Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Aan de zonzijde van de maan Home | Profiel | Archief | Vrienden
Een weblog met artikelen over de zonnekant van het leven

Mooi wit21/2/2009

Het leven is veranderd. Onze zekerheden gaan overboord. Daar waar eerder de toekomst met het woord hoop verbonden was, laten we nu nog maar even de geest in de fles.

Ik heb van die blanco onderbuikgevoelens die iets ondefinieerbaars bevatten, maar ik voel me niet direct bedreigd. Pas als het me overkomt zal ik het geloven. Ondertussen kan ik me geen voorstelling maken van al het verdriet en alle onmacht bij de mensen  die al getroffen zijn door de crisis. Is het nou echt zo erg? De kranten schrijven over miljoenen Chinezen die werkloos zijn geraakt. Dat moet toch invloed op de wereldeconomie hebben?

Terwijl dit alles speelt, knappen wij ons huis op. Al weken loop ik met kwasten en rollers in de hand de crisis te bezweren. Samen met onze vriend en buurman die een klusbedrijf heeft, maak ik eindelijk het werk, dat ik 9 jaren geleden heb laten liggen, af. Als het aan mij ligt dan is over twee maanden de crisis voorbij omdat  plafonds, muren, deuren en kozijnen in fris Nepal-wit zijn geschilderd  en er nieuwe vloeren en plavuizen in slaapkamers en washok zijn gelegd,  maar dat is natuurlijk een zeer kinderlijke gedachten.

 

Wit

Witter, dan wit

Mooi suggestief wit

Elke dag hebben de schilders een 24-uurstaak om jouw mooi suggestieve wit wit te houden.

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

tijd om keuzes te maken. elke dag weer29/10/2008

Nou dat is toch al weer heel lang geleden dat ik  een stukje heb geschreven. Ik vraag me dan altijd af of dat een goed teken is, want ik vind schrijven heel leuk. Maar dat is misschien niet de juiste conclusie. Ik vind andere dingen ook erg leuk en de dag heeft maar 24 uur. Het blijft dus keuzes maken en nu wil ik ook graag mijn teksten oefenen voor de komende voorstelling( nog een week) en de nieuwe liedjes oefenen voor het piano spelen. Ik wil ook nog mediteren en met Lieke naar de bibliotheek en Margot komt tegen 17.30 terug van een partijtje. Dat wordt dus haasten en weer keuzes maken, want het is al weer half vijf. aaarch.

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

46 en nog geen 502/2/2008

Nog twee dagen en ik ben 46 jaar.

We zijn vanavond uit eten geweest. Ik had geen zin in het vieren van mijn verjaardag. Mijn vaders sterfdag zit mij elk jaar op de hielen. Hij is 29 januari overleden en 3 februari gecremeerd.

Ik weet wel dat hij niet had gewild dat ik mijn verjaardag niet zou vieren, maar het voelt nog niet goed. Komt wel weer. Dit was ook erg gezellig en intiem en ik houd van intiem. De komende maanden zal ik met  vrienden en vriendinnen apart uitstapjes ondernemen en over een paar jaar geven Jan en ik een groot feest met een Surinaamse band en lekker eten.

1 Reacties | Reageren | Permanente Link

Bereid om ons overal in te storten met ons beste humeur21/12/2007

 

Het is 4.15 uur en ik hoor een enorme knal tegen de voordeur.

`Halt politie!`roept een vrouwenstem. Ik realiseer me dat het voor onze deur is, maar ben nog zo diep in slaap dat ik even nodig heb om te ontwaken en mijn lijf in beweging te krijgen. Nog slaapdronken tuimel ik mijn bed uit en loop ik naar beneden. Als ik de voordeur open doe, kijkt een politieagente onder mijn auto`.`Ik heb er niks mee te maken.`zegt een jongen terwijl hij in de boeien wordt geslagen en mee wordt genomen.

Ik ben nog steeds niet in staat om te reageren, maar heb ook het idee dat ik niet gehoord zal worden, want de politieagente ziet me niet in de voordeur staan. Ze stormt boos weg, de jongen meesleurend.

`Jij was wel er wel degelijk bij```Het waren andere mensen van het feest, niet ik.`sputtert de jongen tegen. `Dan gaan we nu naar dat feest!``, antwoordt de agente en weg zijn ze.

Verbaasd sluit ik mijn voordeur en ik besluit om nog even door de diverse ramen te kijken, om  te zien of er geen achterblijvers in onze tuin zijn blijven hangen. Lieke is wakker geworden van het gekrakeel. `Zijn ze weg?`, vraagt ze bang. ` Ja, hoor, ga maar lekker slapen. Het waren vast jongens die een feestje in het park hebben gevierd en daardoor mensen wakker hebben gemaakt.` Ik lig nog minstens een half uur wakker, omdat de schok van het plotselinge opstaan me van slag heeft gemaakt.

 

Bij de brunch vertelt Lieke hoe ze wakker was geworden door een paar jongens, die met hun dronken hoofd bij de heg van de buurvrouw hadden staan plassen. Ze hadden op een rijtje gestaan en met beschonken stemmen `Over de heg! Over de heg! `staan zingen. Dat zal de reden van de aanhouding zijn geweest. We moeten er allemaal om lachen.

Als we klaar zijn met eten moet ik me haasten, want anders ben ik te laat.

