onze vakantie in Amerika

na de vakantie rest het wasgoed!

21:32, 15/10/2013 .. 0 comments .. Link



daar staat de bus om ons naar schiphol te brengen!

21:29, 15/10/2013 .. 0 comments .. Link



terug naar huis

21:19, 15/10/2013 .. 0 comments .. Link

Vandaag is de laatste dag van de vakantie in Amerika. Nog een ontbijtje in het hotel, dan koffers pakken en uitchecken. De shuttle brengt ons naar het vliegveld van Denver. Dit ziet er tamelijk apart uit. Over een deel van de dakconstructie staan een aantal witte koepels, die de besneeuwde bergtoppen van de Rocky’s moeten voorstellen. We zijn tegen elven bij het vliegveld waar we worden afgezet bij de vertrekhal. Daar moeten we eerst een karretje halen voor de koffers, want er steeds mee rondtrekken blijkt geen doen. Hier begint de grote geldklopperij, zoals trouwens op alle vliegvelden. Je moet het karretje huren voor $ 5, 00 en als je het weer inlevert wordt het gescand en kreeg je nog wat terug als je geluk hebt. In ons geval $ 0,25. Trouwens ook voor het “gratis” gebruik van het internet hebben ze iets leuks uitgevonden. Inloggen is inderdaad gratis maar daarna moet je $ 9,00 voor 7 dagen!!! betalen. Wie zit er nu in godsnaam 7 dagen op een vliegtuig te wachten. Dus is er in de ruim vijf uur die we daar moesten rondhangen niets op de weblog gezet. We hebben maar koffie gehaald en mensjes gekeken. Je ziet daar de mooiste types rondlopen, sommigen dachten dat het nog hoogzomer was en andere hadden de bontlaarzen al aan. Een stel rond zien lopen op een soort gevoerde pantoffels. Toen we de koffie op hadden  maar weer eens een eindje gelopen en gekeken of de balie van Icelandair al open was. Niets te bekennen, dus ergens anders een plaatsje gezocht en daar maar weer gewacht. Wat wordt je daar gaar van. Toen we eindelijk de bagage kwijt waren moesten we een verdieping naar beneden voor de paspoortcontrole en de security. De paspoortcontrole stelde niets voor maar bij de security waren ze tamelijk secuur. Zelfs de schoenen moesten uit. Ze hebben daar wel een bodyscan, dus Joost had geen last van piepjes. Maar een los vest met een ritssluiting leverde problemen op: de rits moest tot onder je kin dicht.

Voor de gates naar de vertrekkende vliegtuigen moet je naar een ander gebouw met een onbemand treintje. Omdat we het vertikken om weer voor $ 22,00 twee stokbroodjes met ham en kaas te kopen in het vliegtuig, hebben we bij Kentucky Fried Chicken  een broodje met friet gehaald en een halve liter cola. We kregen niet alles op, zoveel was het. Toen de overgebleven dollars uitgegeven, want inwisselen was de moeite niet meer. Joost had pech, er waren geen T-shirts die hij mooi vond maar Dinie vond een T-shirt waar niet al te opvallend Colorado of Denver opstond en het was nog voor de halve prijs ook! De souvenirs waren ook hier foei lelijk. En de echt mooie dingen waren foei duur. Nog afgezien van het probleem dat je thuis dan weer een vitrine bij Ikea moet gaan halen om alles tentoon te kunnen stellen.  Het vliegtuig waar we deze keer mee vertrekken heet ook weer naar een bekende vulkaan  op IJsland, de Grábók. Toen ze het met de koffers aan het beladen waren zagen we er eentje aan de andere kant van het vliegtuig ergens uit een luik op de grond tuimelen. Het lag daar maar en Joost is het toen gaan melden bij de incheckbalie. Gelukkig liep het grondpersoneel nog een keer rond het vliegtuig en werd het alsnog ingeladen.  Het vliegtuig was weer een Boeiing 757, met drie stoelen aan weerskanten.  Wij zaten aan het raampje, naast ons een oudere dame die met haar dochter, ook al niet meer de jongste, op pad was. Zij zat aan de andere kant van het gangpad sokken te breien. Toen we goed en wel aan boord waren, was er even paniek. Er was kennelijk iets niet in orde met de passagierslijst; iemand had zich niet gemeld bij het boarden of hij zich wilde melde als hij aan boord was. Niemand melde zich, waarop de betreffende grondstewardess met een hoogrode kleur richting cockpit liep. Het was even een flink geagiteerd heen en weergeloop. En de stewardessen maar smilen met een vastgeroeste glimlach of er niets aan de hand was. Wij vreesden al voor de standaardprocedure van koffers en passagiers eruit en dan koffers aanwijzen. Dat levert dan weer flink vertraging op. Maar kennelijk was het een storm in een glas water want met 10 minuten vertraging gingen we.

