Hallo mensen, daar zijn we weer! De belevenissen van Arriënne en Ingrid in Turijn, deel 2. De laatste keer dat we schreven moesten we nog voor het eerst naar het Olympisch Dorp en daar zijjn we inmiddels al zo bekend dat het tijd wordt voor de update.
Omdat we nog steeds niks gehoord hadden van onze 'chef de mission' Sara, zijn we donderdagavond zelf maar eens op weg gegaan naar het Olympisch Dorp. Voor initimi: OVT. Vanaf het station zou het een kleine tien minuten lopen moeten zijn. Jaha, voor de atleten en Co. Voor hen is er speciaal die mooie brug gebouwd (ja, die met die rode boog, u heeft hem vast al gezien op tv!) Wij gewone stervelingen daarentegen moeten via de hoofdingang het dorp in zien te komen. Op zich geen probleem, ware het niet dat dat een half uur omlopen is! En u kent ons! Moeten wij ons plan voor de Nijmeegse Vierdaagse nog in herinnering brengen, of zegt u: laat maar, ik heb al wel beeld?! Gelukkig mogen we op de terugweg wel over de brug.... snapt u het beleid nog?
Maar goed, in onze dagmars naar de hoofdingang die een heel stuk langs het OVT loopt, konden we al een goede blik werpen op de gebouwen in het dorp. Bepaalde landen konden op deze manier al gelocaliseerd worden door de territoriumdrift van de sporters. Hoeveel hebben zij moeten bijbetalen op het vliegveld? En wie was de Canadese loser die de Canadese vlag (zo groot als een flatgebouw) moest dragen? En zagen we in dat oranje gebouw nu echt Gerard Kemkers de trap oprennen?
De binnenkomst inclusief security check verliep vlotjes en zonder problemen. Ondanks het feit dat we nog geen dag gewerkt hadden, stonden we blijkbaar (nog) niet op de zwarte lijst! Alhoewel de eerste stapjes binnen de dorpsmuren nog onwennig aanvoelen. Allebei hebben we het idee dat er elk moment iemand bij zinnen komt en zich realiseert dat wij daar niet thuishoren! Maar wonder boven wonder: dat gebeurt niet! En dus wandelen wij vrolijk verder op ons verkenningsrondje door het dorp.
Het is meteen prijs: het eerste gebouw dat we passeren is de McDonalds en wie zit daar te smullen: de hele Nederlandse Olympische ploeg! Wat opvalt is dat er wel duidelijk sprake is van groepsvorming: men blijft in sponsorploeg bijeen. Maar: het ziet er ontspannen uit! Grappen en grollen rollen over de Big Mac heen, het zijn net echte mensen! We zijn slechts een glasplaat van Rintje verwijderd, we begrijpen ineens de instructie in de Volunteersguide: geen aapjes kijken, niet voederen! De verleiding is groot!
Even verderop zien we (nou ja, we? De eerder genoemde repuatie van Arriënne op dit gebied wordt NU al waar gemaakt, m.a.w: ziet Ingrid) de Noren al tegemoet komen. Lasse Saetre en Eskil Ervik joggen op een haarbreedte voorbij. Er kan zelfs een glimlach en een knipoog voor Ingrid vanaf die helemaal in sjok is. De Noren zijn inderdaad erg leuk en lang en breed! Voor Arriënne, die hardhandig duidelijk gemaakt wordt dat er iets aan de hand is, rest slechts de aanblik van de achterkantjes van eerder genoemde schaatsers! Even later zien we ook nog Hans Veldkamp lopen, onmiskenbaar te herkennen aan pet, neus en houding. Held Bart moet dus in de buurt zijn, we worden warmer! En dit is pas de eerste dag!
Maar goed, we komen in principe hier om te werken, dus op zoek naar het gebouw waar onze manager zich zou moeten bevinden. Het gebouw is snel gevonden, maar daarmee ook de drie strijkplanken die dreigend voor het raam staan, klaar voor gebruik. Dat van de wasserette was dus duidelijk GEEN grap! U begrijpt: de behoefte om ons te melden was niet zo heel groot, in gestrekte draf weg van het gebouw en terug in de anonimiteit! En verder met ons verkenningsrondje.