 

Eenmaal op de Grote Markt is het bijzonder koud. Er waait een gure wind, maar verder is het prachtig weer. Na het inzingen sta ik te rillen en ik besluit dat er handschoenen moeten worden gekocht. De extra poncho die ik om had gedaan over mijn winterjas, beschermt me onvoldoende tegen de kou. Ik wurm me door de mensenmassa en kom al snel bij een stand met handschoenen waar ik mijn slag sla. De kerkklok slaat een uur, als ik nog tussen de kraampjes loop, tegengehouden door het zich traag voortbewegende publiek. Daar staan ze op de trappen. De alten achteraan. De sopranen vooraan. Nou ja, dan zing ik maar sopraan. Niet te luid, want anders valt het misschien op als ik iets verkeerd doe.

 

Harry vindt het net zo koud als wij en ook het zingen maakt onvoldoende warm. We zijn blij dat we naar de Philharmonie mogen. Hedda wacht ons op in de straat bij de Toneelschuur. Wat een timing. 

De portier laat ons binnen. Het is heerlijk warm binnen en de hete thee doet goed, maar de kou is me in de botten getrokken. Ik had eigenlijk ook nog een vest onder mijn winterjas en poncho moeten aantrekken.

Een boterham en nog een kop thee en dan is het al weer tijd om naar de Grote Zaal te gaan. Niet naar de Kleine Zaal, want het programma is omgegooid. Leuk, de Grote Zaal! En o ja, we gaan ipv in de Koningsstraat in de Grote Houtstraat zingen en twee minuten later is Jan verbaasd dat ik al weer bel om een verandering door te geven, want het wordt nu toch de Botermarkt.

Als we de Grote Zaal binnenkomen staat Haarlem Nocturne te zingen. Ondertussen is er beroering ontstaan in de gang, want een dansgroep denkt tegelijkertijd met ons te moeten optreden. Ze gaan voor ons het podium op, verbouwen de zaak, vragen ons of we voorin willen komen zitten en gaan het podium weer af omdat de geluidsmensen niks hebben geregeld voor de door hun te draaien muziek.

`Dan moet nu Blue Moon optreden.``, besluit Harry. Het gaat uitstekend. Gedurende het optreden bedenk ik dat het wel heel geweldig moet zijn om op zo´n mooie vleugel te mogen spelen. Het klinkt gelijk ook anders. Prachtig gewoon.

 

Op weer naar de artiestenruimte. Dankbaar voor de warmte, maar ik heb het nog steeds koud. `Ons volgende optreden is om 15.00 in de Foyer.`, kondigt Harry aan. Toch even bij de kraampjes langs. In de buurt blijven bij de plek waar we moeten optreden. Ik laat me voorlichten over verschillende hoofdkussens en koop een warme stola, als ik zelfs na het gloedvolle betoog van de kussenverkoopster nog steeds loop te rillen.

Blij met mijn aankoop kijk ik rond. Waar zijn de Blue Mooners? Verdorie, ik zie ze nergens. Ik loop de hele Foyer rond. Dit is toch wel de Foyer? Waar zouden ze zijn? Ik begin te twijfelen aan mezelf. Vraag het aan een portier. Nee, inderdaad, dit is de Foyer. Zouden ze verkast zijn? Heb ik het niet goed begrepen? Misschien zijn ze in de Grote Zaal? Ik haast me naar de Grote Zaal. `Shit!  Ze staan al op het podium!

Ik loop naar voren en ga zo dicht mogelijk bij het trapje zitten. Na Maria de Buenos Aires sluip ik het podium op en verschuil ik mij achter de voorste rij alten. `Ik was jullie kwijt.`, grijns ik schaapachtig.

`Ja, geen wonder,`antwoordt een mede-alt,`We werden opeens bij elkaar geroepen en moesten naar de Grote Zaal.` Ik haal opgelucht adem.

We zingen nog drie liedjes en klaar zijn we al weer. Nu zal ik toch maar in de buurt van Harry blijven. Follow the leader.

 

Het laatste optreden wordt aangekondigd. Definitief naar de Botermarkt. Ik loop met Greetje richting Botermarkt. Op de hoek van Verwulft en de Koningsstraat zit Hedda in alle rust op haar rolator op ons te wachten.

`Ik wist niet precies waar we op zouden treden en dacht ik wacht even hier.` Hedda is duidelijk slimmer dan ik.

We stellen ons op bij de kerstbomen. Harry komt ons halen. Hij heeft de situatie verkend en een minuut later stellen we ons op voor de Roemer.`Ga je weer bij de sopranen zingen?` vraagt Bernadette mij als ik net naar de andere kant wil om bij mijn mede-alten te gaan staan. Ach ja, wat maakt uit. Niet te hard zingen dan maar.

 

Volgend jaar weer?!!!!

 

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

Van de regen geen zegen21/11/2007

Ooit begon ik fanatiek met het herinrichten van onze tuin. Onze eerste tuin! Zittend op mijn balkon van een bovenwoning. lekkerbekkend boven tuinbladen, maakte ik mijn eerste plannen, om na de verhuizing uit te voeren.Wat was ik  blij dat ik nu al mijn verlangens kon omzetten in prachtige ontwerpen en kleuren. Alles goed op elkaar afgestemd. De ene bloemenpracht zou de andere opvolgen en tot diep in de winter zou het een weelderig feest zijn om naar te kijken. Voortvarend ging ik in ons nieuwe huis van start. Een paar sterke mannen van het tuincentrum hielpen mee om alle doorgeschoten struiken van de vorige bewoners te verwijderen. De overwoekerde vijver had ook het nakijken en ik volgde een cursus tuinontwerpen. Helemaal blij kwam ik terug van die dag en tjokvol ideeën. We plaatsten buxushagen en de vakken kregen prachtig bloeidende beplanting. Oude tegels werden hergebruikt en mijn man was uren zoet met het leggen van de paden. En dan .....komt het grote wachten en en de vreugde, maar tegelijkertijd ook de teleurstelling. Want die ene plant deed het toch niet zo goed en die andere ook niet. Wat was er met de grond. Het ene perk gaf prachtige bloemen. Terwijl het andere er behoorlijk droevig uit zag. Omspitten maar weer; alles er weer uit en alles er weer in. De helft ging natuurlijk dood. Leuk zo'n tuin! Het houdt je wel bezig.

