Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
My life Home | Profile | Archives | Friends
Ik schrijf stukjes uit mijn leven. Het zijn zomaar dingen die ik niet heb kunnen verwerken en het op deze manier wel probeer te verwerken. Het loopt kriskras door elkaar. Maar net wat er in mijn hoofd het meest aanwezig is.

Zelfmoord29/10/2013

Ik ben aan het werk in het ziekenhuis waar ik destijd mijn opleiding tot verpleegkundige volg. In de pauze check ik zoals altijd mijn telefoon in de kleedkamer.. mijn moeder heeft onmogelijk vaak gebeld. Ik bel haar terug en vraag wat er aan de hand is. Ze reageert dat ze zeker weet dat mijn vader zichzelf van kant wil maken. Eerst reageer ik een beetje laconiek omdat mijn ouders wel vaker enorme ruzie hebben waarbij ze elkaar soms zelfs lichamelijk aanvallen. Alleen was het dit keer anders, mijn moeder lag nog op bed en mijn vader was vertrokken zonder iets te zeggen en had niet ontbeten(dit is raar voor mijn vader,geloof me). Ik vertelde haar dat ik probeerde om met mijn teamleider te regelen dat ik naar huis mocht en zou dan ruim een uur later thuis zijn ivm de reistijd. Zo gezegd zo gedaan, mijn teamleider vond dat ik naar huis moest om te kijken wat er aan de hand was. Ondertussen dat ik terug reed vanaf het ziekenhuis belde ik mijn vriend, ik vroeg hem of ik hem kon oppikken zodra ik in mijn woonplaats aankwam want het voelde niet goed. Hij zei dat hij klaar zou staan en dat zijn baas het vast wel zou begrijpen. Ik heb op de terugweg mijn vader 137 gebeld. De ene keer kreeg ik gelijk de voicemail, de andere keer ging hij over en soms leek het alsof ik weggedrukt werd. Het idee dat hij mij wegdrukte gaf me geen naar geloof, juist het tegenovergestelde! Want dan zou blijken dat hij nog in leven was en het dus allemaal weer een opgeblazen verhaal zou zijn.

Thuis aangekomen lag mijn moeder nog steeds in bed, het was inmiddels tegen 12-en. Ze zei dat ze ten einde raad was en niet meer wist wat ze moest doen. Eerst zijn we een tijdje bij haar gebleven om haar te troosten. Ze voelde zich in de steek gelaten en was echt ten einde raad. Toen bekroop mij ineens het angst gevoel, mijn papa..liet hij mij echt alleen? Liet hij zijn kleine meisje zo maar achter in de boze wereld? Ik moest en zou hem vinden. Ik vroeg aan mijn vriend of hij mee wilde met zoeken of dat hij liever bij mijn moeder bleef. Hij ging mee. We zijn als een stel kippen zonder kop gaan rond rijden, ik denk gemiddeld zo'n 30 minuten rondom onze woonplaats. Steeds meer raakte ik in paniek. Ging alle plekjes bij langs waarvan ik dacht dat hij kon staan.

