En daar is ie dan: de laatste update! Het is een tijdje stil geweest, maar de laatste week is ook zo snel gegaan!

Allereerst willen we even terugkomen op de security. Elke keer dat je het dorp inkomt en ook elke keer dat je een stadion binnenkomt, moet je door de security check. In vakjargon: de mag & bag. Dat betekent: tas door de infraroodmachine, jas uit en ook door die machine en zelf door het detectiepoortje. Redelijk standaard zou je denken. Maar niet alleen op het openbaar vervoer is de slogan 'niks is logisch'  van toepassing, ook voor de securty is deze goed te gebruiken. Loop je de ene keer zonder moeite en problemen door t poortje, de volgende dag kan het goed zijn dat, met precies dezelfde kleding aan als de dag daarvoor, er inene allerlei alarmbellen gaan rinkelen.

De ene keer kom je met je flesje water en flesje jus d'orange wel de ijshal in, de volgende dag moet je het dopje van je flesje water draaien en achterlaten bij de carabinieri. Het dopje van je flesje jus d'orange mag vanzelfsprekend wel mee naar binnen.

Loop je al vanaf dat je in Turijn bent elke dag met je fotocamera in je tas rond te zeulen, zonder dat er ook maar iemand enige aandacht aan schenkt, op een gegeven moment trekt juist diezelfde fotocamera de aandacht van de beveiliging en moet alles open en aan een nader onderzoek onderworpen worden.

En loop je al twee weken met dat afgesloten pakje (als in: nog nooit geopend, nog helemaal dichtgesealed) dropjes in je tas, nog nooit opgemerkt door welke security dan ook, in de laatste week moet dat pakje ineens open. "Heeft u smokkelwaar bij u?" - "Jawel, salmiak!"  

En het verhaal achter de dopjes van de flesjes? Je zou er mee kunnen gaan gooien en zo de atleten kunnen hinderen. We weten niet of u op de tvbeelden hebt kunnen zien hoever je als publiek van de ijsbaan afzit.... Mensen, als we zo ver zouden kunnen goooien, waren we allang een carriere begonnen als pitcher bij het Nederlands softbalteam!!

Gewapend moeten we echter wel zijn, want hoewel sport zou moeten verbroederen is er tijdens de Olympische Spelen een ware oorlog aan de gang! De oorlog om de pins wel te verstaan!

Elk land heeft z'n eigen pin en vaak heeft elke sport ook nog z'n eigen pin en het is de kunst om tijdens de OS zoveel mogelijk van die pins te verzamelen. Niet kopen, maar proberen te krijgen en vervolgens te ruilen tegen mooiere. Dat begint redelijk geordend en rustig in de eerste week, maar zo tegen het einde van de OS ontaardt dat in ware maffia-taferelen. Je kunt geen stap zetten, geen kopje koffie bestellen, geen gunst vragen, zonder dat de onvermijdelijke vraag komt 'Wil je ruilen?'.

Nou hadden wij ook onze Athene-pins bij ons en gelukkig was niemand daar in geinteresseerd (kom niet met pins van zomerspelen aan op de winterspelen), behalve die ene fietsende Italiaan, die z'n oog had laten vallen op Ingrid's wielrenpin. Twee dagen lang zijn we gestalked door deze man, die vrijwel alles over had voor dat ene pinnetje. Helaas voor hem zijn wij nogal gehecht aan onze pins, dus er viel niets te ruilen. Plus dat dat pinnetje ons in Athene behoorlijk wat geld gekost heeft ;-)

Dit jaar hebben we het beter gedaan: meer pins gratis gekregen dan we in Athene gekocht hadden. Oke, het hielp wel mee dat we op de 4e, 7e en 15e dag bij het inchecken voor het werk een pin van de organisatie kregen. Bewijs van goed gedrag? Of de enige motivatie om ons uberhaupt in te laten checken? ;-)

Want kwa werk is het nooit echt wat geworden. Hoewel, op een van de laatste dagen kwam er zowaar een klusje: bij de Australiërs was een nieuw iemand gearriveerd die in het bed moest van iemand die diezelfde dag vertrokken was. U begrijpt en dat begrepen wij ook: die nieuw gearriveerde wilde wel graag in een schoon bed slapen. Maaarrrrrrr..... Italië zou Italië niet zijn als dat bed zonder slag of stoot verschoond zou worden. Nee, dat zou wel heel raar zijn!

