Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Verpleegkundige verhalen

Platteland Zuster

Posted on 21/10/2013 at 18:12

Ik ben geboren en opgegroeid op het platteland. Als klein kind was ik altijd buiten te vinden. Van slootje springen, vissen, tot verstoppetje spelen in het maisveld. 

Het werken in de thuiszorg op het platteland, leverd heel veel mooie beelden op.  De zon die zijn eerste stralen laat zien over de weilanden heen, met al die mooie kleuren. Een haas die achterna gezeten wordt door een andere haas. Een groepje herten die geniet van het gras waarop ze staan. Ja, er is zo veel mooi's te zien als je door de weilanden heen moet rijden.  

Maar geloof mij, het is niet alleen maar leuk op het platteland. Een enkele blik op me auto zegt al genoeg. Na een ochtend route over de kleine weggetjes, larverend langs de tractors en andere grote gevaartes, is mijn auto niet meer blauw. Binnen een week zit er een mooie dikke laag smerigheid, vastgekoekt aan de auto. Je kan zo aan het auto wassen blijven. En dan nu de donkere tijden er aankomen, met veel regen, hagel, mist en straks zelfs de winterbuien. Ja, dan  voel ik mij soms helemaal afgesloten van de bewoonde wereld. 

Ik weet nog goed de eerste keer dat ik in de wijk werd ingewerkt. het was december en nog vroeg op de ochtend. Met andere woorden het was pikke nacht en erg koud. Ik reed mee met mijn collega en we reden samen naar de kleine omliggende dorpen van onze werkgebied. Het eerste stukje van de route was nog goed verlicht, en dus ook nog wel herkenbaar. Maar hoe verder wij reden hoe minder de verlichting werd. Zo nu en dan een enkele lataarn paal op een kruizing van een weg, bleef er over. Het smalle donker weggetje verdeen, diep in de duisternis. De lichten van de auto was de enige waardoor we konden zien dat we niet in de berm terecht kwamen. Zo reden wij naar de kleinste dorpjes toe. Mijn collega met wie ik mee reed was daar al aardig bekend, en wat me dus van alles aan het uitleggen. Nu zijn we hier, en dat dorpje het zo. Daar hebben wij een client gehad, en in die en die dorpjes kunnen wij ook clienten krijgen. En ik keek door het raampje van de auto. En geloof me ik deed echt mij best om het allemaal te onthouden. Maar ik had geen idee waar ik was en hoe ik in hemelsnaam het allemaal moest gaan vinden wanneer ik eenmaal alleen op pad moest. 

Maar gelukkig na een paar weken zelfstandig rijden, en heel veel hulp van mijn navigatie, ben ik bij alle clienten aangekomen. En nu zal ik het spreekwoordelijk gezegt wel met mijn ogen dicht kunnen. Friesland is een echte watersport gebied. Zomerdag zijn er veel toeristen onderweg te zien. En staat in grote regelmaat de vele bruggen die je tegenkomt open. Altijd open, kan ik wel zeggen. Ik weet niet hoe ze het doen. Maar altijd wanneer ik de brug over moet gaat of staat hij open. Alsof ze weten dat mijn blauwe autootje er aan komt. En de brug staat zo wel een kwartier open staan! Waar je ook niet raar van op moet kijken is, dat je zo ineens voorrang moet geven aan een grote yacht....,op de weg!!! De eerste keer dat ik zo'n enorme ding vervoerd zag worden op een grote trailer, had ik mijn mond open. Ik kwam thuis, en pikte de aandacht van de eerste die ik tegen kwam. Wat ik heb gezien!!! haha en dan vol enthousiastme deed ik verslag van het rijdende schip. Nu heb ik het al meerder keren gezien, maar ik blijf het een gek gezicht vinden. 

