Hallo mensen! Het is alweer even geleden, dus de hoogste tijd voor de volgende update.

De laatste keer dat we schreven, stonden we op het punt om naar 'ons werk' te gaan. Dit was zowaar de eerste keer dat we de dienst volledig uitgezeten hebben, dus van 14 tot 22u. En het was nog een drukke dag ook! Erben en Beorn die hun was moesten doen, veel telefoontjes (wel 3! Waarvan 2 intern, maar dat doet er nu even niet toe) en zeker 4 mensen die het centre binnenkwamen met een klacht danwel een vraag! Poehpoeh, we kregen er bijna stress van!

Dus de hoogste tijd voor een koffiepauze! Mogen we gelijk even van de gelegenheid gebruik maken om te melden dat de thee hier ontzettend smerig is?! Op 10 cl thee gaan minstens 3 suikerklontjes! Als theedrinker heb je niet eens de keus tussen suiker of geen suiker, gatverdegatver! Ingrid houdt wel van een goede, sterke bak koffie (type: 'wat doet de koffie? Wat ' ie moet doen!'), maar er zijn grenzen. En die grens ligt ongeveer bij Turijn. Ingrids welgemeend verlangen naar een ouderwetse bak Douwe Egberts koffie, geuit tegen Tekke Kiewiet (de NOC assistent uit een van onze vorige verhalen), resulteerde in de vast geodbedoelde actie van Tekke ons een pak Douwe Egberts koffie en een pak koffiefilters (rechtstreeks vanuit het echte Holland Huis) te komen brengen.... Sympathiek, maar ja..... zonder koffiezetapparaat heb je daar vrij weinig aan! Dus, in de pauze, toch maar weer aan de espresso.

In het eerder genoemde winkelcentrum van het dorp, zit een goede koffiebar. Daar vlakbij zit het infocentrum van Right to Play. Vele schaatsliefhebbers onder u herinneren zich vast de naam Johann Olav Koss  nog wel. Minder mensen weten dat deze sympathieke schaatser zijn naamsbekendheid ten goede heeft aangewend en zich heeft verbonden aan de organisatie 'Right to Play'. Inmiddels is hij president van deze organisatie, die zich inzet voor het welzijn van kinderen in oorlogs- en ontwikkelingsgebieden, en door middel van sport en spel bewustwording probeert te ontwikkelen voor algemene basisvaardigheden zoals hygiene en gezondheid. Nu delen ze hier in het dorp sleutelhangers uit met rode balletjes met daarop het logo van de organisatie. Die wilden wij ook wel, dus wij zijn dat centrum binnengelopen. Daar ontmoetten we de woordvoerder voor Right to Play Nederland, Conrad Alleblas. Hij vertelde ons enthousiast over de organisatie en de activiteiten die ze ondernemen en hij gaf ons een informatiebrochure mee. Later, terug op onze werkplek, maar ook in de dagen daarna, zijn wij over dat gesprek gaan nadenken en we werden beiden enthousiast om ook iets voor deze organisatie te kunnen betekenen. Vandaar dat we vandaag (vrijdag) weer bij Conrad zijn langsgegaan en ons spontaan hebben aangemeld als vrijwilliger. Eens een vrijwilliger, altijd een vrijwilliger. Na de OS val je toch in een zwart gat he!

Meer informatie over deze organisatie kun je vinden op: http://www.righttoplay.nl/.

Dinsdag was ook de dag na Jantje Smit. Nu waren wij daar behoorlijk brak van, hij zelf zag er redelijk frisjes uit. Want wie troffen we als eerste, toen we op onze uitkijkpost in Centre 1 zaten? Inderdaad, Jan! Samen met Ireen Wust. Zij leidde hem trots rond door het dorp, om hem vervolgens mee naar haar kamer te nemen......

denken we..... ze bleven daar ook behoorlijk lang. Dus kijk niet raar op als je binnenkort in de Story danwel Prive leest over de nieuwe romance van Jan Smit :-) Maar je hebt het niet van ons!

Woensdag was onze eerste vrije dag, maar wel een drukke dag. We hadden immers kaartjes voor de ploegenachtervolging. Maar er moest eerst voor de inwendige mens gezorgd worden. En slimme accountants als wij zijn (nou ja.... het begint eerder krenterige vormen aan te nemen), hadden we slim bedacht om op onze vrije dag toch in te checken in het dorp om zo onze maaltijdbon te scoren. Zo gezegd, zo gedaan. En het bleek nog sterker te kunnen (De OS denkt met u mee): 's middags een BigMac menu gecsoord, die we in de pauzeruimte lekker hebben opgepeuzeld, zodat we 's avonds na het schaatsen op die zelfde bon het restaurant konden betreden om daar nog een volledige maaltijd te scoren. Twee voor de prijs van  gratis! 