Helemaal achterin, weggestopt in het verdomhoekje, doemt de Belgische vlag op in ons gezichtsveld. De fiets op het balkon lijkt te bevestigen dat dit inderdaad de slaapplaats is van onze held! Dat kruisje kan alvast op de plattegrond aangetekend worden! Die hebben we, op naar de volgende. We zagen immers Gerard Kemkers in een oranje gebouw.... en nu we bij dat oranje gebouw zijn aangekomen, blijkt dat te kunnen kloppen: Nederlandse vlaggetjes aan de balkons en de vlag van het NOC-NSF aan de muur! En.... Mark Tuitert gitaarspelend voor het raam! Je moet wat om te ontspannen! Maar wat voor de een ontspanning is, hoeft voor de ander natuurlijk niet zo te zijn. Was dat de reden dat Jan Bos ver weg van het gebouw zat te internetten? Onderuitgezakt, een en al ontspanning.
We hebben het inmiddels wel een beetje door en beginnen trek te krijgen. We besluiten te vertrekken, morgen gaan we wel werken. Op weg terug naar de uitgang komen we langs de dorpssupermarkt en aangezien de supermarkt bij ons hotel al lang gesloten zal zijn op het moment dat wij aankomen, belsuiten we hier wat inkopen te doen. De supermarkt is echt berekend op de gezonde sporter: het assortiment bestaat voornamelijk uit veel chips, koekjes, chocola en condooms! Heel veel condooms.....
Vrijdag besluiten we om er toch maar aan te geloven en ons te gaan melden voor de werkzaamheden. Om een uur of elf wandelen we het gebouw van de strijkplanken binnen. De paniekreactie op het gezicht van de manager doet ons vermoeden dat we een herhaling van Athene krijgen: veel te veel vrijwilligers voor geen werk! De uitleg van de manager maakte het er niet beter op. iets met 'handdoeken en Amerikanen'.... We weten het nu nog niet! Wel begrepen we dat er drie Service centra zijn, waarvan 1tje in het gebouw van de Hollanders. Het originele Holland Huis! De Italianen waren gestressed van de klachten van de Nederlanders, zij schijnen nog het meeste werk te leveren. Omdat wij vloeiend Nederlands spreken, hebben we snel duidelijk gemaakt dat ze ons dan maar daar moeten plaatsen. Die toezegging komt er op zich wel, maar pas na de lunch.
Ons vermoeden van teveel vrijwilligers wordt al snel bevestigd, wanneer we aan onze eerste taak worden gezet: met drie man nummertjes op wasmachines plakken. Wij doen dit zo effiecient (1 knipt de plakbandjes, 1 plakt de plakbandjes op de nummertjes en de derde plakt de nummertjes op de wasmachines) dat we hier na een kwartier al mee klaar zijn (ja, heel veel wasmachines!).
Onze job zou moeten bestaan uit het uitdelen van handdoeken, wc papier, lakens etc. Dan verwacht je: er is voorraad voor een heel dorp! Toch? Echter, 1 blik op de twee rekken in wat zij noemden de voorraadkast, leerde ons dat dat een rare gedachte was. Drie handdoeken lagen er slechts, maar wel 500 haardrogers!! Rare jongens, die Italianen! Wat denken zij nou? Als sporter sleep je wel hele fietsen en hometrainers mee, maar die haardroger past er niet meer bij???!?!?!?!
Na 3 uur druk bezig te zijn geweest met nietsdoen, zijn we maar gaan lunchen en hebben we de manager van haar zorgen verlost door haar te vertellen dat wij zouden vertrekken! Voor de vorm sputterde ze nog wat tegen, maar het bleek no problemo te zijn! Ja, wie hou je nu voor de gek?
We moesten ook wel op tijd weg, want we moesten op tijd voor de openingsceremonie zijn. We hadden met een groep vrijwilligers afgesproken dit gezamenlijk te gaan kijken in een café in de stad. Leuk initiatief, lekker eten, maar wederon: rare jongens, die Italianen! Wie bedenkt er nu een reclame-break TIJDENS de ceremonie!! En niet 1, nee gewoon twee keer!! En nu mag u raden op welke momenten ze dit presteerden!!!! Inderdaad: bij de binnenkomst van België en later bij de binnenkomst van Nederland weer! Dit verzin je toch niet?!?!?!??! De lol was er voor ons wel vanaf!!
