

Ik luister graag naar radio 1. De maand oktober was ik veel thuis en overdag stond de radio aan. De hele soap over de ondergang van de DSB bank heb ik tot me kunnen nemen: van de verontwaardiging van Dirk Scheringa over de valsheid van Lakeman, het bedrog van De Volkskrant tot de twee maten waarmee Wouter Bos zou meten; ik heb het allemaal gehoord. En wat ik op de radio heb gemist, las ik daarna wel in de krant.

Je hoeft niet veel verstand van economie of bankieren te hebben om te concluderen dat Dirk Scheringa te kwader trouw was en zeer veel mensen willens en wetens heeft gedupeerd. Het is een gewetenloze crimineel en bovendien een expert in het manipuleren van mensen. Schrijnend vond ik het relaas van een van zijn medewerksters, die zichzelf interieurverzorgster noemde en met tranen in haar stem vertelde dat Dirk met haar, een interieurverzorgster dus, gewoon een praatje maakte. Het was genant de trots in haar stem te horen toen zij Scheringa bij zijn voornaam noemde: zij mocht dat doen!

En let wel, hij is een crimineel met een keurmerk van De Nederlandsche Bank. Hebben de toezichthouders, Gerrit Zalm en vele andere hoog opgeleide en zwaar betaalde heren (zouden er dames bij zitten - vraag je je dan af) zitten slapen? Waarschijnlijk waren zij al maanden op de hoogte. En toch, ondanks de verontwaardiging, ben ik niet echt verbaasd: in mijn achterhoofd wist ik eigenlijk wel dat die hoge heren niet deugen. Ze houden elkaar de hand boven het hoofd en maken onderling deals.

Wat mij echter wel echt raakte was de avond dat AZ voor het eerst nadat het faillissement van DSB een feit was, speelde. Je zou boze supporters verwachten: boe-geroep en spanborden met verontwaardigde teksten. Maar niets van dit alles. Voordat de wed­strijd begon, stond het publiek op en scandeerde "Dirk bedankt". En dat was niet cynisch bedoeld, merkte ik toen een aantal supporters werd geïnterviewd: men had enorm met Dirk te doen. Die goeie, lieve Dirk had toch AZ uit het diepe dal van de eerste divisie gehaald en geleid naar de landstitel. Geen enkel woord van kritiek.  Tja, misschien had hij dat museum niet moeten opzetten, maar ja die man hield echt van kunst he.

Ik houd van Italië en vertoef er graag. Maar ik heb me er nooit helemaal thuis kunnen voelen omdat Italianen ook zo heel anders zijn: warmbloedig inderdaad en spontaan, wat zowel positief als negatief kan uitpakken, maar die niet uit te bannen corruptie in alle lagen van de bevolking voelt erg ongemakkelijk. En recentelijk heb ik vaak gedacht dat ik me als Italiaan dood zou schamen voor de schaamteloze en ondemocratische uitspraken en het machogedrag van Berlusconi. Wij Nederlanders, dacht ik, snappen niet hoe een volk zo'n man tot president kan kiezen. Na die avond in het AZ stadion snap ik het.


0 Comments | Post Comment

Nepsocialist - 11:14, 23.12.2010

_________

15-9-2009

Nepsocialist

Soms is het pijnlijk als een beeld dat je van jezelf hebt, door anderen onderuit wordt gehaald. Deze week hadden we aan tafel een discussie over wat een socialist is. Ik zei dat ik mezelf een socialist in hart en nieren vind. Tot mijn verbazing keken M en T daarbij een beetje bedenkelijk. Ik dacht "Wat krijgen we nou?" en voelde me enigszins aangevallen. T en M vinden dat je als echte socialist in principe alles wat je hebt, deelt met anderen. Dat lijk mij een verouderde vorm van socialisme. In Nederland waar niemand van honger omkomt en er voor iedereen een sociaal vangnet is, gaat het voor mij om andere waarden: gelijke rechten en kansen voor iedereen. Ik raakte tijdens die discussie verward in mijn eigen ideeën en kon het niet goed verwoorden. Ik raakte gefrustreerd en begon over arbeiders die als ze boven modaal verdienen ineens van hun socialistisch geloof afvallen en VVD of zelfs PVV gaan stemmen. Dat noem ik opportunisme. M zei nog dat ze al moeite had om haar schoonmaker te vertellen hoe ze haar huis schoongemaakt wil hebben. Wat voor mijn gevoel niets met socialisme te maken heeft, dan zou immers geen enkele socialist werkgever kunnen zijn. De discussie eindigde voor mij onbevredigend, maar het zette me wel aan het denken. Vooral omdat ik me aangevallen voelde, vrees ik, en ik ben nu eenmaal competitief ingesteld.

Nu, een paar dagen later, kom ik tot de volgende conclusie. We leven in een kapitalistische maatschappij waar je voor verschillende inspanningen verschillende beloningen krijgt. En daar ben ik het mee eens. Het verschil in beloning stimuleert mensen  zich te ontwikkelen en in te zetten. Van mij mogen mensen miljoenen verdienen, onder voorwaarde dat mensen met een uitkering ook goed rond kunnen komen. En dat moet te realiseren zijn als er veel mensen zijn die veel verdienen. Bovendien: mensen die veel verdienen, betalen meer belasting en spenderen meer. En met dat spenderen is niets mis (als dat tenminste enigszins duurzaam gebeurt): geld moet rollen. En bedrijven moeten winsten maken - grote winsten wat mij betreft . Zij zetten misschien kleinere bedrijven (en ZZP'ers) aan het werk. Bovendien, als zij veel verdienen, betalen zij veel belasting, waar o.a. de straatlantaarns weer van kunnen branden. Maar ook hier geldt weer: zij moeten hun werknemers goed belonen.

Maar wat doe ík nu om deze voor mij ideale maatschappij in stand te houden? Ik stem links. De laatste 20 jaar is dat Groen Links. Maar is dat socialistisch? Volgens Van Dale is socialisme een maatschappijvorm die streeft naar afschaffing van privaat kapitaalbezit en gemeenschappelijke voorziening in de behoeften van haar leden. Het antwoord is dus: nee. Ik maak me er wel heel gemakkelijk vanaf door eens in de vier jaar een sociale stem uit te brengen, waarbij je nog kunt discussiëren over het socialisme-gehalte van Groen Links. Het is hard de waarheid onder ogen te zien: ik ben een nepsocialist. Volgende keer toch PvdA stemmen!


0 Comments | Post Comment
Hosting door HQ ICT Systeembeheer