Een kleine dorp betekend ook dat iedereen elkaar kent. Dus wees verzichter met wat je zegt bij clienten. Want ze weten meteen wie je bedoelt! Het is mij ook meerdere keren overkomen dat clienten verschillende pogingen proberen om informatie uit jou te krijgen over die ene client. Afgelopen weekend nog. Zegt mijn client iemand uit het dorp is ook naar een verzorghuis gegaan, hoe heet die man ook al weer? en dan komt er een vragend oog mijn richting op kijken. Ze noemde er ook nog enkele namen bij, om het effect te versterken. Helaas deze poging was mislukt. Maar als je er niet op bedacht bent heb je zo al enkele woorden te veel gezegt. Genoeg om de vragende persoon voor een aantal dagen te spekken. 

Het platteland breng veel obstakels en gekkigheden met zich mee. Maar als ik eerlijk mijn mening moet geven: Ik wil het voor geen goud inruilen!!

Nee Zuster!

Posted on 16/6/2013 at 14:56

Je komt als verpleegkundige altijd veel dankbaarheid tegen. Clienten die erg blij zijn om je te zien. Ze willen met jou hun verhalen delen, en jij ben diegene die hun lange dag breekt. Je krijgt van alles aangeboden. Koffie en koekjes. Soms mag je zelf mee delen met de warme maaltijd. Zolang je maar bij ze blijft. Want ja, als je weer weg gaat, dan zijn ze weer alleen. Dan gaan ze weer in hun zelf piekeren. Ze komen dan allerlei problemen tegen. Ik merk dat vaak die momenten dat ze alleen zijn, clienten gaan zien wat hun beperkingen zijn en kunnen gaan worden. Er wordt nagedacht over andere personen in het dorp, of op dagbesteding. Die personen kunnen bepaalde handelingen nog wel zelfstandig. En zijzelf niet. Niemand wil inleveren als je ouder wordt. Maarja dat hebben wij niet voor het zeggen. Als jij dan de volgende dag opnieuw langs komt, willen ze graag al die pieker problemen met je delen.

Maar dan, dan kom je een client tegen die niet erg blij is om je te zien. In tegenstelling, ze zien je liever weer vertrekken. En wel zo snel mogelijk. "Wat kom je hier doen?" en "ik heb jou hulp niet nodig, ik heb me altijd zelf geredt, dus dat kan ik nu ook nog wel". Ja, alle clienten blijven toch altijd mensen. En ieder kan weer op zijn eigen unieke manier reageren. Als ik eerlijk ben, is dat ook precies wat ik zo leuk vindt om te werken met mensen. De situaties waar je een compleet onverwachte reactie krijgt, die momenten zorgt ervoor dat ik scherp ben. En dat ik weer eens heel goed besef wat voor werk ik doe. Ik moet wel eerlijk bekenen dat ik niet alles leuk vind. En soms ook zeker niet op dat moment. Maar nu ik dit zo aan het schrijven ben, en terug denk aan al die momenten dat een client "nee" tegen me zei. Dan begin ik toch wel te glimlachen. Oeeeh die koppige clienten, die alles gaan gebruiken om je zo snel uit hun huis te krijgen. Ja het houdt mij scherp.

Je hebt dan weer te maken met het recht van de client op hun eigen wil en zeggenschap. Hoe lastig de situaties ook zijn, en hoe nodig jij op dat moment de zorg voor hem/haar vindt. . Wij kunnen clienten niet dwingen om ons te accepteren. Iedereen kan wel situaties bedekenken waarvan jij als verpleegkundige zal zeggen, hier zijn wij echt nodig.  Omdat ze zich bijvoorbeeld verwaarlozen. Of omdat ze een rare, vieze wond hebben. Maar ja, hoever ga je als verpleegkundige. Lastig he? Want je wilt zo graag voor die persoon zorgen. Daarom ben je per slot verekening verpleegkundige geworden. Om voor andere mensen te zorgen. Voor mensen die zorg nodig hebben. Tsja, zorgbehoevende staan niet altijd te springen om ons in hun huis toe te laten. Wij die zonodig willen helpen. Zusters die tegen hem/haar zegt dat ze schone kleding aan moet, of dat ze moeten gaan douchen. "ga toch weg zuster, ik heb me laatst nog gedoucht. Ik hoef nu echt niet weer. Elke dag douchen is niet nodig!".