Zaterdag de 11e!!! En een belangrijke dag!! Allereerst onze eerste officiele volledige werkdag, dienst van 6 tot 14u. Maar ja, u kent ons: om 8u is het AI-team ter plaatse! Ja, we begrijpen dat u hier even van moet bijkomen! Wij waren ook erg onder de indruk dat we op een zater- en vakantiedag om 7u de wekker hoorden gaan. En daar ook nog gevolg aan gaven! Maar of je nu om 8u of om 11u komt, het maakt geen verschil: er is gewoon geen werk op geen enkel tijdstip!
Helaas kunnen we pas om 11u gaan posten in het centrum in het oranje Holland-gebouw, eerst moeten we aan het werk in Centrum nr. 3. Maar ook dat is niet echt verkeerd, want dat is het centrum dat de Noren en de Belgen bedient! En daar kunnen we ook meteen van genieten wanneer de Noorse teamarts binnenwandelt. Conclusie: het zit in de Noorse genen ;-)
Op een wandelrondje door het dorp, komen we voor de eerste keer held Bart tegen!!
Om klokslag 11u melden wij ons bij gebouw nr 6, inderdaad dat oranje gebouw met Hollanders (en Roemenen en Koreanen, maar u kent onze prioriteiten!). Ook hier is geen bal te doen, maar we hebben er prima zicht bij. De Hollanders lopen af en aan, zo zien we Mark Tuitert nog met z'n potje pindakaas in de hand naar de eetzaal gaan! En waar Ab Krook last van had, weten we niet, maar we werden knap nerveus van zijn heen en weer gefiets! Zo zie je Appie gaan en dan komt 'ie er al weer aan! Tussen het niksdoen door, kregen we nog bezoek van Derek Parra. Want behalve nietsdoen, delen we ook wasmiddel uit. Al zijn winterkleding had hij in een bundeltje bij zich, dus kortgemouwd liep hij over straat. De gek! het is niet zo koud als men ons voorspeld had, maar om nu in je zomerkleding te gaan wandelen.... Wanneer hij dus verkouden aan de start verschijnt, weet u nu hoe dat komt!
En kandidaat voor het IOC, Adne Sondral, komt ook nog even langs. Niet om de was te doen, maar om de weg te vragen.
Ook bij ons slaat op den duur de verveling toe, dus gingen we eens kijken wat er nu waar was van ale die klachten van de Hollanders. En jahoor: zwartopwit in het logboek, datum 2 februari, het verzoek om meer dekens!!! Een stuk of 6 a 7. Het was dus inderdaad koud!
Omdat er toch echt niks te doen is en de middagploeg al bijna arriveert, smeren we hem om op tijd in de schaatshal te zijn. Want vandaag gaat het gebeuren: de laatste Olympische 5km van held Bart! Hij zit in de eerste rit, dus we moeten haasten!
Maar eerst nog even een sanitaire tussenstop in het dorp. En daar treffen we Ids en Anni, innnig samen op toer door het dorp. Anni leidt Ids trots rond en Ids hoort het allemaal gelaten aan. Hoe schattig!
Maar nu snel naar de Oval Lingotto. En daar staat me toch een rij oranje gekken, het lijkt Thialf wel! De beveiling weet niet wat hen overkomt en kunnen het totaal niet aan! We lopen nog ernstig de kans de eerste rit en wellichtb laatste rit van held Bart te missen!! dat zal ons toch niet gebeuren????? Dick staat ons aan de andere kant van de beveiliging al op te wachten, maar kan ons hiermee helaas niet van dienst zijn! Uiteindelijk zijn we op tijd binnen, maar de geplande omkleedsessie gaat niet meer lukken. Dat doen we dan maar op de tribune. Met behulp vanonze medetoeschouwers zijn we net op tijd voor de start klaar!
Hoe de wedstrijd was heeft u op tv kunnen zien, jammer van Sven en Carl! Maar we waren in goed gezelschap: Huubke (inderdaad, die van De Dijk) zat een paar stoelen verderop!
Als we de tribune aflopen, komen we er ineens achter dat we op nog geen tien meter afstand zaten van Moeder Shani Davis (heeft u de docu ook gezien?)! Hadden we dat geweten, hadden we lang niet zo ontspannen op de tribune gezeten. De eerste gedachte die door ons hoofd flitst: hebben we iets gezegd over Shani dat ons in problemen zou kunnen brengen? Arriënne neemt het zekere voor het onzekere en lacht mevrouw vriendelijk toe! Redden wat er te redden valt! Beneden in de hal passeren we Moeder Davis en beer. Arriënne haalt ineens ergens de moed vandaan, met de dood in de ogen, om Moeder Davis aan te spreken en te vragen of ze inderdaad Shani's moeder is. Ja, dat was ze! Moeder Davis wil op haar beurt weten hoe Arriënne heet. Of ze daar blij mee moet zijn, met de reputatie van Moeder Davis en haar sue-gedrag, is nog maar zeer de vraag! Wij wensen Arriënne vanaf deze plek sterkte, bemoedigende e-mailtjes of berichtjes zijn van harte welkom!
Na afloop zijn we gaan eten met Margo en Marieke, om daarna gezamenlijk op stap te gaan naar het Holland Heiniken Huis! En in tegenstelling tot onze eerdere stellige beweringen dat we alleen naar de hudliging in het HHH gaan las held Bart of Babs gehuldigd zou worden, staan we op ons eerste bezoek in het HHH vooraan bij de huldiging van Sven Kramer. Wat is hier misggegaan? Een troost: we pikken nog wel even Willem-Alexander van dichtbij mee! Daarna is het feest met De Dijk! Echt super! Het was gezellig en erg laat! Niet zo verstandig als je de volgende dag weer om 6u ehm... 8u moet gaan werken!
En dat hebben we dus ook niet gered! De ochtenddienst hebben we eigenhandig omgezet in de middagdienst! In het dorp aangekomen, besloten we eerst een kopje koffie te gaan drinken met een koekje erbij. Eerst dus een tussenstop in de supermarkt om die koekjes te kopen. En daarna wilden we nog even een flesje water uit de automaat trekken. Maar om een of andere reden zijn die flesjes in de supermarkt-automaat een euro, terwijl ze in de staff-kantine 50cent zijn. Staan we daar op z'n Hollands even lekker over te discussieren en te mopperen, wie komt daar aan...? Jahoor, held Bart! Nog steeds sjagrijnig van z'n 5km-race en totaal niet wachtend op 2 Holandse zeurmutsen! Dus wat doet hij? Hij trekt (GRATIS! Hij wel!) een flesje water uit diezelfde automaat en duwt dat, met het veelzeggende woord 'HIER'! bij Arriënne in de handen! Om vervolgens voor zichzelf ook een flesje te trekken. Arriënne, oog in oog met haar HELD, gaf een prachtige uitvoering van een levend standbeeld weer. Op de Dam in Amsterdam had dat nog een hoop geld kunnen opleveren!
Genietend van een kopje koffie in de staff-kantine, komt er ineens een overenthousiaste medevrijwilliger op ons af: waren jullie niet als vrijwilliger in Athene bij het basketballen??? Ja, dat waren we! De wereld is klein!
Om 2u melden we ons weer voor het werk in het oranje Holland gebouw. geen werk, maar wel heel veel activiteit bij de Nederlanders! Zo zien we Ireen Wust, een uur voor de start van de 3km heen en weer rennen, en nog eens rennend flesjes water halen.... Heel ontspannen, daar niet van, maar niet wat wij ons voorstelden van een voorbereiding op een race. Als ze het dus niet gered heeft, weten wij wel hoe dat komt!
En inmiddels zitten we hier al twee uur in een internetcafé, tijdens onze dienst. Dus laten we er maar weer eens een eind aan gaan breien, stel dat ze ons gaan missen!
Ciao a tutti,
Arriënne en Ingrid
| 
Goed voorbereid als we (niet) zijn, dachten we dat het in Turijn kwa weer behoorlijk te vergelijken is met het weer in Nederland. Helaas krijgen we nu van alle kanten te horen dat het in Turijn ijzig koud kan (en zal) zijn...... Op zich redelijk logisch, ze zullen niet voor niets bedacht hebben de Olympsiche WINTERspelen in Turijn te houden.... Daar moet een reden voor geweest zijn 
Maar dat brengt ons, met alle onze financiële voorbereidingen, in een lastige positie. Er moet in dat geval namelijk nog wel een extra shopdagje ingelast worden. Want met die modieuze niemendalletjes die we normaal aan onze voetjes dragen, gaan we het in Turijn niet redden 
Maar goed, we hebben nog 4,5 weken om aan die paklijst te werken, dat moet zelfs voor ons genoeg zijn. 