Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

An in Boston


Verslag verblijf in Boston

Home | Profile | Archives | Friends | Foto's Boston


Afscheid

Posted at 04:05, 17/6/2006

Dag lieve mensen,

 

Inmiddels zijn we enkele weken verder en ik ben alweer in het Nederlandse aangekomen. Zonder jetlag, maar wel met een 'culturele jetlag'. Het is weer even wennen. In een van de eerste weblogverhalen beschreef ik hoe ik een bepaalde rust ervaarde in Boston en nu ik me weer onder de mensen begeef in Utrecht ervaar ik gelijk het tegenovergestelde. Na 300 meter fietsen werd ik alweer bijna van mijn wielen gereden, om maar iets te noemen. Grappige dingen om hier nu weer op te merken zijn bijvoorbeeld dat bijna iedereen tijdens het lopen schuin voor zich naar de grond kijkt, in plaats van recht vooruit. Zijn ze bang voor hondenpoep ofzo? Ook kijken veel meer mensen je aan in het openbare leven. Nu begrijp ik waarom een buitenlandse vriendin in Nederland op straat soms het gevoel kreeg dat mensen haar vreemd vonden. Ze was niet gewend dat mensen elkaar zo vaak aankijken.

Het zal wel weer wennen. Ik teer nog even na op de herinneringen van een heerlijke vakantie. En straks, als ik weer aan het werk ben, hoop ik de inspiratie die ik heb opgedaan te kunnen vasthouden.

Hiermee komt een eind aan een fantastische en enerverende tijd en daarmee tegelijkertijd aan deze weblog. Ik hoop dat jullie er allemaal plezier aan hebben gehad. Zoals al eerder vermeld volgt er wellicht een weblog met andere inhoud. Of een eigen website met column. Maar ik moet nu eerst weer even het leven hier oppakken en kijken wat de mogelijkheden zijn. Mocht je op de hoogte willen worden gebracht van de nieuwe weblog/-site, kan je me dat vertellen op a_ddikken@hotmail.com (na de a volgt een liggend streepje). De mensen die ik ken en waarvan ik weet dat ze mijn verhalen gevolgd hebben, horen het vanzelf wel. Maar mocht je op een andere manier op mijn weblog terecht zijn gekomen en uitzien naar meer, laat het gerust weten.

 

Bedankt voor jullie aandacht, het was leuk voor jullie te schrijven.

 

Hartelijke groet,

Annika


Big Apple

Posted at 13:58, 20/5/2006

New York is te groot om in een weblog te beschrijven. De dagen zijn vol en de indrukken zo gevarieerd dat een beschrijving ervan ook gerust een week in beslag zou kunnen nemen. Daar begin ik dus niet aan.

Hier wel enkele impressies van wat we meemaken:

 

Times Square in de stromende regen - MoMA (Museum of Modern Art), een prachtig museum met werken van o.a. Picasso, Degas, Kandinsky en Monet - Metro - Gesprek met hoogleraar - Gugenheim viel tegen, want in de steigers en half gesloten vanwege een wisselende collectie - Jazz in een van de oudste jazz cafées - Whitney Museum met Biënnale van de top van de hedendaagse Amerikaanse kunst - Central Park - Empire State Building - Gesprek met hoogleraar feministische ethiek - Kunstgalleries in Chelsea - Poster maken en drukken voor Montreal - Prachtige tentoonstelling met nieuwe werken van Tapiès - Heerlijk Japans eten - Operavoorstelling in de Metropolitan Opera House om nooit te vergeten.

 

Mijn moeder en ik genieten enorm. Met name van de topkwaliteit van de kunst en muziek die je hier vindt. Maar ook van het leven in deze bruisende stad; de gebouwen, de geluiden de mensen op straat. We huizen in een ruim appartement in Lower East Side in hartje Manhattan, waar we heerlijk bij kunnen komen van al het lopen en de geconcentreerde hoeveelheid indrukken. Morgen staat er nog veel op het programma. De dag erna zit het er voor mijn moeder helaas al weer op. Maar Hans lost haar af en daar zie ik ook alweer enorm naar uit.


Boston huilt

Posted at 14:05, 13/5/2006

Tranen met tuiten. Volgens Kathryn huilt Boston omdat ik wegga. Op het nieuws wordt al gewaarschuwd voor overstromingen en ondergelopen kelders. Ze zeggen dat je niet met een auto door twee voet water moet rijden, omdat hij anders weg kan drijven. Tenminste dat zeiden ze gisteren. Nu kan ik het nieuws niet meer kijken, omdat het tv-tje weer terug is naar Kathryn. Vanmorgen kwam ze even langs om me te helpen de boeken en winterkleren naar het postkantoor te slepen om ze te verschepen. Ik was blij dat we dat afgesproken hadden, want anders had ik die spullen nooit droog over kunnen krijgen. Het is nu lekker opgeruimd. Nu alleen de koffer en rugtas nog. Bijna alles zit er al wel in, maar de laatste dingetjes moeten morgenochtend nog.

 

Gisteren heb ik mijn hele kantoor weer ontruimd. Het was een ware boekenbende. Stapels met boeken die ik wil kopen als ik terugben. Stapels met boeken waaruit ik hoofdstukken wilde kopiëren en stapels boeken waarvan ik alleen die inhoudsopgave wilde kopiëren, omdat die ook in Nederland te vinden zijn. Waarom stapels papier creeëren om ze vervolgens op te sturen, als dat niet echt nodig is? Halverwege de middag was ik klaar en viel mijn deur in het slot.

 

Zojuist dacht ik voor de zekerheid nog even te controleren of mijn bibliotheek account wel leeg is. Blijken er nog twee boeken op te staan. Terwijl ik toch echt geen boek meer in mijn kamer of kantoor heb! Oeps! Van de een weet ik vrijwel zeker dat ik hem wel heb ingeleverd. De titel heb ik op mijn literatuurlijst gezet, dus moet hij in de stapels boeken hebben gezeten die ik naar de bieb heb terug gebracht. Ik heb er zelfs geen kopieën van gemaakt, dus is hij in een tas gekomen die direct naar de inleverbalie ging. Straks dus nog maar even erlangs gaan om te kijken of hij rechtstreeks op de plank is gezet. Je moet hier de boeken in een grote bak gooien, daar gaat vast weleens iets fout. Van het andere boek vrees ik echter dat hij in de doos zit die vanmorgen naar Nederland is gestuurd. Stom, stom, stom. Waarschijnlijk zat de bibliotheeksticker niet op de gebruikelijke plek en het was geen harde kaft zoals ze die meestal bij deze bieb gebruiken. Het was een boek voor de cursus, dat ik had willen kopen, maar dat niet in de winkel was. Dat was ik inmiddels vergeten. Nu maar hopen dat voorlopig niemand hem nodig heeft... Tom Poes, verzin een list.

Bah, zoiets moet je nou net niet hebben op je laatste dag. Vanavond nog maar even overleggen met Kathryn.

 

Want vanavond is er nog een afsluiting van het semester met de afdeling theologie. Eerst een viering en dan met zijn allen pizza eten. Nog wel even handig om iedereen gedag te kunnen zeggen. Donderdag had ik wel een afscheidsfeestje gehouden, maar daar konden een aantal mensen niet bij zijn. We waren uiteindelijk met zes meiden, wat ook wel erg gezellig was. Ze hebben me nog een Boston College T-shirt en petje gegeven, dus ik kan lekker Amerikaans gaan doen. Wel heel leuk. Ik had 's middags tulpen gehaald (die zijn hier duur!) en voor Kathryn nog een kadobon voor haar favoriete restaurantje en een reisgids over Nederland, omdat ze me zo geweldig geholpen heeft tijdens dit verblijf.

 

Morgen lekker naar New York. Ik ben blij als ik met al mijn spullen in het appartement ben, want dat wordt nog een heel gesleep. Maar dan gaan mijn moeder en ik heerlijk van de Big Apple genieten. Al moet ik ook nog wel wat werk doen en wat gesprekken voeren met hoogleraren aldaar. Tenslotte horen deze twee weken nog bij de beurs.

 

Als het goed is kan ik in ons appartement ook internet ontvangen en dan ga ik vast nog weleens een bericht plaatsen. Nog even uitstel dus voor de weblog 'An in Boston' opgeheven wordt. Mocht het niet lukken in New York te schrijven; blijf vooral de weblog in de gaten houden, want er komt nog een keer bericht of deze weblog een vervolg krijgt....

 

Nu eerst komt er echter een afscheid.

VAARWEL BOSTON

 

 

 

 


In gesprek

Posted at 14:11, 10/5/2006

Maandag en dinsdag heb ik drie gesprekken gevoerd met hoogleraren die ik alleen van naam kende. Ook dat hoorde bij mijn taken voor de beurs die ik heb gekregen en ik moet toegeven dat ik daar het meeste tegenop zag. Ik vraag niet graag iets van mensen en al helemaal niet van mensen met grote namen en volle agenda's. Het was dus maar goed dat ik het gevoel had dat ik moest. Ik was er steeds vanuit gegaan dat het hier in Amerika normaler is om een hoogleraar aan te schrijven en te vragen of je langs mag komen, maar inmiddels krijg ik het idee dat dat wel meevalt. Veel aio's hebben me al gevraagd hoe ik dat eigenlijk doe en waar we het dan over hebben, zij hebben het zelf dus nooit gedaan. Precies die vragen had ik ook; waar heb je het in hemelsnaam over? Hoe stap je het kantoor van een vreemde binnen en zorg je dat je binnen een uur een zinvol en aangenaam gesprek hebt gehad? Ik heb maar een beetje proberen in te schatten wat ik van de personen in kwestie zou kunnen leren, waar ze kritiek op zouden kunnen leveren en waar ze zouden kunnen aanvullen. Aan de hand daarvan besloot ik het te hebben over hun onderzoek, of over de opzet van mijn dissertatie of om ze de tekst op te sturen die ik pas geschreven heb. Het eerste gesprek, dat een paar weken geleden plaatsvond, was met name behulpzaam om te leren zo'n gesprek te voeren. Ik had besloten door te vragen naar de visies van de hoogleraar, terwijl hij mijn visies wilde horen, waar ik op dat moment niet goed genoeg op voor was bereid. Bovendien bleek het plotseling weer heel wat moeilijker om in het Engels uit mijn woorden te komen nu we het over de lastigste vragen van de ethiek hadden. Maar hoewel ik me een stuntel voelde, kreeg ik wel de antwoorden waar ik naar gezocht had en was het gesprek in principe geslaagd.

Hierna heb ik me voor de volgende gesprekken grondiger voorbereid op het verwoorden van mijn eigen visie en daar kwamen uiterst goede gesprekken uit voort. En omdat ik mezelf de rust gunde om na te denken voordat ik ging praten, kon ik ook goed onder woorden brengen wat ik wilde zeggen. Ik heb er veel van geleerd en heb weer genoeg om over na te denken. Een van de dingen die ik me niet van tevoren gerealiseerd was, is dat het heel nuttig is om afzonderlijk met directe collega's van elkaar te spreken. Ik heb dat gedaan met mensen in de feministische theologie en en medische ethiek. Als je dan eerst met de meest provocerende academica/us spreekt, of degene met wie je het niet eens bent, kan de collega in het tweede gesprek je helpen te begrijpen of je het goed geïnterpreteerd hebt en welke andere perspectieven mogelijk zijn. Voor mij kwam dit in beide gevallen toevallig zo uit, maar ook beide keren bevestigde het tweede gesprek mijn eerdere ervaringen. Tijdens het doctoraal colloquium met Prof. Schüssler Fiorenza kreeg ik vaak de indruk dat ze negatief reageerde op wat ik over feminisme zei en ik kon me niet vinden in haar visie. Dat we het niet met elkaar eens waren vond ik eigenlijk wel grappig, maar ik had geregeld het idee dat ze weinig ruimte heeft voor alternatieve visies. Vervolgens kwam ik bij Prof. Coakley, die mij erg aansprak en wier visies veel beter bij mij passen. Zij vertelde dat Schüssler Fiorenza niet eens met haar wil praten vanwege die andere visies. Aha, goed aangevoeld dus. Treurig dat ze niet de dialoog aan kunnen gaan, maar wel erg boeiend om te zien voor mij.

De gesprekken in Boston zitten er nu op, maar er staan er nog een paar gepland voor New York en omgeving.


Eindsprint

Posted at 15:37, 7/5/2006

Het is alweer bijna zover, de laatste week is aangebroken. Volgende week rond deze tijd ben ik met mijn hele boeltje in New York geland. Eerst moet ik echter zorgen datzelfde boeltje op orde te krijgen. En alhoewel ik bewust voorzichtig ben geweest, blijkt dat een mens gemakkelijk veel spullen verzamelt. Deze week ga ik bij het postkantoor een paar dozen halen om het een en ander te versturen. De winterkleren, die ik hopelijk niet meer nodig heb, maar waar ik vorige week nog wel in rondliep... De stapel aangeschafte boeken. En de berg fotokopieën, die echter grotendeels nog uit het kopieerapparaat moet rollen. Hopelijk houd ik dan, als ik nog wat laatste spulletjes weggegeven heb aan bekenden, een aanvaardbare hoeveelheid bagage over die in mijn koffers kan.

Verder staat nog op het programma: drie gesprekken met hoogleraren, een presentatie voorbereiden voor de conferentie in Montreal en een poster laten drukken, de laatste zangles, afscheid nemen van verschillende mensen, en tussendoor dus die kopieën maken van literatuur die ik in Nederland niet kan vinden. Maar natuurlijk gaat dat lukken! Tot nu toe is toch alles gelukt?


Vriendschap

Posted at 20:59, 5/5/2006

Zojuist kwam ik mijn lege kamer binnen. Matje en slaapzak weg, koffer weg. Alleen nog een stoel extra bij mijn bureau en een tweede handdoek die te drogen hing als bewijs dat Anne hier werkelijk geweest is. Aan het eind van de middag was het bijna onvoorstelbaar hoe snel de tijd is gegaan en dat ze werkelijk op bezoek is geweest. Zoveel is er inmiddels alweer gebeurd; twee gesprekken met hoogleraren over mijn nieuwe hoofdstuk, gratis eten met Kathryn bij een Zuid-Amerikaans dansfestijn en een avondwandeling in zwoel weer met een lactose-vrij chocolade ijsje (heerlijk!).

Vooral gisteren hebben Anneriet en ik een fijne dag gehad. Het weer was perfect en na wat gezoek vonden we een bosrijke plek waar we redelijk eenvoudig konden komen met het openbaar vervoer. Daar hebben we lekker gepicknicked en aan een meertje op een rots de hele middag doorgebracht. Het water zag er aanlokkelijk uit, maar voorzichtig pootjebaden was het meeste dat erin zat.

We hebben de hele dag gepraat over zo'n beetje alles wat ons momenteel in het leven bezighoudt. Voor een buitenstaander leek het misschien dat we verhitte discussies hadden omdat onze hoofden rood aanliepen naar mate de middag vorderde, maar in feite was dat te danken aan de felle voorjaarszon.

Het is bijzonder dat we nu al zo'n vijftien jaar steeds weer zo met elkaar op kunnen trekken. Dat we onszelf kunnen zijn, ook als we moe zijn en weinig te zeggen hebben, maar dat uiteindelijk altijd de gesprekken weer loskomen. En het is bijzonder om te zien dat je allebei doorgroeit. In feite maken we heel weinig mee van elkaars leven, we zien elkaar niet vaak en zijn met heel andere dingen bezig. Maar telkens is er toch die herkenning en je maakt deel uit van elkaars geschiedenis. Leuk is het vooral om verrast te worden door haar ontwikkeling, iets wat ik niet van dichtbij kan meemaken, maar soms alleen kan zien nadat die heeft plaatsgevonden. Dan zou ik ook wensen dat we vaker tijd samen door zouden kunnen brengen om te praten. De komende twee jaar zal het er echter niet beter op worden. Maar gelukkig weten we dat dat aan de vriendschap niets af doet.

 

Ook het afscheid van Kathryn komt nader. Zij vertrekt een paar dagen na mij uit Boston om twee maanden in Italië door te brengen en is dus nog gestresster dan ze normaal al is. Zij is de enige die ik hier echt zal missen, want vanaf het begin is ons contact ontzettend leuk geweest. Vanmiddag gaf ze ook aan dat we zeker contact houden en daarvan ga ik ook uit. Dus zowel met Kathryn als met Anne worden alweer plannen gemaakt wanneer we elkaar weer gaan zien! Ook al komt er een einde aan mijn bezoek aan Boston en lijkt Anne eindeloos lang weg te gaan (twee jaar Amerika), goede vriendschappen kennen geen einde.


Hollands bezoek!

Posted at 19:52, 2/5/2006

Gisteravond is Anneriet aangekomen (schoolvriendin van vroeger)! Eindelijk weer eens de mogelijkheid om te kletsen met iemand die ik goed ken. We gaan er een paar heel gezellige dagen van maken. Maar ze treft het niet; waar ik pas nog schreef dat het hier niet veel regent, valt het de komende dagen vrij constant uit de hemel. Wat een pech. Hopelijk kunnen we donderdag er nog wel even op uit. Vooralsnog zit ze nog met haar jetlag te worstelen en wil ze eigenlijk liefst zo vroeg mogelijk naar bed (maar dat mag niet). Zal morgen wel beter gaan waarschijnlijk.

Morgenochtend eerst de bespreking van mijn nieuwe hoofdstuk bij het colloquium aan Harvard. Spannend. Ik had vriendelijk gevraagd of Anneriet misschien aanwezig mocht zijn, maar dat bleek niet de meest gepaste vraag te zijn. Dan maar niet. Gaan we lekker na het college Cambridge onveilig maken.


Geluk bij een ongeluk

Posted at 17:23, 30/4/2006

We gaan even terug in de tijd, namelijk naar afgelopen woensdag. Dat was een vreemde dag. Het begon al goed. Om elf uur moest ik op Harvard zijn voor mijn Engelse les. Ik had op internet gekeken hoe laat ik de bus moest hebben, om eens een keer niet al te lang te hoeven wachten. Dus ik was er precies op tijd. Risicovol, want soms zijn de bussen te vroeg, maar ik had nog veel te doen voor ik vertrok. Het was immers de dag waarop ik mijn hoofdstuk moest opsturen naar verschillende mensen.