De vlucht duurde weer bijna 7 uur, dus dat werd naar Denverse tijd een laat opblijvertje. Maar naar Europese begrippen hebben we de hele nacht niet geslapen want daar kom je vroeg in de morgen aan. Icelandair had de service nog een beetje meer beknot. Voor de eerste serveerronde moest de portemonnee getrokken worden. Dat was 4 weken terug nog niet zo. De rest van de tijd kreeg je water voor niets en aan het eind van de vlucht nog een bekertje sap of koffie. Maar de vuile boel lieten ze leuk liggen, iedereen sliep toch zullen ze gedacht hebben. Ze waren in ieder geval niet erg actief. Het vliegtuig zat maar half vol, maar er mocht niemand op de comfort stoelen gaan zitten. Dat gedeelte was niet bezet en ook achterin was plaats genoeg, Het schermpje van Joost kon niet uit en die kreeg op het laatst de zenuwen van het geflikker voor zijn ogen. Hij heeft het toen maar afgedekt met de menukaart, Dinie heeft alle promotiefilmpjes over IJsland afgekeken. Voor de geisers en de watervallen hadden we niet zover hoeven reizen, die hebben ze daar ook genoeg.

De overstap naar Amsterdam verliep soepeltjes, weer een half leeg vliegtuig. Het was intussen licht en dan kun je je amuseren met naar buiten kijken. In totaal 5 keer een vliegtuig uit de tegenovergestelde richting langs zien flitsen. Van de grond was niet veel te zien, het was bewolkt. Naast ons zat een Amerikaanse die verkering had met iemand uit Elst en daar heen ging. Helaas was de vrijer niet zo galant om haar op Schiphol op te halen, dus moest ze met de trein naar Arnhem en dan met een taxi naar Elst.

Henk zat al op ons te wachten toen we keurig op tijd aankwamen en heeft ons naar huis gereden. Bij hen thuis nog even thee gedronken en de eerste verhalen verteld. Toen naar  huis in een auto zonder automaat. Joost zat al meteen \verkeerd en vergat de koppeling in te trappen, zo gauw raak je aan iets gewend. En ook de ruitensproeier zat niet op de bekende plaats. Eerst bij de buren gemeld dat we er weer waren en ook daar over onze avonturen verteld. Thuis maar meteen de koffers uitgepakt en alles in de badkuip gekieperd. Die zat meteen vol met veel vuil goed en met een heel klein beetje niet meer zo schoon goed. Dat wordt morgen wassen. We hebben de jetlag uitgehouden tot half negen, toen werden de oogjes erg klein en zijn we met een half slaappilletje het bed ingedoken

 

Oost West, thuis is het toch maar best.

 



skyline in Denver.

21:18, 15/10/2013 .. 0 comments .. Link



heks in scootmobil.

21:17, 15/10/2013 .. 0 comments .. Link



schaakpartijtje op straat.

21:15, 15/10/2013 .. 0 comments .. Link



vrouw met gaatjes.

21:13, 15/10/2013 .. 0 comments .. Link



de Mall in Denver.

21:12, 15/10/2013 .. 0 comments .. Link



mime speler over het ontaan van de aarde.

21:10, 15/10/2013 .. 0 comments .. Link



Dag zoet brengen in Denver.

