Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Voor Nadya en Alina

Home - Profile - Archives - Friends

Wild heart Gypsy soul - Posted at 12:33 on 24/2/2017 by Wild heart gypsy soul

inleiding

Op de de toon van Janis Joplin's gecoverde Maybe draai ik de kurk van mijn fles. Op het geluid van de trompenisten danst het okergele goud mijn glas in. De trompist die een te lange uithaal blaast, lastig mee te fluiten zelfs (how about that voor een ademoefening mam) Het ijs kraakt op het ritme van de muziek. Ik steek mijn zoveelste laatste peuk aan, neem een diepe hijs, blaas de warme rook weer uit mijn longen waarna de geur van 18 jaar oude wiskey mijn zintuigen prikkeld. Ik draai mijn glas een paar keer rond waarbij de goudenkleur door het kaarslicht schitterd in mijn ogen. Langzaam voel ik de duisternis binnentrekken en begint het afdwalen naar mijn Inferno. Ik kan mij voorstellen dat er een klein lelijk mannetje in 1964 aan een zelfde soort tafel als ik zit, beneveld, zijn kaarsje uitblaast en op een papiertje de zin; hello darkness my old firend; schrijft. Zou zijn wereld soms net zo donker zijn als de mijne? Voor sommige mensen zou de duisternis een angstige smaak meebrengen, maar ik voel mij veilig in de duisternis van mijn ziel. Zelfs in het donker schitterd de inktzwarte humor, die nodig is om niet te verdwalen..Dat het donker het donkere zou kunnen verlichten, dat is toch een bizar idee..

I've been staring into the darkness for so long,
my eyes have adapded, so now, finally, i can see.

ooit kwam ik een klein verhaaltje tegen, het schiet me ineens te binnen:

In my dream, the world had sufferd a terrible disaster. A black haze shut out the sun and the darkness was alive with the moans and screams of wounded people. Suddenly, a small light glowed.  A candle flickered into life, symbol of hope for millions. A single tiny candle, shining in the ugly dark. I laught and blew it out.

Ik schenk mijn glas nog eens meer dan halfvol, en terwijl ik dansend richting mijn laptop loop denk ik dat het tijd is voor misschien wel een van de mooiste nummers uit de Ierse muziek. Ik type in: back home in Derry..youtube geeft verschillende opties in uitvoering, ik kies altijd die van The Kilkennys, terwijl de eerste gitaarnoten klinken dwaal ik af naar 1803, waar de stoere mannen op pad gingen om de wereld te verkennen, hun mooie vrouwen achterlatend. De reis per boot blijkt lastig en ruw en de hoop veranderd al snel in wanhoop waarop de schipslieden met smacht terug dachten aan hun geliefde dorpje Derry. Na schipbreuk te hebben geleden spoelen ze aan op Van Diemen Island, waar ik fantaseer dat het eiland sybool staat voor mijn eigen ziel en gedachtes, waar ikzelf al jaren slaaf van ben.

Van Diemen's land is a hell for a man
To end out his whole life in slavery
Where the climate is raw and the gun makes the law
Neither wind nor rain care for bravery
Twenty years have gone by, I've ended my bond
My comrades ghosts walk behind me
A rebel I came - I'm still the same
On the cold winters night you will find me

terwijl ik ga zitten, een zoveelste peuk aansteek denk ik aan mijn liefjes. Mijn Jing en Jang, mijn materie en anti-materie, mijn longen, mijn hart, mijn benen, geest en ziel. Ik ben in '81 geboren, en werd in 2004 voor het eerst echt gelukkig waarbij het jaar 2006 mijn geluk compleet maakte. Eindelijk heb ik een doel in het leven, eindelijk iets wat echt de moeite waard is. Aan de andere kant is mijn geluk zo gestoeld op 2 meiden, dat zelfs door dat geluk de onzekerheid en duisternis om de hoek komt kijken...stel dat ze ziek worden..doodgaan? en als alles goed gaat..dan komt vroeg of laat het moment dat ze mij steeds minder nodig hebben.. Dat ze uithuis gaan, hun eigen leven leven.. en wat moet ik dan? hoe egoistich ook.. Lieve meisjes, jullie vader is al een oude man, een oude ziel die al verschillende levens heeft geleefd, maar zijn lichaam verpakt in een van een jonkie van midden 30..Lieve meisjes, Jullie zijn mijn inspiratie voor zo veel dingen in het leven. In julie vind ik mijn geluk. Ondanks de vele duitsere dagen voel ik vaak de zon. En het lijkt alsof de zon steeds meer de donkere wolken verdrijft.

And who by fire, who by water,
Who in the sunshine, who in the night time,
Who by high ordeal, who by common trial,
Who in your merry merry month of may,
Who by very slow decay,
And who shall I say is calling?

Voor Nadya en Alina

1.

Het is vandaag zinderend heet, de zon staat hoog aan de hemel. Ik loop in korte broek en wit t-shirt over een niet breed pad, net ruim genoeg voor 1 auto. Het pad is als zovele niet geasfalteerd, stoffig door het zand. De luchtspiegelingen glooien door de heuvels en over de weides. Aan beide kanten van het pad groeien bosjes onkruid in diverse kleurpatronen, soms een betonnen paal met verroest prikkeldraad om de koeien die er ooit stonden binnen het afgezette stukje grond te houden..Velden van tarwe, mais en zonnebloemen. in de verte kraaien hanen, soms blaffen honden en er hangt een geur van natuur, bloemen droogte en kampvuur. Er zoemen bijen en hommels van kleur naar kleur, kleine insecten hopen hun weg te vinden door de diverse spinnenwebben in de hoop op een nieuwe dag. Er dansen een aantal citroenvlinders omelkaar heen, ik fantaseer dat ze dicht bij elkaar vliegen uit liefde zodat ze met elke klapwiek de ander enig verkoeling kunnen bieden. Ik schop mijn slippers uit en mijn voeten branden op de grond. Ik loop met blote voeten over de stoffige weg, ze doen pijn door kleine kiezels, door de hitte, maar op deze manier maak ik echt contact met mijn land, aan de andere kant zou je ook kunnen zeggen dat ik gewoon graag op blote voeten loop. Op voeten zonder schoeisel door het stoffige pad geeft mij een gevoel van geluk. Na een tijdje gewandeld te hebben draaid het pad en zie ik nadat ik deze bocht bijna uit ben mensen op het veld staan werken, ze zijn dichtbij. Hun paard en wagen staat op de weg, het paard zucht onder de drukkende hitte. Een oudere man staat in de wagen en legt het tarwe wat hem in fikse bossen wordt aangerijkt handig in de wagen. Hij stopte met werken toen hij mij zag. Zijn verteerde huid en donkere ogen kijken mijn kant uit. De oude boer ziet dat ik niet van hier kom, mijn oude kleiding is nieuw vergeleken met zijn oude kloffie: bună ziua, de oude man tilt zijn oude kapotte hoedje een stukje op en geeft me een klein knikje. Zijn wagen bestaat uit simpele planken hout, vastgezet met roestige gietijzeren hangsels met grote klinknagels, de oude wagen vertoond tekens van ouderdom, sommige stukken houd ontbreken, ooit afgebroken, maar door de ronde vorm kan ik mij voorstellen dat dit al lang gelden was, geen plinter zal de oude man prikken. Ik loop zijn wagen voorbij en zie verderop een groepje werkers in het veld, 2 mannen met zeis en 3 oudere vrouwen die het gemaaide tarwe in bosjes bijeenrapen, dichtbinden met koort. De vrouwen zien me, stoppen met werken, het lijkt dat ze wat zegt aan de 2 mannen. Ze kijken vanuit een meter of 20 mijn kant op, de mannen lachen tillen hun hoed op en begroeten mij vanuit de verte. Ik lach en zwaai terug. Terwijl ik wil doorlopen zie ik dat de oude man geholpen wordt door een jonge vrouw, stapels gebonden tarwe voor haar. Haar gezicht gebruind door de zon, haar gitzwarte haren, die met rode linten zijn ingebonden glanzen in de zon. Zij heeft een oud T-shirt aan van Nike, zwarte strepen van vuil stof. Haar zwarte rok worden getekend door zelf ingeweven bloemen in prachtige kleuren en zij loopt op slippers. Terwijl ze doorgaat met werken kijkt ze mijn kant op, begroet mij met een klein glimlachje. Dat glimlachje en die donker groene ogen behoren tot de mooiste vrouw die ik tot op heden ooit heb gezien. Terwijl ik mij voel wegzinken in een hopeloos liefdes epos besluit ik door te lopen, haar rode linkten in het haar verklappen mij dat je met deze mensen niet moet fucken.. Terwijl de zon brand als nooit te voren zie ik iets verder op een kleine ingang door het tarwe veld, en aangezien na 100 meter de glooing in het land verraad dat daar het kleine stroompje is Ibesluit ik die kant op te lopen. Het pad is zo small dat het koren mij van beide kanten raakt, en ik laat beide handen over het koren zweven in de hoop dat de verdamping bij fotosyntheze mij wat verkoeling geeft. Kleine beestjes vliegen druk voorbij, vogels zitten in fruitbomen die als onkruid op niemandsland groeien. Ondanks de droogte en hitte is de omgeving vrij groen, redelijk wat bomen, zeer oud. Prachtige kleuren onkruid gemengt door vlaktes van mais tarwe en zonnebloemen. Waar achter de eerste boerderijen staan die later zullen overgaan in een dorpje Horezu. Ik loop het pad af, maak een kleine klim naar beneden en kom uit bij het kleine beekje. In mijn fantasie een mooi helder bergbeekje maar in werkelijkheid een kleine bijna opgedroogde stroom water vervuild met aangespoelde plastic flessen, bierflesjes en drijfhout met oude kranten en vuil van wat lijkt jaren oud. Grote vliegen en muggen zoemen rond mijn hoofd. Het water ziet er vrij helder uit, maar het ruik niet fris. Ik kijk of ik kleine visjes zie die in poeltjes zouden moeten zwemmen, maar er is weinig leven te bekennen. Wetende dat de idylische beekjes meer in de nabij gelegen bergen zijn voel ik me toch iets teleurgesteld. Ik gooi mijn peuk in het water en zie de filter wegdrijven. Ik sluit mijn ogen en hoor het beekje.. ze klinkt mooier dan ze is. Na 2 keer gestoken te zijn door een lokale mug loop ik terug via het pad waar ik van gekomen ben. Nog geen 15 minuten later kom ik dezelfde werkers weer tegen. Dit maal staat de mooie vrouw in het zonlicht en waar haar ogen in de schaduw donker groen leken, kijkt me ze me heel even aan, esmarald groen en een lichte tint bruin. Ik glimlach, en zij doet alsof ik er niet ben. Ik denk dat zij een jaar of 20 geweest zou zijn, zeker 15 jaar jonger dan ik. En met een vurig romantische fantasie loop ik verder, fantaserend dat ik samen met haar dronken word en dans bij het campvuur voor ons verandwoord vervallen boerderijtje, waar we de rest van ons leven gelukkig zijn, zonder de moderne prikkels van het weste..Ik loop terug naar Casa Cucu waar we die 5 nachten verbleven. Terwijl ik het pad afloop waar ik vandaan kwam, zie ik in het dal kleine houten boerderijen verspijd staan, boerderijen die naar mate je dichter bij het dorp steeds dichter op elkaar staan, totdat de laatste losse boerderij overgaat in het dorp. Ik loop langs de boerderij van de familie Cucu, sla het grasveldje op waar onze auto's staan. De waakhond aan ketting ligt versufd door de hitte op de grond. Ik open het oude vrij zware houten hek wat zo is opgehangen dat het door de zwaartekracht dichtvalt. De patio van de familie Cucu is vrij groot, de aangestampte aarde is droog. Aan alle kanten staan grote aardewerken potten met glanzende bloeiende bloemen. Mevr Cucu ziet mij staan, zwaait vrolijk terwijl ze bezig is met haar planten van water te voorzien. Vrolijk kletst ze tegen me waarvan ik maar de helft versta. Zelfs de schaduw van de " op z'n Roemeens" gebouwde gebouwde appartementen boven hun eigen woning geven amper verkoeling, behalve dat ik de zon niet tot in mijn ziel voel branden. De binnenplek is ongeveer 10 meter breed en loopt vrij lang door. Het huis is in een U vorm gebouwd. Een stevige houten trap met mooi versierde leuningen loopt langs de keuken op naar boven waardoor je bij de kleine appartemen komt. De appartementen zijn klein, sommige met 2 andere met 4 bedden. dicht naast elkaar. Een kleine strook waar je kan lopen en een piep klein badkamertje met douche, wastafel en een echte toilet. Door de geweven kleden die aan de wand hangen komt het wat stoffig over, maar verder is het vrij schoon. Een grote overkapping bij de appartementen waar een pooltafel staat kan je naar de andere kant lopen, wat tevens op de patio een denkbeeldige lijn geeft van de leefruimte naar de tuin. Onder de overbrugging staat een grote tafel met een stuk of 2 lange banken tegen de wand, en een stuk of 10 stoelen rondom. Over de tafel ligt zoals gebruikelijk vrolijk kleurend zeil. Onder de overkapping zit mijn broertje en zusje, andere familie is nog in de appartementen, tassen inpakken voor het uitstapje dat we gaan maken. "Papa! Papa! kom! kom!" mijn hand word vastgepakt en ik word vol levenslust en enthousiasme de tuin ingetrokken. Alina is veel kleiner dan ik, maar vrij lang voor een meid van 8 maar ondanks haar lengte wurmpt ze zich makkelijk een weg door nauwkeurig aangelgde paadjes waarbij ik haar moet afremmen omdat mijn lichaam anders de zeer verzorgde bloemen raakt. De planten en bloemen zijn zo mooi en prachtig dat het zonde zou zijn ze aan te raken en ze verstoren bij het schuivelen op de lichte, veelste warme bries die door de tuin gaat. Kippen en eenden nemen een sprintje terwijl we door de tuin lopen. De haan kraait en de haan van de verre overbuurman doet zijn best om er overheen te komen.. Nadat we voorzichtig worstelend het paadje af zijn gelopen, komen we uit bij het einde van de tuin. Een nieuwe 3 persoons bank in een schommel doemd op, en ik zie mijn oudste dochter lief knuffelend zachtjes wiegen.. Kijk papa, dit is Roxy. Roxy is een puppy van een klein hondenras.. en beide meiden aaien en spelen met het beest. Het is hier werkelijkwaar een klein paradijs voor kinderen die graag buiten zijn..vol met de mooiste bloemen, klein rondvliegend spul, vlinders, kippen, eenden en een paar fanzanten. Ik aai Roxy een paar keer, neem haar even in mijn armen om te knuffelen, geef mijn beide meiden een kus. Prachtig lieverds, vinden jullie het mooi hier? Maar ze zijn zo afgeleid door de omgeving, mijn oudste kijkt me alleen snel even aan met een blik van: ben je helemaal gek geworden, tuurlijk! Even sta ik gewoon stil en geniet ik van het moment, ik zeg hun nog een keer dat ze moeten uitkijken met de grote honden achter het hek, maar natuurlijk weten ze dat allang. Ik loop terug door de tuin, terug naar de patio waar ik ga zitten naast mijn broertje. Terwijl ik naar mijn aansteker zoekt komt De heer Cucu voorbij. Een vrolijke gote man, met idem snor, vrij casual maar netjes gekleed. Het is een man waarbij je je gelijk vrolijk voeld op het moment dat je hem ziet. Plagend, met glanzende grote zwarte ogen, pakt hij mijn sigaretten van tafel en doet net alsof hij het pakje wil vervrommelen en wil weggooien en bulderend van het lachen spreekt hij me streng toe dat roken slecht voor me is. Ik knik, lach mee, trek mijn schouders op en zeg dat hij gelijk heeft.. Gelukkig weet hij iets wat wel goed voor een mens is, en hij loopt snel naar de keuken, en na 1 minuut staat hij weer aan onze tafel met een aardekruik en 4 kleine shot glaasjes, hij schenkt ze in dat ze niet niet overlopen. "Noroc" we tillen alle 4 onze glazen, proosten en drinken het glaasje in 1 keer leeg. De heldere vloeistof is zeer zacht en geeft een hint van fruit. Het drinkt makkelijk weg, maar toch voel je hem een beetje branden in je keel. Tuica 1 maal gestoken, een procent of 25..30 misschien. Nadat we de glazen leeg op tafel zetten en elkaar lachend aankijken worden ze alweer helemaal vol geschonken. Dhr Cucu is zeer tegen roken, maar alcohol, en vooral die van hemzelf is goed voor het lijf. En de alcohol die je teveel drinkt plas je de volgende dag gewoon weer uit. En hij verteld het met zo een zekerheid dat ik me afvraag of hij werelijk denkt dat het zo werkt. We hebben die 4 dagen liters en liters van die Tuica weggedronken, waarbij achteraf bleek dat de Tuica gratis was. Een geschenk van hem aan ons.

Hosting door HQ ICT Systeembeheer