De schoonmaaksters, die op dat moment in het Australiëhuis aan het werk waren, vertelden het nieuw gearriveerde meisje dat dat eerst bij het Residence Service Center (jaja, bij ons dus) aangevraagd moest worden. Vonden wij op zich al een rare actie, maar service gericht als wij zijn, stelden we dat meisje gerust met de mededeling dat we dat voor haar zouden gaan regelen. Waarop zij, inderdaad gerustgesteld, het pand verliet.

Vervolgens hoorden wij het volgende verhaal met open mond van verbazing aan van onze collegaatjes: er moest eerst een formulier ingevuld worden met verzoek om schone lakens en dat formulier moest door de Australische chef de mission ondertekend worden en ingeleverd worden bij het Residence Service Center. En dat niet alleen, er moest ook 5 euro betaald worden omdat het vandaag niet de dag was dat de bedden verschoond werden! Dit werd dus gezien als extra service! Na het verhaal over het verwarminsgdocument had ons dit eigenlijk niet moeten verbazen, maar dat deed het toch wel. Stel je voor dat je incheckt in een hotel en dan ook nog 5 euro moet betalen voor schone lakens omdat het vandaag geen beddenverschoondag is!

Dus met het schaamrood op de kaken vertrok het AI-team, met een set schone lakens en het bewuste formulier, naar het Australiëhuis, voorbereid op de (terechte) protesten. Gelukkig denkt het schoonmaakpersoneel wel servicegericht met haar gasten mee, dus het bewuste bed was al verschoond. Het AI-team is nog nooit zo opgelucht onverrichter zake terug gekeerd!

En over werk gesproken, op onze laatste dag hadden we zowaar nog een klusje te doen: bagagetrolleys verzamelen die door het hele dorp verspreid stonden (want gebruiken is een ding, opruimen weer iets heel anders!) en die allemaal terug moesten naar het centrale trolleypunt. We wisten niet eens dat het bestond! Zo leer je nog wat op je laatste werkdag ;-)

Voor ons DE gelegenheid om alle atletenhuizen eens van binnen te bekijken. Nou ja.... alleen de hal en de kelder, maar toch. We werden wel bevestigd in het feit dat Nederland een fietsland is: stonden in alle huizen alleen een stuk of 5, 6 fietsen in de hal, in het Hollandhuis stonden zeker 8 fietsen in de hal, maar ook nog eens minstens 50 in de kelder. Van de Nederlandse ploeg had iedereen, inclusief begeleidende staf, een fiets bij zich. Bij het inpakken voor de terugreis was de grootste vrachtwagen dan ook voor het Hollandhuis.

Zoals gezegd, kwa werk was er niet veel te doen. Maar dat gaf ons tenminste de gelegenheid om het vrouwenschaatsen op tv te volgen. Daar hadden we immers geen kaartjes voor. Dus als we gesetteld zijn op de bank in ons Residence Center, compleet met cola en wat te knabbelen erbij, gaan we al zappend op zoek naar het kanaal waar het schaatsen op wordt uitgezonden. Zo ook met de 1500m vrouwen. En wie schetst onze verbazing als we ineens het hoofd van Mart Smeets in beeld zien? Konden we gewoon Nederland 2 ontvangen! Dus hebben we eindelijk eens een wedstrijd met Nederlands commentaar en analyses kunnen kijken, bijna of we gewoon thuis op de bank zaten. Alleen komen er bij ons thuis doorgaans geen knappe Russen binnen om te vragen om wasmiddel. En helaas komt Eskil Ervik thuis ook niet meekijken, dat voordeel hadden we hier dan weer wel! Want nogmaals: die Noren zijn echt leuk! En die Russen.... doen ook behoorlijk hun best!