Soms kom je met veel praten, en mooie woorden toch een stukje dichter bij de client. Bijvoorbeeld om een client over te halen om te douchen, door te zeggen dat hun kleding op dat moment niet schoon is. Of om te zeggen, dat de dokter ons gevraagt heeft om te komen. Bij oudere clienten kan het benoemen van de dokter helpen. Ga daar niet van uit! Er zijn genoeg clienten die juist helemaal niks van een arts moeten weten. Dat als jij alleen zijn naam al noemt, het voorbij is en je kan vertrekken. En ja, als het echt niet lukt, is dat misschien voor dat moment ook het beste. Maar niet opgeven! Elke keer weer proberen, alles weer uit de kast halen. Leren van de fouten die je de keren daarvoor hebt ondergaan. Zo probeer je toch om de afstand tussen jou en je client, te overbruggen.

Mijn ervaring is, dat continuiteit een goed begin kan zijn. Het helpt als de clienten vaak de zelfde verpleegkundigen over de deur krijgen. Zo kan de client jou leren kennen, maar ook andersom. Jij kan de client leren kennen. Zo weet je hoe hij/zij kan reageren en wat jij daar weer op moet reageren. En hoe je juist niet reageren. Er zijn clienten, daar kun je bij blijven proberen, en blijven door zetten. Maar het lukt gewoon niet. Na vele mooie woorden, beloftes, gesprekken met de familie en de huisartsen. Dan blijft het antwoord "nee zuster!

Douche avonturen

Posted on 7/6/2013 at 13:50

Iedereen die in de zorg werkt herkend het wel. Het maakt niet uit of je in de thuiszorg werkt of in een instelling. Er worden altijd clienten/patienten gedoucht. En dit kan wel eens een heel avontuur betekenen. Je moet al verpleegkundigem met veel factoren rekening houden, als je een client wil helpen met douchen.

Bijvoorbeeld in de thuis situaties. Hoeveel verschillende douche ruimtes je als verpleegkundige te zien krijgt. Zo nu en dan tref je eentje wat mooi ruim is en praktisch is ingericht. Maar dat zijn niet de meeste situaties. Meestal kom je in douche ruimtes waar misschien net een persoon in past, en waardoor jij je dan als verpleegkunde in een klein hoekje, of zelfs in de deuropening moet manoeuvreren. En dan de ander probleempjes die je, meestal als je al begonnen bent om je client te douchen, ondekt.

Zoals bijvoorbeeld het niet goed aflopen van het water. Met als gevolg dat de ruimte naast de badkamer een nieuw zwemparadijs geworden is. hahah ik zie de situaties zo voor me. Jij bent druk bezig om alle voorhandige handoeken bij de deur drempel neer te leggen. Je gebruikt een klein trekker om de water constant terug te trekken, helaas komt het water net zo snel terug en blijf je bezig. 

Wat ook een sluipend gevaar kan zijn; zijn de douche koppen. Bij mij thuis heb ik een douche kop waarbij het water gewoon netjes in een mooie straal naar beneden gaat. Maar bij clienten tref je een groot variatie aan verschillende douche koppen. Zo zijn er wat oudere modelen, die het water niet netjes naar beneden spuit, maar alle kanten op. En er spuit altijd een straaltje jou kant op! Het gebeurd ook wel dat je van te voren niet hebt gecontroleerd hoe de douche kop ligt op het moment dat jij de waterkraan aan wilt doen. En helaas, als je een beetje pech hebt, kom je daar snel genoeg achter. Maar dat je nat wordt van de water straal, hoeft niet altijd te liggen aan het materiaal. Als je een client helpt die zich zelf nog (gedeeltelijk) kan redden tijdens het douchen. En je laat die client in beheer van de douche kop. Kan je nog voor leuke verrassingen komen te staan. Ik heb het zelf ook meerder malen mee gemaakt. Je laat de client zichzelf afspoelen, en op een onverwacht moment gaan ze hun rug afspoelen. Helaas sta jij dan net op dat moment achter de client, en krijg je de hele straal water over je heen. Het is altijd fijn om met natte kleding naar de volgende client te gaan.

Het avontuur van het douchen kan al beginnen voordat je zelfs in de buurt van de douche bent. Er zijn namelijk gewoon clienten die niet willen douchen. Het is dan ook de taak voor jou als verpleegkundige om daar kritisch naar te kijken. Moet die des bestreffende client wel onder de douche. Een collega van mij zegt altijd: "we zetten geen clienten onder de douche omdat hun dochter of zoon dat wil" Hier heeft zij, vind ik, ook een goed punt. Zo gewoon is het niet voor de oudere generatie om te douchen. Zij wassen zich zelf wel bij de wastafel, en dat hoeft voor hun ook niet elke dag. Maar het aller belangrijkste, wie zijn wij om hun te zeggen wat ze moeten doen. Er zijn genoeg redenen te bedenken waarom iemand onder de douche zal moeten. Maar de uiteindelijke keuze zal altijd bij de client moeten liggen. Hun recht op keuze vrijheid. 

In sommige situaties probeer je alles uit de kast te halen om toch iemand over te halen om te gaan douchen. Dit kan wel eens voor situaties zorgen, waarop je later met een grote glimlach op terug kan zien. Ik ervaar dat voornamelijk geriatrische clienten heel standvastig kunnen zijn. En een duidelijke eigen wil hebben. Wat ik om eerlijk te zijn ook erg mooi vind. 

Douchen van clienten zorgt voor veel avonturen. Dit is dan ook een onderwerp waar ik nog vele verhalen over kan vertellen. En dat ga ik in de toekomst ook zeker doen. 

 

Dit ben ik en hier werk ik.

Posted on 6/6/2013 at 09:22

Laat ik eerst beginnen om mij voor te stellen.

Mijn naam is Linda knijpstra. Ik ben sinds juni 2011 geslaagd voor mijn verpleegkundige opleiding. En vanaf oktober 2011 ben ik werkzaam bij Buurtzorg.

Buurtzorg is misschien niet bij iedereen bekent. Het is een landelijke thuiszorg organisatie waarbij o.a. zelfsturendheid en zo weinig mogelijk bureaucratie tot hun visie behoort. Dit zijn ook de dingen die ik zelf belangrijk vind voor een zorg organisatie. Het moet toch niet nodig zijn dat zorginstellingen of bedrijven geleid worden door duur betaalde en niet altijd goede werkzame managers. En iedereen uit een instelling herkent het wel. Veranderingen van regelementen voor de werkvloer, besloten door personen die je amper op de werkvloer ziet verschijnen. Of dat afdelingen draaiende wordt gehouden door leerlingen of stagiares omdat er te weinig geschoold personeel aan genomen wordt. De termen als "pyama dagen" worden steeds vaker in de mond genomen.

Maar het is ook echt niet zo dat we bij buurtzorg alles goed gaan doen, en dat  we zoveel tijd kunnen besteden bij de clienten als wij of zij maar willen. Wij moeten ons ook aan de indicatie tijd houden, en aan de normen die ervoor staan. Maar omdat wij geen managers of overhead loon hoeven te betalen, hebben wij het misschien wel wat ruimer. Mede doordat ieder van ons in de wijk werkt en we allemaal de overhead taken doen, weten we hoe het loopt op de route. Doordat je de clienten kent, en het team klein en betrokken is. Kunnen wij wel zoveel mogelijk de wensen van onze clienten voorop laten stellen. Zolang deze haalbaar zijn voor ons team.

Het klinkt misschien als een reclame tekst. En je kan mij misschien niet onpartijdig noemen. Dat geeft voor mij ook niet. Ik vertel je ook gewoon hoe ik het werken bij buurtzorg ervaan. Voor mij is het gewoon erg prettig werken bij deze organisatie. Ik kan hier prima mijn ei kwijt al verpleegkundige, en ik leer er ontzettend veel.

Deze blog gaat over mij en mijn ervaringen als verpleegkundige in de wijk, en ervaringen die ik eerder, bijvoorbeeld tijdens mij opleiding, heb mee gemaakt. Maar ook over gebeurtenissen buiten mijn werk om. Want de ervaringen die wij krijgen als mens, vormt van ons de verpleegkundige die onze cliënten zien.


Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer