Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Kennis delen in EthiopiŽ! Home | Profile | Archives | Friends
Reis- en werkverslag EthiopiŽ

Laatste dag in EthiopiŽ...31/8/2009

The Lime Tree is vandaag onze werkplek en dat vind ik wel zo leuk want ik kwam hier graag! De muziek, het geroezemoes, de lekkere lunches en taartjes...Ik werk de ochtend aan het business plan. Met een beetje kwaad maken moet het wel gaan lukken om vandaag het plan af te hebben met uitzondering van de financiële gegevens.

 

Raymond en Noah komen nog even gezellig lunchen en afscheid nemen. Na de lunch gaat Salsawit naar een afspraak op de US Embassy. Zij hebben ook een soort women's club opgericht en de dames willen eens kijken of ze dit clubje niet kunnen verzelfstandigen. Terwijl zij interessante gesprekken voeren is mijn middag toch ook interessant te noemen. Een Indiër, geadopteerd in Engeland, wonend in Duitsland en werkend voor een Nederlandse organisatie die tegen adoptie vecht, is op zoek naar een stopcontact en vraagt of ik wil "sharen". Hij oogt redelijk arrogant en een tikkeltje vreemd.  Hij is 2,5 week in Ethiopië geweest om de adopties hier te onderzoeken en  laat me bewijsstukken zien van de vele misstanden waaraan ook nederlandse vergunninghouders zich schuldig maken. Ik vind het schokkend om te lezen en hoor tegelijkertijd, jawel IN Addis Ababa, dat de NAS, Flash heeft overgenomen.  De mail gaat direct naar Madelon! Waarom ik nou weer deze man moet treffen is mij een raadsel. Hij wil graag verder met mij praten in Nederland maar ik hou het maar bij dit gesprek. Vind het een te moeilijk en beladen onderwerp. Misschien laf om de discussie niet aan te gaan maar het is de keuze die ik nu maak.

 

Salsawit en Nigest komen terug van hun Amerikaanse theekransje en we evalueren nog even de afgelopen breakfast meeting. Met hun feedback ga ik terug naar SharePeople en Nigest hoopt dat ik contact blijf houden. Uiteraard!

 

Ik geniet  nog even van een uurtje gepluk aan mijn gezicht. Ik vraag de schoonheidsspecialiste maar even hoe oud mijn huid nou eigenlijk is (waarbij ik natuurlijk stiekem gewoon wil horen dat ik er nog mee door kan voor mijn leeftijd). Ze antwoordt: 35! Kijk, die hele behandeling is lekker, maar tegen zo'n mooie constatering weegt niets op! Na de facial, passeer ik 4 taxi's (ze willen me allemaal voor 80bir naar huis brengen) en heb bij de 5e beet, 40bir. Thuis eet ik gezellig met Salsawit en Aga en bespreken we het onderwerp adoptie, het laat me niet los.

 

Terwijl Salsawit lekker een tukkie op de bank doet en Aga met een boek naar zijn bed vertrekt, typ ik de laatste berichten aan het thuisfront. Om half 11 sleep ik alle bagage naar beneden en net als we willen gaan begint het ongelooflijk te donderen en bliksemen. De hemel breekt open, het regent zo hard dat we niet kunnen gaan rijden.

 

Als we dan toch na 20 minuten vertrekken zegt Salsawit: Addis is crying, we don't want you to leave...

 

I'm going home.

Permanent Link

How cute can one be!30/8/2009
Permanent Link

Knuffelen met kinderen30/8/2009
Vanochtend ben ik vast begonnen met het pakken van mijn koffer en tassen. Het past er gewoon allemaal in! Als ik beneden kom is Salsawit in geen velden of wegen te bekennen en we zouden naar het tehuis gaan om 10.00 uur. Ze belt me iets voor tienen om te zeggen dat ze bij de kapper zit en dat ik alleen naar het tehuis kan gaan. Het zit hier om de hoek en ik vind het geen enkel probleem.

Als ik op de ijzeren poort klop hoor ik de kinderen al gillen. Ze gluren door de spleten van het hekwerk en roepen hello, what’s your name! De guard doet open maar spreekt geen engels. Ik bel Salsawit even om met een van de verzorgsters te praten om uit te leggen wie ik ben en wat ik kom doen. Na 10 minuten komt er een sociaal werker die mij keurig van alles over dit bijzondere tehuis vertelt. Er zitten momenteel 38 kinderen in dit tehuis, voornamelijk van 0-8 jaar. Daarna gaan ze naar een ander tehuis in de stad. Alle kinderen zijn HIV-positief of hebben Aids. Ik had me voorbereid op ernstig zieke kindjes. Er zijn er een paar die in hun bedje liggen of vermoeid in een hoekje zitten. Maar de rest is vooral levendig en ze schreeuwen de boel bij elkaar. Mijn camera is natuurlijk een mooi stuk speelgoed. Ik laat ze lekker hun gang gaan. Ze maken de meest scheve en onscherpe foto’s maar ze hebben ongelooflijk veel lol.

Als ik foto’s van mijn kids laat zien rukken ze de plaatjes één voor één uit mijn hand. Ik ben ze kwijt! Ze lopen er de rest van de ochtend trots mee rond. En dan zijn er natuurlijk heel veel die niks hebben! Ik tover nog 2 pasfotootjes van mijzelf te voorschijn die ik aan 2 wat oudere meisjes geef. Ze willen mijn vriendin zijn, strelen mijn armen en willen de hele tijd knuffelen. Ik mag ook hun kamer zien: 6 stapelbedden, 12 slaapplekken. Bij de jongens idem dito. Dit betekent dat een aantal van hen met z’n tweeën in een bed moeten kruipen. Verder is er een woonkamer waar ze naar tv kunnen kijken en waar twee lange tafels met kabouterstoeltjes staan voor de eetmomenten. Op de wanden zijn prachtige opvoedingsteksten geschilderd: say your prayers, wash your hands etc. Ik vermaak me hier 2 uurtjes en vertrek dan weer. Het was een mooie ochtend!

 

’s Middag geniet ik van het zonnetje, ja die hebben we nu al een paar dagen! Ik lees een boek in de hangmat en denk nog eens na over deze bijzondere ervaring…Vanavond gaan we nog naar een Ethiopische Dinner Show (ik haat meedansen) met traditionele dansen. Een mooie afsluiting van mijn bijna laatste avond in Addis Ababa.