Het lostte niets op. Weer terug gereden naar mijn ouders hun huis. Mijn moeder lag wederom nog steeds in bed. Had de tv gewoon aanstaan en reageerde weinig op wat we zeiden. Samen met mijn vriend besloten we langs de politie te gaan. Mijn moeder zag hiervan het nut niet in, waarom vroeg ze steeds? Hij is toch al dood. Dit liet ik mij niet zeggen en vertrok richting het politiebureau. Maar dan sta je daar..aan de bali terwijl een mederwerker vraagt waarmee ze je van dienst kunnen zijn. Wat zeg je dan? Bruutweg dat mijn moeder denkt dat haar man zelfmoord heeft gepleegd en niks meer zal helpen? Nee..dat was niet de juiste manier. Ik heb gevraagd of er iemand was die we konden spreken mbt mijn vader die uit huis was vertrokken en we ons toch wel ernstige zorgen maakten. Dit was een betere benadering. We werden naar een kamer geleid waar een vriendelijk man van mijn vaders leeftijd ons hielp. Wat voor vragen hij heeft gesteld zou ik echt niet meer weten, het enige wat ik nog weet is dat ik een pasfoto die in mijn portomonnee zat aan de politieagent moest geven en een beschrijving van de kleding die hij vermoedelijk aan zou hebben, de auto waarin hij reed en het motief. Een motief wist ik diep wel, maar verder niemand, ik kon hem toch niet verraden? Ik koos ervoor om te zeggen dat ik werkelijk niet wist waarom mijn vader zoiets zou doen. De politieagent merkte bepaalde dingen misschien wel op, maar ik liet niets merken. Er is natuurlijk een standaard protocol bij de politie waaraan zij zich houden bij een vermissing, want daar spraken we inmiddels over. Iemand moet minstens 48 uur vermist zijn zonder ernstige reden anders ondernemen ze geen actie. Shit...en nu? Hij merkte aan mij dat mijn vader niet iemand kon zijn die zomaar vertrok. Hun zette de zoekactie in en deden een sms vanuit burgernet de deur uit. Iedereen in onze woonplaats kreeg een sms bericht die zich daarvoor had aangemeld. Achteraf dus bijna de hele straat waarin mijn ouders woonden.

Het rare aan dit verhaal is natuurlijk dat mijn moeder thuis bleef, geen contact wou met de politie en zich verder overal buiten wilde houden. Erg vreemd als je man vermist is. Nadat we bij de politie zijn geweest zijn we snel even langs mijn moeder gegaan om dit te vertellen. Zodra ik mijn zegje had gedaan zijn we weer in de auto gestapt om maar weel doelloos rond te gaan rijden in de hoop de station van mijn vader ergens te zien staan. Af en toe belde de politieagent naar mijn mobiel om te vragen hoe het ging. Hij wou graag ook even mijn moeder spreken, ik gaf hem haar telefoonnummer. Hij was al langs hun huis gegaan maar ze had niet opengedaan. Hij heeft haar uiteindelijk wel aan de lijn gehad toen wij nog aan het rondrijden waren. Wat er aan de telefoon is gezegd weet ik niet en dat hoef ik ook niet te weten.

De tijd streek voorbij..als je belde kreeg je inmiddels direct te voicemail en de politie hield zich inmiddels ook rustig qua telefoontjes. Zou dit dan echt het einde zijn? Is papa echt weg?

Geloof het of niet maar mijn moeder is gaan douchen, wij gingen even naar huis om ons om te kleden omdat we nog in onze werkkleding rondliepen. Met het moment dat we thuis komen zegt mijn vriend dat hij even naar de supermarkt tegenover ons huis gaat om voor mij een broodje te halen want ik moet natuurlijk wel goed eten, de lieverd.

Ik heb serieus keihard lopen schreeuwen en huilen toen ik even alleen was. Ik heb me hardop afgevraagd waarom hij dit deed, waarom ik-die hem altijd hielp- hem niet had kunnen helpen, waarom pap,waarom. Toen ik de voordeur hoorde vermande ik mijzelf weer en kwam naar beneden. De paar mascara vlekken meer vielen niet op.

Op het moment dat we de achterdeur uitlopen om weer naar de auto te gaan hoor ik een ambulance langs mijn huis rijden. Ik grap nog tegen mijn vriend dat ze mijn vader hebben gevonden. Als ik het laatste word van mijn 'grapje' heb uitgesproken gaat mijn telefoon; mama belt. Ik neem op.. ze verteld me dat ze mijn vader hebben gevonden en hij op dit moment met de ambulance naar het ziekenhuis wordt gebracht in een plaats dichtbij ons. Had ik dat grapje nou maar niet gemaakt.

Ik zeg haar dat we er snel aankomen en dat we direct naar papa gaan! Hoe stom ook, je weet niet wat er aan de hand is, hoe het gaat en wat er is gebeurd..maar hij leeft. Hij is gevonden! Er viel een last van mijn schouders af, terwijl dit hele circus nog langs niet voorbij was.

Bij mijn ouders thuis aangekomen is mijn moeder rustig haar make-up aan het doen, haren borstelen. Ik sta een beetje ongeloofwaardig naar haar te kijken...serieus? nu? mascara? Mijne hangt onderaan mijn kind. Boeiend. Ik wil naar mijn vader, ik wil hem zeggen dat ik hem help met alles en dat ik van het houd. Schiet op verdomme. Ze zegt dat er geen haast bij is want hij heeft haar toch ook alleen gelaten? Toen wou ik haar wel slaan. Ik kon haar reactie niet geloven..hoe kan je?!

Na een klein half uurtje heb ik haar de auto in gekregen, ze ging mee naar het ziekenhuis. Thuis vroeg ik haar nog of ik even wat kleren voor papa moest pakken want hij zou wel schone kleren willen, en zijn lenzenvloeistof en ohja...zijn tandenborstel! Nee hoor, dit vond ze onzin. Het was allemaal zijn eigen schuld. Toen brak mijn hart... ik wilde alleen maar naar mijn papa toe. Ik wilde hem omhelzen en bij hem zijn. Hoe kon ze zo hard zijn?.. Dat is een ding wat ik nog steeds niet begrijp.

Toen we de plaats inreden waar mijn vader heen was gebracht bedacht ze dat hij toch maar lenzenvloeistof moest, ik de AH in met mijn huilhoofd om wat spulletjes voor pap te kopen. Toen eindelijk, na ruim een uur nadat de politie belde waren we in het ziekenhuis. Hij zou op de spoedeisende hulp liggen, ik heb nog nooit zo snel gelopen. Maar eenmaal daar aangekomen was mijn vader daar niet bekend.. Ze ging het even navragen. Op dat moment kwam er een arts van de spoedeisende hulp naar ons toe. Mijn vader was naar de IC gebracht, verder kregen we de informatie boven op de afdeling.

Op de IC aangekomen waren de deuren dicht, er kwam een arts aan en vroeg of hij ons kon helpen. Mijn moeder vertelde wat er op de SEH was gezegd en de arts begon zijn verhaal te doen. Ik kan het niet na vertellen, het enige wat ik heb gehoord is "Hij is weer aanspreekbaar, wees voorzichtig met hem". PAPA! Ik mocht eindelijk naar hem toe. Maar bedacht me op dat moment dat ik zijn dochter ben en niet zijn vrouw, mama moest dus eerst. Ze ging naar hem toe en ik bleef achter met mijn vriend. Doodse stilte daar op de gang. Ineens drong tot me door die lieve schat de hele dag achter me aan gehobbelt was en me getroost had wanneer ik dat nodig had en ik had niet één keer aan hem gevraagd hoe het ging. Wauw, wat een rotmeid was ik. Ik sloeg mijn armen om hem heen en zei dat ik van hem hield, hij ook van mij. Pfieuw.. Toch merkte ik aan hem dat het niet goed ging, hij vertelde mij dat hij het erg lastig vond. Zijn vader is overleden aan kanker en heeft hier negen jaar keihard tegen gevochten, en mijn vader koos er bewust voor om te gaan. Dit vond hij lastig. Begrijpelijk.

Ik hoorde alweer gekibbel uit de IC komen, heb me geen moment bedacht en ben naar mijn vader gelopen. Volgens mij kwam het wel over.