Maar goed, terug naar het schaatsen. Jullie hebben zelf op tv de afloop kunnen zien, dus daar zullen we niet al te veel over uitweiden. Hollands als we zijn, hebben we wel voor grondige uitdossing gezorgd. Welke bij de medetoeschouwers behoorlijk in de smaak viel. We zijn nog nooit zo vaak gefotografeerd! Zelf zagen we nog een kansje met Chad Hedrick op de foto te gaan, zie voor het resultaat ons Turijn-fotoalbum.

In onze oranje-outfit was het overigens niet makkelijk door de security te komen, ook al hadden we die accreditatie om de nek hangen. Alles, echt alles moest open, inclusief de flesjes drinken (en niet eens Beerenburg dit keer!). De dopjes werden ingehouden. Sta je daar met 3 open flesjes drinken..!! Maar we zijn heelhuids binnengekomen en we hebben niet eens heel veel mensen besproeid met cola. Kijk voor onze strubbelingen bij de security de site van Dick: www.dickinturijn.web-log.nl.

Voor onze nachtrust was het maar goed dat er die avond geen medaille te vieren viel. Dus op tijd naar huis en eindelijk een keer op tijd naar bed. Want we hadden het stoute plan opgevat om donderdag een ochtenddienst te draaien. Nee, niet om 6u natuurlijk, we zijjn niet gek! Half negen vonden we vroeg genoeg. dat lukte redelijk goed, dus om negen uur wandelden wij Centre nr. 1 binnen. Om daar tot de conclusie te komen, dat het bij de sporters blijkbaar donderdag-wasdag was, we hebben nog niet eerder zoveel wastabletten uitgedeeld.

Behalve de wasmannen en -vrouwen kwam ook Raffaella (de venuemanager) nog binnen en gelukkig hoefden we haar weer niet te herinneren aan haar belofte om die dagpassen voor de schaatshal te regelen. Ze ging gelijk weer bellen met haar contact in de Oval Lingotto en kwam uiteindelijk met de verlossende mededeling dat we die passen inderdaad konden krijgen. We hoeven haar alleen maar even te vertellen wanneer we willen gaan en dan worden we opgewacht bij de accreditatie. Nu was het plan toch al om naar kaartjes te kijken voor de 1000m vrouwen, maar als we daar gratis heen kunnen is het natuurlijk helemaal mooi! Plus dat zo'n pas ook toegang kan verschaffen tot het gebied 'achter de schermen', dus u kunt zich voorstellen dat wij behoorlijk blij waren! Nu nog hopen dat ze dat morgen ook nog weet, dus duim met ons mee!

Na de dienst wilden we in principe naar het HHH gaan, om daar de ontknoping van de ploegenachtervolging te gaan kijken. We hebben ons nog even in de verleiding laten brengen om kaartjes voor de wedstrijd te kopen en het geheel live in de Oval Lingotto te gaan kijken. Maar iets in ons deed ons besluiten eens verstandig te zijn (we kunnen het echt wel!), het geld in de knip te houden en vast te houden aan ons oorspronkelijke plan: kijken in het HHH. Wat een geluk dat we dat ook gedaan hebben! Die dramatische val was ons anders duur komen te staan! Gelukkig rolde er nog wel een bronzen plak uit, dus er zou een huldiging komen. En hadden wij voor vertrek naar Turijn al niet gemeld dat we alleen vooraan zouden staan bij de hudliging als OF held Bart of Rintje gehuldigd zou worden? Dus wij Lee-Touwersden ons naar de voorste rij (I can see clearly now!), om daar vervolgens twee uur te wachten tot de sporters het podium zouden betreden. De huldiging van de oudschaatsers Kees Verkerk, Ard Schenk, Leo Visser en Yvonne van Gennip, door een nu al schorre Erica Terpstra (en ze moet nog 11 dagen) helemaal aan de andere kant van het gebouw, hebben we laten schieten. Het was zaak ons plekje op de eerste rij vast te houden. Tijdens dat wachten trok een keur aan artiesten aan ons voorbij. Vooral de ADHD-spring-in-het.veld Jamie Cullum maakte het wachten errug lang! man, wat is dat mannetje vermoeiend. gelukkig werd zijn optreden eerder afgebroken, omdat de sporters gearriveerd waren. Waarschijnlijk heeft u de huldiging (en daarbij ons ook) op tv gezien, dus we hoeven dit feest verder niet uit te leggen.

We waren even bang dat Jamie Cullum zijn afgebroken optreden na de huldiging zou vervolgen, maar dat bleef ons bespaard. groot was het feets toen Wipneus en Pim ten tonele verschenen met hun showact. daar ben je dan bijna .... 26 voor geworden, om om twaalf uur 's nachts luidkeels en met bijbehorende gebaren 'deze vuist op deze vuist' en 'Bassie en Adriaan' mee te zingen en te doen. En we waren niet eens dronken!

In het feestgewoel zagen we nog kans Dick te vinden, voor wie we (samen met Margo en Marieke) een kadootje hadden gekocht als dank voor zijn moeite voor het verkrijgen van de kaartjes van de openingsceremonie. Het gebaar viel in goede aarde, tenminste we denken zijn tranen zo te kunnen interpreteren. Zie voor de fotos:www.dickinturijn.web-log.nl.