Over knappe mannen gesproken, tijdens het nietsdoen op het werk genieten wij met volle teugen van het schoons dat allemaal voorbij komt wandelen. Natuurlijk vooral van het Nederlandse schoons, maar wij zijn zeker ook niet blind voor andere nationaliteiten. Tot aan de derde week, hadden we het vermoeden dat we de enigen waren van de vrijwilligers die hun werkdag zo invulden. Totdat de Italianen, en dan met name de meisjes, oog begonnen te krijgen voor een zekere Enrico Fabris. Tot de Spelen had niemand van die jongen gehoord, maar nadat hij een paar plakken om z'n nek heeft mogen hangen, had hij ineens de aandacht. Met argusogen werd elke gang van hem gevolgd. En gebeurde dat in het begin vanuit het veilige service centre, achter gesloten deuren en ramen, naarmate de spelen vorderden werden de meisjes steeds brutaler en durfden ze steeds verder naar buiten te komen. Totdat ze zich in de laatste paar dagen schaamteloos met z'n allen op hem stortten en hem vroegen om handtekeningen en foto's. Weliswaar aangespoord door ondergetekenden - ga nu maar, vindt hij echt niet erg - want wij waren allang met hem op de foto geweest. Die Fabris had de tijd van z'n leven!

Op tv hadden we dus lekker naar die 1500m vrouwen gekeken en gezien hoe Ireen Wust het brons pakte. Dat betekende voor ons dus weer de gang naar het HHH die avond voor de huldiging. Inmiddels is het feestgedrag van de Nederlanders doorgedrongen bij de Italianen en steeds meer Italianen maakten elke avond diezelfde gang naar het HHH. We vertelden al over de identificatieplicht d.m.v het 'goedenavond' die ze hanteerden, inmiddels was er een aparte ingang voor de Italianen. Was er in de eerste week nog sprake van 'een rij van ca. 50 Italianen, in de laatste week stonden elke avond honderden Italianen in de rij. Gekkenhuis! Om uiteindelijk binnen te komen bij het optreden van de oerhollandse band 'De Corona's'. Mocht u ooit een (bedrijfs)feestje te organiseren hebben, is deze band absoluut een aanrader! Ze spelen elk nummer dat je roept, van 'een bloemetjesgordijn' tot 'Satisfaction'. Gegarandeerd feest!

Binnenkomen in het HHH viel voor diet Italianen dus niet mee en al helemaal niet als ze kinderen bij zich hebben. Vandaar dat wij, op een avond dat we niet naar het HHH hoefden en een sterke behoefte hadden aan eens echt lekker Hollands eten, bij de Chinees een stel Italianen troffen dat eerder op de avond bij het HHH in de rij had gestaan, maar weggestuurd werd vanwege de twee kleine kinderen. Ze hadden nu dus maar hun toevlucht gezocht tot Casa Cinese, of wel het China Huis. Het eten en de bediening waren erg goed, dus wij voorspellen dat na vertrek van het HHH dit de nieuwe hotspot in Turijn gaat worden.

Dit in tegenstelling tot de Chinees waar we een dag voor vertrek uit Turijn terecht kwamen. Als je geen gasten wilt, laat ze dan ook niet binnen!! We zaten nog niet, of ze wilden ons al aan de koffie hebben. Alle drie de koppels die na ons binnenkwamen, waren allen binnen twintig minuten weer vertrokken, gegeten en gedronken. Wat je noemt: fastfood.

En toen kwam de dag die wat ons betreft de mooiste wedstrijddag zou blijken te zijn: de 10km! Met pijn en moeite hebben we ons door de ochtenddienst heen gewerkt (omdat we zo moe waren, niet omdat we zo hard moesten werken), om daarna in de stromende regen naar de ijshal te vertrekken. Allebei een beetje zenuwachtig, want dit zouden toch echt de allerlaatste schaatskilometers van held Bart worden. Toen hij eenmaal aan het rijden was, bleek al snel dat het geen fijne race zou worden. Maar wat een support kwam er uit het publiek! In het stadion was echt niet te merken dat er ook nog een Rus meereed, vrijwel niemand die er oog voor had. We nemen aan dat u allemaal op tv hebt kunnen zien hoe de rit van held Bart verliep. Maar indrukwekkend was echt de minutenlange staande ovatie die hij kreeg nadat hij gefinished was! Kippenvel!! En ontroering!! Wij stonden beiden met tranen in onze ogen mee te klappen en te juichen en we waren niet de enigen: een snelle blik om ons heen leerde dat er veel meer mensen stonden te huilen! Met pijn in ons hart hebben we daar gestaan, maar wat geweldig om daarbij geweest te zijn!

Het heeft ook even geduurd voor we dat gevoel van ons af konden schudden. Pas bij de rit van Bob de Jong begon het enthousiasme weer te komen. Dat kon ook haast niet anders, want wat een fantastische rit was dat. En dan die laaste rit tussen Chad en Carl.... spanning en sensatie!!!

De huldiging in het HHH die avond was ook supergaaf: allereerst de toespraak van Erica Terpstra die ons prees voor het geweldige supportersgedrag dat door de Nederlanders getoond werd (jullie zijn kanjers, allemaal!), Joey Cheek die kwam gitaarspelen met de band, een crowdsurfende Erben Wennemars (had van ons dan weer niet zo gehoeven) en natuurlijk de huldiging van Bob en Carl! Enorm feest!

En hoewel wij hem smeerden bij de eerste klanken van Blof, die na de huldiging kwamen optreden (want als we ergens jeuk van krijgen is het wel van Blof), werden anderen wel erg enthousiast en feestten nog lang door. Bob de Jong bijvoorbeeld. Of was hij gewoon nog helemaal hyper door die gouden plak?? Hoe het ook zij, Bob komt over als een rustige jongen, type 'stille wateren', maar ondertussen.....! Toen de eerste vrijwilligers de volgende ochtend alweer naar het dorp liepen om te beginnen aan hun ochtenddienst, kwamen ze Bob tegen dolend in de buurt van het dorp, maar volledig de weg kwijt. Do you know where the Olympic Village is? Jahoor, dat wist Fernanda wel. Al keuvelend liepen ze samen naar het dorp. Fernanda (Portugees meisje), die aan de accreditatie van Bob zag dat ze hier met een atleet van doen had, vroeg belangstellend aan Bob of hij ook nog wat gepresteerd had tijdens deze Spelen. 'I couldn't do better', was de reactie van Bob, voor hij zijn huis inwankelde en z'n bed inrolde (het was inmiddels bijna half acht in de ochtend), Fernanda in shock achterlatend: oh my god, I talked to a gold medallist! Jaja, je maakt wat mee in dat dorp!

Tja, en dan nadert het einde van de spelen en dus ook het einde van ons verblijf in Turijn toch ineens wel heel snel. Die laatste week is echt omgevlogen. De laatste dingen voor vertrek moesten nog even geregeld worden. Zo moesten er nog wat souvenirs gekocht worden. Niet dat ze hier zo heel veel leuke dingen hadden, wat dat betreft was de merchandise in Athene stukken beter en leuker, maar we hadden toch ons oog laten vallen op twee hele leuke tshirtjes. Ware het niet dat alle Olympic Stores volledig leegverkocht waren!! Een hele lege winkel waar alleen nog 15 stuks van dat ene hele lijke model trui hingen en een stuk of 20 koeiebellen.  Maar ja, daar doe je niemand een plezier mee. Bij de winkels in het centrum stonden net zulke lange rijen als voor het HHH en door de winkelruiten zagen we al dat deze winkels net zo leeg waren. Overal lege schappen. En toch rijen met mensen die naar binnen wilden. Als we niet beter wisten, zou je denken dat die mensen in Rusland in de rij voor het brood stonden....

We zijn benieuwd naar het functioneringsgesprek dat deze inkoopchef gaat krijgen!

Ondanks het feit dat we niet zoveel souvenirs hadden gekocht, zagen we toch wel erg op tegen het inpakken van onze bagage. En dan niet eens zozeer het inpakken, hoewel dat elke keer weer een drama is, maar meer met het sjouwen daarvan. De lezer met goed geheugen weet nog wel dat we op de heenreis moesten bijbetalen voor het teveel aan bagage. En daar was tijdens onze vakantie echt niet veel van afgegaan. Sterker nog: daar was 5kilo aan extra bagage bijgekomen in de vorm van het uniform. En dan hadden we de bijbehorende schoenen nog niet eens meegerekend, want die hebben we zelfs nooit afgehaald. Hoe gingen we dat in vredesnaam mee naar huis krijgen? We hadden al bedacht dat als we dan toch moesten betalen, we het net zo goed als postpakket naar huis konden sturen. Dat kostte ook geld, maar hoefden we er in ieder geval niet zo mee te zeulen.

Maar toen liepen we Ron tegen het lijf, een Nederlandse mede-vrijwilliger, van 2.10m (ook wel genoemd 'lang en breed', want dat was hij!), die - o gelukkig toeval - met de auto naar Turijn was gekomen. We hebben onze allercharmantste glimlach opgezet en gevraagd of we wat spullen met hem mee mochten geven. Dat mocht! We zijn hem juichend en springend en dansend om de nek gevlogen (nou ja.... na drie weken OS was het beste er wel vanaf bij ons, dus van springen en dansen was niet echt sprake meer.... en hij is wel 2.10m, en dat was echt te hoog voor ons, dat redden we niet meer!) en snel de stad ingegaan om een tas te kopen. Alle overbodige dingen die we thuis voorlopig niet echt nodig zouden hebben, hebben we in die tassen gedaan en zondagmorgen bij hem afgeleverd.

Nadat we de tassen bij hem in de auto hadden gezet ("een paar spullen, zeiden jullie!?!?!?!?!?" ), nodigde hij ons nog even in het appartement uit voor een kopje koffie. Dat 1kamer-appartement deelde hij met Dick, inderdaad diezelfde Dick die al eens eerder is langsgekomen in ons blog. Op de een of andere manier leken alle wegen hier in Turijn naar Dick te leidden...

In datzelfde appartementje hadden ze nog een derde logé, de vriend van een van de meisjes die in het HHH werkt en die geen slaapplaats had kunnen vinden, waarop Dick hem een bed in zijn appartementje aanbood. Nobel, dat wel! Maar manomanomanoman, kom op zondagochtend vroeg maar eens zo'n 1kamerappartementje binnen waar 2 mannen net gedouched hebben (we werden gewoon high van de aftershavewalm) en 1tje net uit de douche kwam. Ingrid was gelukkig al in de kamer, maar Arriënne stond nog op een verkeerde plek toen die badkamerdeur openging...... Dat had dan weer niet zo gehoeven op de vroege ochtend!

Na het heerlijke kopje koffie, erg welkom na al die sterke espresso's, gingen we gevijven naar buiten toen Ron telefoon kreeg: een vriend vanuit een van de andere Olympische dorpen die voor hem een kaartje had weten te regelen voor de sluitingsceremonie. Ron, die anders niet stil te krijgen is, liep rood aan en wist geen woord meer uit te brengen. Twee meter lange blijheid! Schitterend om te zien!

Maar goed, het vertrek naderde en er moest voor die tijd nog een paar dingen geregeld worden: we hadden met Margo en Marieke afgesproken in het Olympisch Dorp, voor een laatste bezoek en vooral: de laatste foto's!!! Als vrijwilliger mochten we de atleten niet lastig vallen met vragen om handtekeningen en foto's, maar ja.... alle wedstrijden waren gereden, dus men hoefde zich niet meer te concentreren en dit was de laatste dag..... onze laatste kans!

