Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Peru 2013

Dinsdag 21 mei: afscheid van Peru

{ 20:05, 21/5/2013 } { 1 comments } { Link }
Gisteren hebben we geen gelegenheid gehad om onze souvenirs te kopen. Daarom gaan we apart op pad. Jij komt terug met een voetbalshirt (bamba) voor Hedzer, een Peru-jasje voor Rosalie en een kleine kwarts schedel voor Alexander, de buren die goed voor ons huis, de vissen, de planten en de post gezorgd hebben. Ik heb een witte alpacasjaal voor Sylvia meegebracht, een zilveren chakana ring en een aquamarijnsteen in eivorm voor mijzelf. Lupe komt voor de lunch en we eten voor de laatste keer veel Peruaans fruit. Als de koffers ingepakt zijn, bellen we de taxi. Lola komt ook nog en brengt nog cadeautjes mee. Lupe en Lola rijden met ons mee naar het vliegveld. Daar komen ook mama Maria en papa Victor, Lucia en zelf Helena ons uitzwaaien. Het is een emotioneel afscheid, want wanneer zullen we elkaar weer zien? Natuurlijk via Skype, maar in levende lijve? Na een paar dikke knuffels gaan we aan onze lange reis beginnen. In het eerste (oude) vliegtuig van Takka zitten we op de laatste rij achteraan, daar voel je de turbulentie het hardst. Dat is geen prettige vlucht naar Lima, waar we in de mist landen. De vlucht naar Madrid is lang, maar wel confortabel. Victor heeft last van de warmte in het vliegtuig, ondanks de airco. Dat is niet zo prettig slapen, als je 11 uur moet zitten. We krijgen warm eten en ontbijt. In Madrid is het 7 uur later, dus even wennen aan het tijdverschil. De laatste vlucht naar Dusseldorf is een makkie. Ik begin al aardig aan het vliegen te wennen, hoewel het niet mijn favoriete vervoermiddel is. Ik verheug me alweer op mijn fiets in Apeldoorn! Vanuit het vliegveld in Dusseldorf reizen we 1 halte per trein naar Angemund, waar Victor's auto gelukkig op ons gewacht heeft. Na een pizza en ravioli bij Ottavio Restaurant rijden we naar Apeldoorn, waar we na een warme douche heerlijk in ons eigen bed kunnen slapen. We kijken terug op een fantastische reis naar Peru, waar we genoten van familie, vrienden, natuur en nieuwe plekken. We willen jullie bedanken voor het meelezen en reageren op ons weblog. Het was leuk om in het verre Peru contact te houden met familie en vrienden in Nederland.

Maandag 20 mei: Tipon

{ 21:35, 20/5/2013 } { 0 comments } { Link }
Oeps, als ik op mijn sloffen naar beneden loop, glij ik uit op de trap en stoot mijn hoofd tegen de harde muur. Het resultaat is een rode bult, die we met Echinaforcezalf behandelen. Het blijft wel pijnlijk. Bij het ontbijt heeft Victor een verrassing: we gaan vandaag naar archeologisch park Tipon, ongeveer een half uur rijden van Cusco. Eerst halen we onderweg boodschappen bij de Mega, zodat we lunchbroodjes hebben. Twee jaar geleden is Victor met Edwin in TIpon geweest. Toen was de 4 kilometer weg de berg op nog onverhard. In Tipon ontmoetten ze toen Victor's leraar civiele techniek van de universiteit, die een nieuwe weg ging aanleggen. Nu konden we over deze geasfalteerde weg naar boven rijden. Tipon is een soort grote terrassentuin met stromend water uit een bron bovenop de berg. We eten onze lunch met een prachtig uitzicht en doen een meditatie bij het water. Water uit zo'n bron gebruikten de Inka's en hun voorgangers om zich van buiten en van binnen te reinigen. Aan het eind van de middag rijden we terug, het is erg druk om Cusco in te komen, vooral omdat de Avenida de Sol, een doorgaande stadsweg, afgesloten is. In de winkel van Lupe heb ik een vest en sjaal uitgekozen en we halen en betalen ze. We krijgen ook nog wat cadeautjes mee uit de winkel voor Hedzer, Rosalie en onszelf. Lupe, Marco, Diego en Lucia zijn er allemaal, wat een lieve mensen zijn dat. Met z'n tweeen gaan we eten bij restaurant Valentina. Het is een toeristisch restaurant, wat chiquer ingericht met veel traditionele Peruaanse gerechten. We eten een garnalensoep vooraf, waarin ongepelde garnalen zwemmen. Daarna kies ik een rijstgerecht met Peruaanse champignons in een heerlijke saus. VIctor neemt de bekende lomo saltado. Je kunt het verschil merken in bediening en kwaliteit van het eten. De obers zijn keurig en vlot, het eten is goed gekruid en ziet er goed uit. Natuurlijk moet je voor dit alles goed betalen, 112 soles. Het is ons laatste avondmaal in Peru. We rijden nog naar Santa Ana om te informeren of het pakketje voor John's zus in Nederland al klaar is, maar we gaan met lege handen weer terug. Dan moet zijn moeder het maar opsturen. De honden zijn wild als we de poort binnenkomen, ze springen tegen ons op en ik geef ze snel hun eten. Na een pilsje en een glaasje fris gaan we naar bed. Morgen gaan we vertrekken naar Nederland na 5 weken Peru.