Daar lag hij dan, ruim 1.85 meter  en 105 kilo, super klein en kwetsbaar in een bed met allerlei draadjes en infuzen. Mijn vader was in één klap van mijn stoere grote papa veranderd naar een kwetsbare man. Dit kwam heel hard binnen. Mijn moeder is weggegaan met mijn vriend en ik ben bij mijn vader in bed gekropen, ik wilde zijn hart voelen kloppen en hem horen ademen, ik wilde zeker weten dat hij leefde. Ik heb voor mijn gevoel wel een kwartier bij hem gelegen en erg weinig gezegd. Hij had zijn arm om mij heen en had me stevig vast. Dit was genoeg. Mijn vader en ik hebben niet altijd woorden nodig om elkaar te begrijpen. Ik weet wel dat hij zei dat het hem speet, terwijl ik dacht man zeur niet, je bent er nog, klaar.

Na een tijdje kwam de rest weer binnen en was mijn moment met mijn vader verdwenen. Hij had zichzelf vol gespoten met insuline van mijn moeder die diabeet is. Hij had alles gepland en had in het bos gestaan waarvan ik zei dat we daar niet hoefde te kijken want daar was het veelste druk. Daarna is hij bij een hotel gaan staan achter op de parkeerplaats. Mensen die de politie hebben gebeld ivm de sms ben ik eeuwig dankbaar, dankzij hun heb ik mijn vader nog.

Het aller vervelendste vond ik het weggaan 's avonds, hem alleen laten. Hij was erg moe en schaamde zich denk ik. Wat ik kan begrijpen maar wat van mij niet hoefde.

De volgende dag.

We gingen hem ophalen uit het ziekenhuis, hij mocht naar huis. Wederom zei mijn moeder dat ik niks mee hoefde te nemen voor papa want hij had toch kleren aan? Die bleken achteraf echter zeiknat door de enorm hypo waarin hij had gezeten en hij kon zijn shirt niet meer aan. De terugweg was naar, hij liep een shirt van het ziekenhuis en de kleren waar hij gister in was gevonden door de politie. Mijn geweldige moeder besloot om even langs de McDonalds te gaan. Hoe verzin je het. Maar ik stribbelde niet tegen en we gingen, ik hou van het eten daar, maar deze keer smaakte het me niet. Ik keek alleen maar steeds naar mijn vader, hoe hij daar zat met zijn ziekenhuis shirt en jas erover aan zijn BigMac. Mijn vader. Mijn held.

Thuis aangekomen was het ongemakkelijk. Hij voelde zich ongemakkelijk maar wij ook. Mijn vriend en ik zijn een tijdje gebleven en toen naar ons eigen huis gegaan. Gaf beide een kus en knuffel en zei dat ik mijn telefoon aan liet vanacht. Ik was bereikbaar.

Het bleef een hele tijd ongemakkelijk tussen mijn ouders maar uiteindelijk zijn ze er wel uitgekomen denk ik. Ik hou de angst dat mijn vader er ooit misschien weer tussen uit knijpt, dat is een heel naar gevoel.

Hij is nog steeds mijn held, maar is van onbreekbaar naar breekbaar gegaan.

 

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Een blog starten29/10/2013

Dan ineens na zoveel jaar toch besloten om een blog te beginnen..

Eerst zal ik mezelf eens voorstellen. Ik ben Anouk, een getrouwde vrouw van 24 jaar. We hebben een zoontje van bijna 1,5 jaar. De reden dat ik gekozen heb om voor een blog te gaan schrijven is dat ik niet meer uit de woorden kom die maar rond spoken in mijn hoofd. Mijn leven is altijd vanaf jongs af aan erg turbulent geweest. Er was nooit tijd voor rust en er waren altijd wel problemen.

Ik doe op dit moment een opleiding als doktersassistente. Ik zit in het tweede jaar en heb het prima naar mijn zin. Ik hou niet van school, maar probeer er het beste van te maken.

Naast mijn opleiding neem ik de zorg voor ons kindje op mij, waar ik enorm van geniet. Hij is werkelijk mijn twinkelende ster!

Ik ga elke keer een nieuw onderwerp aankaarten waar eigenlijk totaal geen volgorde in zit, het is puur om mijn hoofd leeg te krijgen.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer