Tijd voor een update. Laten we beginnen met een kleine uitleg van de titel van dit stukje (met toestemming van de GGZ Oostbrabant). Want, manomanomanoman, wat maken wij een hoop mee met het OV in Turijn. Denk je eindelijk door te hebben hoe het bussenstelsel werkt.... rijden ze ineens weer heel anders! We zijn al op rangeerterreinen terecht gekomen, op verlaten parkeerplaatsen, op een afgelegen stationnetje (geen idee waar) en we hebben een 2uur lange rit in tram 18 achter de rug om in het centrum te geraken.....de dagen gaan hier zo snel voorbij! Ze houden hier namelijk nogal van toevoegingen aan bussen en perronnummers, maar op een geheel onduidelijke manier. Wie verwacht er nou dat lijn 1 een hele andere kant opgaat dan lijn X1? En waarom zou lijn 82 ook maar iets te maken moeten hebben met lijn X82? Om nog maar te zwijgen van perron 3TS dat kilometers verwijderd bleek te zijn van perron 3.... werkelijk waar, niks is logisch! Neemt niet weg dat je tijdens zo'n 2 uur durende rit genoeg tijd hebt om mooie dingen te zien. Arriënne loopt nog op wolkjes, verder zeggen we niks.

En we kregen nog eens extra te maken met de vriendelijkheid van de Italianen, want op dat kleine stationnetje, 's avonds in de late, geen idee waar en dus geen idee hoe thuis te komen, bood de stationschef aan om ons naar huis te rijden. Erg aardig.

Mogen wij nog een keer terug komen op het HHH? Ze hanteren daar tegenwoordig een nieuw toegangsbeleid. Om binnen te komen, moet je adekwaat kunnen reageren op de begroeting 'goeienavond'. Een variant op het aloude 'Scheveningen'. Dit om de huldigingen toch vooral voor de Nederlanders te laten houden. Wat wij een goed initatief vinden, dat was voroal de reden dat we het HHH in Athene meden; teveel buitenlanders. De Italianen mogen na de huldiging binnen en weten niet wat ze zien. Komen terecht in een oranje massa gekken die  uit hun dak gaan op hoempapamuziek. Maar, nu na twee weken, wagen de eerste Italianen zich aan de polonaise. Elke avond groot feest, de beelden heeft u zelf kunnen zien, maar drie keer raden wie de polonaise leidt..... Jaja, Doekle Terpstra! Inmiddels is hij naar huis, maar die man kan swingen hoor.

Bij de Italianen staat het HHH inmiddels bekend als 'the place to be'. Degenen die al vaker zijn geweest, hebben het inmiddels begrepen: je moet verkleed komen. Maar de uitvoering laat soms nog wat te wensen over. Iets met een klok en een klepel......

Over Terpstra gesproken, er loopt er hier nog eentje rond. Nou, lopen.... madame laat zich in het Olympisch Dorp graag vervoeren in een golfkarretje.  In goed gezelschap van de Chinezen, die ook bang zijn een stap te ver te moeten lopen. In het dorp rijden namelijk electrische karretjes rond (zie de foto van Arriënne) die als taxi dienst doen. Negen van de tien keer dat je zo'n karretje ziet rijden, is deze gevuld met Chinezen. De Nederlanders hebben we er nog niet een keer in zien zitten, hulde voor de bikkels uit de lage landen! (Het Holland Huis ligt ook vrij dicht bij de ingang, maar dat doet er verder niet toe :-)  )
Overigens lijkt het dorp erg op een camping.... campingsmokings en slippers is het enige wat je hier zit. Enkele gekken zelfs in korte mouwen en korte broeken. Hallo, dit zijn de winterspelen!!!! Het wachten is op de eerste met een toiletrol een een krantje onder z'n arm. Het zullen de Finnen niet zijn, die zitten momenteel totaal zonder wcpapier. Maar daar kunnen wij dan weer niks  aan doen. Zou wel moeten, maar we tiepen op dit moment dit stuk he. Kwestie van prioriteiten!

Als je zo in het Olympisch dorp rondloopt, krijg je op meerdere plekken de gelegenheid om de sporten op tv te zien. Van de meeste sporten (inclusief het schaatsen)n worden wij al moe bij het idee alleen. Er is echter 1 sport die ons wel wat lijkt: curlen! Dat kan zo moelijk toch niet zijn. Samen met Marieke en Margo hadden we al helemaal orginineel bedacht na Turijn te beginnen met onze training, om zo over 4 jaar klaargestoomd te zijn voor de winterspelen in Vancouver. Zitten we in de bus naar het HHH, zit er bij ons in die bus de sportjournalist van het AD, Renze Nogwat, die we zo ongeveer elke dag tegenkomen maar dat doet er verder niet toe, horen we hem tegen de ouders van Beorn vertellen dat hij, samen met Nol (journalis van de Spits) dat zelfde plan heeft!!!!!! 'Wij gaan het eerste Nederlandse Curlinteam worden'. Ja hallo, dat waren wij al!! Nou moeten we die Renze niet al te serieus nemen; hij ziet een rij bomen aan voor een rij wachtende mensen (goh, druk hier!)! Dussss..... let op, over vier jaar, op dat stelletje a-sportievelingen achter die vlag!

Hadden wij het eerder al gehad over die dagpas die onze manager Raffaella zou gaan regelen? Jaha, dat hadden we. En geregeld heeft zij! Dus liepen deze dames eergisteren, tijdens de 1000m vrouwen, met een exclusieve dagpas om de nek, die ons toegang gaf tot zo ongeveer alles in de schaatshal. Alleen niet tot het persgedeelte, maar daar was Dick! Die zijn plaatsje achter de computer aan de schaatsbaan graag aan ons afstond. En zo zaten wij in het gedeelte van de (schrijvende) pers, onder toeziend oog van Mart en Renze. Goed gezelschap he!

En dat dan juist op deze dag een gouden medaille naar een Nederlandse sporter mocht gaan, helemaal gaaf!! En wat was het spannend he! Onze rode 'right to play' balletje is goed gebruikt als stressbal.

Na afloop van de race, nog steeds met die pas om de nek, zijn we richting de zaal van de persconferentie gelopen. Waar Arriënne de stoute schoenen aantrok (en op het moment weer uit, want last van blaren) en aan de daar aanwezige vrijwilligers vroeg of we bij de persconferentie mochten zijn. Dat mocht (wel even afwachten of er plek zou zijn, maar de zaal was gelukkig niet helemaal gevuld) en zo waren wij (zittend achter vriend Renze) getuige van de onverschilligheid van Cindy, de 'sex and the city look' van Anni en de gevatheid van Marianne. Super om een keer mee te mogen maken met sporters die we kennen!

Eenmaal weer buiten gekomen was de wereld veranderd in een sneeuwparadijs. We zagen Mart nog even sneeuwballen gooien, maar hij verloor het dik van de meiden die hem belaagden. Zelfs Mart, de basketballer, kan daar niet in z'n eentje tegenop.

Tijdens de 1000m vrouwen waren we gewoon als onszelf verkleed, maar bij elke andere wedstrijd zijn we op en top in het oranje. Wat, vreemd genoeg in een hal VOL met oranje mensen, toch de aandacht trekt. Tijdens de 5km heren, zijn we een aantal keer gefotografeerd, maar bij de 1000m mannen hebben we de meeste ritten gewoon gemist, zo druk hadden we het met poseren voor de internationale camera's. Geen idee in hoeveel fotoboeken in hoeveel verschillende landen wij straks terecht gaan komen, maar het zijn er veel! Wij denken serieus na over een carriere-move. Vooral toen we na terug-metamorfisatie (of zoiets) weer als onszelf rondliepen en er nog steeds mensen met ons op de foto wilden. Helmonds and Dordrechts next topmodels.

Kan het gekker? Ja, het kan gekker!! Waren we vandaag eens van plan te gaan tellen hoe vaak we op de foto moesten.... werden we alleen maar gefilmd en geinterviewd!!!! Ja, hallo mensen, waar zijn we nu helemaal mee bezig? Kijk dus niet vreemd op wanneer je tijdens het zappen ons ineens op de Amerikaanse zender NBC ziet. Hoe zeiden we dat ook weer in een van onze eerdere verhalen? Omroep Brabant, Wereldomroep, Jeugdjournaal... hallo CNN!!!!

En om een rode draad te creeeren in onze verhalen, willen we afsluiten met ons genante moment van de dag met held Bart: vanuit de koffieshop is het maar een klein stukje vanwandelestijn naar het toilet... wat kan er misgaan? Nou, is wel leuk om even te vertellen: Men neme een hangplek, een tv, een sporter (inderdaad, held Bart!) en een heupbreedte doorgang. Maatje 36 heup, wel te verstaan. En ja hoor, daar ging Arriënne met volle blaas, dus geen uitstel mogelijk. En niet 1 keer.... neehee, gewoon 2 keer! Want je moet ook weer terug! Held Bart stond sjagrijnig neeschuddend skien te kijken, maar of dat neeschudden nu op dat skien sloeg of op de dynamische uiterlijkheden van eerder genoemde dame.... we weten het niet, maar vrezen het ergste! Mmja.... En daar laten we het verder maar bij. Trekt u zelf uw conclusies maar.

Ciao a tutti,

Arriënne en Ingrid