Voordat je het weet heb je het druk met je werk en laat je je tuin een beetje verslonzen. De buurvrouw die de mooiste tuin van de buurt heeft, komt voorbij en zegt:"Je hebt wel veel bijgoed!" Dat is dus een een heel aardige manier om te zeggen dat je onkruid moet wieden. Tja, kennelijk is het niet voldoende om cursussen te volgen en mooie planten in je tuin te zetten. Gaandeweg nam ik meer tijd voor de tuin en ontdekte ik wat wel en wat niet wilde groeien. Het is een kwestiee van vallen, opstaan en nooit opgeven.

Toch was ik nog niet tevreden en moest het nog mooier. Ik vulde hanging baskets, een feest om naar te kijken. Het was bijna jammer om met vakantie te gaan. Aan regen in de vakantie geen gebrek. Dat zag ik wel in de krant op ons vakantiestekje in Franrijk, waar het overigens erg warm was. Dus zou het ook wel goed komen met onze tuin. Bij terugkomst stond me een onaangename verrassing te wachten. Al mijn hanging baskets waren verdroogd en verdord. De buurman verkeerde in de veronderstelling dat je potplanten geen water hoeft te geven als het flink regent. Helaas, helaas, had ik hem kennelijk geen goede instructies gegeven. De regen was dus voor ons geen zegen. Volgend jaar maar weer opnieuw proberen.

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

Axe-boy21/11/2007

Kinderen in de auto. De jongste afleveren bij een partijtje en met de oudste en haar vriendinnetje naar de vioolles. Ondertussen is de oudste al volwassen genoeg om samen met haar vriendinnetje vanaf de parkeergarage naar de vioolles te lopen en ik snel de supermarkt in. Als ik mijn karretje niet te vol laad, kan ik net binnen die veertig minuten mijn boodschappen voor de komende twee dagen doen en verdoe ik in ieder geval geen tijd met wachten tot de les voorbij is. In de supermarkt gonst het van de drukte. Kennelijk is dit een goed tijdstip om nog snel even de laaste boodschappen te halen. Na de vorige keren te hebben rondgedwaald, begin ik  nu de weg te kennen. Binnen een half uur heb ik mijn boodschappen bij elkaar gezocht en kan ik in de rij gaan staan om af te rekenen.

Voor me bij de kassa staat een wat ielig ogende jongen van amper 14. Hij ziet er verlegen uit. In zijn hand heeft hij een deodorantbusje van Axe. Het begin van een puistenregen ontsiert zijn gezicht en hij heeft sputters op zijn zwarte bomberjack. Waarschijnlijk van een montainbike of een in het geheim op de kop getikt brommertje dat natuurlijk opgevoerd is en in de schuur van een oudere ( in ieder geval 16-jarige) vriend van hem staat. Stiekem moet ik lachen. Ik stel me voor hoe de hormonen door zijn lijf gieren. Zijn hele lijf begint te veranderen. De natte dromen teisteren hem al tijden en hij denkt aan niks anders dan seks. Hij kan niet anders. Hij is er klaar voor. Al zijn zintuigen zijn gespannen. Hij neemt alles sterker waar dan ooit te voren. Alles wat mooi en jong is, trekt zijn aandacht. Alles wat ouder is, schrikt af omdat de verre toekomst nog ver weg is en hij alleen nog energie over heeft om in het nu te leven. Voor het eerst kreeg hij commentaar van zijn zusje, dat hij stonk naar zweet, toen hij gisteren van een potje voetbal thuis kwam. En onzeker door zijn leeftijd, zich nog onhandig voelend in zijn lijf, snelt hij naar de winkel met de beelden in gedachten van de machtig vette reclame van Axe waarin honderden mooie vrouwen op een man afstormen die zich heeft ingesprayed met de bewuste deodorant.

Ik ontwaak uit mijn rijpe-vrouwenfantasie, reken af en loop met een grijns op mijn gezicht de winkel uit. Hoe was dat vroeger bij mij? Ik weet het niet meer.

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

roofvogels15/10/2007

Roofvogel I

Ik ga zo naar mijn werk in Leiderdorp. Nog even naar het toilet, want dat moet ook gebeuren.

"Knal!!" Dat was hier in huis. Billen vegen, broek omhoog en dapper de trap op naar boven. Ik zie niks. Ik hoor niks. Het raam van de inbraakgevoelige kamer is dicht en de andere ramen heb ik vanmorgen ook al gesloten. Terug naar het toilet, want dat moet ook gebeuren.

"Knal!!!"" Al weer! Het is echt bij ons in huis! Billen vegen, broek omhoog en doortrekken nu maar.

Een voorzichtige blik naar rechts om de hoek van de woonkamerdeur. Veertjes? De deur wijd open en een blik naar links. Nog meer veertjes en een spreeuw met een geknakte nek en wild geklapwiek van een sperwer tegen de ruit? Een roofvogel in ons huis! Wat moet ik daar nou mee? !

Vangen, dus.  Maar hoe? Vroeger vingen we onze kanariepiet met een theedoek die we over het beestje gooiden, om hem dan voorzichtig er onder vandaan te pakken en is een roofvogel niet gewoon een uit de kluiten gewassen kanarie? De oude truuk werkt nog: als ik een trainingsjack pak en over het beest gooi, blijft het verschrikt en stil zitten. Mooi, maar kanariepietjes hebben geen scherpe snavels en dito klauwen. Tuinhandschoenen. Archchch, ze zijn toch niet in onze onoverzichtelijk zeker niet opgeruimde schuur? Ja, dus. Die werklui, buiten ...en ik heb nog een kattenmand staan! Ik handel snel. Zet de kattenmand met het deurtje open naast de zich roerloos houdende sperwer en sprint naar buiten. "Heeft u misschien werkhandschoenen voor mij, want ik heb een roofvogel in mijn kamer die moet ik vangen." Ik negeer de verbaasde blikken van de mannen en kijk of het allemaal heel vanzelfsprekend en alledaags is dat er een roofvogel in mijn woonkamer zit. Verbouwereerd geven ze mij een paar handschoenen. "Bedankt, u krijgt ze zo terug."

En weg ben ik al, klaar voor mijn grote vogelvangact. Tussendeur dicht zodat het beest niet naar boven kan vliegen, mocht het de verkeerde kant op ontsnappen en in ieder geval wel de tuindeur open laten, besluit ik. Voorzichtig til ik het jack op en probeer ik het bange beest te pakken. Wild gefladder en ik deins achteruit. Daar gaat hij weer,  in paniek klapwiekend tegen de  ruit. Hmmm, het werkt dus niet als bij een kanarie. Zou ik hem niet zo kunnen pakken? Ik stap naar voren en omsluit de vleugels van boven naar beneden. Ik heb hem!!!!. Mijn hart bonst in mijn keel. Gauw in de gereedstaande kattenmand en het deurtje dicht. Pfffff. Gekras en gekrabbel op de plastic bodem van de mand. Wat nu? Dierenambulance? Ambulance...........O jee, mijn werk. Toch maar even bellen. "Ik ben misschien iets later, want ik heb net een roofvogel gevangen in mijn woonkamer.""Ja hoor, zij vangt een roofvogel in haar woonkamer. Dat kan alleen maar bij jou." lacht mijn baas. "Maak het niet te laat."

Inderdaad, dat kan alleen maar bij mij. Wat moet ik nu met die vogel? Vreemd verhaal een roofvogel in de huiskamer.  Ondertussen zit het beest in de kattenmand en ik neem een besluit. Volgens mij is hij kerngezond en hoef ik helemaal geen dierenambulance te bellen. Ik kan hem gewoon vrij laten. Balancerend met de kattenmand loop ik naar buiten. De sperwer glibbert en glijdt over bodem. Deurtje open en een flinke stap achteruit. De vogel heeft onmiddelijk in de gaten wat de bedoeling is, aarzelt niet, stapt naar buiten en vliegt weg.

Wat een avontuur! Ik breng de handschoenen terug en geniet nog na terwijl ik in de auto naar mijn werk rijd. "Dat kan alleen maar bij jou.", hoor ik mijn baas weer zeggen en ik moet lachen, maar toch zit er ook een serieuze kant aan dit verhaal, filosofeer ik door.

Die sperwer, dat was ik!  Blind  en niets ontziend achter mijn doel aan en dan merken dat je je in de nesten hebt gewerkt. Want had ik mezelf niet beloofd dat ik rustig aan zou doen en heb ik het nu al niet weer veel te druk en ben ik ook weer niet alle dagen moe? Een verhaal om van te leren, besluit ik.

Roofvogel II

Het is meer dan een jaar later en ik sta voor het rode verkeerslicht te wachten. Muziekje aan, de zon schijnt en ik kom terug van een leuke dag werken bij een bejaardentehuis. Ik voel me prima.

He een roofvogel! Boven me draait een kiekendief zijn rondes op de thermiek en.... wat een vreemd tafereel: om hem heen buitelen twee kauwtjes, alsof ze hem uitdagen. De kiekendief geeft praktisch geen krimp. Heel soms doet hij een extra slag met de vleugels als de kauwtjes te dicht bij komen,  maar verder draait hij onverstoorbaar zijn rondes. Een kauwtje haakt af en geeft het op terwijl de ander nog om de kiekendief heen duikelt en ik rijd met een grote grijns verder als het licht op groen springt. Leuk!

Toch heeft dit verhaal ook weer een serieuze kant, filosofeer ik en ik voel mijn hart opzwellen van trots als ik vaststel dat het goed met me gaat en dat ik die kiekendief ben, die onverstoorbaar haar rondes draait op de thermiek. Soms moet ik alleen even een slag extra doen met mijn vleugels. 

3 Reacties | Reageren | Permanente Link

Zingen3/9/2006

"Mnaanananana...", "Drie kleine kleuterjes...". Mijn kinderen zitten te zingen aan de tafel. Ze zingen elk hun eigen lied. De liederen passen niet bij elkaar. De ritmes zijn anders en de teksten kleuren niet en de sfeer verschilt en toch zijn ze ťťn.