Zondag 19 mei: afscheid van de familie

{ 22:50, 19/5/2013 } { 0 comments } { Link }
We staan om 7 uur, omdat Victor om 8 uur een afspraak bij John heeft voor een ritueel. Het blijkt dat op zondag een spreekuur voor gesprekken en rituelen bij John is en Victor moet nog tot ongeveer 10 uur in de wachtkamer zitten. Gelukkig verloopt het ritueel goed: John kan hem helpen en allerlei dingen vertellen. Victor was ook uitgenodigd voor de pinksterdienst bij de protestantse kerk in Cusco, waar hij vroeger lid van was, maar de twee activiteiten gaan niet samen. Ondertussen doe ik de was. Het weer is bewolkt, zoals de laatste dagen vaak het geval is, maar tegen de middag komt gelukkig de zon terug. We zijn uitgenodigd voor de laatste familiezondag bij Lola. Om 15.00 uur komt de hele familie naar haar huis, waar ze uitgebreid voor ons gekookt heeft: kippensoep en spaghetti saltado (met saus). Als toetje heeft mama Maria een grote ronde cake gebakken, waar we ijs bij krijgen en een kopje thee. Een feestmaaltijd als afscheid. De vijf weken zijn snel gegaan, dinsdag vliegen we alweer terug. Ik praat uitgebreid in het Engels met neef David André over computers, familie in Peru en Nederland, zaken doen en zijn ervaringen in de USA. Victor overhandigt de geiser aan zijn ouders en ze spreken af dat een loodgieter hem zal installeren. We hopen dat dat gauw zal gebeuren, want warm water in de keuken is wel fijn. Victor brengt iedereen naar San Blas en blijft nog uitgebreid praten met zijn vader, die zelfs vraagt of wij trouwplannen hebben. Ondertussen help ik Lola met afwassen. Ook haar keuken heeft alleen koud water en vanavond zelfs helemaal geen waterdruk, zodat ze met water uit plastic reservoirs moet afwassen. Het is al bijna 12 uur als we thuis komen. Victor wil nog graag afscheid nemen van Cusco met een biertje en een whiskey en een muziekje op de Plaza de Armas. Ik ga lekker douchen en naar bed.

Zaterdag 18 mei: beroemde Chicharon

{ 12:44, 18/5/2013 } { 0 comments } { Link }
Wat is het heerlijk wakker worden in zo'n mooie kamer op de derde verdieping. Als we uit het raam kijken, zien we de bergen, maar ook rondom de rommelige Peruaanse omgeving van alle huizen van Sicuani. Beneden is het geweldig ingericht met een bloementuin, twee zithoeken en een stijlvolle eetruimte. Voor het ontbijt krijgen we roerei, papayasap, thee en koffie en broodjes met jam. Gelukkig nu geen televisie erbij, maar mooie klassieke muziek. Het hotel is een half jaar oud, de Peruaanse vrouw is ermee begonnen, omdat er in de omgeving veel bijzondere plekken zijn, die ze toeristisch wil maken, o.a. een plek waar geen zwaartekracht is. We rijden verder langs de rivier en de bergen richting Cusco. Saylla is beroemd om de chicharon, het scharrelvarkensvlees wat met citroen in eigen vet wordt gebakken. Het kleine plaatsje heeft wel 20 chicharonrestaurantjes, we kiezen een nette uit. Het vlees is mals en we krijgen er gekookte mais, gebakken aardappels en een salade van ui en herba louisa bij. Het pittige groene sausje laat ik aan Victor over. We komen langs de grote kluswinkel Maestro, een soort Gamma en kopen als cadeau voor Victor's ouders een geiser voor heet water in de keuken. Tot nu toe heeft mama Maria daar alleen koud water om af te wassen en dat is niet zo fijn voor haar handen, die last hebben van artrose en natuurlijk ook niet voor de hygiëne. Als we thuis komen om half 6 belt Lupe om te vragen of we een kastje naar haar winkel willen brengen. Na onze broodjes storten we ons in het drukke verkeer van Cusco, waar net een processie aan de gang is. Lupe heeft haar winkel al een beetje ingericht en ik koop bij haar een steenrood handgebreid vest van alpacawol. Maandag kan ik het afhalen, dan is ook de bijbehorende roosbroche gemaakt. Een vrouw uit Cusco levert de gebreide producten aan Lupe's winkel. Marco en Victor halen de hondjes op, die gewassen en getrimd zijn, ze zien er weer prachtig uit. Met z'n zessen gaan we pizza eten en vertellen we over onze trip. Zoon Diego (16) vindt de verhalen over spirituele plekken heel interessant. Voor Lucia (11) is het wat laat en ze valt bijna in slaap boven haar pizza. We brengen hen naar huis en dan is het voor ons ook tijd om in bed te duiken, het vertrouwde bed in Huancaro, de wijk waar wij wonen.

Vrijdag 17 mei: roadtrip

{ 22:59, 17/5/2013 } { 0 comments } { Link }
Het was wel krap in de twijfelaar, maar we hebben goed geslapen. We krijgen van de aardige verhuurster broodjes, kaas, koffie en heet water voor thee. Het is een keurige hostel, alleen de kamer was erg klein. Vandaag gaan we terug, afhankelijk hoe het gaat zullen we nog een keer overnachten. Onze eerste stop is in Ilave, waar we op de heenreis overnacht hebben. We vinden een tearoom, waar ik een taartje bij de thee en Victor een hamburger bij de koffie neemt. We kopen broodjes en Victor laat zich verleiden tot het kopen van 10 losse snoepjes in een klein winkeltje. Vroeger kreeg hij van mama Maria ook geld om losse snoepjes te kopen, dat is nostalgie. Natuurlijk gaan ze tijdens de reis helemaal op. Het is 544 km naar Cusco, we zijn benieuwd hoe de reis zal verlopen. In Puno eten we heerlijke pizza en iets mindere ravioli. Achter ons zit een groep professionals op congres. Victor’ s vader is opgegroeid in Puno en hij vertelt de familiegeschiedenis. We lopen nog een rondje rond de Plaza de Armas, waar we buiten vier mannen aan tafeltjes zien, die voor klanten op een typemachine (officiële) brieven schrijven. We hebben onenigheid via welke route we Puno weer uit moeten, maar uiteindelijk ligt het aan het ontbreken van richtingborden in plaats van aan ons. Het lijkt vandaag wel een roadmovie, het regent ’s ochtends, maar geleidelijk wordt het droog. We hebben prachtig uitzicht over het Titikakameer. In Pucara, waar we ook eerder geweest zijn, eten we een cena (avondmaaltijd), deze keer wederom wat de pot schaft: groentesoep, rijst met kip, aardappel en bietensalade, kopje thee toe. Het toilet is schoon, dus we gaan ervan uit dat de keuken ook hygiënisch verzorgd is. Dat is niet overal zo. Nog een eindje rijden we in het donker. Bij Kunurana stoppen we, omdat de geest van de berg daar heel sterk is. Victor neemt even tijd voor een meditatie. Gelukkig kunnen we nog net tanken voor het benzinestation dicht gaat. We besluiten in Sicuani te overnachten. De eerste hospedaje in het centrum is geen succes, er blijkt geen water, dus we vertrekken weer. We komen in een heel fraai hotel Wilkamayu, waar we de bruidssuite krijgen met badkamer en keukentje met een oppervlakte van 30m2, van de caravan naar de villa. Het is al laat, maar nog heerlijk warm douchen!

Donderdag 16 mei: Tiwanaku in Bolivia

{ 19:45, 16/5/2013 } { 0 comments } { Link }
We worden vroeg wakker in Copacabana, Bolivia. Als we gedoucht hebben, staan we om 7.30 uur klaar voor het ontbijt. Maar het is pas 6.30 uur, want Victor’s iPhone heeft zelf de tijd al verzet. Dus eerst gaan we naar de Virgen de Copacabana, de grote katholieke kerk. Rondom het altaar is alles versierd met goud. Wat een tegenstelling met de eenvoudige huisjes, die we onderweg zien. Alle combis (bestelbusjes)zijn al aan het inladen om naar La Paz te gaan. Nog even een blik werpen op Lago Titicaca, dat er wat bewolkt bij ligt. Het heeft de afgelopen avond en nacht flink geregend. We ontbijten samen met een Belgische, die heel goed Spaans spreekt. We besluiten om naar Tiwanaku te gaan. Het is ook in Bolivia, maar we mogen de auto niet verder dan naar Copacabana nemen. Daarom rijden we terug naar de grenspost Kasani, verder naar Desaguadero, waar we de auto bij een hospedaje (eenvoudig hostel) in de tuin mogen parkeren. Het is een veilig gevoel dat er een groot hek voor zit. Nu kunnen we niet verder met de auto, dus moeten we met ander vervoer verder. De grens passeren zonder auto gaat zonder problemen, ik was al bang voor weer een lange wachttijd. Op straat drinken we een gezonde fruitmixsap, we krijgen de hele blender vol en we eten onze laatste broodjes en avocado. We twijfelen tussen het vervoer per busje of taxi. Bij de busjes moet je vaak wachten tot ze vol zijn (ca. 12 personen), maar we komen een busje tegen waar we de laatste twee passagiers zijn (nog net naast elkaar) en we dus direct vertrekken. Een hele gebeurtenis. Victor wijst de chauffeur erop dat zijn hart bijna stil stond bij de inhaalmanoeuvre. Daarna haalt hij wat voorzichtiger in. Na 40 kilometer worden we er langs de grote weg uitgezet. We moeten nog 15 minuten lopen naar de ingang van het archeologische park Tiwanaku, met pre-Inca overblijfselen. We bekijken de zonnetempel en de piramide , het museum met het enorme beeld, het museum met het aardewerk en de mummie en tenslotte de puma punku tempel. Het is fantastisch om te zien, wat er nog bewaard is gebleven. We zijn benieuwd naar de spiritualiteit van de Tiwanaku, maar daarover wordt bij dit soort archeologische parken niet veel verteld of geschreven. Aan de hoofdweg treffen we een busje dat teruggaat naar Desaguadero en waar we de enige passagiers zijn. Victor kletst met de chauffeur over auto’s en ik luister. Victor koopt bij de spirituele winkel een aantal artikelen, een aardige souvenir. Dan moeten we nodig naar de openbare bano, wat zijn die meestal vies. We vinden een eenvoudige en rustige pollo a la brassa-eettent, waar we soep, kip met patat en salade krijgen, voor Victor een kwart en voor mij een achtste. Hopelijk heb ik de Diacure niet nodig voor het eten van de mayonaise. Wat een lange dag, we komen terug bij onze hospedaje, die net iets groter is dan de caravan. We zijn moe en gaan na het douchen en de weblog lekker slapen!

Woensdag 15 mei: vakantie tot Copacabana (Bolivia)

{ 12:00, 15/5/2013 } { 3 comments } { Link }
Voor ons ontbijt kregen we voor 1 sol warm gekookt water voor onze koffie en thee in de slaapkamer. Dat is wel lekker wakker worden. De ingenieuros wilden al om 8 uur weg, dus starten zij hun auto in plaats van even op de deur te kloppen dat de auto naar buiten gezet moet worden. Maar de hint was ook duidelijk. We rijden naar het zuiden en komen na 12 kilometer bij Amaru Muru. Het is een rotsformatie, waar een interdimensionale deur is. Victor brandt een offer voor de geest van Amaru Muru en voelt de energie. Gelukkig komen hier niet zoveel mensen als in Machu Picchu, het is heel rustig. We praten met een Vietnamese man uit de USA, die bezichtigingen via tours doet. Wij zijn heel blij met onze eigen auto. Na wat klimmen en prachtige foto's maken geven we een bedelaarster een broodje en rijden we verder. In Pomata willen we lunchen. We vinden restaurantje Tocky Tocky en nog voor we besteld hebben, krijgen we paarse maislimonade en een bord groentesoep met rijst voor onze neus. Victor moet lachen om mijn verbazing: in dit restaurant is er dagelijks maar één menu, dus er valt niet veel te kiezen. Het hoofdgerecht is rijst met een sausje, aardappel, salade en varkensvlees. Het smaakt goed en dat voor 3,5 soles per persoon. Ook twee soldaten van het beneden gelegen legerkazerne komen eten en worden aangesproken door de serveerster. Ze vertelt dat ze bedreigd worden, maar hoe de situatie precies in elkaar zit.... De reis gaat verder naar de grens met Bolivia, maar in Desaguadero lukt het niet om met Lupe's auto de grens over te komen. Het is enorm druk met handelaren en een onoverzichtelijke grenspost. Ik blijf in de auto, terwijl Victor informatie inwint. We rijden naar de kleinere grenspost Kasani, waar we met veel geduld, bureaucratie en omkoping ("u mag een kleine vrijwillige bijdrage achterlaten") de grens overkomen. Officieel mogen we met de auto niet verder dan Copacabana meenemen, dus daar checken we in bij hotel Colonial voor 15 dollars met ontbijt en warme douche. In het naastgelegen gezellig ingerichte restaurant eet ik vegetarische burritos en Victor valt toch weer voor het sappige vlees: lomo met ham en gebakken ei. Victor haalt Boliviaanse soles, dus moeten we even wennen aan het omrekenen. De tijd is ook even wennen, het is hier een uur later. Ondertussen begint het hard te regenen en onweren, maar wij zitten hier lekker droog.