21:08, 15/10/2013 .. 0 comments .. Link



laatste dag naar Denver

20:40, 15/10/2013 .. 0 comments .. Link

Na het ontbijt het bed afgehaald en alles klaar gemaakt voor vertrek. Joost liet per ongeluk eerst de gray water en toen pas de black  water aflopen, dus de halve watertank  moest toen door de WC om de slang weer schoon te spoelen. We vonden Dahlia Street zonder problemen en stonden om half negen op de stoep. Een Duits echtpaar kreeg net hun camper uitgeleverd en wij moesten dus even geduld hebben. Nu, we hebben tot morgenavond 5 uur de tijd voor we weer vertrekken vanuit Denver naar Reykjavik. De inspectie was gauw gedaan, trouwens door al het vuil van de laatste paar dagen was het onmogelijk om te ontdekken of er soms een krasje bij was gekomen. Het meisje dat ons hielp kwam uit Wiesbaden en woonde hier tegenwoordig. Wel makkelijk als ze iemand hebben die ook nog een andere taal spreekt. Trouwens de baas zelf spreekt ook Duits maar met een accent, dus hij komt vast niet uit de Heimat.  In totaal hebben we ong. 4900 mijl gereden. De ster in de ruit was geen probleem, kon gerepareerd worden en koste ons het standaard bedrag van $ 75,00.  (Een hele kost standaard $ 1000,00)! We kregen netjes een rekening  die we na thuiskomst bij Kuoni kunnen inleveren. Die betaalt ons en de verzekering betaalt Kuoni. Makkelijker kan niet.  We moesten nog even wachten op een ander echtpaar dat naar het vliegveld moest. Zij kwamen pas tegen half elf; waren Engelsen en al een poosje met pensioen. Hij had voor Philips in de VS gewerkt en was vaak in Eindhoven geweest. Zij waren al een poosje onderweg en bleven nog een paar dagen in Denver. Onze Wiesbadense moest ons naar het hotel brengen. Kennelijk deed ze dit werk niet vaak want haar baas moest haar eerst een routebeschrijving geven hoe ze het efficiëntst  kon rijden. Uiteindelijk nam ze een TomTom mee. Toen we bij het Crowne Plaza aankwamen was het daar een drukte van jewelste. Er liepen een heleboel jongelui rond, allemaal in een soort uniform. Zijn waarschijnlijk scholieren die hier een congres of zo hebben. Er zitten er ook een heleboel op onze gang, gelukkig zitten wij aan het eind, zodat we weinig last hebben van langslopende nachtbrakers.

Nadat we onze koffers gedumpt hadden op onze kamer, dit keer geen twee king size bedden maar een knus tweepersoontje Amerikaanse maat waar je in kunt verdwalen, moesten we wat gaan bedenken om de middag door te komen. Op de kamer zitten was geen optie, dus bleef over Denver onveilig gaan maken. Probleem alleen hoe daar te komen. De shuttle reed wel naar een Park and Ride parkeerplaats maar dan moet je zelf zien weer verder te komen. Terug in omgekeerde volgorde en dan bij de P & D het hotel bellen voor de shuttle. Of met een buslijn of met een taxi. Met de bus vanaf het hotel kon ook maar dat duurde dan wel lang. Derde optie was de luie: neem een taxi. Dat hebben we dus gedaan. We werden afgezet op de Mall, de  straat in Denver downtown, waar hét allemaal gebeurt. We vielen al meteen met onze neus in een demonstratie tegen gemodificeerd voedsel. We kregen ook nog een DVD aangeboden over het onderwerp. Die bekijken we thuis wel eens. Wat ons opviel is dat het overal zo schoon is, geen kauwgum vlekken, sigarettenpeuken of ander vuil op straat. En op het gras kun je rustig lopen zonder bang te hoeven zijn met hondenpoep thuis te komen. We hadden ondertussen flink dorst gekregen. Na het kopje thee bij het ontbijt niets meer gehad. De fles met jus d’orange in de camper was niet meer te vertrouwen; er zat een schimmelplek in. Dus weg ermee. Op een druk terras buiten zitten, dat leek ons wel wat. De temperatuur is hier nog steeds lekker genoeg daarvoor. Netjes gewacht tot we een tafeltje kregen toegewezen en toen een sandwich opgepeuzeld en weggespoeld met een biertje. Ook Amerikaanse maat, dus Dinie moest halverwege afhaken om niet dronken over straat te lopen. Toen op souvenir jacht.  Joost wilde nog graag een embroidered T-shirt. Voor wie niet weet wat dat is. Niet geprint maar geborduurd want die blijven mooier. Eerst een rond gelopen en gekeken naar het publiek. De Mall is een brede straat, geen autoverkeer alleen de gratis Mall bus, hybride ,  mag erover heen. Dus je kan vrij ongestoord rondlopen. In het midden staan stoeltjes, wie die er neer zet??? Ook waren er tafeltjes waar mensen zaten  te schaken. Bij een tafeltje een poosje gekeken en een praatje gemaakt. Dat is hier niet ongewoon, in Nederland zouden ze je aankijken of je gek bent geworden.  Amerikanen zijn heel open en vriendelijk, soms naar onze smaak een beetje te erg. Joost heeft zijn T-shirt en aangezien Dinie die dingen niet wil heeft ze nu inmiddels ook een puzzel van Colorado. De koffer wordt er zwaar van. We hebben alles trouwens herpakt en n u past het beter.  We kwamen al wandelend in een park terecht waar een soort spirituele rommelmarkt aan de gang was. Veel mensen liepen er ook zo gekleed bij; Tita tovenaar gezien en de heks op de bezemsteel in een elektrische rolstoel. Verder nog een soort orkest met drums, die zo aanstekelijk  muziek maakten dat veel mensen er spontaan bij stonden te dansen. Downtown Denver is een moderne stad, wolkenkrabbers en veel glas. Maar twee gebouwen gezien die een beetje historie hadden. Het gouvernementsgebouw was natuurlijk niet modern, Griekse zuilen ervoor en een toren met een klok etc. Op de zuilen zaten nog grote pink ribbons, waarvoor???  En wat je natuurlijk in een grote stad ook tegenkomt: de straatartiest. We zagen een stel waarvan hij Houdini achtige trucs uithaalde en zij de gaten van de piercings in haar wangen gebruikte om een breinaald door te steken. Ook kon ze spijkers in haar neus slaan. Ze lachte erbij, dus het deed vast geen pijn. Publiek hadden ze genoeg maar of ze ook veel ophaalden konden we niet zien. Lijkt me geen leuk vak als het regent of koud is. Maar misschien nemen ze dan een snipperdag. . Ook een heel stel mimiekartiesten gezien die kennelijk het ontstaan van de aarde uitbeelden. Dat konden we tenminste opmaken uit het verhaal dat uit de bandrecorder kwam. Ze deden het allemaal bloedserieus. Echt veel winkels waren er eigenlijk niet, afgezien van de souvenirshops. Wel veel banken.

Tegen half vijf waren we het wel zat en toen weer met de taxi terug. Een kwartiertje rijden naar het hotel. Toen de boardingpassen voor morgen uitgeprint, maar met een printer zonder papier gaat dat niet. Een andere printer had nog wel papier maar wij konden ons ding niet aan de praat krijgen. Het gaf een of andere storing aan en dus moest iemand van de balie eraan te pas komen. Maar die wist net zoveel als wij en moest eerst googelen wat de oorzaak zou kunnen zijn. Maar met ons drieën kwamen we er wel uit. Trouwens Bloggers is weer eens geblokkeerd op internet, zowel onze eigen PC als de PC in het computercentrum van het hotel gaf geen toegang. Hilariteit: we moesten eerst onze ouders gaan vragen of we toegang mochten hebben. Kennelijk is het hier een site  waar kinderen niet op mogen. Ook toen we bij de balie vroegen of ze het ongedaan wilden maken omdat we ons blog wilden aanvullen kregen we nul op het rekest.

Toen moesten we nog zien waar we vanavond ons eten vandaan zouden halen. Dinie meende zich te herinneren dat er een Pizza tent was aan de overkant van de straat. Dat klopte maar dat was alleen een afhaal Pizza en wij kunnen natuurlijk moeilijk met een afhaaldoos binnen komen. Maar er zat ook een Mexicaans restaurant en daar hebben we - denken we – een burrito met een salade  gegeten. We hebben gewoon de dame voor ons nagedaan, wat die bestelde zag er lekker uit. Het smaakte ook prima; de salade werd opgediend in een soort dun filotdeeg bakje. Nu liggen we even uit te blazen en straks gaan we nog een echte Guinness drinken aan de bar. Daarna slapen en  morgen beginnen aan de definitieve thuisreis.



voor de afwisseling aten we vandaag, zoals ook de laatse 4 weken om de andere dag, GEBAKKEN AARDAPPELS met een adwisselende groente zoals sla, doperwten boontjes en dan weer eens sla doperwtje of boontjes

03:39, 12/10/2013 .. 0 comments .. Link



zo ziet de achterkant van ons huisje er uit na 4 weken intensief gebruik en we hoeven hem morgen niet eens schoon in te leveren aan de buitenkant.!