Het feest was nog lang niet afgelopen, maar aangezien wij besloten hadden ook vrijdag de ochtenddienst te draaien, gingen we rond 1u maar naar huis. Maar ja, als dan om 6u de wekker al weer gaat... bekijk je dat plan toch ineens met heel andere ogen. Met dichte ogen, wel te verstaan! Er schijnt overleg te hebben plaatsgevonden om tcoh maar voor de middagdienst te gaan, maar Ingrid keek toch raar op toen ze om 10u nog in haar bed lag. Kon zich niets van eerder genoemd overleg herinneren. Maar goed, er waren wel meer dingen langs haar heen gegaan die ochtend. En daar willen we het graag bij laten!

Bij aankomst bij de hoofdingang van het dorp stuitten we op de filmploeg van een Italiaanse zender, die daar de golden boys van de ploegenachtervolging interviewden. En ze op ludieke huldigden voor hun prestaties. In het HHH krijgen de Nederlandse sporters in afwachten van hun echte medaille een grote nepmedaille, de Italianen doen het met een stuk brood voor de bronzen plak en een stuk kaas voor de gouden. Verschil moet er zijn.

We maakten gebruik van de gelegenheid en gingen met Fabris en Sanfrantello op de foto. In het dorp mag je niet om fotos vragen, maar we waren nu nog niet binnen, dus die kans moesten we grijpen.

Het feest ging nog even door, want eenmaal binnen stuitten we op de camareaploeg van het Jeugdjournaal. Die ons vroegen (nou ja.... Arrienne drong zich op) of we in het kader van interviewmomentjes met bekende sporters een aankondiging konden doen. Dat konden we wel. Dus hebben we allebei op ons best vier keer 'het moment van' en drie keer 'het mooiste moment van'  in de camera gezegd. We hebben al gehoord dat het vanavond is uitgezonden, het schijnt hierna nog drie avonden op de buis te komen.

Het duurt even, maar we komen wel elke keer een stapje verder: van Omroep Brabant, via de Wereldomroep, eindelijk op televisie. Handtekeningen na afloop!

Dat was een lekker opwarmertje, de dag leek niet meer stuk te kunnen. Hoe anders is de waarheid dan! Net op onze post in Centre 1, kwam er bericht dat we naar Centre 2 moesten komen omdat onze manager een mededeling wilden doen. Om dit verhaal nu eens kort te houden, we willen er zelf ook niet teveel energie aan besteden, werden we weggehaald van Centre 1 omdat we geen Italiaans spreken (dat doet niemand van de mensen aan wie wij service moeten bieden), maar dit verhaal was bedacht door drie ****mokkels, die het monopolie wilden houden op de internetcomputer om een of ander stom spelletje te spelen en te mailen. Dat leidde tot een heftige confrontatie tussen ons en onze zogenaamde manager. We hebben ons toen verplaatst naar Centre 3 (bij de Belgen en de Noren, voor ons maakt het echt niet zoveel uit waar we zitten :-)  ). Toen ze even later belden of we naar Centre 1 wilden komen, omdat ze Engelssprekende mensen nodig hadden (zoals we al zeiden: er is niemand van de klanten die Italiaans spreekt), hebben we vriendelijk bedankt. En zijn we blijven zitten waar we zaten (bij de enige computer in dit dorp waar we WEL onze foto's kunnen oploaden.... wij hebben ook zo onze prioriteiten!).

Morgen hebben we kaartjes voor de wedstrijd en dus gaan we voor de ochtenddienst en dan zitten we gewoon weer in Centre 1.

We hebben vandaag wederom onze dienst niet afgemaakt, om 20u zijn we hem gesmeerd. Maar we zijn echt niet de enigen, we hebben dekking van ons Australisch drankorgel Nathan! Ook weggestuurd uit Centre 1 en die ons om kwart voor vier meedeelde een stukje te gaan wandelen. Afijn, 4u en een enorme drankwalm later, komt hij weer Centre 3 binnenwaggelen met slechts vier woorden voor ons: Champagne, wine, Limoncetto en Sambucca. Ja, dat roken wij ook wel! Vervolgens valt hij al service verlenend voorover op het tafeltje neer. Kan ik u ergens mee van dienst zijn? Gelukkig ging hij er al vanuit dat wij na het eten niet meer terug zouden komen, dus daar hoeven we ons ook geen zorgen over te maken. Centre 3 loopt op rolletjes!

Tot zover weer even wat hoogte- en dieptepunten uit de wereld die Olympisch heet. We gaan nu naar bed, want de oplettende lezer heeft gezien dat we morgen ochtenddienst hebben en we hebben al onze energie nodig om Jan naar die gouden plak te schreeuwen!

Dus, ciao a tutti,

Arriλnne en Ingrid

PS. Staan er al weddenschappen of wij die ochtenddienst gaan halen morgen? :-)