dinsdag 14 mei: vakantie tot Ilave

{ 20:50, 14/5/2013 } { 0 comments } { Link }
We zijn al om 6 uur wakker in Santa Rosa. Als we naar buiten kijken, zitten we midden tussen de bergen op ongeveer 4100 meter hoogte. Er is weinig begroeiing meer en we leven weer op hoogtepillen. We pakken alles weer in en zijn zelfs om half 7 niet de eersten op straat. Op het plein op een bankje met plantsoen eten we ons ontbijt, waarvoor ik net een potje jam gekocht heb in het winkeltje aan het plein. Het is nog heel koud buiten, maar het eerste ochtendlicht op de bergen is schitterend. Dan rijden we over de hoogvlakte met prachtig uitzicht en zelfs veel fietsen en brommers. Op een erf mogen we onze lunch eten, broodje met kaas en avocado. De vrouw komt een praatje maken: Wat zie je er wit uit, waar kom je vandaan? Jammer dat ik geen Engels kan praten, anders hadden we samen kunnen babbelen. Fijn dat ik een beetje en Victor vloeiend Spaans spreekt om met haar te praten. We komen door de vreselijke stad Juliaca, waar ik nog niet in een huis zou willen wonen dat ik cadeau gekregen heb. Veel verkeer, stof, onafgemaakte huizen en veel grijsheid. Je merkt dat we in een armer deel van Peru komen, Cusco is heel toeristisch en ontwikkelder. We komen in Puno aan, wat aan een prachtig meer ligt. We verwachten daar veel overnachtingsmogelijkheden, maar we zien er alleen twee peperdure hotels. Een gat in de markt voor een “gewoon hospedaje”. Ook meer in het centrum zijn de plekken vol en besluiten we verder te rijden naar Ilave. We vinden hostel El Dorado, waar de ingenieuros alle kamers met eigen douche al bezet hebben, maar waar wij nog een redelijke tweepersoonskamer krijgen. De douche en toilet zijn er naast, maar jammer dat het een Peruaanse koude douche is. Victor vindt het heerlijk fris, ik bibber. Maar wat kun je voor 20 soles (delen door 3 voor euro’s) verwachten? We gaan eten bij een van de volksrestaurants, want hier zijn geen chiquere restaurants voor toeristen. Mijn wantan-soep is lekker, ik mis alleen de groeten. Victor’s gerecht met kip is erg droog. Er hangt een schilderij van een Nederlandse molen, we zijn benieuwd waarom. De eigenaar zegt dat hij die in Puno gekocht heeft, dus puur omdat hij hem mooi vindt. We kopen broodjes bij de bakker en bij de lunchroom drinken we nog een kopje koffie en thee met een caramelhoorntje. De zaak ziet er leuk uit, ze hebben er echt hun best voor gedaan. Als we betalen, kost het 4,5 soles, daar koop je in Nederland niet eens een kopje koffie voor. Als we net terug zijn in de hostel, begint het hard te hagelen. Op deze hoogte is er geen regen, maar hagel.

maandag 13 mei: vakantie tot Santa Rosa

{ 21:15, 13/5/2013 } { 0 comments } { Link }
Onze laatste vakantieweek is begonnen en na wat voorbereidingen kunnen we vertrekken. Eerst haalt Victor geld en kopen we broodjes en avocado’s. Als we de stad uit zijn, volgen we een prachtige route door de Andes. Onze lunchstop is bij Laguna Urcos, een meertje met schaduwplekken met bankjes. Onze broodjes met kaas en avocado smaken heerlijk en het uitzicht doet denken aan vroeger: bij mij aan de vakantie in Piano Porlezza en bij Victor aan een vriendinnetje uit Urcos. We rijden verder en eten bij restaurant Aquarios in Sicuani, op het balkon met twee borden heerlijke lomo saltado (rug van de koe, die een salto gemaakt heeft – in de pan-). Vroeger ben je Sicuani geweest, maar in meer dan 15 jaar is het enorm veranderd. Het is een echt Peruaans dorp, dus ik ben wel de enige “gringa” (buitenlandse). De stad is ons te druk en heeft te weinig parkeerruimte om een bed en breakfast te kiezen. Daarom rijden we nog anderhalf uur in donker door over de goed geasfalteerde en met reflectoren (geen lantaarns) verlichte weg. Het was 15 jaar geleden nog een onverharde weg van bijna 400 kilometer tussen Cusco en Puno. Nu is het een tolweg geworden, maar dat is het geld wel waard. Om 10 uur komen we in Santa Rosa aan op 3900 meter, een klein dorp waar een oud-collega Daniel van Victor vandaan komt. We zoeken een hostal en een oude dame (mamita) steekt haar hoofd uit het raam. De deal is gesloten voor 16 soles voor een kamer met 2 bedden met als enige voorziening een tv, toilet op de gang, douche is gesloten, misschien nog een ontbijt morgenochtend. Grappig, hoe we van het ene uiterste (Sacred Dreams Lodge) in het andere uiterste in Santa Rosa vallen. In elk geval kunnen we vannacht slapen.