03:31, 12/10/2013 .. 0 comments .. Link



De Vail pass ruim 10630 ft hoog.

03:16, 12/10/2013 .. 0 comments .. Link



winter en herfst op een foto.

03:12, 12/10/2013 .. 0 comments .. Link



de "green"is wit en de "put"is vol in V ail!

03:09, 12/10/2013 .. 0 comments .. Link



er ligt genoeg sneeuw in de bergen en in de berm.

03:06, 12/10/2013 .. 0 comments .. Link



De gastank volmaken.

03:04, 12/10/2013 .. 0 comments .. Link



Laatste keer een stevig ontbijtje voor we terug in Denver zijn.

03:02, 12/10/2013 .. 0 comments .. Link



laatste stuk naar Denver deel 2

02:57, 12/10/2013 .. 1 comments .. Link

Vanmorgen nog een druil regentje toen we opstonden. Om 9.00 uur kwam de campingbaas om de gastank te vullen. Voor plm. $ 39,00 (10 gallon) 4 weken lang gekookt, de koelkast aangehad, gedoucht en verwarmd als het nodig was. Zo, dat hoeven we morgen alvast niet te doen.

Onze buurman op de camping blij gemaakt met een zakje met uien, die over was en hij ons op zijn beurt met de mededeling dat hij op internet gekeken had of de passen vrij waren. Niks aan de hand. Er is een handige website hier www.roadinformationcolorado. usa.

Het eerste stuk veel nattigheid gehad maar de natuur was weer fantastisch. Een canyon van de Colorado heeft ons een heel stuk gezelschap gehouden. Op de hogere bergtoppen lag nog de sneeuw van gisteren. Verder mooie herfstkleuren afgewisseld met het groen van de sparren. Later begon de zon nog even te schijnen maar dat duurde niet lang, de donkere luchten hingen net onder de bergtoppen. Gelukkig bleef het droog. De eerste bergpas, die bij Vail en ook naar deze wintersportplaats genoemd was 10603 feet hoog. Hier lag nog de meeste sneeuw. De bermen lagen er nog vol mee en ook de daken van de huizen waren wit. Het was af en toe net een ansichtkaart voor de Kerst. We kunnen dit jaar best onze eigen kaarten er mee maken, als Dinie tenminste een fröbelaarster was. Helaas, is ze niet.

Onderweg zagen we op weg naar de tweede pas, de Loveland Pass vlak bij Denver, dat de truckers op de I-70 sneeuwkettingen om moesten doen. De schrik sloeg ons al om het hart, temeer omdat er wat lichte sneeuw begon te vallen. Maar het was of vergeten uit te zetten of de weersomstandigheden waren wonderbaarlijk snel verbeterd. Geen centje pijn gehad. Als we hier gisteren waren geweest hadden we vast wel een beetje gepiept.

We hadden tevoren een camping uitgezocht die vlak bij het inleverpunt ligt 20,3  km morgen nog. Afgetankt hebben we ook al, morgen ook niet meer te doen. Toen we bij de camping aankwamen zagen we tot onze grote schrik het bordje full. Dat was balen maar Joost deed net of zijn neus bloedde en ging informeren of ze nog een plaatsje vrij hadden. Hadden ze nog.!! Dit is weer een echte woonwagencamping maar voor één nacht prima. Vlak ernaast ligt een groot park waar we na aankomst een rondje gelopen hebben. Toen begon weer het gedoe van het aardappelen bakken. De goede bakpan is te klein om alles in een keer te doen, dus portie voor portie en die dan weer warm houden in de “aanbakpan”. Al met al duurt dat wel een kwartiertje en als je dan ook nog vlees gebakken hebt, moet dat weer in de goede bakpan opgewarmd worden.

De camper schoonmaken was in een half uurtje gepiept. Wat langer duurde het weer inpakken van de koffers. Heen hadden we ruimte over, nu werd het proppen. Misschien dat we het morgen in het hotel nog eens dunnetjes overdoen, maar dan netter.

 



{ Last Page } { Page 1 of 13 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

na de vakantie rest het wasgoed!
daar staat de bus om ons naar schiphol te brengen!
terug naar huis
skyline in Denver.
heks in scootmobil.

Friends