Jaha, daar zijn ze weer! Dit gaat weer een verhaal worden vol met namen, maar ja... dat heb je als je in het Olympisch Dorp zit, daar kunnen wij dus echt verder ook niet zoveel aan doen ;-)

Waar waren we gebleven? Ons laatste bericht kwam vanuit het HHH, na de huldiging van Renate en Ireen en het optreden van Guus. We hebben nog geen echte medaille gezien, maar dat hadden de schaatsers op dat moment ook nog niet. Blijft een belachelijk iets dat de officiële huldiging pas een dag later plaats vindt op een plaats waar alleen maar mensen komen die naar een optreden van een of andere artiest willen kijken!! Als sporter wil je toch, wanneer je eindelijk na jaren van training dat ultieme doel bereikt hebt, dat ook du moment vieren! En niet pas een dag later met publiek waarvan het grootse deel niet eens bij de wedstrijnd was. En sowieso waarschijnlijk geen idee heeft wie jij bent! Dat geldt zeker voor schaatsen, want als die Italianen ergens geen verstand van hebben, dan is het wel van de schaatssport! Maar goed, wat doe je eraan? Behalve de huldiging in het HHH des te uitbundiger vieren! Tot zover onze frustraties!

Na het HHH is het nog een hele toer om thuis te komen, ook al ligt het hotel redelijk dichtbij het HHH. Na 12en 's nachts rijdt er nog wel een bus, maar die komt in de verste verte niet bij ons hotel in de buurt, dus we zijn dan aangewezen op een taxi. Nu is het al geen goed idee om in Amsterdam ruzie te zoeken met taxichauffeurs, maar in Italie kunnen ze er ook wat van! Dat er 's nachts een bepaalde toeslag geldt, oke.... daar kunnen we inkomen. Maar om die meter meteen bij tien euro te laten beginnen met tellen is toch redelijk overdreven!! En discussieren is alleen in het Italiaans mogelijk, dan spreken ze inene geen Engels meer.

Dus die man zet ons woedend die taxi uit, om vervolgens elke andere taxichaufeeur die langs komt te instrueren ons niet mee te nemen of om het tarief ook hoog in te zetten. Ja daag!! U kent ons: wij zijn ook niet voor 1 gat te vangen! En hebben beperkt budget, dus we moeten creatief met onze middelen omspringen. Uiteindelijk zijn we dus MET de taxi voor het zelfde bedrag van in totaal 10euro thuisgekomen! Er zijn ook nog eerlijke chauffeurs.

Thuiskomen is overigens elke keer weer een spannend moment. Onze kamer heeft 3 bedden (de Italianen denken met ons mee) die de eerste dag alledrie netjes waren opgemaakt. Koukleum Ingrid heeft de eerste nacht de deken van het 3e bed gehaald om nog een beetje warm te worden. Waarop de schoonmakers besloten 1 extra deken achter te laten. Maar ja, ook Arriënne wilde het wel warm hebben, dus op naar de eigenaar met het verzoek om een extra deken. Die kreeg ze wel mee, maar we mochten niets laten merken aan de schoonmakers, dus elke ochtend moest de deken verstopt worden in de kast. Wat we trouw (naief?) elke ochtend deden. Om vervolgens gisteravond thuis te komen en te ontdekken dat de deken uit de kast nu op het bed van Ingrid lag, het bed van Arriënne weliswaar was opgemaakt, maar zonder extra deken, die lag weer ergens op de stoel. En de derde deken van Ingrid was verdwenen! Kortom: weer terug bij kou! De winterspelen heeft blijkbaar ook zo z'n nadelen!

Naast de uitstapjes naar het HHH, moet er natuurlijk ook hard gewerkt worden! Hier een klein voorbeeld van de hectiek die we gisteren in Residence Service Centre nr. 1 aantroffen bij de aanvang van onze dienst om 14u. Twee Amerikaanse dametjes, type omhooggevallen huisvrouwtjes ide denken dat de hele OS in elkaar stort als zij niet aanwezig zouden zijn om te helpen, waren druk, druk, druk bezig met het corrigeren van een instructie document. Een heel belanngrijk document.... Het document was oorspronkelijk opgesteld door een Italiaan, die niet zo heel goed was in het Engels. Eerst werd dat document door Amerikaans dametje nr 1 gecorrigeerd, daarna kwam Amerikaans dametje nr 2 zich er ook mee bemoeien en voegde ook nog wat correcties toe. Die Italiaan had al een hele avond zitten zwoegen op dat document, die 2 dametjes zijn er ook minstens 2 u mee bezig geweest. Helaas was toen hun dienst ten einde en hadden ze geen tijd meer om alle correcties in de computer in te voeren, zodat dat document ook geprint kon worden. Maar gelukkig was daar de Engelsman John nog (over hem later meer!), die kon het wel gaan intikken. Een blik van hem op dat document  en hij barstte in lachen uit! Grammaticaal klopte er niks van de vast goedbedoelde pogingen van de Anerikanen. Dus toen moest het document ook door hem nog herschreven worden. Zijn instructies luidden dat hij het document daarna naar de manager in Service Centre nr 2 moest brengen ter goedkeuring. Maar niet alleen, nee hij moest geescorteerd worden door twee andere vrijwilligers. Om vervolgens daar te horen te krijgen dat het prima was en dat hij het nu in Service Centre 1 in de computer kon invoeren! Jajaja, dat zijn  geheime Olympische documenten waar voorzichtig mee omgesprongen moet worden.

Nu vraagt u zich natuurlijk af wat er dan zo belangrijk is aan dat document en aangezien er geen Italiaan is die Engels spreekt, laat staan Nederlands, durven wij u best te vertellen waar het hier om ging. Zit u er klaar voor? Topsecret information..... Komt ie: het document ging over de temperatuur van de thermostaat in de appartementen van de bewoners. Er werd een beschrijving gegeven van de Italiaanse wet die bepaalt dat de temperatuur 19graden moet zijn. En daarom moet de thermostaat natuurlijk op 25 tot 30graden staan, dat lijkt ons ontzettend logisch! Vind je dat te warm, dan zet je natuurlijk niet de thermostaat lager, dat zou wel heel dom zijn, nee dan zet je gewoon een raam open! Briljant! dat had je zelf toch niet kunnen bedenken! Heb je het daarentegen koud, dan moet je het raam even weer dicht doen! Zo simpel kan het leven zijn. En dit alles heeft ons vrijwilligers (een mannetje of 8) dus minstens vier uur werk gekost! En dan hebben we het alleen nog maar over het typen van het document, we willen niet weten wat voor werk daar aan vooraf gegaan is.

Ondertussen had Arriënne ook een zeer belangrijke taak: zittend voor het raam, naast de deur met de hand al klaar op de deurkruk op de uitkijk voor de heer Ritsma. Zo snel we hem naar buiten zouden zien komen, zouden wij ook opspringen en naar buiten rennen! Er moest een belangrijke pakket afgeleverd worden (zeg niet dat wij nutteloos zitten te wezen daar!). Maar de heer Ritsma liet nogal op zich wachten, dus een blaasontsteking, een lamme arm en keelpijn verder, zat Arriënne nog steeds bij die deur. Gelukkig werd het wachten veraangenaamd door de aanwezigheid van eerder genoemde John (Engelse pensionaris met super gevoel voor humor) en Nathan (Australische pensionaris met drank- en deoprobleem), die de sfeer er goed in weten te houden. De twee opaatjes van de Muppetshow zijn er niks bij!

Nathan was even buiten gaan luchten (voor iedereen een prettig moment!) en riep ons naar buiten, hij had een andere Nederlandse vrijwilliger ontdekt. En niet zomaar een! Tekke Kiewiet (what's in a name?), een Groninger die al 20jaar in Turijn woont, werkt als NOC assistent voor de Nederlandse ploeg. Staan wij buiten met hem te praten, wie komt daar aan..... De hele Nederlandse ploeg op weg naar de eetzaal, om snel in de dweilpauze van de 500m wat te gaan eten. Dat was HET moment om Rintje aan te spreken! We vroegem hem even te wachten, omdat er een pakketje voor hem was afgeleverd. Hij voldeed geduldig aan dat verzoek, en stak het pakje hagelslag blij verrast in zijn zak, met de woorden: ik ga het nu meteen op mijn broodje doen! Deze meisjes waren zeer flabbergasted (our flabber has never been so gasted) toen Rintje tien minuten later met een dampende McDonalds-zak terug kwam. BigMac met hagelslag....?!?!?!?!?!

Over de McDonalds gesproken, het eten voor de vrijwlligers is prima, prima, prima. Goed geregeld, veel keus en erg goed eten. Hier was Athene echt helemaal niks bij. Er is ook een McDonalds waar je als vrijwilliger ook kunt kiezen uit verschillende menues, gewoon op je normale eetbon. Deze McDonbalds zit in het restaurant van de sporters, waar wij zelf niet mogen eten, dus je moet je zak meenemen naar het stafrestaurant. Waar je, als je zou willen, ook nog een complete maaltijd kunt halen. Of in ieder geval de toetjes!

Na een week gewoon gezond gegeten te hebben, was daar gisteren de behoefte aan een lekker frietje en een BigMac. Niet slecht toch, pas na een hele week! Afijn staan we in de rij, Arriënne denkt nog bij zichzelf:  'zul je zien, staan wij hier voor t eerst ongezond te doen, komt net op dit moment held Bart binnen'. Maar spreekt dit niet uit, want inmiddels hebben we al geleerd dat we over dit soort dingen geen grappen moeten maken. Maar blijkbaar is denken al voldoende, want wie lopen we, met die dampende zak McDonalds in de hand, bij het uitkomen van het restaurant tegen het lijf???? Precies!! Voorop Pa Veldkamp, op de step. Daarcahter, 1 hand in de zak, de ander op het stuur van z'n fiets, held Bart himself! We proberen die zak weg te moffelen en vooral geen aandacht op ons te vestigen, maar om het feest nog groter te maken, komen er vanuit het niets inene een hele hoos superslanke danseresjes in niets verhullende doorzichtige kleding, waar wij op de een of andere manier ineens midden tussen staan, in onze grote winterjassen met nog steeeds die damepnde zak McDonalds in de hand. Jajaja, geen aandacht vestigen..... Onze kans op die knuffel met held Bart is nu definitief bekeken!

Bob has left the building!

Op onze uitkijkpost is het prima de Nederlanders in de gaten te houden. Om even een indruk te geven van een doorsneemiddag in het dorp en wat wij zoal aan ons voorbij zien trekken:

Marianne Timmer had haar ouders op bezoek. Terwijl ze richting haar accommodatie loopt, loopt haar extrainer/ex-man Peter Mueller rakelings langs haar heen. je zou toch enige begroeting verwachten, maar meer dan een minzaam knikje, voor het blote oog bijna niet te zien, kon er bij beiden niet vanaf. Die zijn echt niet leuk uit elkaar gegaan!

Maar ook vrolijke Ireen hebben we zien rondspirngen en haar wasje zien doen. We konden ons enthousiasme niet onderdrukken en zijn naar buiten gesprint om haar te feliciteren. De Telegraaf met op de voorkant de foto's van Renate en Ireen hebben we heel chauvinistisch en geheel tegen de regels tegen het raam van Service Centre nr. 1 geplakt. Holland Boppe!

En terwijl je daar op de uitkijk zit, zie je ineens Bob de Jong met z'n hele hebben en houwen vertrekken, dekbed op de rug! Kan iemand ons vertellen waar die jongen naar toe is????? Weet hij wel dat hij de 10km ook nog moet rijden, kan iemand hem even waarschuwen?!

We komen ook nog wel eens van onze stoel bij het raam af, voornamelijk om naar de eetzaal te gaan, en op onze wandeling zijn we nu al 2maal Chad Hedrick tegengekomen, die zijn mooiste tandpastsmile (hoeft hij niet zo heel veel moeite voor te doen, leve de Kukident!) naar Ingrid lacht! Drie keer is scheepsrecht, bij de volgende tandpasta-ontmoeting gaat het er van komen...... (dan lopen we gewoon weer door)!

Om af te sluiten zoals we begonnen zijn, komen we nog even terug op het HHH. Wanneer je bij het HHH aankomt, zie je van ver al de borden staan met de kreet 'NS zet bussen in'! Ook in Turijn klinkt dat erg verontrustend! Ga dan nog maar eens ontspannen feesten, daar ga je wel van drinken! 

Gisteravond zijn we weer geweest, omdat Jantje Smit (Ja Marina, ik heb een foto voor je!) 'als de nacht verdwijnt' en andere toppers zou komen zingen! Ja, daar moesten wij bij zijn, dat spreekt voor zich! Op weg naar het podium komt Ingrid nog een bekende uit Dordrecht in de persoon van Leontien tegen, ook iemand die de dagtrip naar Turijn gewaagd heeft!

Het feest met jan was groot, deze toppers stonden vooraan enthousiast mee te boemboemen, maar deze beelden gaat u hoogstwaarschijnlijk zelf ook kunnen zien: Jan sloot af met de heugelijke mededeling dat we gefilmd waren voor zijn real life soap 'Gewoon Jan Smit'! Kan hij dat niet van te voren zeggen???

Het is inmiddels de hoogste tijd om weer met nietsdoen te beginnen, onze dienst begint om 14u, dus we sluiten weer af met een welgemeend Ciao a tutti!

Arriënne en Ingrid