Zondag 12 mei: moederdag

{ 22:40, 12/5/2013 } { 1 comments } { Link }
We hebben een heerlijke ontspannen vakantie. De moederdagbloemen staan op de tafel, wat een vrolijk gezicht. Van Laura krijg ik een digitaal bloemetje en we kunnen zelfs nog even skypen. Dat is wel fijn voor een moeder in het verre Peru. Na het ontbijt gaan we aan de slag. We gaan hutspot met worst maken, een Hollandse maaltijd voor Moederdag voor de hele Peruaanse familie. Omdat we hier hoog wonen, duurt het koken twee keer zo lang. Al met al is de hutspot voor 13 personen om twee uur klaar. We laden alles in de auto en zijn benieuwd wat de familie ervan zal vinden. Lola heeft quinoasoep gemaakt, mama Maria heeft salade en chocoladetaart met chancaca gemaakt en Lupe heeft het ijs meegenomen. Eerst vertel ik in mijn beste Spaans wat de ingrediënten zijn en dan wil iedereen wel proeven. Het lastigste is om 'hutspot' uit te spreken. Ik heb nog wat Moederdag cadeautjes gekregen: een sjaal en een lieve kaart van Lola, chocoladelolly's van Victor's moeder en koekjes en een sleutelhangertje van Sylvana. Een gezellige middag en avond. Op de terugweg ga ik geld pinnen, maar de pinautomaat geeft mijn pasje niet meer terug. Er komt een bon uit, dat de pas uit veiligheidsoverwegingen ingenomen is. Raar hoor, dus we gaan naar een internet-telefoonwinkel om naar de ASN te bellen om mijn pas te laten blokkeren. Victor is erg behulpzaam en het is een opluchting als dat gelukt is. Thuisgekomen maken we plannen om de komende dagen met de auto naar Puno te gaan.

Zaterdag 11 mei: La Cusquenita

{ 21:33, 11/5/2013 } { 0 comments } { Link }
Ik (Victor) voelde me nog wat brak (brik voor de Friezen) na de Fiesta van gisteravond. Toen ik onder de douche stond, kwamen zus Lupe en haar man Marco spontaan op bezoek. We hebben met z’n vieren lekker ontbeten met de broodjes van de nieuwe panederia. Lupe bracht ponche mee: warme melk, geblenderd met rijst, amandelen, kruidnagel en suiker. Dat is lang geleden dat ik dat gedronken heb. Met Lupe heb ik lang gepraat over onze familie, in het bijzonder over broer Lucho, met wie het contact jammer genoeg verbroken is. AnneJet was ondertussen druk met de computer, de was en het maken van de lunch met een heerlijke salade. De olijven zijn hier veel lekkerder dan in Nederland, misschien moeten we een hele ton meenemen. We gaan lekker in de tuin zitten en om 5 uur komt Godo voor een zakelijk gesprek. Ik vind het leuk om in het Spaans te praten, het is mijn moedertaal. Hij is net met zijn vrouw in de US geweest en heeft een DVD met filmopnamen over Zuid-Amerika voor AnneJet meegenomen. Ze is er erg blij mee. Godo brengt ons naar het restaurant La Cusquenita, waar we met Lupe, Marco, Diego en Lucia gaan eten. AnneJet krijgt van hen een prachtige bos bloemen voor moederdag en ze wordt er even emotioneel van. Het is een ruim restaurant met een overheerlijk buffet en een show van Peruaanse dans en live muziek. Marco heeft vroeger op volksdansen gezeten en danst met AnneJet en daarna dansen we samen met iedereen, het is een echt spontaan Peruaans feest. Om het eten te laten zakken, lopen we naar huis. Er is op de grote kruising een grootscheepse politiecontrole. Daar is de corruptie groot: als je een boete krijgt, betaal je de politie een bedragje en dan wordt de bon verscheurd. Het is beter om de agenten een bonus te geven van iedere bon, die door overtreders betaald is. Na een muntthee is het tijd om naar bed te gaan.

Vrijdag 10 mei: wandelen in de regen en naar de disco

{ 13:59, 10/5/2013 } { 0 comments } { Link }
Iedere dag doe ik een stukje huishouden, zodat het huis netjes blijft. Vanochtend heb ik de ramen van de bovenverdieping gewassen. Er is hier heel veel rood stof, dus na de regentijd (oktober-maart) zijn ze heel vies. Nu zien ze er weer glanzend uit. De honden kwamen naast mij liggen tijdens het karweitje. Na de lunch gaan we in de auto naar Saqsaywaman om te wandelen. Onderweg vallen de wilde honden ons bijna aan en zien we een loslopende alpaca, een soort lama. Er komt een grote regenwolk met veel regen, dus schuilden we onder wat bomen. Aan de andere kant van het dal scheen de zon. Tijdens jouw meditatie onder de boom zie je de regenboog en ga je er binnen. Het lijkt voorlopig niet droog te worden, dus gaan we maar terug. We ontdekken dat we de Templo de Rembo ook via de andere weg en een kort wandelpad kunnen bereiken, dus dat doen we de volgende keer. Op de terugweg drinken we koffie en thee bij Govinda. We waren van plan om met Lupe naar het moederdagfeest van Lucia's school te gaan, maar we vinden geen goede parkeergarage en Victor heeft eigenlijk geen zin om met 500 moeders samen te zitten. We rijden door naar de Avenida de la Cultura, waar we bij een "volks"restaurant kip eten. We houden de auto goed in de gaten, na het incident van gisteren. We gaan inkopen doen voor de hutspotmaaltijd voor zondag, waarvoor de hele familie is uitgenodigd bij de ouders van Victor voor Moederdag. Met de Peruaanse ingrediënten moeten we goed kijken wat we moeten kopen. Rookworst is er niet, maar we vinden worstjes die er goed bij kunnen. Victor nodigt me uit om samen naar discotheek Las Vegas in het centrum te gaan. Daar kwam hij vroeger vaak, een nostalgietour dus. De muziek in het begin is echt Peruaans, Victor kan alle liedjes meezingen en hij wil na 3 pilsjes wel dansen. Daarna wordt de muziek techno en gaan we naar een café, waar we vanuit het bovenbalkon de verlichte Plaza de Armas kunnen zien. Jammer dat er in de disco en het café zoveel gerookt wordt. Dat zijn we in Nederland niet meer gewend. De taxi brengt ons weer veilig thuis.

Donderdag 9 mei: Fiesta en autopech

{ 22:59, 9/5/2013 } { 0 comments } { Link }
Hier is het wederom een schitterende dag: strakblauwe lucht, in de zon 22 graden, binnen is het goed geïsoleerd en trek ik een extra trui aan. Helena komt om de tuin te sproeien en buiten te vegen en dweilen. Terwijl Victor nog slaapt, doe ik de rest van de schoonmaak: afwassen en stofzuigen. Als Victor zijn ontbijt gehad heeft, doet hij ook zijn deel van de schoonmaak: de auto krijgt een wasbeurt met de tuinslang en een emmer water. Hij ziet er weer blinkend uit, maar hoe lang dat zal blijven met de stoffige wegen…. We gaan met de auto naar het centrum en parkeren langs de Avenida Tullumayu, waar in het middenplantsoen keurige parkeerplaatsen gemaakt zijn. We bezoeken de Santa Domingokerk, een Dominikanerkerk gebouwd op Incaresten. Het is interessant hoe de diverse bouwstijlen gecombineerd zijn: de strakke Incamuren met de sierlijke pilaren en bogen uit de Spaanse overheersingstijd. Ook in de tuin is een combinatie van Incastenen en nieuwbouw uit de jaren ’80. We lopen naar de winkel van provider Movistar om te informeren naar een beter internet in Lupe’s huis. Misschien kan Victor daar morgen wat aan verbeteren. In een zijstraat van het hoofdplein Plaza de Armas eten we bij Chez Maggy een heerlijke veggie pizza van de grootste maat Xtra, die helemaal op gaat. Victor heeft hier vaker gegeten, de eigenaar herinnert hem nog. Als we een kwartiertje alleen in het kleine restaurantje zitten, komen er 20 Scandinavische jongelui met hun gids. Alle tafels zijn meteen bezet en het is een drukte van belang. Wij zijn blij dat onze pizza al in de houtoven zit. Als we betalen, krijgt Victor een anonieme rekening, maar vraagt om een echte rekening met naam en adres van het restaurant. Op die manier willen winkeliers (en taxichauffeurs) de belasting omzeilen. Het is inmiddels al donker. Op de Plaza de Armas is een groot feest ter ere van Camina Patrimonio Mundial. De landen Ecuador, Peru, Chili, Argentinië, Colombia en Bolivia hebben een wandelpad van 5000 km gerealiseerd en hebben deze wandelroute bij Unesco op de Werelderfgoedlijst laten zetten. De autoriteiten van de landen zijn aanwezig en volgen de muzikale show van zang en dans. Uit de kathedraal wordt ook het zilveren Jezusbeeld naar buiten gereden. In de viering is geloof en feest samengevoegd. Na afloop gaan we met Lola en David wat drinken. Ze lopen met ons naar de auto en Lola vertelt onderweg van alles over de historische panden waar we langskomen. De accu van de auto is leeg, waarschijnlijk doordat het alarm heel lang is afgegaan. Een duwtje tegen de auto van een achtergeparkeerde auto of misschien poging tot inbraak? Gelukkig is er niets beschadigd. We duwen de auto naar beneden, maar hij wil niet starten. Lola en David gaan naar huis, het is inmiddels half 1 ’s nachts. Gelukkig vindt Victor snel een behulpzame taxichauffeur met startkabels en kunnen we langs Lola rijden om de accu op te laden en te zeggen, dat alles weer in orde is. Ach, als we thuiskomen zijn de hondjes weer blij en geef ik ze nog snel hun eten.

Woensdag 8 mei: in de keuken van moeder Maria

{ 20:30, 8/5/2013 } { 0 comments } { Link }
Victor is een beetje uit zijn ritme door het nachtfeest. Ik ga ontbijten, stofzuigen, de was doen en mijn email checken. Dan komt zijn slaperige hoofd om de hoek kijken en eten we onze lunch met de beste ciabattas tot nu toe van de nieuwe bakker. We rijden richting Avancay om een wandeling te maken. De stad Cusco is na 15 jaar aardig uitgebreid in die richting, dus het is even rijden voor we een berg zonder bebouwing vinden. Het koeienpad volgen we naar boven, de nordic walking sticks zijn hier ook weer heel handig. Boven hebben we een prachtig uitzicht en even tijd voor een meditatie. Het is inmiddels 4 uur en het begint door de wind wat kouder te worden. We gaan terug naar beneden, waar een wilde grote witte hond onze auto bewaakt. We moeten hem eerst wegsturen, voor we de auto in kunnen. Dan komen we in de spits van Cusco, maar Victor weet gelukkig de weg. Ik haal broodjes en een chocoladecake bij de bakker en we gaan eten bij Victor’s ouders. Victor dacht direct aan te kunnen schuiven, maar moeder Maria wilde graag samen met ons koken. Gezellig in de kleine, rommelige keuken maken we arroz chaufa (vegetarische nasi) con ensalada. We vertellen over ons uitje naar de Heilige Vallei en Machu Picchu en we horen nieuwtjes uit de buurt. Victor’s vader is doof, maar als je hard genoeg praat kan hij gezellig kletsen. Met zijn 85 jaar is hij vandaag met zijn wandelstok naar Saqsaywaman gelopen. Na de thee met cake gaan we weer naar huis, een bakje arroz chaufa krijgen we mee. De honden zijn blij ons te zien, vooral als ze weer eten krijgen. Vanavond vroeg naar bed om de achterstallige slaap in te halen.

Dinsdag 7 mei: Ballet

{ 20:07, 7/5/2013 } { 0 comments } { Link }
Na het ontbijt kan ik skypen met Laura. Het is leuk om vanuit Peru rechtstreeks contact te kunnen hebben met Nederland. Het tijdverschil blijft raar: zij was net met haar vriendin Anna aan de borrel voor het avondeten. Victor heeft een lunchafspraak met zijn shamaan Edwin en diens zoon; ze eten in een soort steengrill restaurant. Hij brengt me eerst richting Saqsaywaman, waar ik nog een keer ga rondkijken op de berg in het dorp. Ik ontmoet een Peruaanse man, die mij veel vertelt over de spiritualiteit van de bergen en mij een rotstunnel op 3850 meter laat zien, waardoor het water stroomt. Victor komt me met de auto weer ophalen en we mogen komen kijken bij de balletles van Lucia. Het is leuk om te zien hoe de meisjes hun best doen. De lerares is een oudere dame, die de groep wel goed onder de duim heeft en goede instructie geeft. Na afloop komt ze even naar ons toe. In oktober mag Lucia examen doen voor niveau 3. Marco nodigt ons na afloop uit voor koffie, thee en een broodje. Het is een gezellig druk café. We praten erover hoe ouders in Peru voor hun kinderen besluiten wat ze moeten worden. Victor vertelt dat hij na de middelbare school van zijn vader de keus kreeg tussen militair en ingenieur. Bij de nieuwe generatie is de keus bij de meesten gelukkig wat vrijer. Lucia moet nog naar de tandarts en we zetten hen daar af. Victor brengt mij naar huis, ik ben moe van de hele middag lopen. De honden zijn blij ons weer te zien en ik geef ze snel hun bak met eten. Victor is nog uitgenodigd op de verjaardag van de zoon van Edwin en gaat daar nog lekker feestvieren.