We vielen met onze neus in de boter, want bij aankomst bij het Nederlandse onderkomen stond een groot aantal van hen al buiten. Later bleek dat ze zich klaar maakten voor vertrek naar een etentje met de bergsporters. Met de neus in de boter.... hoewel.... het is toch moeilijker om iemand aan te spreken als er zo'n hele groep omheen staat. En net toen we besloten de stoute schoenen aan te trekken en Barbara om een foto te vragen kwam die andere held naar buiten: Rintje!! We hebben de vraag om de foto gewoon maar in die groep gegooid, waarop Stefan Groothuis uitriep: Rintje, het gaat ze toch om jou, dus wij hoeven er toch niet bij. Uit beleefdheid protesteerden we hier tegen, maar eigenlijk was het wel waar: het ging ons alleen om Rintje! En Barbara. Uiteindelijk zijn we op de foto gekomen met Rintje en Barbara. Tenminste.... met een beetje uitvergroten en wat knip- en plakwerk gaat het daar wel op neer komen ;-)

En behalve die foto draaide het ook nog uit op een praatje met die atleten. Ze hadden allemaal flink gefeest de avond daarvoor (de reden dat Rintje weigerde z'n zonnebril af te zetten.... we hebben een vermoeden hoe z'n ogen er uit moeten hebben gezien: ongeveer net zo als dat wat we in de spiegel zagen!) en waren zichtbaar enthousiast over dat etentje waar ze naar toe zouden gaan. NOT! Ze hadden allemaal het liefst nog in bed gelegen, maar ja.... de plicht roept.

Over de terugreis naar Nederland op maandag had een aantal ook zo z'n bedenkingen: "minstens 12u in de trein naar huis, hebben wij weer: gesponsored door de NS!".

Een kort praatje, want wij moesten ook opschieten. Wij moesten die middag nog naar Milaan. Snel nog even voor de laatste keer gegeten in het dorp en toen op weg naar de bus. Onderweg naar de uitgang van het dorp liepen we Gerard Kemkers nog tegen het lijf en ook daar nog snel mee op de foto. Blijft ook een leuke man!

De stress om op tijd in het hotel aan te komen, de spullen te pakken en vervolgens op tijd op het station te komen, zullen we u besparen. Het belangrijkste: we hebben het net gehaald allemaal. Met Marieke en Margo zijn we naar Milaan gereisd, omdat we de volgende dag dezelfde vlucht terug naar Eindhoven zouden hebben en dus in hetzelfde hostel zouden overnachten. Aangekomen in het hostel hebben we een pizza besteld en zijn we voor de tv gaan zitten waar we gezamenlijk de sluitingsceremonie hebben gekeken. Nou ja.... we..... Marieke hield het na nauwelijks een uur al voor gezien en lag voor de tv te pitten en Margo trok ook steeds witter weg.

Maar wat liepen ze er mooi bij he, onze mannen! Fantastisch dat held Bart de vlag mocht dragen! Jaja, wij weten ook wel dat België ook niet uit zo heel veel atleten kon kiezen, maar toch gaaf dat hij als afsluiting van z'n carriere als niet-Belg toch die vlag mocht dragen.

En dan Rintje, ons zonnestraaltje! Het is ons opgevallen dat waar Rintje is, de zon schijnt. Rintje geeft op de een of andere manier licht. En denk nou niet dat we zo onder invloed zijn van zijn charmes (dat zijn we wel, maar dat doet er nu even niet toe) dat we niet meer helder kunnen denken. We zijn niet de enigen die deze opmerking gemaakt hebben, het is echt ook andere mensen al opgevallen. Zelfs de Italianen zeiden het, terwijl die Rintje helemaal niet kennen. Dus die zullen niet onder de indruk zijn van z'n charmes.