 

Permanent Link

Werken en relaxen!29/8/2009
Om half 8 rijden we naar het Loti Restaurant voor de breakfast meeting met de Women’s Entrepreneur Group. De eigenaresse, Miss Money, hoopt binnenkort haar organic crackers op de amerikaanse en europese markt te brengen. Natuurlijk krijgen we allemaal een voorproefje van haar moeders recept en ze smaken met cream cheese waanzinnig lekker. Vooral die met sesam!
Omdat het immers een breakfast meeting is scheppen we eerst allemaal ons bordje vol met gebakken rijst, injera-gerechtjes en samosa’s. Dinnerfood to me!
Daarna stelt iedereen zich voor en vertellen Salsawit en ik over onze ervaringen gevolgd door Saskia (een nederlandse die zowel SharePeople als het Belgische Exchange vertegenwoordigd) en Miss Money (what’s in a name want we moeten allemaal zelf ons ontbijt bij haar afrekenen, hahaha!). Het is een interessante ochtend. Met name de bedrijfjes die zich bezig houden met foodproducten moeten aan enorm veel kwaliteitseisen voldoen voor de buitenlandse markt en dat is niet altijd makkelijk. Er werd overigens de indruk gewekt dat experts, zoals ze mij noemen, flink betaald krijgen voor een opdracht. Dat heb ik maar even recht laten zetten. Ongeloof alom…why would you come to Ethiopia, when it brings you nothing???? Tja, ervaring opdoen! Ze geloven er niks van.

 

Daarna gaan we op jacht naar nog wat mooie kadootjes. Sandra gaat gezellig met ons mee. Ze kent ontzettend veel mensen. Ik verbaas me erover hoe goed iedereen elkaar kent. Eigenlijk is het een klein wereldje in Addis. Ze kwam ooit als VSO-medewerker (op onderwijsprojecten) maar woont hier inmiddels al weer 5 jaar en is zelfs getrouwd met een Ethiopiër. Naast het werk voor SharePeople en Exchange heeft ze een eigen talencentrum opgezet. We hobbelen van het ene leuke winkeltje naar het andere. Ik sla een aantal shawls in en koop nog een mooie vaas waarvan ik nog geen idee heb hoe ik die mee moet nemen.We stoppen ook nog even bij Salem, zij maakt prachtige sieraden en wacht op een match met een expert om haar export te organiseren.

 

Dan zet Salsawit mij af bij de Boston Spa want ik heb om 16.00 uur een afspraak bij de pedicure. Ik klets gezellig met een Amerikaanse die half Vietnamees-half Italiaans is. Ze werkt net als haar man voor de VN. Hij op aidsprojecten en zij op communicatie. Momenteel is ze bezig met een docu over de vrouwelijke besnijdenissen in Ethiopië. Die zijn inmiddels afgenomen van 90% naar 74%, nog steeds een ongelooflijk dramatisch percentage! We gruwelen beiden bij de gedachten aan deze ongelooflijk laffe verminking die niet alleen mensonterend is maar tevens zoveel levens kost en aids verspreidt. Ik leer veel over het land van gesprekken met zowel expats als Ethiopiërs. Soms delen ze hun mening, soms hebben ze ook bijzonder andere invalshoeken. Het boeit me absoluut. Inmiddels weet ik wel dat een leven als expat hier in ieder geval niet mijn roeping zou zijn! Er frustreren me teveel zaken. Na de pedicure verkas ik naar de manicure. Hup, weer korte nagels! Ze zagen er niet uit na het sloopwerk maar zijn weer een beetje opgeknapt. Ik denk dat ik voorlopig maar even niet meer naar Tilly’s ga! Omdat ik om 8 uur met Raymond heb afgesproken om voor de laatste keer samen een hapje te gaan eten en het geen zin meer heeft om eerst nog naar het huis te gaan, besluit ik mijn haar ook nog maar even te laten knippen. En zo spenderen we 3,5 uur in de Spa en ben ik aan alle verwennerij 25 euro kwijt. Ik vond dat ik dit wel verdiend had na 3 weken!!

Het eten is gezellig. Ik ben heel benieuwd hoe Raymond en Judith het gaan vinden om hier 2,5 jaar te verblijven. Maandag mogen ze eindelijk in hun huis in Old Airport en gaat het echte leven hier voor hen beginnen. Ik mag bijna naar huis, ik heb er zin in!

Permanent Link

Jonge bewaker!29/8/2009
Permanent Link

Het zit er bijna op...28/8/2009
Tijdens het ontbijt komt er vervelend bericht voor Salsawit. Er zijn een aantal meisjes die op de werkplaats werken ziek geworden. Het schijnt dat er sinds een week sterk vervuild water is in bepaalde wijken en dat enorm veel mensen zich al hebben gemeld met een ernstige vorm van diarree. Ze maakt zich zorgen over een aantal meisjes die HIV positief zijn en dit soort extreme ziektes wellicht niet goed kunnen handelen. Bovendien wil ze niet dat deze meisjes nu toch komen werken met het risico de infectie te verspreiden onder de anderen. Ze gaat eerst even langs de werkplaats om polshoogte te nemen hoe het ervoor staat.

 

Daarna werken we op kantoor. Vandaag is het een prachtige dag, wel wat wolken maar het is heerlijk warm! Jammer dat we er niet van kunnen genieten, alhoewel. Nu de zon schijnt en de warmte de stad bedekt adem je meer dan ooit de luchtvervuiling in. De dieselgeur is zo overheersend. We lunchen met Raymond en zijn zoontje Noah. Die zitten al gezellig taartjes te eten bij Lime Tree. Eigenlijk was het de bedoeling dat we de middag bij Lime Tree zouden werken zodat we niet weer de stad door hoefden om naar kantoor terug te gaan. Maar er was geen stroom dus reden we toch weer terug. Ik heb trouwens nog nooit meegemaakt dat  moslims het verkeer platleggen om te gaan bidden? Ze gooien hun kleedje gewoon midden op straat neer en blokkeren alle toegangswegen! Het is wel in de buurt van een moskee maar dan nog...ik vond het heel apart om het te aanschouwen.