Bij de bushalte bleek aan het aantal wachtenden dat de bus nog niet langsgekomen was. Na een minuut of tien wachten kwam hij aanrijden en ik stapte in. Maar waar de bus linksaf moest slaan, reed hij rechtdoor. Verbaasd vroeg ik me af of we misschien een andere route moesten nemen omdat een weg was afgesloten, maar na het volgende kruispunt bleek dat hij de route naar Central Square. De route van de andere bus die langs mijn halte kwam. Had ik me nu zo vergist en verkeerd naar het nummer gekeken? Ik zou toch zweren van niet (maar zweren doe ik natuurlijk niet). Gelukkig had ik die andere bus al eens genomen en wist ik dat ik met de metro wel weer bij Harvard Square terecht zou komen. Ik wist alleen niet hoe laat. Maar de bus reed tenminste flink door. Aangekomen op Central Square stapte ik uit en keek wat er nu eigenlijk op de bus stond. Ja hoor, mijn nummer en bestemming, ik was niet gek. Veel andere passagiers bleken ook naar Harvard Square te moeten, niemand zei er iets van tegen de buschauffeur. Om elf uur precies was ik op de plek van afspraak en moest nog wachten voor Helen aankwam.

 

Na de lessen ging ik naar huis om met Hans te kunnen MSN-en, inmiddels vaste prik op woensdag namiddag. Tijd voor een nieuwe verrassing; het slot van het appartement was vernieuwd en ik kon er niet in! Jenny, mijn huisgenootje, had een briefje tegen de deur gezet dat ik haar maar moest bellen. Zoals jullie hebben kunnen lezen, echter, doet mijn mobiel het niet meer. En mijn laptop had ik in mijn kamer achtergelaten die ochtend. Daar kon ik dus ook niet bij. Na op vier deuren van buren gebonkt te hebben, werd er bij de vijfde eindelijk open gedaan. Een vriendelijke jongedame die ik al wel vaker gezien had, liet me gelukkig haar telefoon gebruiken. Jenny kon pas een uur later thuiskomen vanwege college. Er zat weinig anders op dan maar even boodschappen te gaan doen en te hopen dat Hans nog op zou blijven. Hem kon ik ook al niet bereiken.

 

Wat was nu de reden van het nieuwe slot? Er was ingebroken die ochtend. Vlak nadat ik het pand had verlaten is een man met breekijzer het huis binnen gebroken. De voordeur is vrij ver van de slaapkamers gelegen, dus je hoort het al nauwelijks als er iemand hard op de deur bonkt. Gelukkig lag Jenny in haar kamer te slapen. Zij hoorde iemand naar mijn kamer gaan, maar dacht dat ik dat was. Even later stond er echter een vreemde vent in haar kamer. Ze dat dat het een monteur was, want die schijnen ook gewoon binnen te kunnen lopen. Pas toen de man ervandoor ging en ze de gesloopte deur zag, had ze door dat hij geen monteur was.

Ik kan me nog goed het onwezenlijke gevoel herinneren dat ik had toen in de kibboets in Israel ook een inbreker door het raam naar binnen was gekomen. Pas later realiseer je je pas echt wat er aan de hand was.

 

Ik heb het enorm getroffen. De inbreker wilde blijkbaar eerst in Jenny's kamer inventariseren wat er te halen viel. Omdat hij onverwacht tegen een bewoner aanliep, kon hij niets anders dan ervandoor gaan en heeft hij niet de gelegenheid gehad om mijn laptop, minidiscspeler en fototoestel mee te nemen. Vooral zonder laptop had ik een flink probleem gehad. Zeker omdat later - nadat ik Hans nog gesproken had :-) - bleek dat ik ook nog eens mijn memorystick in de bibliotheek van Harvard vergeten was. Die pech had ik wel zelf teweeggebracht. Aangezien ik nog aan mijn hoofdstuk moest werken om het te versturen, zag ik het niet meer zitten om nogmaals naar Cambridge op en neer te tuffen en stelde mijn vertrouwen maar in de theologie studenten van Harvard.

 

De volgende morgen stond ik extra vroeg op om het extra ritje naar Cambridge te compenseren. Ik was benieuwd of ik de USB-stick weer terug zou krijgen. Bij de computer die ik gebruikt had, lag hij niet meer. Dus ik ging naar de balie om te vragen of iemand hem daar gebracht had. Nee, zei de studente vol overtuiging, dan kan je beter de andere studenten vragen die daar werken, die weten het vast beter. Nu kan ik die gedachte begrijpen, want in de krochten van de bibliotheek lijken sommige studenten hun eigen kamertje te hebben ingericht. Misschien wonen ze er wel. Foto's, stapels boeken en persoonlijke tierlantijntjes bakenen het territorium af. Toch kon ik me niet voorstellen dat de enkeling die ik rond die ene computer had gezien, me niet gewaarschuwd zou hebben als zij of hij meer wist. Gelukkig was ik zo verstandig om verder te kijken dan mijn neus lang was en zelfs langs de baliemedewerker. Daar lag mijn trouwe USB-stick op me te wachten! En zo kwamen alle tegenvallers van woensdag toch nog op hun pootjes terecht.

 

 


Bedwelmd

Posted at 14:45, 23/4/2006

Plotseling zie ik blauw voor mijn ogen, een dichte waas trekt aan me voorbij. Zijn het mijn lenzen die de hele dag al wat moeilijk doen? Nee, het is rook. Vanmorgen, toen in de kerk tijdens het laatste orgelspel het brandalarm afging, was er geen rook te bekennen, maar stiefelde iedereen toch maar vlot de kerk uit. Nu komt er echter een dikke walm rook door de vloerplanken van mijn balkon. De onderburen zijn op hun balkon aan het barbequen. Hoe bedenk je het als je boven je nog mensen hebt wonen? Bovendien is het levensgevaarlijk en verboden. Pas was op het nieuws al bericht dat er brand was ontstaan door zo'n achterlijke actie. Elke keer ben ik blij dat mijn buurvrouw haar vuurpot momenteel niet gebruikt. De blauwe, naar worstjes stinkende rook komt over de hele breedte van het balkon door de spijlen van de vloer. Ik krijg haast de kwaadaardige neiging om te besluiten dat de balkonvloer eens flink met water geboend moet worden (wat nog helemaal niet zo'n gek idee is trouwens).

Zojuist is ook de rugleuning van mijn bureaustoel afgebroken. Balen, want ik heb niet zoveel zin voor dat oude krakkemik dat toch al op instorten stond mijn borg te moeten inleveren. Als de eigenaresse hier had gewoond in deze tijd had ze zeker zoveel kans hierop gehad. Ik moet eens kijken wat ik daarop kan bedenken. Maar dat zijn de dingen waar ik nou net niet mijn tijd aan wil besteden.

Helaas, die dingen horen er ook bij.


Ontwikkeling

Posted at 10:55, 22/4/2006

Nog één keer doctoraal colloquium aan Harvard en dan ligt mijn eigen tekst ter bespreking. Speciaal voor de gelegenheid ben ik begonnen aan heel nieuw hoofdstuk voor mijn promotie over een onderwerp waar ik nog weinig van wist; ethics of care (zorgethiek in het Nederlands, maar die vertaling vind ik niet geweldig), zodat het tenminste ook met vrouwenstudies te maken heeft. (Ethics of care is geïnitieerd binnen feministische studies als alternatieve interpretatie van ethiek, wie er meer over wil weten leze mijn nieuwe hoofdstuk.) 

Woensdag moet ik het verhaal opsturen. Waar ik de eerste bijeenkomsten van deze groep wat ongemakkelijk vond, begin ik nu het gevoel te krijgen dat ik ze wel zal missen. Tussen deze mensen voelde ik me het langst onzeker en onaangenaam, maar sinds de laatste twee bijeenkomsten is dat veranderd. Waarschijnlijk komt dat doordat ik die beide keren responses heb geschreven voor de teksten die voorlagen. Iedere bijeenkomst presenteren twee mensen hun tekst, waar dan twee anderen een reactie op schrijven. Blijkbaar had ik dat beter eerder kunnen doen, maar die weken zaten al vol, dus echt mogelijk was dat ook niet. Maar nu praten ze plotseling met me, kijken me opener aan, ze lijken minder arrogant, het ziet ernaar uit dat ik hun respect heb gewonnen. Ik moet ook toegeven dat ik er wel even mijn volle aandacht aan heb besteed, omdat ik het zat was om me onzeker te voelen. Bij de laatste bespreking was ik weer wat twijfelachtig of ik wel een goed punt had gemaakt door een bepaalde vraag op te roepen in het stuk dat ik had geschreven, maar aan het eind van de sessie bleek dat de schrijver van het stuk er juist helemaal van zijn stuk door was gebracht, dus dat zat wel goed. Alleen van Schüssler Fiorenza is me niet duidelijk wat ze van mijn inbreng vindt. Maar het is goed om te merken dat het me eigenlijk niet zoveel uitmaakt. Ook al is ze een van de meest vooraanstaande wetenschappers op het terrein van de vrouwenstudies, ik ben het waarschijnlijk gewoon niet volledig met haar eens. We interpreteren de wereld op een andere manier en dat is ook niet erg. Ze geeft scherpe inzichten en stellige meningen, waar ik wat van kan leren, maar die ik niet klakkeloos over hoef te nemen. Al heeft zij soms een houding die anders doet denken. Meer dan een houding lijkt dat trouwens niet te zijn, want ze is erg open om iedereen haar eigen werk te laten ontwikkelen.

Ze zien er nu naar uit om mijn tekst te lezen. Iets totaal anders dan wat ik hier tot nog toe gezien heb, dus ik ben heel benieuwd wat ik voor reacties krijg. Wat het ook wordt, ik ben best verbaasd over mezelf dat ik het voor elkaar lijk te krijgen om binnen vier maanden een heel rapport te schrijven voor het Europese project én een heel hoofdstuk over een nieuw onderwerp. Het hoofdstuk zal niet helemaal gepolijst zijn, maar de basis ligt er als het goed is binnen een week. En dan nog al die andere dingen die ik heb gedaan en nog ga doen. Dat geeft een goed gevoel.

Gisteren was ik bij een feestje in het huis waar Kathryn woont (misschien schrijf ik daar later nog wel over, het was erg leuk) en daar kwam ik in gesprek met een jongeman die ik ook op het eerste feestje in Boston uitgebreid gesproken had, bij Lisa thuis. Hij is ook ethicus, maar herinnerde zich blijkbaar niet dat het we het al uitgebreid over onze dissertaties gehad hadden. Ik gaf wel subtiele hints, maar die vatte hij niet erg. Dus heb ik maar opnieuw uitgelegd waar ik mee bezig was. Terwijl ik aan het vertellen was realiseerde ik me hoe ik tijdens de eerste contacten in Boston moeite had om uit te leggen waar mijn promotie nu precies om gaat, wat ik wil zeggen, wat mijn standpunten en uitgangspunten zijn. En nu was ik in een vrij vloeiend verhaal mijn visie op ethiek aan het uitleggen en hoe ik mijn promotie wil vormgeven. Vragen kon ik beantwoorden, tegenwerpingen weerleggen, terwijl ik duidelijk een alternatieve visie op ethiek vertolkte voor deze jongeman. Dat toonde me dat ik goede keuzen heb gemaakt aan het begin van dit verblijf en me op een goede manier ontwikkeld heb. Halverwege dit verblijf heb ik me weleens afgevraagd of ik wel genoeg gebruik maakte van deze kans, of ik wel genoeg deed. Al dat werk aan het Europese project gaf natuurlijk ook het gevoel dat ik nergens aan toe kwam. Maar zoals ik er nu naar kijk, denk ik dat ik ontzettend blij mag zijn met alles wat dit verblijf me tot nu toe al heeft gebracht. En er komt nog veel; er staan verschillende spannende gesprekken met hoogleraren gepland, ik wil in New York nog met mensen praten, een verblijf met mijn moeder in Manhattan, een hereniging met Hans, een verkenning van dit land en een presentatie van mijn werk in Montreal. Allemaal ervaringen die voor mij persoonlijk en academisch waardevol zullen zijn en blijvende herinneringen zullen vormen. Wat wil je nog meer? 


Bereikbaarheid

Posted at 07:48, 21/4/2006

De bereikbaarheid wordt er niet beter op hier. Al eerder hebben jullie berichten gezien over de slakkenpost. Nu heeft ook de email kuren. De meeste mails krijg ik gewoon binnen, maar sommige mensen blijken mij niet te kunnen bereiken. Ze krijgen meestal een bericht dat hun email niet is aangekomen, maar ik weet niet of dat voor iedereen geldt. Mocht je dus een email gestuurd hebben en daar onverwacht lang geen reactie op hebben gehad, heb je kans dat ie niet is aangekomen (al zal het een enkele keer ook wel aan mij liggen). Degenen die hun mail terugkregen hebben waarschijnlijk geen andere manier om mij te bereiken. Maar ik zet liever niet mijn mailadres op deze site. Dus ik stel voor dat je dan even bericht achterlaat bij de commentaren. Je voornaam is genoeg, ik kan je dan zelf mijn andere adres mailen. Je kunt ook mijn ouders of Hans vragen wat mijn hotmailadres is. Mocht je nog geen last hebben gehad, kan je het gewoon bij mijn normale adres houden.

 

Tot overmaat van ramp heeft ook mijn mobiele telefoon hier het begeven. Zondag zou Kathryn mij ophalen en me bellen als ze van huis vertrok en als ze hier aankwam zou ze bellen om te laten weten dat ik naar beneden kon komen (de deurbel doet het niet, tja wat doet het wel?). Ze is meestal wel wat later dan afgesproken, maar ik begon me toch al af te vragen of mijn telefoon het wel deed, maar er was niets vreemds aan te zien. Later hoorde ik zacht gebons en ging maar even kijken of dat toevallig bij ons aan de deur was. En ja hoor, daar stond Kathryn. Gelukkig had iemand haar binnengelaten beneden. Nu blijkt dat de prepaidkaart al binnen 30 dagen verlopen is. En als je binnen zestig dagen geen bedrag op je telefoon zet, ben je je nummer kwijt. Waarom heb je dan een prepaid systeem, als je er elke twee maanden tenminste 10 dollar op moet zetten en het bedrag binnen een maand zomaar verdwijnt? Nou ja, ik zal zorgen dat ik er nog net de laatste maand mee kan bellen als ik naar New York ga, en dan ben ik blij dat ik er weer vanaf ben.


Schoeisel

Posted at 19:40, 19/4/2006

Misschien ben ik zojuist wel een echte Bostonaar geworden. Toen ik op mijn nieuwe teenslippers naar de supermarkt liep, voelde ik me er helemaal bij horen. Nu de temperaturen boven het vriespunt liggen, zijn de meeste sneakers en sneeuwboots in de kast gestopt en vervangen door teenslippers. Iedereen flip-flopt en sloft wat af.

Ik heb ze natuurlijk niet gekocht om erbij te horen. Maar gewoonweg omdat ieder schoeisel al snel teveel is aan je voeten hier. Ze zijn praktisch ingesteld hier. Ze zijn op alles voorbereid: vallen er een paar druppels water uit de lucht - iedereen haalt terstond een paraplu tevoorschijn. Aan de andere kant kan je je afvragen of dat praktisch is. Tot nu toe heb ik twee keer een regenbui meegemaakt waar een paraplu voor zou lonen. Beide keren was ik binnen. Om daar nou voortdurend een plu voor mee te slepen?


Hints

Posted at 13:43, 17/4/2006

Gisterenmiddag was ik uitgenodigd om naar een feestje te komen van de San' Egidio gemeenschap. Dat is een lekenbeweging die gemeenschappelijk geloof en dienstbaarheid aan de wereld centraal hebben staan. Hier in Boston is het een kleine groep mensen die een paar keer in de week samen 'prayer' vieren en taken verrichten in verpleeghuizen en dergelijke. Katryn heeft me meegenomen naar de 'prayer' op dinsdagavond, die plaatsvindt in een kapel van Boston College. Sindsdien ga ik er af en toe heen en heb ik er inmiddels aardig wat mensen leren kennen. De meeste aanwezigen vanavond kende ik dus al. Ze hadden gedreigd met sketches en 'zingen met bewegende armen', maar dat viel mee. Iedereen had wat te eten meegenomen en er werd gezellig gekletst. Tot we Hints gingen doen. Toen werd het menens. Jongens tegen de meisjes. 

Hints is dus niet simpel in een vreemde taal! Hoewel het Engels me toch behoorlijk goed afgaat, blijkt op zo'n moment hoeveel woorden je niet kent. Maar dat niet alleen, ook de associaties zijn vaak niet te begrijpen. Een heel interessante mix van cultuur en taal blijkt plaats te vinden tijdens zo'n spelletje. Zou in Nederland iemand van mijn leeftijd op het idee komen om als een militair in de houding te gaan staan om het woord 'eer' uit te beelden? Ik mocht me wagen aan 'feasible' en 'terpentine'. Nou ja, ze lieten me in ieder geval niet voor spek en bonen meedoen... Ik kwam dichtbij, maar de minuut was in beide gevallen toch net te snel om. Het is vooral een gebrek aan snelle, creatieve associaties die het moeilijk maken. Krijg maar zo snel 'klinkt als' woorden die uit te beelden zijn. Extra leuk als het wel lukt om mee te raden en een woord te bedenken dat de man met de grootste mond niet uit kon beelden (not even close!).


Vrolijk Pasen!

Posted at 21:24, 16/4/2006

Met Pasen gaan weinig mensen alleen naar de kerk. Dat merk je pas duidelijk wanneer je zelf wel alleen gaat. Op gewone zondagen zitten er in de Emmanuel Church vrij veel mensen alleen in de banken. Maar die mensen hebben vandaag anderen bij zich of zijn niet in de kerk aanwezig. Soms kan ik er moeite mee hebben alleen in een massa mensen te zijn, ik ben liever alleen in de natuur. Vandaag vond ik het wel prima.

 

Vorige week was al aangekondigd dat de 'puppets', het koor en dansers aan de dienst zouden deelnemen. Ik was wel nieuwsgierig wat dat zou inhouden. De associatie met 'muppets' leek me niet voor de hand liggend, dus ik vermoedde dat de kleinste kinderen van de gemeente iets zouden doen. Beide associaties zaten er niet geheel naast, maar de puppets bleken grote poppen te zijn, eigenlijk meer carnavalfiguren. Met palmzondag ging er nog een ezel mee in de stoet naar het altaar (die is er elke zondag met kruis en voorgangers, het koor), nu waren het draken, grote pinguïn-achtige beesten en Afrikaans uitziende poppen. Een grote papieren duif vloog tegelijkertijd door de hele kerk (bijna tegen het kruis). Onder één draakje kwam een heel klein kinderhandje tevoorschijn. Wat de liturgische betekenis van dit geheel was, heb ik nog niet uitgevonden. Maar het zorgde zeker voor een vrolijk begin van de dienst.

Sinds lange tijd hoorde ik ook weer eens een paaspreek die me raakte. Niet het theologische verhaal van een predikant, die eigenlijk zelf niet in opstanding gelooft, over de vraag of het paasverhaal nu wel echt waar was. Nee, ze begon met 'ik geloof heilig in de opstanding'. En waarom ze geen enkele reden had om er níet in te geloven. De momenten in haar eigen leven waarop ze de opstanding had ervaren en het in andere levens had herkend. In alle gevallen ging ook Goede Vrijdag aan de opstanding vooraf. Ik ben nooit zo positief geweest over het gebruik van 'ik' in een preek. Maar hier leer ik hoe het ook een manier kan zijn om op een persoonlijke, open en integere manier te vertellen waar geloof om draait. Zonder dat ze er dramatisch over deed, werd duidelijk dat deze voorganger heeft gezien wat leven inhoudt.

 

Tijdens de dienst werd duidelijk dat de dans na afloop op straat zou plaatsvinden. Dus ik begon me af te vragen hoe dat er uit zou zien. Zou er muziek zijn en iedereen dansen? Dat zou toch wel een mooie manier zijn om de wereld te laten zien dat we als kerk verheugd zijn over het Paasfeest. Anderszijds is het wel een vrij elitaire kerk qua publiek, gelegen in de duurste straat van Boston (waarvan de Lonely Planet aangeeft dat je je er kan afvragen of je wel goed genoeg gekleed bent om überhaupt door die straat te lopen - dat valt overigens wel mee). Dus nee, de straat was niet gevuld met dansende kerkgangers, maar wel met Engelse volksdans uitgevoerd door zo'n acht mannen, begeleid door accordeon en viool. Een vrolijk geheel, met bellen, stokken en bretels. De grote 'pinguïns' deinden gezellig mee op de muziek. En 'de wereld', de toeristen in sight-see treintjes en bootjes op wielen genoten ervan. Dus de blijdschap om het paasfeest werd toch nog duidelijk.

 

Hierna ging ik naar huis om te lunchen, met twee gekookte eitjes ter ere van deze dag. Gisteren had ik verse eitjes gekocht voor de gelegenheid en met moeite gewacht tot ik ze vandaag kon eten (Stille Zaterdag is nou net een dag waarop je geen eieren moet eten om het Paaseffect hoog te houden). Maar geloof vooral niet meer in het gezegde 'wie wat bewaart, heeft wat'. Toen ik thuiskwam waren mijn eieren verdwenen! Ik hoop maar dat de paashaas ze gebruikt heeft om kinderen te verrassen, maar ik vermoed dat ze in de cup-cakes van mijn huisgenoot terechtgekomen zijn. Haar eieren die al weken in de koelkast stonden, waren niet aanlokkelijk genoeg om vervolgens in te pikken. Nooit gedacht dat mijn paaseieren nog eens gestolen zouden worden.

 

Morgen meer over deze dag.

 


Laatste concert

Posted at 18:20, 9/4/2006

Gisteren was het al zover. Het laatste concert met mijn koor vond plaats. Het project dat het eerste begon, is tot een einde gekomen. De afsluitende accoorden luidden tevens het einde van mijn verblijf in Boston in. Vanaf nu is het voornamelijk afronden.

Het concert vond plaats in the Church of the Covenant in downtown Boston. Een grote kerk, met een prachtig gewelf. De acoustiek was niet geweldig, maar ook niet slecht. Ik heb heerlijk ontspannen gezongen en had het naar mijn zin. Achteraf spraken verschillende mensen uit het publiek me aan om te zeggen hoe mooi ze het vonden, dus dat zullen ze wel gemeend hebben als ze het tegen een vreemde zeggen. Kathryn was komen luisteren en was erg enthousiast.

Achteraf was er een receptie, waar ik van de meeste koorleden afscheid heb genomen. Sommige waren geschokt dat ik niet meer terug zou komen. Dat hadden ze blijkbaar nog niet begrepen. Een aantal warme omhelzingen rijker, legde ik even later mijn zwarte map met muziek op een stapel die opgeborgen wordt voor het volgende seizoen. Met een blij gevoel stapte ik de frisse buitenlucht in op weg naar de metro. Het was een geslaagd project. Dit koor gaf me de mogelijkheid om snel een normaal leven op te bouwen in deze vreemde stad. Het was een kans om mooie muziek te zingen met een groep aardige mensen (degene die ik heb leren kennen tenminste). En ten slotte was het een manier om te integreren in het dagelijkse Amerikaanse leven.


Ze komt ... ze komt niet...wel... niet

Posted at 21:37, 5/4/2006

Wakker worden met het vrolijke gekwebbel van de vogeltjes en zonnestralen door het gordijn. De mooiste tekenen van de lente. Hier  is het niet het gezang van de merel of het opgewekte getsjilp van mussen, maar een kakofonie van overwegend vreemde vogelgeluiden. Een halfuurtje nadat het ochtendconcert is begonnen blijft het eenzame getokkel van de specht over. Elke ochtend een trouwe gast. Met eindeloos geduld laat ie zijn snaveltje als een losgeschoten veer tegen het hout hameren. Tá ta ta ta ta ta   Tá ta ta ta ta ta 

Is het een zoektocht naar voedsel of het begin van een nieuw nest? Ik realiseer me hoeveel werk en precizie het moet kosten om zo'n volmaakt ronde gang in een boom te boren met aan het einde de ruimte om jongen op te voeden. Een klein licht lijfje met een smal snaveltje dat zich een weg moet banen door het harde hout. Elke keer weer dezelfde plek terugvinden om het onderbroken werk te continueren.

De natuur begint kleur te krijgen. Menig krokus en narcis heeft haar tevreden kopje al getoond. Ze hebben daar ook reden toe, want er is aanzienlijk meer publiek op de been om van hun fleurigheid te genieten. De tulpen doen hun best de andere bloemen bij te benen, maar slagen daar niet in. Nog even geduld.

De hele atmosfeer is gevuld met de zwoele geur van het houtpulp waaronder plotseling alle borders bedolven zijn. Nieuwe pogingen tot vruchtbaarheid.

Maar denk je dat de lente in Boston begonnen is? Vergeet het maar. De wintertrui en -jas zijn weer tevoorschijn gehaald. Vanmorgen moesten de specht, de narcis en ik de sneeuw machteloos over ons heen laten komen.

 


Back to school

Posted at 19:12, 1/4/2006

Weet je wat je moet doen als je in een ander land een schoolfeest mee wilt maken, maar daar eigenlijk te oud voor bent? Met een groep volwassenen naar een karaoke gelegenheid gaan.

Verleden week gingen we vanwege iemands verjaardag met een groep uit eten, waarna we met zijn allen naar Do-Re-Mi Studios gingen voor de karaoke. Ik weet niet of dat soort studio's ook in Nederland bestaan, want dit was mijn eerste keer. We liepen door een gang, waaraan allerlei ruimtes voor kleine groepen gelegen waren. De laatste studio was voor ons, waar we met zo'n 25 personen een mooie ruimte hadden om te zingen, dansen en enkele tafels als bar te laten dienen (alcohol was niet toegestaan, maar de organisatrice had wat limonadeflessen gevuld met sterker spul). Er waren grote mappen vol met lijsten muziek, waaruit gekozen kon worden welke nummers gezongen zouden worden. Die waren er in het Engels en in enkele Aziatische talen, helaas niet in het Nederlands ;-).

Wat me verbaasde is dat ik heel veel muziek niet kende. Of tenminste, niet herkende... Heel veel nummers die gekozen werden waren blijkbaar uit de schooltijd. De tijd dat men nog met de muziek meeblèrde, tijdens de schoolfeesten. De tijd dat jongen en meisje wel met elkaar wilden dansen, maar nog zoveel mogelijk afstand bewaarden (dit werd bij het eerste lied geïmiteerd door twee van de aanwezigen). En ja, ik moet toegeven dat ik ook pas kon meeblèren toen de nummers gespeeld werden die ik nog herinnerde van de bonte avonden en soundmix shows van de lagere en middelbare school.

Een vrolijke avond. Maar funest voor je stem als je niet oppast.

 

 


Cape Ann

Posted at 00:42, 30/3/2006

Met een roodgloeiend koppie ben ik thuisgekomen van een dagje aan de kust. Eindelijk even de stad uit.

Vanmorgen ben ik in Boston in de trein gestapt richting het Noorden. Helaas waren de ramen van de trein slecht te doorzien, maar vaagjes kon ik toch nog wat van de buitenwereld onderscheiden. De plaatsen die we aandeden waren niet mooi, maar vanuit een trein is geen enkele stad om aan te zien. Maar de moerassige gebieden en de woeste bossen met grootse rotspartijen zagen er uitnodigend uit.

De bestemming van de trein, en tevens mijn reis, was Rockport in Cape Ann, een stuk land omgeven door zee. Hier vestigden de eerste vissers zich in de 17e eeuw. Rockport kan je vergelijken met een plaatsje als Volendam; in de zomer overdreven toeristisch met allerlei frutsel winkeltjes. Gelukkig waren er nu nog weinig mensen, maar uitgestorven was het vanwege het prachtige weer ook weer niet. Een prachtige zwaan sierde de haven ;-).

Ik had me iets meer wandelmogelijkheden voorgesteld, omdat Rockport een wandelstadje werd genoemd in de informatie die ik erover las. Met wat fantasie heb ik wel gewandeld, maar ik kwam minder ver dan ik had gewenst. Niet getreurd, bolletjes eten op een rotsblok naast de zee met de zon op je eigen bolletje kan nooit kwaad eind maart. En nog wel met korte mouwen. Het is verbazingwekkend hoe weinig wind hier aan de kust is. Waarom enkele windsurfers dan ook wel het koude water trotseerden, snap ik echt niet, ze stonden praktisch stil op hun halve bomen.

Toen de mogelijkheden in Rockport wat tegen bleken te vallen met de benenwagen, ben ik met de trein teruggereisd naar Gloucester, een nabijgelegen vissersstadje. Daar kon ik ook nog langs de zee lopen. Toen ik net de boulevard verliet om een wat meer naar natuur uitziend pad te betreden, kwam ik Knabbel of Babbel tegen. Ik wilde snel een foto maken, maar het beestje was te vlug weg. Dit leidde wel tot een leuke ontmoeting met een mevrouw die mozaïeken op rotsen maakt. In cement plakt ze gekleurde schelpen en stenen. Zij vertelde me dat ik bij een strand verderop een zeehondenpaar met pup kon vinden. Helaas zat het niet mee, ze waren erop uit. Daarom keerde ik ook maar weer op huis aan.

 

*** Nieuwe foto's te zien via de link rechts bovenin beeld ***


Eindelijk

Posted at 00:11, 29/3/2006

Jawel, het is zover! Het is me gelukt het Europese rapport af te ronden. Wat een opluchting. Nu nog een paar kleine klusjes die ik deze week hoop af te ronden en dan kan ik me volledig op mijn promotie richten. Dat zou tijd worden.

Voor degenen op wie het van toepassing is: hartelijk dank dat ik bij jullie uit mocht mopperen!


De vuilnisman

Posted at 15:56, 27/3/2006

Zomaar even een kleine gebeurtenis die je op de Uithof (daar werk ik in Utrecht) niet zou meemaken. Elke dag worden hier de prullenbakken geleegd aan het eind van de middag, zowel die voor vuilnis als voor papier (ook dat gebeurt op de Uithof niet). Net als thuis wordt dat gedaan door 'allochtonen', alleen is de Turk of Marokkaan hier een Afri- of Mexikaan.

De vriendelijke man die het de eerste weken deed, heeft plaatsgemaakt voor een ander, maar nog steeds worden de bakken trouw iedere dag geleegd. Op de Uithof moet je altijd maar afwachten hoe vaak de nieuwe medewerker langskomt.

Deze heren verraden hun aanwezigheid door de rollende wieletjes van hun schoonmaakwagentjes, het gerammel van grote sleutelbossen en de onnodig (naar mijn mening) luid krakende walkie-talkies waardoor ze blijkbaar nieuwe opdrachten ontvangen. Deze laatste twee elementen lijken duidelijk bij te moeten dragen aan hun status.

 

Vanzelfsprekend groet ik de heren altijd vriendelijk en bedank ik hen als ze klaar zijn (ik blijf het niet normaal vinden dat anderen mijn troep opruimen). Af en toe komt daar een praatje uit voort. Zoals vandaag. De mijnheer van wie ik de naam niet ken vroeg of ik gehoord had dat de basketbaldames van BC verloren hadden dit weekend. Ze waren erg verdrietig, want het was net op het nippertje omdat de tijd om was. En ze werken er zo hard voor, dus een aantal waren in tranen.

Daar geniet ik dan even van. Niet alleen omdat het zo typisch Amerikaans is om over sport te beginnen. Maar ook omdat deze man ongeacht al onze verschillen gewoon even vrolijk een praatje met me maakt, waardoor de verschillen gelijk verdwijnen.



{ Last Page } { Next Page }
Hosting door HQ ICT Systeembeheer