Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

OceaanWeb

• 4/5/2006 - Clichés

Donderdagavond. Het is drukkend warm, maar tegelijk zalig. Ons geluid overstemt het Afrikaans gewauwel van onze geliefde hommies. Op de één of andere manier staat zon gelijk aan je zonnig vóelen. Enorm enthousiast amoer-liedjes kwelen. Zomerjurkjes uit de kast halen. Fleurige bloemen in je haar stoppen. Ligstoel en spannend boek, eventueel luie hangmat. Schaduw opzoeken. Wijd uitgespreid in het gras liggen en wolken kijken; 'Zou dàt misschien een kasteel kunnen zijn?' -geen kasteel zonder prins. Badmintonraketten bovenhalen. En, o ja, lentekriebels horen daar zeker ook bij -en liefst nog een handjevol.
'Ik heb gisteren Tomas een streepje voor gezet, weet je. Oké, ik prees me gelukkig met een zeven, maar een negen was vast nog gigantischer. Daarom zette ik me sterk af: óf een doodsimpel goed, óf...'
'Of géén trein halen én geen plaatje draaien,' vult ze me automatisch en uiterst logisch aan. Ik knik. Wij begrijpen elkaar. Ook zonder dat we wat hoeven te zeggen. Of aan te merken. Het is een cliché, maar het is tegelijk een keihard feit. Clichés. Ik heb er zo'n ongelooflijke hekel aan. Zoals het volgende wat zich woensdagnamiddag afspeelde. (Tomas zijn agenda was voor de verandering eens níet volgeboekt. Feestje!) Productief koppel zijn we wel: we besteden onze duurzame vrije tijd nuttig; in plaats van de hele middag aan het strand te liggen bakken en 's avonds terug te keren als kaaskroket of wel erg roze garnaal, staat vanmiddag een middagje Brugge op het programma. Heerlijk weer, leuk gezelschap. Perfect, lijkt me. Tomas lijkt de weg goed te kennen; al snel wijken we dan ook van de saaie hoofdbanen af. Ik vertrouw hem; het is niet de eerste keer dat hij me -prettig- om de oren slaat met allerlei interessante weetjes over gebouwen, stugge steegjes en -niet te vergeten- de hartelijke bistrootjes. Soms lees je wel eens superzwijmelende dingen als: '... en hij leidde me de stad door aan een vastberaden hand.' Ik weet niet hoe het komt, maar aan zúlke idyllische denkwijzen hou ik altijd een beetje een kotsneiging over: ik hou niet van afhankelijkheid en bij het zeggen van dergelijke dingen straalt het begrip er wel af. De droom aan een 'lief dat me met vastberaden hand door Brugge leidt' spat al snel in stukjes wanneer verdwaalde, achtergelaten, lege steegjes plotseling niet meer romantisch zijn, maar eerder verdwaald. Ik sla meteen in paniek, maar een vriendje met een torso van Italië naar Gistel wil natuurlijk zijn macho-kant breed uitgesmeerd bovenhalen.
'Euh, geen zorgen, schat; alle wegen leiden immers naar Rome?' Nét, echt nét, kan ik een geweldig giftige opmerking inslikken: wie hij wel denkt dat ie is? Superman?- en droog zeg ik: 'Cliché, schat, cliché,' met een lichte, schampere nadruk op schat.
'Ach, kijk me hier nou eens! Het Prinsessenplein is in zicht!'
'Prinsessesplein? In Brúgge?' stamel ik onsteld en onwetend.
'Grapje, schat. Het is een bordje met 'doodlopende straat' op.'
O jee. Dit is geen cliché, maar de wet van Murphy. Altijd al gedacht dat die twee dikke vriendjes waren.

'Hm,' zeg ik tegen haar. 'Heb jij ook zo'n hekel aan Murphy? Ik bedoel: de naam alleen al!' En ik sla keihard mijn pluimpje de lucht in. Het dwarrelt meters verder ergens neer.

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Slappe geouwehoer met af en toe wat werkelijkheid

Recent Posts

Clichés

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me
My Blog's RSS

Friends

Page 1 of 1
Last Page | Next Page
Hosting door HQ ICT Systeembeheer