 

Rond een uur of 6 zijn we thuis, eten we wat en maken we de laatste dingetjes qua overdracht af. Ik heb het min of meer afgerond maar heb maandag nog een laatste officiële werkdag. Mijn trendboekje is ook af en dus heb ik nog wat tijd over om haar te helpen met het schrijven van een aantal onderdelen voor haar business plan voor zover ik de informatie heb.

 

Morgenochtend hebben we een breakfast meeting om 8 uur in het Loti Restaurant met vrouwelijke ondernemers hier in Addis Ababa. Dan gaan we praten over de ervaring die ik hier heb gehad en wat Salsawit ervan vond. Hopelijk inspireert het de vrouwen om zich ook aan te melden voor expertise uit Nederland! Er valt nog zoveel te doen!!! Het weekend staat voor de deur met nog wat leuke en moeilijke activiteiten. Een bezoek aan een weeshuis, zal een hoogtepunt zijn maar ook bijzonder emotioneel. Toch wil ik graag deze kindjes nog wat menselijke warmte geven in plaats van afstoting. Even hun handjes vasthouden, over hun bolletjes aaien, een knuffel voor een kind dat weet dat het gaat sterven.

Permanent Link

Na regen...27/8/2009

Gisterenavond om half 12 werden we opgeschrikt door enorm geschreeuw buiten van een meisje. Salsawit vertelde dat er sinds een aantal weken een aantal hoertjes richting deze buurt zijn verkast, blijkbaar is het toch lucratief. Dit arme meisje werd echter uit een auto gegooid, verkracht en mishandeld. Niemand bemoeide zich ermee, we could get in trouble with the law…Ik slaap die nacht slecht.

 

Vandaag starten we in de Lime Tree. Salsawit werkt aan de kostprijzen en ik begin met een trendboekje over trends 2010 op woongebied. Zo krijgt ze samengevat de belangrijkste thema’s op kleurgebied en materiaalgebruik voor de Europese markt. In mijn zoektocht stuit ik uiteraard op Lidewij Edelkoort. Zij heeft het boek Greening Perspectives 2010 uitgebracht en het lijkt mij een perfect kadootje voor Salsawit als dank voor alle gastvrijheid in dit land. Maar ik kan nergens vinden waar het te koop is. Eens even Nederland inschakelen voor een speurtocht naar dit boek over groene architectuur.

 

We hebben een lunchafspraak met Nigest, van de Women’s Entrepreneurs Group in Ethiopië. Een enorme gepassioneerde vrouw en bijzonder georganiseerd. We praten kort met haar over de breakfast meeting die ze zaterdagochtend heeft georganiseerd. Ze vertelt dat er een aantal moslimvrouwen niet willen aanschuiven vanwege de Ramadan. Ze baalt ervan dat ze zelf niet wat beter had nagedacht bij het plannen van de ochtend. Daarnaast blijkt er iemand te zijn uitgenodigd die wat betreft het merendeel van de vrouwen niet welkom is dus dat is ook een reden voor sommigen om niet te komen. Uiteindelijk blijven we met 18 personen over. Meer dan genoeg lijkt mij! Nigist geeft aan dat de dames (en heer Raymond) vooral geïnteresseerd zijn in de kosten van een expert als ik en wat ik nou eigenlijk oplever. Want straks ga ik weer weg en dan? Het is natuurlijk geen structurele consultancy, meer het definiëren van de knelpunten en weer een beetje op weg helpen. Maar de dames verwachten iemand die hun kan helpen te exporteren. Al die andere te nemen stappen slaan we over, we willen markten. Eigenlijk had ik hier dus aan moeten komen met een lijst potentiële afnemers! Maar goed, het is een mooi leerpuntje: de verwachtingen moeten kloppen. Dat neemt niet weg dat ik hier niet niks hebben zitten doen, hahaha! Veel eyeopeners gecreëerd en toch kunnen doordringen tot de essentie van een aantal belangrijke zaken. Nu is het aan Salsawit om dit op te pakken en door te zetten. Ik geloof er wel in en met Raymond hier in Addis, die de expatdames met alle plezier “bewerkt”, komen er vast nog interessante mogelijkheden op haar pad. Ik ga proberen vanuit Nederland nog wat uit te zetten, dus kom maar vast door met de bestelling flat en round puffs J!

 

Na de lunch zet Salsawit me weer af bij Lime Tree, waar ik snel even een afspraak maak bij de manicure en pedicure (doen ze gewoon tegelijkertijd) want het prinsesje wil nog even profiteren van wat verwennerij… Eind van de middag komt Salsawit weer terug en geeft ze mij het bestand met de kostprijzen. Een licht gevoel van euforie maakt zich meester van mij, maar…de lijst klopte in omschrijvingen niet met de eerste lijst die we hadden gemaakt. Er ontbrak nog zeker 30% van de prijzen etc. Morgen weer een dag om te puzzelen. Ik ben er overigens achtergekomen dat excel hier niet wordt gebruikt dus alles krijg ik in Word aangeleverd. Het verklaart nu ook waarom ze steeds fronzend naar het beeldscherm staart als ik haar een excelfile geef….

We verlaten Lime Tree en gaan thuis ff niksen totdat we met Aga naar The Showroom gaan. De naam zegt het al, een oude VW Showroom (waar qua interieur niets van te zien is) waar op donderdag-, en zaterdagavond live muziek wordt gedraaid. Er waggelt een enorm koddige bolle man binnen met een hoed en een geweldige goofy-uitstraling. Eén van de zangers. Salsawit heeft niets teveel gezegd. Deze Amerikanen brengen fantastische motownhits ten gehore. Dus zitten we swingend aan onze tafel. Aga heeft ondertussen bekenden gevonden en zit met zijn pijp aan de bar. Om twaalf uur duiken we ons bedje in.

 

Permanent Link

Zwemmend de berg af!26/8/2009
Permanent Link

IK WIL STROOM!26/8/2009

Salsawit heeft ’s ochtends een gesprek met een dame die al jarenlang met Ikea werkt op het gebied van katoen en die goede connecties heeft met iemand die mogelijk geïnteresseerd is in haar producten. Ze komt vrolijk en positief terug met de opdracht om een aantal nieuwe ontwerpen te maken qua design maar ook lichter in gewicht omdat deze nu eenmaal goedkoper zijn om te verschepen. Binnen nu en 3 weken komt deze hoge heer naar Ethiopië en dan mag ze een presentatie geven. Een mooi begin van de dag!

Ik werk ondertussen thuis…zolang het lukt. Gelukkig is Salsawit om half 11 al weer terug om mij naar kantoor te brengen waar stroom is.Daar vermaak ik mij tot half 3 met het maken van een rapport over deze business case. Wat was de opdracht, de problematiek bij nader inzien, de oplossingen en de mogelijkheden en hoever zijn we nu. Het meten en wegen heeft Salsawit uitbesteed aan de meisjes in de winkel en op de werkplaats. Daar wil ze wel graag zelf bij zijn om te zien of ze begrijpen hoe er gerekend moet worden. Ik hoop dat ze die gegevens morgen kan hebben zodat we in ieder geval een beetje kunnen gaan rekenen.

Raymond belt me nog om te vertellen dat hij op de American School al een hele kudde dames heeft verzameld die wel geïnteresseerd zijn in een tour naar Salsawits Art Gallery! Dus we moeten actie ondernemen…ik mail de productcatalogus naar hem toe zodat hij ze in ieder geval iets kan laten zien en we spreken af dat we wat samples regelen voor in zijn nieuwe huis die hij kan laten zien. Hij is zelf ook superenthousiast dus dat is ontzettend leuk.

Verder is vandaag de laatste dag dat ondernemers hun vingerafdruk moeten laten afnemen in verband met een nieuwe wetgeving. Ze heeft vanochtend om half 8 al een mannetje gestuurd om in de rij plaats te nemen want het is zonde van de tijd om daar zelf te gaan staan.Om 1 uur belt ze mij dat we later gaan lunchen omdat ze om half 2 waarschijnlijk aan de beurt is. Dus lunchen we om 3 uur in Kaldi’s in Old Airport vlak bij het huis. Na de lunch zet me weer thuis af om te werken maar er is geen stroom en ook de generator doet het niet. Dat wordt dus even batterijenwerk!

Ik vroeg vanmiddag aan Salsawit of het went dat je zo geleid wordt door stroomvoorziening of niet. Ze zei dat het nooit went omdat er geen structuur in zit. Je weet nooit waar en wanneer er stroom is. Voor mij went het zeker niet. Ik erger me er nu al dagelijks aan!

Dan begint weer een lange koude avond…geen stroom om even tv te kijken, te internetten of muziek te luisteren via mijn laptop laat staan licht. Saai!

Permanent Link

Rommelig dagje25/8/2009

Vanochtend stond ik wat moeizaam op. Ik kon gisterenavond zo slecht in slaap komen! Mijn voeten waren enorme ijsklompen en niet warm te krijgen. Zelfs niet toen ik met ze in de wasbak ging hangen waar ik lekker warm water in had laten lopen. Mijn tenen weigerden te krullen van blijdschap…

Dus beweeg ik onder de lakens als een dolle om warme lucht te maken, maar heb uiteindelijk toch maar weer sokken aangedaan. Zo ben je uren met jezelf bezig!

 

We zijn vandaag begonnen in Jupiter, daar kan ik in ieder geval wat makkelijker zitten. Als we goed en wel onze laptops hebben opengeklapt komt er een hele filmploeg binnen. Die begint rondom ons een hele set te bouwen voor de opnames van Ethiopie’s soort van Koffietijd dat iedere zondagochtend wordt uitgezonden.

Het werkt niet erg rustig als je steeds je benen op moet trekken als er weer een kabeltje gelegd moet worden. Maar we blijven toch nog even zitten want je weet maar nooit, misschien is dit wel geweldige free publicity voor de decoratie die Salsawit hier heeft verzorgd. Maar we moeten op een gegeven moment toch verkassen en het is tijd om te lunchen.

Tijdens de lunch beginnen opeens de opnames en is er zonder dat we daar ook maar iets van hebben gemerkt een groot publiek binnengestroomd.

 

Na de lunch zet Salsawit me weer af bij Lime Tree en komt me rond 6 uur weer halen. Ik doe alsof ik kind aan huis ben en plug gewoon lekker in. Even een kopje thee bestellen. We hebben helaas geen thee. Huh? Hoezo niet? We hebben nu geen stroom…Haha! Ik had nog niet eens gezien dat ik op de batterij van mijn laptop aan het werk was!

Gelukkig kwam ook hier na een uur de stroom weer terug en kon ik rustig verder werken.

En dat rustig kan je dan ook echt letterlijk nemen want ik zit even in een soort van gevoel: wat nu nog? Wat kan ik nog doen, wat verwachtte ze eigenlijk etc.

Ik maar voor mezelf maar een soort van korte samenvatting van de afgelopen week en beantwoord voor mezelf een aantal vragen. 

 

 

Voor zowel het business al marketing plan heb ik kostprijzen nodig. Niet alleen van haar producten maar ook van alles wat er aan kosten in een marketing budget moeten worden opgenomen. Het marketing budget hebben we nu wel rond maar de prijzen van de producten niet.  En echt veel meer dan maar wat informatie verzamelen die ze zelf ook makkelijk op internet kan vinden (internetsite bouwen bijv.) kom ik ‘s middags niet. Ik ga haar voorstellen om morgen zelf de producten te gaan meten en wegen. Niet alles maar een groot deel zodat we van de rest makkelijke inschattingen kunnen maken. Ze kijkt me even vreemd aan maar zegt dan toch, ok maybe tomorrow afternoon. Yes, ik kan verder!

We hebben wel 2 Nederlandse groothandelaren gevonden die misschien wel geinteresseerd zijn! Ze hebben de productcatalogus ontvangen en we hopen dan donderdag of vrijdag de prijslijsten te kunnen sturen. You never know!

Op de weg terug naar huis halen we “ to go”  voor mij want Salsawit vindt het zielig dat ik twee dagen achter elkaar ethiopisch moet eten. Ik heb al aangegeven dat het helemaal geen straf is maar tegen sommige voorstellen kan je maar beter niet ingaan. Zelf gaat ze haar man weer van het vliegveld halen. Die bleek een ticket naar de US voor morgen te hebben in plaats van vandaag…

Permanent Link

n Gewone dag op kantoor24/8/2009

Vandaag werken we op kantoor. Ik werk aan de financiele gegevens en worstel met het feit dat Salsawit geen kostprijzen van haar producten weet. Kostprijzen zijn essentieel om te weten hoe winstgevend producten of productgroepen zijn en bepalen uiteindelijk ook hoeveel geld er over is voor marketing.

 

Ze geeft aan dat ze een paar weken geleden is begonnen met het wegen van de jute maar dat ze daar niet meer mee verder is gegaan. Eigenlijk zouden alle producten nu gewogen moeten worden om enigszins het gewicht aan jute te bepalen zodat we het rekensommetje arbeidsuren x arbeidsloon + gewicht jute x prijs jute kunnen maken. Ik kom hier dus niet veel verder mee.

 

Ik besluit vervolgens om de doelstellingen en strategien voor 2010 te bepalen, uiteraard na overleg, en ik maak een checklist van de klassieke Marketing Mix die uit de 5P's bestaat. Prijs is een belangrijk onderdeel dus misschien helpt het om aan te geven dat er echt nog een aantal stappen genomen moeten worden voordat we welk plan dan ook kunnen opstellen.  Morgen wil ik het lijstje met haar doornemen zodat we zien hoever we met het invullen van het business plan komen en wat we nog kunnen doen.

 

Negiste (van CAWEE) is inmiddels terug in Ethiopie en wil mij graag nog voor de Breakfast Meeting die zij a.s. zaterdag organiseert ontmoeten. Het blijkt dat zij een presentatie verwacht van onze ervaringen met het SharePeople Project, zoals we dat voor het gemak even noemen. Tevens gaat zij voor mij kijken of er nog een weeshuis is dat ik kan bezoeken. Ze vertelt dat er een tehuis is met HIV positieve kindjes waar ik misschien naar toe kan. Ik hoop het! Toch even het Moeder Theresa gevoel dat weer bovenkomt drijven!

 

De laatste 2 uurtjes werken we weer thuis want de stroom is uitgevallen. Ik zal het vanaf nu maar niet meer noemen, het begint zo vanzelfsprekend te worden!

 

Oja, het hagelde vanmiddag!!! Ik weet niet wat ik meemaak hier...nu weer voor de openhaard met mijn voetjes want met koude pootjes kan ik niet slapen!

 

Permanent Link

Lazy Sunday23/8/2009

Het is heel raar. Sinds een dag of 3 sta ik op met knallende hoofdpijn en ben ik regelmatig in " ademnood". En dat na een week Addis. Snap er niks van. Ook vandaag hadden we weer zo'n ochtend. Ik zou eigenlijk naar de kerk gaan om half 8 (niet omdat ik dat thuis ook doe maar omdat het een heel evenement scheen te zijn na de dag vasten), maar mijn hoofd was zo ongelooflijk zwaar dat ik maar lekker ben blijven liggen. Om 9 uur sta ik dan toch maar op en spring ik onder een lekker warm piesstraaltje.

Vandaag is het gewoon een luie zondag. Ik werk mijn blog bij en lees een boek op de binnenplaats. Af en toe een zonnetje dus maar even snel genieten voordat  het weer losbarst. Om 13.00 uur staat mijn chauffeur op de stoep. Een aanrader van Raymond. Ik betaal hem per uur en hij rijdt mij in zijn hippe Atos rond naar waar ik maar wil. Hoef ik niet steeds met die taxi-chauffeurs te bakkeleien over de ritprijs en bovendien rij ik ook in een veiligere auto dan die voor de slooprijpe barrels die het ontploffingsgevaar nabij zijn. Qua prijs maakt het al helemaal niet uit dus waarom zou je dan moeilijk gaan doen!

Mijn eerste stop is bij het Museum voor Volkenkunde dat gevestigd is in het voormalig paleis (mooi)van Haile Selassi dat weer op de campus ligt van Addis Ababa Unitversity. Het is weer graduation day en voor de poorten van de campus staan de studenten in hun mooie zwarte jurk met in de hand een soort graftakken in plastic. Er wordt fanatiek gefotografeerd door familie en vrienden. Het Museum is absoluut de moeite waard. Ik kijk er ruim een uur rond (en dat is heel wat voor mij qua museum) en vervolgens rijden we naar het oude treinstation. Vroeger kwamen de wagons nog vanuit Djibouti nu werkt de trein nog maar tot halverwege het traject en huizen er voornamelijk daklozen in de portieken. Na het monument Lion Of Judah neem ik nog snel een kijkje op Mesqel Square waar Bekele's in de dop hun rondjes rennen in de vroege ochtend. Op dit tijdstip van de dag tref ik er alleen maar voetballende jongentjes aan en staan er auto's gevuld met stelletjes die naar een groot scherm turen waarop commercials worden vertoond. Hoe romantisch!

Mijn voornamelijk zwijgende driver zet me op tijd af voor de Boston Spa. Salsawit heeft een ontspannende massage voor me geboekt en het is the place to be schijnt. Niets teveel gezegd! Na alle slechte service en kennis waar je hier de hele dag tegenaan loopt is dit toch wel even andere koek. Ik wil ook niet overdrijven maar...ze krijgen een dikke voldoende. Een spa zoals je graag in een spa wil verblijven. De entree is een beetje zakelijk ingericht maar als je afdaalt in de catacomben staat je de echte spa-experience te wachten. Rozenblaadjes overal waar je loopt, kaarsjes en de meest verrukkelijke aroma's die je reukorgaan verwennen. Geen wonder dat al die expats zorgen voor volle roosters want het kost werkelijk niets.

Mijn voetjes worden eerst keurig gewassen door mijn Ethiopische god (zo stel ik mij dat voor ook al val ik niet op dit type maar goed) die zeer dienstbaar oogt. Dan verlaat hij de grot en mag ik mij ontdoen van mijn kleding. Tja, waarom weet ik nooit of ik mijn slip aan moet houden of niet? In Italie kreeg ik zo'n enge papieren slip dus ja wat nu? Voel me dan gelijk zo onnozel als die vent weer binnenkomt en ik moet vragen: do I take everything off? As you like is zijn antwoord. Nou, de keus is snel gemaakt en na enkele luttele seconden propt hij de handdoek keurig in mijn broekje. Dan begint hij bij mijn voeten, prima dat kan ik nog handelen. Maar zodra hij mijn kuiten begint te masseren is het echt niet ontspannend meer. Heb ik daar misschien een spatader dat het zo verdomd pijn doet? Nou heb ik een boek met een boodschap gekregen van mijn vriendin Eveline waarin je kunt leren kiezen voor geluk. Afijn dacht ik, dit is het perfecte moment om de zgn stelling "je bent verantwoordelijk voor je eigen geluk"  uit te proberen. Het werkt dus als volgt. Ik kan denken dat deze man mij zo pijnigt omdat hij alle spanning uit mijn lichaam wil trekken of ik kan denken deze kltzk wil deze ietwat gezette europeaan eens laten zien hoeveel moeite het kost om die lymfe-drainage opgang te helpen. Natuurlijk probeer ik het eerste. Ammehoela! Ik heb gekozen voor ontspanning en niet voor een martelbank! Als je denkt dat je het gehad hebt begint hij aan je onderarmen. Daar knijpt hij zo hard in dat je, na dat moeizame gemasseer op je bovenbenen, wel moet denken dat het allemaal vet is dat hij weg probeert te drukken en rollen. Een vetcellenkiller dus eigenlijk. Kijk, dat is dan weer een positief puntje denk ik, en ik fantaseer al over het feit dat over een half uur die spijkerbroek al weer wat losser zit . Alles gaat wel superdiscreet moet ik toegeven. Zelfs als ik me om wil draaien houdt hij een handdoek omhoog zodat hij niets hoeft waar te nemen van het traag bubbelende babyvet, hahaha! Afijn, na een uur laat ie me even met rust en lig ik bekaf met vette haarslierten (hij probeerde me ook nog te scalpen) op het bed. Hij komt me nog een heerlijk sapje brengen en dan kleed ik me aan. Verbaasd kijkt hij me aan want ik had nog moeten douchen. Doe ik thuis wel roep ik m nog na! Wat een ervaring...

Eenmaal buiten begint het gevecht met de taxichauffeur weer en baal ik ervan dat ik die auto niet eerst geinspecteerd heb op APK. Het stroomt weer met bakken uit de hemel en in no time komt er via alle gaten in het wrak water naar binnen. Bovendien werken de ruitenwissers niet en zien we geen biet zodat hij mijn straatje voorbij rijdt. Hij heeft geen zin om de rotonde te nemen en weer een stukje terug te rijden. Veel te veel gedoe. Gewoon achteruit op de "snelweg". Bij de poort bel ik driftig aan maar niemand hoort me vanwege het enorme lawaai dat de regen maakt. Ik ben volledig doorweekt als er eindelijk iemand komt . So sorry!

Thuis word ik weer voor de buis getrokken voor de 5km heren en de 1500m dames. De eerste race was fenomenaal met Bekele weer als grote man, maar de 1500m werd een grote desillusie met de valpartij van Burka. Diskwalificeren die Spaanse zeg ik je! Daarna rijd ik met Aga (de vader van Salsawit) naar het Ghion Hotel om Raymond op te halen voor een diner in een Italiaans tentje. Salsawit en Teddy schuiven ook gezellig aan en de conversatie over belasting, auto's en schoolsystemen is levendig.  Moet gezegd, wij leren veel over Ethiopie!

Het is zondagavond in Addis, het weekend is voorbij.

Permanent Link

Merkato Stuff22/8/2009
Permanent Link

Mooie avond aan het Kiroftu meer22/8/2009
Permanent Link

Weekend!22/8/2009

Het is weekend, dus er wordt min of meer niet gewerkt! Vandaag gaat Salsawit met me mee naar de Merkato, naar zeggen de grootste open markt van Afrika en tegelijkertijd ook de meest criminele. Over de uitgestrektheid is niets teveel gezegd. Het is geen open vlakte zoals de markten die ik eerder bezocht heb hier maar meer een wijk (tussen Aba Koran en Geja Sefer) waar de straatjes gevuld zijn met klein- en groothandel. Er is niets dat je er niet kunt kopen, Van Kalashnikovs tot ezelzadels en alles wat er maar te recyclen valt. Tussen al het bezoekende en handelende volk lopen soldaten rond. Ik ben blijer met Salsawit die iedere keer als ik een foto maak of snuffel aan de wierook of kruiden discussies aan moet gaan met mensen. Ze staat haar mannetje wel hoor en poeiert iedereen gewoon af. Er zijn gelukkig, naast het merendeel dat het maar niks vindt dat ik er rondloop, ook nog vriendelijke mensen die zich afvragen of ik half europees en half ethiopisch ben. Die combinatie kende ik nog niet! Het stinkt er naar koeien-, geiten-, en kamelenstront en het is maar goed dat ik mijn laarzen weer aanheb. Verharde poep peutert best onhandig weg tussen je tenen. Ik koop voor de meiden wat muziekinstrumenten en een kleine koffiepot voor bij mijn verzameling uitheemse theepotjes. Dan hebben we wel weer genoeg gezien en geroken en kan ik de aanblik van alle zwervers met de meest enge misvormingen en ziektes niet meer aan. 

We worden thuis verwacht voor een uitgebreid feestmaal. Het is vandaag de dag dat het vasten is geeindigd en dus hoort daar weer allerlei lekkers bij. Op straat slepen ze of een vel van de zojuist geslachte geit of schaap rond of ze hebben de arme dieren met hun pootjes opgebonden. Ik heb maar zo het idée dat ze weten wat hun lot vandaag zal zijn. Vlakbij het huis is het opeens een drukte van jewelste. Er blijkt een waterleiding gesprongen te zijn en dus komt iedereen die zich al wekenlang niet heeft kunnen wassen gezellig langs. Hoe ongelooflijk blij moeten wij toch zijn dat er iedere dag water uit onze kraan komt, warm en koud! 

Na de lunch gaat Salsawit wat boodschappen doen en ga ik buiten een boek lezen. Het zonnetje schijnt heel af en toe maar het waait wel een beetje. Om half 4 is ze terug met Teddy (haar man) en gaan we naar Debre Zeyit, zo’n 50km ten Oosten van Addis. Deze plaats is niet alleen gezegend met de nationale luchtmachtbasis maar ook met 8 kratermeren. Ik had me bij het woord kratermeren wat meer voorgesteld (in geen enkel opzicht te vergelijken met Flores) maar desalniettemin is het heerlijk om in Kiroftu Lodge te genieten van de rust en de pelikanen op het meer. Ze proberen Tilapia te vangen maar hun grote bek blijkt helemaal niet zo handig. De lodge is prachtig, alles gebouwd van natuurlijke elementen die te vinden zijn rond het meertje. En de temperatuur hier is een stuk aangenamer dan in Addis. Laat mij hier maar een nachtje slapen! Dan rijden we snel nog even naar het Bishoftu meer dat eigenlijk mooier is dan Kiroftu, maar het is te donker voor het maken van foto’s. We rijden met hevig onweer terug naar Addis waar het hoe verrassend weer….regent.

's Avonds bellen mjn meisjes! Piuma zegt dat ze helemaal niet aan mij denkt maar me wel mist, hoe mooi. Kenza is vooral geinteresseerd in mijn krokodillenverhaal en is trots dat ze nu alleen naar huis mag vanuit school. Home is where the heart is!

 

Permanent Link

Van Jupiter naar Lime Tree21/8/2009
 

Vandaag vertrekken we naar het Jupiter Hotel om te werken. Salsawit kan mij dan gelijk haar aandeel in de decoratie laten zien in dit hotel. Het ziet er sfeervol, warm uit! We nemen plaats in de grote fauteuils en wachten op een plekje voor stroom. Er zijn meer kapers op de kust deze ochtend. Dus drinken we eerst een kopje thee en zodra er plek is bij een stopcontact verkassen we weer. Ik zet de stappen voor het lid worden van de IFAT (Cofta voor Afrika) op een rij. Als ik de procedure doorlees is er eigenlijk maar 1 conclusie te trekken. Dit gaan ons niet lukken. Er moet teveel informatie worden opgehoest die niet voorhanden is. Toch maak ik de opsomming af, weten we in ieder geval wat er gedaan moet worden als Salsawit toch lid wil worden van deze wereldwijd overkoepelende Fairtrade organisatie. Zij voorzien voornamelijk in internationale netwerken en trainingen en je mag jezelf na toetreding Fair Trade noemen, inclusief logo. Dan volgt er ook nog een procedure om de producten te certificeren….Er staan wel een aantal essentiële opdrachten in waar Salsawit mee aan de slag moet, certificering of niet. Haar business plan moet klaar zijn, dus moet er gewerkt worden aan logo’s, mission statements en het uitwerken van haar idee om een heel dorp de productie te laten doen om werkgelegenheid te creëren etc. 

In de middag zitten we weer in Lime Tree en bespreken we de conclusie dat een certificering wellicht geen prioriteit heeft en bovendien misschien wel geen wezenlijk verschil zal maken in succesvolle export. Salsawit geeft me de file terug met omzet. Als ik alle formules er weer in zet…zie ik een heel ander omzetplaatje dan ik in eerste instantie had ontvangen. Misschien heeft het te maken met het feit dat de ene status in Bir is opgezet en mijn file in $. Ik zal het haar morgen vragen.

Nu is Salsawit naar het ziekenhuis voor haar zwangerschapscontrole en ik ga met de taxi naar Raymond en Judit. Even gezellig eten met Hollanders!!!

Morgen heb ik vast weer leuke foto’s te mailen want ik ga naar de Mercato, de grootste open Afrikaanse markt. Mijn werkdagen spelen zich vooral binnen af en leveren geen spectaculair beeldmateriaal op! Sorry!

Permanent Link

Another working day in Addis20/8/2009
Vandaag bezoeken we nog twee producenten van handgeweven producten. De eerste ligt vlak bij ons in de buurt (Old Airport) en heeft ook een aantal home deco producten onder het label Home Accents.

Daarna gaan we naar GGM Garments. Hier is één van de eigenaren aanwezig, een goed engels sprekende dame, en een manager (man van één van andere 3 partners).

Het is een mooie afsluiting van onze bezoekjes want we worden hier met open armen ontvangen! Ze houden een korte presentatie (maken kleding voor Frank Walder, een duits bedrijf) en we mogen uitgebreid fotograferen op de werkplaats. Deze ondernemers zijn duidelijk trots op hun bedrijf ondanks dat het best moeilijk gaat allemaal.

Door de gesprekken die ik voer kom ik achter een wel hele moeilijke conclusie: de grondstoffen zijn er in overvloed, ze weten alleen niet hoe ze zichzelf moeten structureren en waar ze het geld in moeten investeren om een betrouwbare handelspartner te worden.

Het klopt dat landen als China, Korea etc, goedkoper produceren maar ze leveren ook een goede kwaliteit. Het is dus niet zozeer alleen de prijs waarop het lastig is om te concurreren, ze hebben ook te weinig kennis en vaardigheden om dezelfde kwaliteit te leveren.

Overdragen van kennis…was dat niet waar ik voor gekomen ben?!

Vooralsnog heeft het land te maken met heel veel beperkingen die worden opgelegd en wordt het geld op de verkeerde manier geïnvesteerd.

 

Na het bezoek aan de werkplaatsen rijden we weer naar het kantoor waar stroom is. Salsawit gaat naar de shop om de cijfers met de meisjes door te nemen. Bij mij valt ondanks dat het “onze dag” is de stroom anderhalf uur uit. Ook de batterij van mijn laptop is leeg dus er zit weinig anders op dan wat te lezen over FLO (Fair Trade Organisation), het overkoepelende orgaan dat o.a. Fairtrade certificeert.

Tevens maak ik een soort van marketingplan voor de lokale markt want uiteindelijk moet ze ook hier verder uitbouwen. Er is voor mijn gevoel nog genoeg potentieel.

Je moet wel even loslaten dat we geen publiciteit via de media kunnen organiseren. Behalve What’s Out in Addis, dat vrij te verkrijgen is en waarin alle leuke restaurantjes en activiteiten voor de maand staan, is er natuurlijk geen geld voor magazines (die overigens niet echt bestaan, laat staan dat ze er geld voor hebben) en internetsites. Dus moeten we een beetje de reeds bewandelde wegen bekijken en wellicht haar service uitbreiden met interieur advies oid.

 

Om half 6 komt ze me weer halen. We rijden langs de afhaal italiaan voor een lasagna en dan ga ik thuis op de bank mijn diner nuttigen. Het wordt al snel donker en de generator heeft het begeven. Dus zit ik in het pikkedonker een beetje voor me uit te staren. Het duurt anderhalf uur voordat ik de kaarsjes uit kan blazen en er weer stroom is.

Ik had het plan vroeg naar bed te gaan maar ik ben steeds zo blij als ik weer internetverbinding heb dat ik maar blijf typen en wachten…

 

 

 

Permanent Link

Buhe vieren!19/8/2009
Permanent Link

Distributiebezoek en weer op zoek naar een werkplek19/8/2009
Vandaag bezoeken we 3 producenten van handgeweven producten. Ze maken alledrie onderdeel uit van Cawee, een non profit organisatie die zich inzet voor vrouwelijke ondernemers die willen exporteren. Het is een netwerkgebeuren waarbij de “leden” training en utinodigingen ontvangen voor interessante bijeenkomsten. Salsawit is onlangs naar een bijeenkomst in Swaziland geweest waar diverse vrouwelijke ondernemers uit Afrikaanse landen hun best practices deelden. Vooral Muyo maakt prachtige producten die zo in Europa verkocht kunnen worden. Modern met een natuurlijke touch. Prachtige plaids, meubels en vazen en uiteraard shawls, beddengoed en keukenaccessoires. Bij Triocraft ontmoeten we de eigenaresse. Van haar krijg ik toestemming om foto’s van de werknemers aan de weefgetouwen te maken. Dan stormt er een voorman naar ons toe. Hij gaat compleet uit zijn dak, of hij wel weet waar ik mee bezig ben. Ik blijf stoicijns, versta hem toch niet. Hij gaat op hoge poten naar de baas. Ik moet mijn foto’s laten zien want hij wil absoluut niet herkenbaar op de foto staan. Uiteindelijk is het een storm in een glas water. Hij staat er niet eens op, hahaha! Na de diverse shops te hebben bezocht gaan we lunchen in de Lime Tree. Yes, eindelijk weer europeaan! Want hier ben ik niet meer de enige “white woman”. Het kantoor van USAid ligt in de buurt dus stroomt het vol met westerlingen. Hier moet ik de middag doorbrengen. Er is wireless internet, lekkere muziek en perfect eten. Alleen de stoelen en tafels zijn laag dus het werkt niet echt prettig. Het is voor vandaag de beste optie qua stroom en internet…ik vind het toch maar onhandig om zo te werken. In Lime Tree werk ik het stappenplan verder uit en maak ik de template af met productcodes en productomschrijvingen. Ik eet vanavond thuis. Ze gaan rijst met kip voor me maken. Altijd goed! Het is vandaag ook een religieuze feestdag, soort St. Maarten. Dansen zingende kinderen (maar dan ook 16 jarigen) die aan de deur komen en broodjes krijgen in hun mandje. Buiten bij de huizen staan allemaal vuurkorfjes om het te vieren. Wij gaan daarna weer binnen voor de open haard zitten terwijl jullie je vermaken met de BBQ, haha. Stuur maar wat warmte hierheen!
Permanent Link

1e echte werkdag!18/8/2009
De eerste officiŽle werkdag! Om 09.00 komt Salsawit me ophalen om me mee te nemen naar TAF (het kantoor waar het bedrijf van haar vader is gevestigd en waar zij zelf ook nog voor werkt). Daar moet ik op haar plaats gaan zitten want IK ga werkenÖ We bespreken de vragen die ik voordat ik naar EthiopiŽ ging aan haar had gesteld. In het begin weet ik niet zo goed waar te beginnen of wat zij nou precies verwacht. Ze is erg creatief en heeft absoluut gevoel voor zakendoen. Maar dat zakendoen is op zín Afrikaans heb ik al snel door. Want je hebt een prachtige droom, bent in de gelegenheid die waar te maken en dan kom je op het punt dat de droom nog mooier moet worden: exporteren. Ik wil graag weten hoe haar productcatalogus eruit ziet qua omzet en aantallen. Oeps, aantallen? Ze blijkt dit niet bij te houden en geeft aan wel een gevoel of idee te hebben van de producten die het beste lopen. Ik heb wel even wat overtuiging nodig (met tact uiteraard) om duidelijk te maken dat het een waardevol instrument is om analyses te maken van haar catalogus alvorens we gaan bepalen welke producten voor export in aanmerking komen laat staan of exporteren wel financieel verantwoord is op dit moment. Ik vraag haar een onderverdeling te maken in productgroepen en subgroepen zodat we ook kunnen bepalen welke groepen het hoogste % van haar omzet uitmaken. Dit eerst maar even, daarna kijken we wel naar prijsniveau etc. Ik maak vervolgens een template waar ze de aantallen in kan vullen. De data heeft ze echter niet. Een meisje in de shop krijgt de opdracht om aan de hand van facturen en bonnetjes de template de komende dagen in te vullen. Verder bespreken we het merk Hedasse. Waar staat het voor, wat zijn haar doelstellingen. Het is duidelijk van groot belang dat Hedasse een Fair Trade certificering in de wacht sleept. Ze is van plan om een dorp zoín 200km buiten Addis volledig te steunen dmv verstrekken van zaden van de False Banana Tree (waar jute van kan worden gemaakt), opleiden van de mensen, vaste salarissen voor de werknemers, stimuleren van het gebruik van alle overige producten die je van de boom kunt maken en goede prijzen betalen voor de jute. Voor Hedasse betekent het niet alleen staan voor Fairly Traded producten maar het garandeert tevens een vaste productie, vaste prijzen en een betrouwbare afnemer. Nu wordt de jute op de markt gekocht en is ze afhankelijk van diverse leveranciers die vragen wat ze willen en soms ook niet aanwezig zijn. Het verkrijgen van het Label is voor haar ook een added value tool voor export ivm de grote concurrentie op bijvoorbeeld de amerikaanse markt die voornamelijk door China, Vietnam, IndonesiŽ en de Filippijnen worden bewerkt. Dus stort ik me op het verzamelen van informatie over de eisen waaraan Hedasse moet voldoen in de diverse landen/continenten. Maar de websites zijn niet toegankelijkÖ.dus dat schuiven we door naar morgen. Ik maak verder een begin met het stappenplan: Bouwen van het merk (brandguide, fair trade label), Analyseren van de omzet en financiŽle situatie, Merkbekendheid op de lokale markt vergroten, Merkbekendheid op internationale markt initiŽren en het Exportplan. Pfff, ik heb nog 8 dagen! Ben benieuwd hoever we gaan komen. ís Avonds eten we heerlijk Indiaas en kijk ik in een huiskamer vol familie naar atletiek. We zijn de enige met een satelliet!
Permanent Link

Page 1 of 3
Last Page | Next Page
Hosting door HQ ICT Systeembeheer