Maandag 6 mei: la peluqueria

{ 20:52, 6/5/2013 } { 1 comments } { Link }
We zijn net aan het ontbijt als Helena binnenkomt. Ze is verstandelijk beperkt. Lupe doet hier nog de was en we horen van Lupe dat Helena niet de wasmachine wil aanzetten, omdat ze bang is hem kapot te maken. Dus dat doen wij nu voor Lupe. De wasmachine kan alleen wassen met koud water, de warmwaterleiding is niet aangesloten. De eerste was hang ik op en dan gaan we met de auto naar de stad naar de kapsalon Nancy. Er zijn 4 stoelen, 1 haarwasbak en een manicuretafel. Victor wordt met de tondeuse gekortwiekt. De twee kapsters en de jongste bediende zijn druk in de weer met het verven en knippen van mijn haar. Tijdens het intrekken van de verf krijg ik een manicure: scrub-massage, nagelriemen knippen, nagels lakken. Als mijn haar gefohnd is, zie ik er uit als een dame. Voor 90 soles (30 euro) en twee uur later zijn we allebei weer helemaal mooi. We lopen door de stad, waar het altijd druk is met toeristen en Peruanen. We komen nog een schoolklas in uniform tegen. Ook de neefjes en nichtjes gaan in uniform naar school. In ons favoriete sapcafé halen we onze vitamientjes binnen. Het is er wel lawaaiig met de sapcentrifuges, de televisie en alle mensen. Bij de Scotiabank informeer jij naar de zakelijke mogelijkheden. Het was vroeger een Incahuis met een binnenplaats, de Incamuren zijn er nog. Ik bekijk ondertussen de archeologische vondsten, die tentoongesteld staan, sinds de bank in 1994 het pand gekocht heeft. We kopen broodjes bij onze vaste bakker, alleen de ciabatta's zijn pas na 15.00 uur klaar. Ik zie hoe ze met de hand bezig zijn het deeg te maken en de broodjes te vormen. Als je me thuisgebracht hebt, ga je nog wat zaken regelen voor jezelf en Lupe helpen om bij de Peruaanse Praxis een kledingrek te ruilen. Achteraf moet jij iedereen vertellen hoe het werkt en dat het niet kapot is. Ik maak een vegetarische rijstschotel met ei, jammer dat jij op de Peruaanse tijd komt eten. Na de afwas lopen we nog een rondje door de wijk; we zien veel loslopende, wilde honden, waar we met een bocht omheen lopen.

Zondag 5 mei: familiezondag

{ 21:30, 5/5/2013 } { 1 comments } { Link }
Even uitslapen in een bekend bed in Cusco. De honden krabben aan de deur om naar binnen te mogen. Aan het ontbijt ontdekken we dat we de sleutel van de bovenverdieping aan de binnenkant hebben laten zitten. Wat nu? We lenen een houten ladder bij de buren en Victor test de inbraakgevoeligheid van het huis. Gelukkig staat er nog een raam open. Nu kunnen we ons aankleden. We krijgen een uitnodiging voor de pollada, een kip met aardappelverkoop ten bate van de medische hulp voor de vader van Floor, een collega van Lupe. Met Lupe, Marco, Diego en Lucia halen we het eten op en picknicken bij de nieuwe school van Diego, boven op de berg. Lucia wacht in de auto, ze weet dat we nog naar haar favoriete restaurant Abrassador gaan. Daar komt nog meer vlees op tafel, waar iedereen heerlijk van smult. Ik kies een supersalade met kaas, champignons en tomaten en geniet mee van de gebakken aardappels. Dan gaan we naar de supermercado om boodschappen te doen. We kopen ook een grote rode zak met 25 kilo hondenvoer voor Gris, Tillo en Atila. Dan krijgen we nog een uitnodiging van Lola om met z'n allen bij haar koffie te drinken. Het is gezellig, Lucia en ik zijn wat koud en mogen samen onder de deken zitten. Om 8 uur gaat Diego naar de discotheek, het is een schoolfeest. We brengen Lupe en Lucia naar huis en hier genieten de honden nog na van de pollada en de restjes van het restaurant.

Zaterdag 4 mei: Terug naar Cusco

{ 20:34, 4/5/2013 } { 0 comments } { Link }
Het lijkt net of we vandaag naar huis gaan, naar huis in Cusco. Het is de laatste dag van onze vijfdaagse reis. Na het ontbijt krijgen we een hartelijk afscheid van de dame van het hotel. We rijden Ollantaytambo uit en in het dorp Yanahuara kijken we naar mooie huizen (meestal van buitenlanders) en eenvoudige huizen (meestal van Peruanen). De wegen zijn onverhard en vol gaten. Victor ziet het wel zitten om een stuk grond van 4 ha te kopen met bomen en er een huis te bouwen. Het uitzicht en de rust zijn er zeker gewaarborgd. Het zou wel wennen zijn aan de eenvoud van het land. In Urubamba vinden we een leuk (huis)restaurant, waar we in de tuin van de aardige vrouw heerlijk gegeten hebben: trucha al la plancha (gebakken forel) en bistecka con rocotto (biefstuk met een zeer pittig paprikaatje). Er liepen in de tuin drie kuikentjes rond. Victor heeft vroeger vaak met de kuikentjes van overgrootmoeder Laura in de tuin gespeeld. In Yucay wandelden we langs het riviertje naar boven om naar de ruines te gaan. Halverwege kreeg ik last van diaree, misschien de forel, en zijn we naar de auto gegaan om 2 pilletjes te nemen. Gelukkig is het de rest van de dag goed gegaan. Menig vakantieganger ziet haar vakantie verpest door diaree. Nog een kopje koffie en thee en dan de laatste etappe vanaf Pisac over de berg. Het is inmiddels al donker en zonder lantaarns met bergbochten rijdt Victor voorzichtig. Er zijn wegpiraten die vlak voor de bocht willen inhalen. Alles is nog als toen we weggingen, alleen de mieren in de keuken zijn weer teruggekomen. De honden zijn blij ons te zien, maar moeten weer wennen dat ze niet in de woonkamer mogen.

Vrijdag 3 mei: adembenemend Machu Picchu

{ 22:50, 3/5/2013 } { 1 comments } { Link }
We hebben de wekker op half 7 gezet, zodat we vroeg en nog koel kunnen vertrekken. Na het ontbijt gaan we met de bus naar Machu Picchu. Het is een bus, die met 40 km /u over een onverharde weg via haarspeldbochten naar boven rijdt en af en toe een tegemoetkomende bus moet laten passeren. Er zijn al veel toeristen. We besluiten eerst naar boven naar Intipunku, deur van de zon, te lopen. Het is een wandeling van anderhalf uur, gelukkig is er af en toe schaduw. Het uitzicht op de bergen en Machu Picchu is adembenemend. Als we boven komen, heb ik last van hoogteziekte, hoofdpijn en vooral misselijk. Ik ga in een schaduwhoekje van de tempel zitten en langzamerhand wordt het beter. Victor doet een meditatie, waarbij de energie van de bergen zo krachtig is, dat het zijn lichaam heen en weer kan bewegen. Dan wandelen we rustig naar beneden en bekijken de oude Inca stad met huizen en heilige plekken, zoals de condortempel, de tempel met het altaar en de zonnewijzer bij het astrologische centrum. Grappig dat we lama’s en een xxx (die jij wel eens gegeten hebt) zien. Om 5 uur halen we onze rugzak bij het bagagedepot op en lopen we via de trap naar het dal. Gelukkig dat ik nordic walking sticks gekocht heb, die helpen bij het bergwandelen. Het is al donker als we beneden in het dorp zijn en we een dronken man, een groep feestende kinderen en twee zwerfhonden tegenkomen en het eerste restaurant (met de bijzondere ronde stenen) binnenlopen. Het toeristenmenu is heerlijk; soep vooraf, een glas lemonada; ik kies nog een keer lomo montado met een heerlijk sausje en Victor neemt de biefstuk. Na afloop krijg ik verse muntthee en jij neemt een glas rode wijn. Bij het afrekenen blijkt de wijn 20 soles (bijna 7 euro) te kosten. Iedereen denkt de rijke toeristen geld te kunnen aftroggelen, je moet van de voren dus de prijs afspreken. Met de trein reizen we weer apart terug; de trein schudt in het donker over de rails en ik doe alvast een klein slaapje. We komen om 11 uur bij ons hotel terug, waar onze zelfde kamer klaarstaat met de handdoeken op het bed in de vorm van twee zwanen en rode bloemblaadjes in de vorm van hartjes erbij. We voelen ons welkom en nemen een heerlijke warme douche en laten vooral onze voeten in het bed uitrusten.

Donderdag 2 mei: met de trein naar Aguas Calientes

{ 00:15, 2/5/2013 } { 0 comments } { Link }
Het ontbijt in ons hotel Casa de mama Valle is lekker, jammer dat jouw koffie koud is. Voor de logistiek kunnen ze nog wel wat punten verbeteren, bijvoorbeeld ook een thermoskan voor de koffie. Het is heerlijk dat er vers papayasap is en vruchten voor yoghurt en granola. Om ons voor te bereiden op de trip naar Machu Picchu koopt Victor een kleine rugtas. De auto met de koffer en computer laten we voor het hotel staan, daar komen we over twee dagen weer terug. Ik informeer bij een reisbureau naar de treinreis; ze zeggen dat we pas om half 5 kunnen vertrekken. Nadat we proviand op de markt ingeslagen hebben, lopen we naar het station. We kunnen met de trein van 13.00 uur. Ook hier zijn prijzen voor Nationales (20 soles) en Estrangeros (230 soles) voor de treinreis. We zitten dan in dezelfde trein, maar in verschillende coupés. Ik zit naast een Chileense man, met wie ik Spaans praat. Hij werkt in de kopermijnen in Peru en vliegt na 2 weken werken een week naar huis in Santiago. Victor zit tussen moeders, die hun kinderen verschonen en een ADHD kind. De reis duurt gelukkig maar anderhalf uur. In Aguas Calientes eten we onze lunch aan het water en vinden we een betaalbare hostel Inka xxx. Het is niet vergelijkbaar met onze prachtige suite in Urubamba, maar er is heet water om te douchen. De rivier beneden maakt veel lawaai, de toeterende trein komt voor de deur langs, maar we hebben een geweldig uitzicht op de bergen. We verkennen de stad met heetwaterbronnen, waar je kunt baden, veel restaurants die je binnen willen lokken en het Feest van het Kruis met muzikale optochten. Het is een drukte van belang. We kopen de toegangskaarten voor Machu Picchu, ook hier ben jij goedkoper uit. Moet ik ook Peruaanse worden? We eten bij Govinda een vegetarische maaltijd, maar de vorige keer in Cusco smaakte het ons daar beter. Op straat is het altijd druk, alsof het iedere avond koopavond is. Het is leuk dat Victor de stad kent en hier en daar wat kan vertellen. Ik ga douchen en als alchemist het drinkwater voor morgen met chloor voorbereiden en Victor gaat zich nog even met een biertje in het feestgedruis op de Plaza de Armas storten.

{ Last Page } { Page 1 of 2 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  November 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 

Links


Categories


Recent Entries

Dinsdag 21 mei: afscheid van Peru
Maandag 20 mei: Tipon
Zondag 19 mei: afscheid van de familie
Zaterdag 18 mei: beroemde Chicharon
Vrijdag 17 mei: roadtrip

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer