De vliegreis zelf verliep verder zonder noemenswaardigheden. Op het vliegveld kwamen we Margo en Marieke tegen, twee medevrijwilligers. En bij aankomst in Milaan bleek Margo een welkome gids, die ook nog eens vloeiend Italiaans sprak. Dus daar hobbelden deze globetrotters behendig achteraan! Turijn hebben we ook zonder kleerscheuren gehaald, het hotel was even zoeken, maar ook daar zijn we uiteindelijk terecht gekomen. Maar zie dan maar eens aan een Italiaan zondere enige kennis van de Engelse taal uit te leggen dat je een kamer geboekt hebt! We hebben nog nooit een Italiaan zo zien zweten. Maar ook bij ons zelf parelden enige zweetdruppeltjes. Vooral toen hij begon over iets dat klonk als 'camera's' en 'politie' en daarbij een handbeweging maakte die ons deed vermoeden dat wij in een maffianest terecht waren gekomen en dat we de volgende ochtend tussen tien en elf uur van onze spullen beroofd zouden worden! Blijft Italie! En bedankt Berendina!! Maar na heel veel gebarentaal (waarom stoppen we dat woordenboek ook zo ver onder in de tas) bleek het alleen de mededeling te zijn dat de kamer rond dat tijdstip gepoetst zou worden! Wat een opluchting,  ze doen hier ook aan schoonmaken!

Na het opstaan de eerste dag, was de eerste hindernis kaartjes zien te scoren voor de generale repetitie van de openingsceremonie. Om de een of andere vage reden had de organisatie besloten deze alleen op 6 en 7 februari uit te geven. Terwijl de meeste buitenlandse vrijwilligers pas vanaf 8 februari in Turijn zouden arriveren. Gelukkig hadden wij 1 sterke troef, genaamd DICK (nou ja...wij? Beter gezegd: Margo), die hemel en aarde bewogen heeft, gedreigd heeft met Mart Smeets en het zo uieindelijk tot de hoogste baas van de vrijwlligersorganisatie gespeeld heeft en toen 3,5u later had hij de kaartjes voor ons in handen! Hoe dat precies in z'n werk ging, zie zijn website: http://www.dickinturijn.web-log.nl/. Dus bij deze een welgemeend WE LOVE YOU, DICK, WE DO!!

Terwijl Dick druk bezig was met de kaartjes, gingen wij ons uniform halen. Viel ook al niet mee. Het valt je ineens op hoe weinig Italianen Engels spreken. Ze zijn ontzettende vriendelijk, daar niet van, heel behulpzaam, ook daar ligt het niet aan. Maar begrijpelijk......?!?!?!? Ze blijven Italiaans spreken, als heb je 100 keer gezegd dat je geen Italiaans spreekt. Maar ze pakken je gewoon bij de hand, en slepen je vier straten mee naar een andere bushalte, waar je in de eerste de beste bus bij een volgende Italiaan op schoot wordt geduwd. Het lijkt wel een estafette! Maar het werkt wel! Het meisje waar we als laatste gedropt werden, bleek de venue manager van de schaatshal te zijn en wie niet waagt die niet wint: wij hebben haar meteen onze namen en telefoonnummers in de handen gedrukt! Moet ze maar niet zeggen dat er een tekort aan Nederlandstaligen is!! Dat papiertje is vast al ergens in een prullenbak verdwenen, maar zeg niet dat we de kans hebben laten liggen.

Uniform oppikken leek een tijdrovende kwestie te gaan worden, maar binnen een uur stonden we weer buiten, met een tas met NOG EENS 5 KILO aan kleding. En toen hadden we de schoenen nog niet eens gehaald! Er leek even paniek te onstaan, toen Ingrid die dressingroom inwandelde: die kleine Italiaanse signorita's sloegen bijna achterover en riepen als in een Italiaanse opera (met gevoel voor drama) uit: "Bella, bella, but too long!!!" Tja, daar sta je met je eenmetereenentachtig! Maar alles is goed gekomen, ook voor lange Hollandse meiden hadden ze passende kleding.

En dit keer zijn de foto's op de accreditatie wel leuk, al heeft dat nog het meeste tijd gekost: Arriënne wilde drie keer opnieuw, voor ze eindelijk tevreden was! Tja, je moet er natuurlijk wel drie weken mee rondlopen! Maar de accreditatie is binnen en verschaft ons toegang tot: the Olympic Village Torino inclusief the international and Residence Zone, dus het moet toch gek lopen wanneer we Bartje Veldkamp of Eskil Ervik niet tegen het lijf gaan lopen ;-)  Grote kans dat Arriënne ze niet eens herkent, die heeft een reputatie op dat gebied, maar dat zien we dan wel weer!

En het Italiaans Olympisch Committee denkt met u mee: als kadootje aan de vrijwilligers een gratis telefoonkaart met een beltegoed van 9euries! Met de nachtmerrie van de telefoonrekening na Athene nog vers in het geheugen, zijn deze dames erg blij met dat kado. Dus hierbij onze Italiaanse tel.nrs: Arriënne - 00393335665972 en Ingrid - 00393335667561. Wij zien uw smsjes graag tegemoet!

Oke, kleding en accreditatie waren binnen, we kunnen goedkoper bellen, op naar het Olympisch stadion voor de ontmoeting met Dick en zijn kaartjes! Samen met Marieke, Margo en Dick hebben we genoten van de dress rehearsal van de openingsceremonie. Niet zo emotioneel en overweldigend als in Athene, maar er zaten zeker mooie dingen tussen. Maar weest u blij dat u dit gewoon vanaf de bank thuis kunt kijken, wij waren na 5u in dat stadion stijf bevroren. De Berenburg (Elsfstedentocht, in de bocht, met Berenburg, Berenburg. Sjibbe, Sjoerd en Wibbe - zo heb je t over Friezen, zo heb je t over dooien, wat een bocht is Berenburg!) van Dick was erg lekker, maar na 2u is het verwarmend effect wel over. Maar lekker was het wel!!

Oke, tot zover even. U vraagt zich natuurlijk af: leuk, en vooral LANG verhaal, maar waar blijven die stoere verhalen over dat Olympisch dorp en het werk?????? Nouhou, fantastisch dat u daar over begint, dat zouden wij namelijk ook wel eens willen weten. Herhaaldelijke verzoeken om een werkschema hebben tot niets geleid, dus gaan we straks maar op de bonnefooi dat dorp in. Kijken of iemand ons nog nodig heeft. Zoniet, geen probleem. We hebben de toegangspas, we checken elke dag in om de maaltijdbon te scoren en gaan vervolgens het dorp op stelten zetten met Bartje, want die is na zaterdag toch klaar! Dolle pret!!

En anders hebben we nog een ijzer in het olympische vuur: onze Dick, u inmiddels welbekend, werkt in het perscentrum van de schaatshal, wil ons daar erg graag bij (en wij willen dat ook wel), dus hij gaat z'n best doen ons daar te stationeren! Gezien het eerdere verhaal over de kaartjes hebben wij alle vertrouwen in Dick en zijn doorzettingsvermogen! Dus kijk niet gek op als u ons ineens aan de rand van de schaatsbaan ziet zitten!! ZONDE van die kaartjes die we gekocht hebben ;-) Maar nu lopen we erg op de zaken vooruit, maar laat ons lekker dromen! Tot nu toe hebben we toch niks anders te doen!

Ciao ciao vanuit een bloody hot Turijn,

Arriënne en Ingrid