Maar goed, we hadden het over de sluitingsceremonie, toch? We hebben met moeite het einde gehaald, want we zeggen hier nu wel wat over Marieke en Margo, maar wij zelf waren ook niet meer in staat om rechtop te zitten. We zijn na afloop van de uitzending dan ook meteen naar bed gegaan.

En toen kwam vanmorgen het laatste stukje van de reis. Vroeg opgestaan om op tijd op het vliegveld te zijn, om daar in een megarij voor de douane terecht te komen. De boarding haalden we nog maar net, gelukkig had het vliegtuig vertraging.

In Eindhoven kwam het ergste deel van de reis: het gesjouw met de bagage in bus, trein en weer een bus.... Om nog maar te zwijgen over die trappen die we  thuis op moesten omdat we allebei de pech hebben op twee hoog te wonen!

De laatste loodjes hebben we gehaald, maar werkelijk op ons tandvlees! De Olympische Spelen maken meer kapot dan je lief is! We hebben een supertijd gehad, echt waar, maar hebben nu eigenlijk een week vakantie nodig om bij te komen. We zullen blij zijn als het weer weekend is!

Tja, en nu ....?!?!? De koffer is al gedeeltelijk uitgepakt, de eerste wasjes zijn al gedraaid, .... Nu zit het er dan echt weer op! Gelukkig hebben we de foto's nog!

En, vraagt u zich af, wat wordt het volgende project? Beijing 2008? Nee, dat is niet erg waarschijnlijk. In de eerste plaats hebben ze daar genoeg Chinezen om alle plaatsen te vullen, die hebben echt geen buitenlandse vrijwilligers nodig. Bovendien, ALS we al naar Beijing zouden gaan, willen we ook zoveel mogelijk van de stad zien en dus zouden we dan als toerist/toeschouwer gaan en niet als vrijwilliger. Oke, we hebben tijdens onze twee OS-ervaringen niet erg hard hoeven werken, maar erg veel tijd om rond te kijken heb je ook niet. Als we dan naar China gaan, willen we daar ook alles uit halen en niet onze tijd zitten te verdoen met niet-werken.

Vancouver 2010 dan? Ook niet erg waarschijnlijk. Deze OS in Turijn waren speciaal omdat het de laatste spelen van held Bart zouden zijn. Daar wilden wij bij zijn! Vancouver heeft dat voordeel niet. Bovendien was Turijn dichtbij, een ticket naar Vancouver kost al meer dan we deze hele vakantie hebben besteed. We hebben nu een zomer OS en een winter OS meegemaakt, we hebben van allebei genoten, maar het is nu tijd voor nieuwe dingen!

Hoewel.... er is in ieder geval een OS waar we nog wel bij aanwezig willen zijn: mocht de wens van een zestal enthousiastelingen uitkomen en Putten inderdaad de Spelen van 2029 toegewezen krijgen, dan hebben wij ons alvast als vrijwilliger aangemeld! Putten 2029 - Ain't no mountain high enough!

Mensen, dit was het dan echt. We hebben genoten van deze drie weken en we hopen dat we u met onze verhalen een beetje hebben kunnen laten meegenieten. Maar gezien het grote aantal bezoekers van onze site (1400 mensen in die drie weken) denken we dat dat wel gelukt is. Bedankt voor het bezoek!

Rest ons niets anders meer dan u allen vanaf deze plaats gedag te zeggen, binnenkort zullen we u weer live zien en spreken.

Om af te sluiten met de rode draad in onze belevenissen zullen we die ene brandende vraag van u allen beantwoorden: hoe zit dat nu tussen de Toppers en held Bart? Is het bij genante gebeurtenissen gebleven? Tja, wat denkt u....? Deze Toppers zouden deze Toppers niet zijn, als ze niet kregen waar ze voor kwamen, toch?! De beelden spreken voor zich denken we!

Mensen, voor de laatste keer: ciao a tutti,

Arriënne en Ingrid