Mijn kinderen knutselen en maken ons eten met bakfiguren. Ze drukken de figuren in voorgesneden aardappels en ze zijn gelukkig.  De aardappels gaan in de oven en ze smaken heerlijk, al was het alleen maar door de liefde waarmee ze gemaakt zijn.

Iets creŽren, maakt gelukkig.

Dit moet ik goed onthouden en vaker doen.

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

Alleen is ook lekker alleen3/9/2006

Heerlijk wat een rust. Iedereen is de deur uit en ik kan doen wat ik wil en ik wil niks.

 

Laat dat maar eens zo blijven.

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

poeptand18/7/2006

"Mam, mijn tand is eruit en hij is weg!", een verontwaardigde dochter komt 's morgens mijn kamer binnenstormen en wekt me ruw uit mijn laatste kwartiertje nachtrust.

"Oh, kijk eerst eens goed in je bed." mompel ik slaperig, "Dat heb ik al gedaan en hij is er echt niet,""Dan heb je hem misschien doorgeslikt."

"Nee he, dan is mijn tand weg! En hoe moet de tandenfee mij nu geld geven voor mijn tand!""Misschien vind je je tand wel terug in je poep. Je moet me maar roepen als je gepoept hebt en dan zullen we kijken." "En als ik op school ben?""Dan moet juf Gaby vragen of ze tijd heeft. Nou ga nu even spelen; ik kom zo uit bed."

 

De warmte hangt loom rond de bomen en we zitten met Margots groepje en haar juf op handdoeken en kleden te picknicken. Margot gaat naar groep drie en samen met de ouders van de andere kinderen die met haar mee gaan, hebben we een afscheid georganiseerd. Heerlijke kadetjes met worstjes en pasta choca en krentebollen worden aan de kinderen uitgedeeld en wij moeders en de juf nemen het ervan met royaal versierde broodjes gezond en vers fruit en vruchtensappen. Wat een rijkdom!

Tegen het einde dragen de kinderen een gedichtje voor en krijgt de juf rozen en een kadootje. Van mij mag dit tafereel nog wel de hele middag duren. Het liefst aan zwemwater. Zometeen gaat echter de bel en er moet nu toch wel opgeruimd worden.

"Mam, kom eens." fluistert Margot. "Ik heb gepoept." Ze kijkt me verwachtingsvol aan."Oh, ben je naar de wc geweest? Ik kom zo!"antwoord ik. "Ssst!"sist ze boos en  ik kan met moeite een lach onderdrukken. Het is een serieuze zaak en kennelijk is poep in deze leeftijdsfase al een taboe en al helemaal poep met en ingeslikte tand erin.

Ik maak zo snel ik kan mijn klusje af en loop de school in naar de toiletten van de kleuters. Margot staat enigzins verlegen met de situatie op mij te wachten en ik weet zeker dat ze hoopt dat er niemand aankomt. "Hier is hij," fluistert ze zachtjes. Een volwassen keutel geurt dampend in de pot en even verlang ik weer naar die gele babypoep, die bijna niet ruikend de luiers vulde. Heel even maar, want de stank is dusdanig dat actie noodzakelijk wordt, als ik niet over mijn nek wil gaan. Ik kwijt mij dapper van mijn taak en poer met een stukje wc-papier in de poep. Hmmm, stevige tekstuur. Moeilijk uit elkaar te krijgen. "Het gaat best moeilijk." zeg ik tegen Margot. "Ja en hij stinkt!" bevestigt ze me gelukkig. "Zullen we hem maar doortrekken?" Margot knikt opgelucht. "Laten we thuis nog eens extra goed zoeken, dan vinden we je tand vast." Een paar uur later zoeken we samen naar de tand en vinden we hem in haar bed. Vanavond dus niet de tandenfee vergeten.

Waar heeft ze dat doosje eigenlijk gelaten?

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

Ik ga niet. Ik ga wel. Ik ga niet. Ik ga....7/6/2006

Ik ga niet vanavond. Ik ben zo moe, heb de hele nacht niet geslapen en ik moet op tijd naar bed. "Toe ga nou!", fluistert mijn alterego mij dwingend in mijn oor. "Je vindt het altijd zo leuk."

"O.k., ik ga !"geef ik zwakjes toe. Ik kan de verleiding niet weerstaan en hou mezelf voor dat dit belangrijke momenten zijn net voor onze voorstelling. Niks is natuurlijk belangrijk, maar ik heb wel een heerlijke avond. We zingen de longen uit ons lijf en onder begeleiding van onze regisseur (knappe man!) krijgt de voorstelling eindelijk vorm. Nadien worden met een wijntje en een biertje verjaardagen gevierd en we praten over kinderen opvoeden, ons werk en cyberseks en ik overweeg om een reŁnie te organiseren van het dubbelkwartet waarin ik heb gezongen. Dat is iets voor later. Nu eerst naar huis door een donker Haarlem.

De straatlantaarns zijn uit. Het is pikdonker en ik zie de sterren. Dat is lang geleden dat ik zoveel sterren heb gezien. Prima initiatief van de gemeente Haarlem en een goede afsluiting van een leuke avond

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

Bruine benen7/6/2006

"Mooi, zeg wat heb jij bruine benen!" "Dat komt allemaal uit een potje. Als ik die creme niet gebruik, dan heb ik gewoon de hele zomer witte benen."

"Hmm, ik ook. Ik heb altijd van die witte melkflessen waar aan het einde van de zomer een vleugje beige op zit."

Ik krijg  professionele adviezen en merknamen en gewapend met die feiten, ga ik naar de drogist om mezelf een paar bruine benen te kopen.

Vreselijk duur, maar je moet er iets voor over hebben. Thuis ga ik in de zon zitten probeer ik mijn nieuwste aanwinst uit.

Scrubcreme om de dode huidschilfers eraf te wassen. Onzin, ik ben net onder de douche geweest en heb mijn benen gewassen en geschoren en ik heb de gladste benen van Nederland. Laat ik die scrubcreme nog maar even bewaren.

Direct naar de niet vlekkende bruiningscreme die tot mijn verbazing wit is. Wat zou er dan in zitten? Ik smeer mijn benen goed in. Dat staat op de verpakking en volgens het advies van de bruine-benenexpert doe ik de knieŽn en de enkels als laatste omdat die nogal eens te donker willen worden.

Vreemd ik zie niks. 't Zal zeker niet werken of je moet er wel duizend keer over heen en vast nog minstens tien potten kopen voor je het gewenste resultaat ziet.

Ik vergeet mijn bruine benen en ga mijn dingen doen.

De volgende dag sta ik onder de douche en scheer mijn benen. Een vrouw moet toch wat, niet waar. Op mijn benen zitten een vreemde bruine uitslag en ik schiet in de lach.

Mooi, die bruine benen.!!! Het heeft volgens mij niet helemaal goed gepakt. Hier wel en daar niet. 

Verzin een list Tom Poes. Als ik nou alles volgens het protocol doe, zouden dan die vlekken nog donkerder worden of zit er een limiet aan?

Kijk op een zonnige dag eens naar mijn benen en je zult het einde van dit verhaal weten.

 

 

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

Permanent op de rem27/5/2006

Goede voornemens kunnen zomaar verdwijnen als je wordt opgeslokt door de aktiviteiten van alle dag.

Schrijven, mediteren, sporten en nog meer belangrijke zaken schieten er maar zo bij in.

Toch blijft het belangrijk om datgene wat je zo graag doet prioriteit te geven en om alles wat je doet met aandacht te doen.

Toen ik me beklaagde dat het werken me zo tegenviel, zei een vriendin van me dat ik er rekening mee moest houden dat ik misschien nooit meer de oude word.  Dat was wel een eyeopener en gelijk heel geruststellend. Ik wil ook niet meer de oude worden. Ik ben heel blij met het leven dat ik nu heb. Ik geniet tien keer meer. De snelheid van leven die ik vroeger had, beviel me eigenlijk helemaal niet. Tot ik ziek werd kon ik er nooit de vinger op leggen wat me zo stoorde aan het leven dat ik leed. Ja echt; ik leed! Dus draai ik me nu lachend om en zie dat ik even vergeten was dat ik niet meer wil lijden. En dat ik af en toe baal, omdat ik weer eens zo moe ben en me ziek voel, neem ik dan maar op de koop toe. Help me dit herinneren als ik me weer eens beklaag.

 

 

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

Niet leuk27/5/2006

'Oh, wat heb ik gedaan!" kermt mijn dochtertje naast me. "En ik!", kerm ik in gedachten mee.

Met een bloedstollende vaart storten wij ons naar beneden, gezeten in een karretje op een aftandse achtbaan, vast gemaakt in de tijd dat er nog geen veiligheidsvoorschriften bestonden. Met een ijzeren arm omklem ik haar en mijn andere hand klauwt om de stang die ons voor vallen moet behoeden als we op onze zijde door de bochten jagen.

 

"Kom mam, ga nou mee!!!" "Lieke eigenlijk heb ik helemaal niet zo'n zin in de achtbaan." "Maar je hebt het beloofd!" Ja, daar had ze gelijk in.

"Ik was ook bang toen we laatst met schoolreisje in Drievliet waren en ik was de enige die over bleef. Ik wilde niet, maar moest daarom wel mee en toen vond ik het leuk"

Mooiprater, van wie zou ze dat nou hebben?!

Ik laat me verleiden tot iets wat ik al vanaf het begin helemaal niet zie zitten. Ten eerste heb ik hoogtevrees en ten tweede ziet die achtbaan er dus uit alsof hij alleen nog maar geschikt is voor de schroothoop. De nors kijkende Slavische mannen dragen ook al niet bij tot de feestvreugde, maar als moeder kan ik toch niet al mijn angsten op mijn kind overdragen en ik stap gezellig kletsend met haar in het karretje." Ooooh, daar gaan we!" doe ik quasi bang, maar dat verandert al snel in een krijsend paniekerig: "Houd je goed vast Lieke!!!!"

 

"Ik vind dit niet leuk. We vallen. Ik wilt eruit!" jammert Lieke." "De achtbaan wordt vast vaak gekeurd", sus ik haar en ik zie de roestige bouten voorbij schieten, terwijl we al rondjes draaiende op onze zijde naar beneden bonken. We worden nogmaals omhooggetakeld en zetten ons schrap voor de tweede ronde. "Laat er alsjeblieft geen derde ronde zijn", verzucht ik. Gelukkig is dat niet zo.We worden bijna alsnog gelanceerd als ons karretje abrupt wordt gestopt bij de aankomst beneden en we wandelen trillend het hellinkje af. "Dit was niet leuk!"zegt Lieke verontwaardigd. "Dit was gevaarlijk." "Ik vond het ook heel eng Lieke. Je bent een heldin."" Jij ook mam!" antwoordt ze witjes. Als we later bij zijn gekomen in het reuzenrad, laat ik Lieke, Margot en haar vriendinnetje even op me wachten, terwijl ik terugren om de foto te kopen die van ons is gemaakt.

