Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Valkenburg1940

Vrijdag 10 mei

De oorlog is begonnen. Vandaag zijn de Duitsers in mijn woonplaats, Valkenburg, binnengedrongen. Er kwamen Duitse bommenwerpers overzet en er sprongen Duitse parachutisten uit vliegtuigen. De parachutisten landden op Valkenburg grondgebied en werden meteen door de Hollanders beschoten.

De oorlog is vreselijk. Ik had nog nooit oorlog meegemaakt, maar het is nu duidelijk aanwezig. De hele dag zijn de Hollanders en de Duitsers met elkaar in gevecht. Er wordt geschoten, met granaten gegooid en gedreigd. Ik werd, toen ik uit een raampje keek, beschoten. De kogel miste me op slechts 10 cm! Ik was op dat moment heel bang, ik dacht dat mijn leven voorbij was. De Duitser die mij beschoot bleef erg kwaad en kwam het huis binnen. Toen dacht ik dat hij mij neer zou schieten. Gelukkig heb ik met gebaren mijn bedoelingen aan de kwade Duitser uit kunnen leggen. Wij begrepen elkaar niet in woorden, want we spreken elkaars taal niet.

's Middags moesten alle inwoners van Valkenburg verzamelen op het vliegveld. De tocht naar het vliegveld was levensgevaarlijk, we werden constant beschoten. Alle mannen van 15 jaar en ouder werden opgeroepen om naar de garage van S.M. Poot te gaan. Ook in de garage was het verre van veilig. Om 4 uur zijn wij naar 'Het Wapen van Valkenburg' vertrokken.

Het Wapen van Valkenburg

Deze plek was niet veel veiliger, want ook deze lag onder vuur. Gelukkig mocht iedereen naar huis, op 15 gijzelaars na.

Ik hoop dat de gijzelaars het goed maken...

 

14:33 - 29/3/2006

Zaterdag 11 mei

Vandaag was een verschrikkelijke dag. Wij waren 's ochtends om 5 uur weer aanwezig in 'Het Wapen van Valkenburg'. Deze werd nog steeds beschoten. Om half 12 werd 'Het Wapen' getroffen. Iedereen was in paniek en vluchtte naar de kelder. Ik vluchtte naar buiten, waar het zeer gevaarlijk was. Ik rende zo snel mogelijk naar de kelder van Nic. van Egmond. Ik stond achterin, toen ik mijn gezin buiten hoorde roepen. Daarom ging ik naar buiten, maar eenmaal bij mijn gezin aangekomen was de kelder vol. Mijn gezin en ik besloten naar de enige overgebleven open plek te lopen, de Achterweg. Wij werden gevolgd door ongeveer 100 man. Alle mensen vormden een lange stoet. Na vele uren, omdat we vaak moesten schuilen voor schoten en granaten, kwamen we een Duitse officier tegen. Deze vertelde ons dat we naar hem toe moesten komen door de een baggerslootje en een doornhaag heen.

Toen veel mensen bezig waren met de oversteek, gebeurde er iets vreselijks. Er kwam een granaat midden in onze groep terecht. Er klonk een oorverdovende knal en iedereen viel neer. Toen ik weer op stond, zag ik overal gewonden om mij heen. Ik voelde dat ik zelf ook gewond was, maar daar besteedde ik geen aandacht aan. Ik wilde eerst de mensen om mij heen helpen. Er dreven doden om mij heen en mensen hadden vreselijke wonden. Iedereen die kon helpen, hielp.

Na ruim een uur hield het vuren eindelijk op. De niet - gewonden probeerden zo goed en zo kwaad als het kon mensen naar het huis van C. Langeveld te brengen.

Foto van het huisje van C. Langeveld.

In het huis van Langeveld werd een kamer vrijgemaakt en daar alle gewonden neergelegd. De kamer was al snel overvol. Er waren slechts vier verplegers, waaronder ikzelf, dus de druk was groot. Het enige licht kwam van een petrol lampje af, omdat de blinden van de ramen dicht zaten voor de veiligheid.

Ondertussen werd de nacht steeds onrustiger. Duitse vliegtuigen, mitrailleurvuur, bommen en de schoten van pistolen hielden constant aan. Er was nog een ander probleem, ook het water raakte op. Zo gingen wij de nacht in. 

14:31 - 29/3/2006

Zondag 12 mei

Toen er gedurende enige tijd in de nacht niet geschoten werd, kwamen we allemaal weer wat meer tot rust.

Verschillende huizen rondom het huisje waar wij in zaten werden verwoest.

Het mocht wel een wonder genoemd worden dat ons huisje gespaard is gebleven. Dit kwam omdat God ons bewaarde.

Om half 4 die ochtend, kwamen er veel mensen bij. Zoveel, dat het allemaal niet meer in het huisje paste. Deze groep mensen, die de vorige dag ook bij ons waren geweest, waren na het vreselijk gebeuren in de Zonnenveldlaan naar de woning van J. van der Marel gevlucht, die daar vlak bij was. Daar konden zij echter niet blijven aangezien deze boerderij ook met granaten bestookt werd. Zodoende kwamen ze weer bij ons.

Wat moesten we nu doen? We konden niet allemaal hier blijven, want er was bijna niks te eten. Zo werd besloten, dat diegene die wilden, zouden overvaren naar de overzijde van de Rijn om zo naar Oegstgeest te gaan. Twaalf van ons gingen. De vele anderen mensen in het huisje hadden besloten om te proberen langs de straatweg naar Valkenburg te trekken. Er gingen ongeveer 60 mensen weg, wat een hele opluchting was. Toch bleven er nog 50 over. De vrouwen maakten voor iedereen een schoteltje gekookte aardappelen wat ons allemaal heerlijk smaakte. Wij allen voelden het dat God in ons midden was die ons bewaarde en voedde. Zo hebben wij daar heerlijke Pinksterdagen gevierd. De dag verliep verder, maar de zieken werden er niet beter op.

Er waren ook gewonde Duitsers bij ons. Karl, een Duitser, heeft ons tot het laatst toe bijgestaan bij het helpen van deze gewonden. Daar ben ik hem erg dankbaar voor.

Laat in de middag ging ik even naar buiten en zag ik in de verte bij de woning van boer J.v.d Marel een grote auto staan met de kleuren rood-wit-blauw voorop. Er werd gedacht dat dit een Hollandse pantser wagen was. Maar even later opende de wagen het vuur op ons huisje. Het is niet in woorden te omschrijven wat een angst en ontzetting dit veroorzaakte. Ik schreeuwde in paniek dat we allemaal verloren waren. Lang duurde het schieten gelukkig niet. Maar wij hadden door dit vuren weer twee doden en twee gewonden erbij gekregen. Het was droevig om dit te horen. Maar ons aantal werd die nacht weer groter; er kwamen tien personen bij uit Valkenburg. Gelukkige kwam er een oplossing voor het voedselprobleem!

Zo ging de nacht voorbij.

14:30 - 29/3/2006

Maandag 13 mei

Maandag 13 mei verliep met hevig vuren, vooral in de avond en voornacht vielen er veel granaten om ons heen.

Dit had tot gevolg dat de Duitsers zich terugtrokken en zich bij ons niet meer lieten horen.

Door de lucht van alle gewonden in huis werd ik wat misselijk en kreeg ik het erg benauwd. Dus ben ik om  2.30 uur in de nacht naar buiten gegaan en heb ik, in de dauw, tegen de dijk aangelegen. Daa knapte ik ik geweldig van op. Ik ben er hierdoor ook achtergekomen dat de Duitsers die aan de overkant van de dijk hadden gelegen waren vertrokken. Dit zorgde voor een opgewekte stemming in huis. De ramen werden open gezet en er konden verse groentes van de velden gehaald worden, wat de gewonden geweldig goed deed.

Onze hoop en blijdschap kwam weer terug toen we Henk Ravensbergen mee hadden gestuurd met een juffrouw van het Rode Kruis, die was langsgekomen op de fiets, om hulp te gaan halen.

Er waren ook nog mensen aan de overkant van de dijk gezien. Deze mensen bleken Hollandse soldaten te zijn. We werden scherp verhoord door een luitenant. Nadat wij dingen verschillende keren hadden uitgelegd en om hulp hadden gevraagd kwamen twee luitenants met een boot naar ons toe. We waren zo verschrikkelijk blij hiermee. De gewonden werden per ziekenauto afgevoerd en de rest kon op weg naar de Haagsche Schouw.

Vanaf toen ging het alleen maar makkelijker. Eenmaal aangekomen bij de Wassenaarse brug werden we weer in verhoor genomen door een Kapitein. Omdat we allemaal zo'n honger hadden heb ik aan hem gevraagd om eten, wat we ook gekregen hebben! Vervolgens zijn we verder gegaan en aangeland bij B. de Koning. We zijn daar geŽvacueerd met negentien personen.

 

Wanneer ik nog terugdenk aan die moeilijke eerste dagen in de woning van de familie Langeveld, dan moet ik eerlijk bekennen, dat wij wonderlijk gered zijn.

En daar dank ik God voor. Hij heeft ons geleid door al die moeilijke dagen. Ik wil eindigen met de mededeling, dat ik heel wat mensenkennis gekregen heb en heb leren inzien, wat de kern is van de mens.
Ik eindig met dank aan God voor het behoud van mij en mijn gezin.

14:14 - 29/3/2006

Description
Omschrijving van de eerste dagen van de oorlog.

Home
User Profile
Archives
Friends

Recent Entries
- Vrijdag 10 mei
- Zaterdag 11 mei
- Zondag 12 mei
- Maandag 13 mei

Friends
Hosting door HQ ICT Systeembeheer