Daar gaan we met z'n tweeŽn en we duiken de diepte in. De angst spat er van af.

 

Het was inderdaad niet leuk en dat is nog zwakjes uitgedrukt, maar Lieke ligt nu veilig in haar bed en koestert de foto naast haar aan de muur.

 

 

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

goede actie14/4/2006

Hallo,

 

Ik kreeg een mailtje van een kennis van mij en zij is samen met een aantal mensen een actie voor de wereldvrede begonnen.

Kijk ajb op de site en mail hem door als je mee wilt doen.

 

http://www.worldpeaceispossible.com/

 

Daag,

 

Henriette

 

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

Momentopname "flarden wolken"10/3/2006

Vanavond hebben ze de maan in een kijkdoos gestopt

Flarden wolken drijven mijlenver verwijderd voorbij

En een roestbruine lucht omringt haar lichtende stralenkrans

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

Momentopname "een avondje uit"9/3/2006

En 's morgens word ik wakker met muziek nog in mijn hoofd

Door alcohol en blij gepraat aangenaam verdoofd

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

Alles onder controle5/3/2006

De oranjegele zwaailichten doen vermoeden dat er een strooiwagen voor me rijdt. Alles onder controle. De winter zal ons niet pakken. Wij strooien desnoods de hele nacht door en voorkomen daarmee dat Nederland niet naar het werk kan.

Wat was het toch prachtig toen heel Nederland plat lag door, zelfs voor strooiwagens, onoverwinnelijke ijzel.

Ik schaatste samen met mijn zus en de buurkinderen op straat en iedereen was thuis, want niemand kon weg.

Het duurde maar een dag, maar het voelde als een overwinning van een week.

 

Een lieve vriendin van mij knokt nu al jaren om de ziekte, die haar toen velde, de baas te blijven. Voor ons vrienden was haar genezing een overwinning van een dag, maar voor haar is het een overwinning tot in het nu en in de toekomst. Dit besefte ik vandaag toen ik met haar zat te praten, nadat we naar een film waren geweest.

 

De film ging over keizerpinguÔns die na vijf jaren losbandig rondzwemmen en leven in de Antarctische Zee serieus aan de slag moeten voor de overleving van de soort.

Ze komen uit het water, waggelen en glijden op de buik honderd kilometer naar hun veilige paringsplek. Er wordt een ei gelegd. De vader houdt het ei warm tussen poten en veren, overleeft min 50 graden Celcius en doorstaat sneeuwstormen van 160 km per uur, terwijl de uitgeputte moeder 100 km terugwaggelt voor een ronde buik met eten. Het vullen van de moederbuik duurt minstens drie maanden en de vader zit al die tijd op het ei in dus de meest barre weersomstandigheden en lijdt ernstig honger. Het ei komt uit en het jong moet gevoed en de moeder komt terug, ook weer 100 km waggelend en glijdend op de buik. Het is natuurlijk de vraag of moeder de tocht overleeft en vader de sneeuwstormen en de kou, om van de overlevingskansen van het kwetsbare jong maar niet te spreken.

De pinguÔns doen wat ze kunnen om te overleven.

 

De laatste tijd worden WAO-ers, zoals mijn vriendin aan het werk gejaagd. Dit in de veronderstelling dat ze nu opeens wel van alles kunnen.

Laten we er nu eens vanuit gaan dat mensen als mijn vriendin altijd al hebben gedaan wat ze kunnen. Dat voorkomt veel onnodig leed.

 

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

Burnout uit het verdomhoekje24/2/2006

Zo dat zit er weer op. Liep ik een flink half jaar geleden al te hijgen bij een korte voettocht van de duinen naar de vloedlijn. Nu sjeesde ik in een recordtijd eventjes van Zandvoort naar IJmuiden en weer terug. Gezellig kleppend met een vriendin die welliswaar als geoefende wandelaar het best wel hoge tempo aangaf, maar ik liep zonder problemen mee!

Ik had echt niet verwacht dat ik ooit zo'n goede conditie zou krijgen.

Maar het kan dus. Gewoon gaan trainen onder goede begeleiding van een fysiotherapeut of een fitnessinstructeur, of gaan wandelen volgens een vast trainingsschema dat je hebt gedownload van internet http://www.vwjl.be/wandelenisgezond/wandelprogrammas.htm . Het maakt eigenlijk niet uit wat je doet, als je maar binnen haalbare normen 2 keer, het liefst 3 keer per week minstens een uur beweegt en je hartslag daardoor verhoogt en als je maar blijft doorgaan met bewegen.

Ik voel me niet alleen lichamelijk beter, maar ook geestelijk. Ik ben aanzienlijk vrolijker en gezeggelijker voor mijn omgeving en dat is zeker ook wat waard.

 

Er moet wat mij betreft een nationaal burnoutprotocol komen, waarin wordt vastgelegd hoe bedrijfsartsen, managers en personeelszaken van bedrijven en andere hulpverleners moeten omgaan met burnoutklachten.

Het is nu echt zoeken en je eigen pad vinden.

Burnout is een ook nog lang niet geaccepteerd fenomeen en ook daar moet verandering in komen.

Een prachtig artikel van Judith Hamerlinck haalt burnout uit het verdomhoekje. Zij ziet burnout als een spanningsveld voorafgaande aan persoonlijke groei en zo heb ik het ook ervaren.

Het  bovengenoemde artikel kun je vinden op

http://www.thebecompany.nl/mc002.htm. Haar website is erg de moeite waard.

Binnnenkort zal ik een burnoutprotocol schrijven en op dit log zetten.

 

0 Reacties | Reageren | Permanente Link

Beroofd19/2/2006

Perre ging met zijn dochtertje een paar keer per jaar naar de dierentuin, omdat naar dierentuinen gaan nou eenmaal bij het vaderschap hoorde, vond hij.

Net als ik had Perre een hekel aan dierentuinen. Veel te grote beesten in veel te kleine hokken. Depressieve gorilla's, gefrustreerde beren en tijgers die steeds maar hetzelfde platgetreden pad bewandelden langs de tralies en opgewonden publiek bij het voeren van de leeuwen. Het voeren van de leeuwen?! Die beesten zouden zelf op jacht moeten kunnen!

Ook nu ergerde hij zich weer aan de te kleine hokken en hij vond dat er iets moest gebeuren.

"Ik ga een actie opstarten voor de tijgers.", besloot Perre. Na een paar dagen denken, had hij een plan.

Hij sprak een directeur van een multinational in de stad en die had wel oren naar zijn verhaal. Het bedrijf was al in geen tijden positief in het nieuws geweest, dus de door Perre bedachte ludieke actie kwam als geroepen. De reclamecampagne die ze rond de actie zouden opzetten, zou hen het tienvoudige opleveren.

Het bedrijf kocht een paar huizen op rond de dierentuin. Men liet de huizen platgooien en er werd een prachtig nieuw verblijf voor de tijgers gebouwd met een, voor dierentuinse begrippen, enorme leefruimte erbij. De tijgers zouden zich verscholen kunnen houden en ze zouden kunnen jagen op kleine levende dieren. De dierentuinbezoekers zouden de verrichtingen live kunnen volgen op een groot scherm en via vaste uitkijkposten boven de tijgerkooi

De tijgers werden op zondagavond verdoofd vervoerd naar hun nieuwe verblijf en op de stille maandagochtend losgelaten.

De reclameleuzen waren verzonnen. De cameraploegen van de beste wildlifeprogramma's waren ingehuurd. Reporters hadden zich verschanst op de uitkijkposten. Wat was het heerlijk om zo een publiek schuldgevoel af te kopen! Deze actie zou een groot succes worden!

Voorzichtig begonnen de reusachtige roofdieren hun leefomgeving te verkennen en het gevoel van opwinding steeg toen de oppasser een aantal grote hazen losliet in de kooi. De hazen schoten weg, want ze roken gevaar. Nu zouden de tijgers in actie komen. Nu zou het gebeuren: "Legoritas verzekert uw vrijheid!" zou als tekst in de reclamespot verschijnen als de tijger toesloeg en de haas de nek brak. "De schoonheid van animale wreedheid !"zouden de kranten juichend koppen boven een bijna paginagrote foto van het ensceneerde jachttafereel.

Maar er gebeurde niks! Maandenlang gebeurde er helemaal niks! De tijgers zochten hun vaste plek om te liggen en bewandelden steeds hetzelfde platgetreden pad langs de door glas vervangen tralies en ze liepen op de vaste tijden naar de poort om gevoerd te worden. De hazen kwamen tot rust en vonden hun plaats in een hoek ver bij de tijgers vandaan. Al gauw gaven de journalisten op hun uitkijkposten de moed op en vertrokken ze samen met de cameraploegen van de beste wildlifeprogramma's.

Perre kwam na een half jaar in de dierentuin en nam plaats op een bankje om zijn tijgers te bekijken.

Nog steeds liepen zij over hetzelfde pad langs het glas en de hazen hadden zich vermeerderd en waren onderhand met z'n tienen. Perre moest ineens lachen.

Hij had zijn doel bereikt, maar de tijgers vonden het wel prima zo. Alle ophef was om niks.

Het heeft nog een jaar geduurd voor de tijgers hun vaste gewoontes opgaven en hun nieuwe habitat gingen gebruiken waar zij voor bedoeld was. Uiteraard had het toen geen nieuwswaarde meer en dat is maar goed ook.

 

Breek je een kersenboom open
Dan zijn er geen bloemen
Maar de lentewind laat duizenden bloesems ontluiken.
 
 
Ikkyu

 

1 Reacties | Reageren | Permanente Link

Voor het eerst sinds dagen weer zon18/2/2006

En eindelijk daar is ze dan, de zon.

Na vele dagen druilerig grijs weer en het veel te vroeg invallen van de avond, is het eigenlijk wel dag geweest, schijnt eindelijk de zon.

 

Alles gaat gelijk veel gemakkelijker. We gaan op tijd naar de winkel, de rommel in huis wordt snel opgeruimd, het haardhout dat al dagen ligt de verteren op een grote hoop wordt keurig gestapeld en we lopen rond met een goed gemoed en maken plannen voor een uitstapje op zondag.

Jan is met zijn vrienden in BelgiŽ voor een wandelweekend en had geen beter weer kunnen treffen.

De kinderen spelen buiten restaurantje en maken van kruiden uit de tuin een overheerlijke pot thee die we, gezeten aan de picknicktafel met een grote grijns op ons gezicht en dikke winterjassen aan, leegmaken.

Het is haast jammer als aan het einde van de middag de tuindeur dichtgaat. Ik verlang al weer naar de zomer.

2 Reacties | Reageren | Permanente Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer