Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

ALBANIE EXPEDITIE

1/1/2020 -

    . 

      Honda Goldwing met Evert gereed voor de Albanie Expeditie.

 

..... 

 

Triumph Bonnevile uit 1979 met Hans klaar voor de lange tocht.

Bekend terrein voor de KTM met Leo Tiggeloven

Er werd nogal gezellig vergaderd.........

 

Onder: Wegmotoren, even een tochtje maken op deze zaterdagmiddag ter voorbereiding

Mooie toer van rond 200 km, met Paul Kasten als voorrijder. Door Duitsland
richting Kevelaer-Geldern,even later de grens weer over en aan de
Nederlandse kant weer naar boven , koffie met gebak, en door een mooi natuur
gebied naar Siebengewald -Goch. Toen begon het te regen en niet zo'n beetje,
tot Etten,daar was het weer helemaal droog. Het was gezellig.                                                                                                                                                                                                                                                

    Langs Duitse dorpen en dreven......

Het vertrek van de wegmotoren vanuit Lichtenvoorde naar Olovo in Bosnië is geplant:

Groep: Louis S en Hans H, vertrekken 28 augustus. Gaan veelal binnendoor en mijden autobahnen.

Groep: Eef K, Theo L en Paul K, vertrekken 29 augustus.  Nemen in duitsland vooral autobahnen

Groep: Theo D, Leen V, Carel W en Louis W, vertrekken 28 augustus. Nemen de autobahn in duitsland.

Offroadrijders: Vertrekken vanaf de  luchthaven Tuzla in Bosnië omstreeks 11.30 naar Olovo.

Aankomst alle motorrijders: 1 september tegen de avond in Olovo Bosnië

.

vooraf aan de barbeque, snel cursus EHBO......

met dank aan de gastvrouw en gastheer Rita en Aloys, was het hier zeer gezellig....

Kennis van................

 

 

-

Vrijdag 28 Augustus 2015  


Hedenmorgen om 07.30 u. zijn Evert met de Goldwing en Paul met de BMW vertrokken uit Lichtenvoorde om bij Hunxe aan de autobahn Theo met de Goldwing te treffen en dan verder.....

Ook zijn om 08.00 u. Louis met de MotoGuzzi en Hans met de Triumph Bonneville vertrokken en mijden autobahnen op weg naar het zuiden.....op de foto hedenmorgen nabij de Aaltense rotonde

Louis met pal daarachter Hans !

 

.

*

18.30 u. bericht van Hans:  We zitten nu met Louis omgeving Wurzburg en een mooi pensionnetje gevonden, we hebben 507 km gereden.

goed weer gehad op 3 kwartier na dan, wat miezerige regen. een mooie rit, prachtige wegen en slechts 80 kilometer autobahn gehad. Ook de motoren deden het prima.

*

20.30 u bericht van Evert:  Wij zijn om 19.00uur gearriveerd bij het hotel in Ruhpolding. wel de reet nat gekregen bij Frankfort.  Maar dat kan de dag niet kapot maken we hebben wel een groepje gezien die achter een vrouwelijke motorrijdster( leen)zaten te jagen
Ongeveer 850km gereden
Alles is goed
Gr. Paul  Theo   Evert

gevraagd of het Leen was?

bericht Evert: Ja het was Leen en volgelingen....

Dus Leen, Theo, Louis en Carel ook onderweg....

 

 

-

zaterdag 29 augustus 2015

 

 

29/8/2015 - Bericht van Leen, Theo, Louis en Carel

Posted by Anonymous

Ook wij zijn vrijdagochtend vertrokken en een stukje met Evert en Paul opgereden. Na een tijdlang regen werd het bij Wurzburg droog en steeds warmer.

 

Voorbereiden voor een paar uren regen
Bij een paar oude Zundapps parkeren voor cola en een taartje

Vandaag doorgereden naar Kranj In Slovenie. Teveel files vandaag waar we tussendoor zijn gekropen. Het weer is prima, over de hitte klagen we niet.

Het is gezellig in de groet, dus prima vakantie. Vanaf morgen geen autowegen meer.

 

 

19.27 u.    bericht van Evert: We zijn vanmorgen na het ontbijt vertrokken naar het Adelaarsnest van
Hitller en daar rond gekeken  Wat erg tegen viel ,het is een groot restaurant
geworden en puur op toeristen gericht
Ik zal het niemand meer aanraden daar naar toe te gaan  Verder vanmorgen een
kamer geregeld voor Hans en Louis die zijn inmiddels gearriveerd en gaan nu samen eten
Verder hebben vanmiddag nog een toer in deze streek gereden en het gaat allemaal goed
Gr.Paul_ Theo_ Evert

 

19,30 u.  Bericht (telefoontje)......Van Hans Hissink, (hierna te noemen Hans H.)  Even pech onderweg met de Triumph Bonneville....

we (wij de offroad rijders) hebben het telefoongesprek van Hans opgenomen, omdat we toevallig aan het filmen waren van het inladen van 13 motoren bij Frans Rensing, morgenvroeg vertrekt deze vracht,  met de chauffeurs Hans Wolters, en (Don) Leo Spieker.

Hans H: we zitten met de rug ongeveer tegen de Alpen, het zal in de buurt van Inzell zijn. we hebben iets meer dan 900 kilometer gereden, een prachtige rit en zeker de Moto Guzzi van Louis doet het zeer goed.

maar wel een technisch mankement aan de Triumph gehad, een slechte kabelverbinding van de ene bobine naar de andere, we mochten bij iemand achter het huis sleutelen en er moest een meter komen, en met onze eigen kennis natuurlijk de boel gerepareerd!! hoort erbij aldus Hans....

 

zondag 30 augustus 2015

Vanmorgen eerst een uitgebreide koffietafel bij Frans en Ria, waarna Leo en Hans vertrokken met de bus en aanhanger met 13 motoren. uitgezwaait door ieders eega en een aantal van de offroadrijders.

filmpje inladen:  https://www.youtube.com/watch?v=TB-oLaD-t8s&feature=youtu.be

19.58 u. bericht van Evert, Theo en Paul: Wij zin vanmorgen vertrokkenin Ruhpolding en via een paar omwegen  zijn we in Trebjn aangekomen in Slovenie
Verder gaat alles goed We hebben vanmiddag nog koffie gedronken met Hans op een berg pas en Louis
Morgen rijden we Croatie binnen
De temp. is vandaag constant boven de 30 gr. geweest
Gr Paul Theo Evert!!

20.18 u. bericht van Leo en Hans: We zijn in Passau in Hotel en alles OK.

Geen bericht van Hans en Louis vandaag................

zondag       

Bericht van Evert,

Hallo Ieder.

Vanmorgen na een lekker ontbijt zijn we weggereden in Trebjen en de hele dag rustig doorgereden en veel gezien van de oorlog.

In Karlovac nog een open lucht museum bezichtigd en voor de rest rustig doorgereden, want op de motor konden we het nog het best volhouden qua temperatuur, 30 tot 36 graden C.

Nu zijn we aangeland bij een motel in Banja Luka.

Morgen doen we nog 250 km. En dan zijn we in Olovo, waar we de rest van  de groep treffen.

Groeten Paul, Theo en Evert.

 

 maandag 31 augustus 2015

 

bijdrage van Leen, Theo, Carel en Louis:
Hierbij bericht over zondag 30 augustus en maandag 31 augustus

Overnachting in Slovenie bij het kasteel van Brno. Dit hebben we tijdens een ochtendwandeling op zondagochtend (!) bekeken. Na een rustig ontbijt kwamen we gelijk in de files terecht. Gelukkig gingen al die mensen richting Italie. Konden wij mooi doortuffen richting Kroatie. Stempels gehaald bij de grens (van een charmante dame volgens Louis) dan verder richting Plitvice meren. Mooi ontspannen gereden, mooi bochtenwerk. Op het einde wel wat moeite gekost om de overnachtingsplaats te lokaliseren. We werden hartelijk ontvangen door Nena, de bevallige bazin van Rooms Villa Nena. Ze heeft zelfs voor ons gekookt want binnen wandelafstand was niets te vinden. We hebben heerlijk geslapen!

Vroeg op pad voor een rit van 230km naar onze eerste stop in Bosnie. Getankt, water ingeslagen, stempels gehaald bij de grens en het lokale geld afgehaald bij de bank. En dan echt gaan rijden. Enkel binnendoor gereden, bijna geen auto's gezien. Gelukkig hadden we een stevige lunch gehad bij een Bosnische dame, want na de middag volgden de nodige off the road kilometers met bijhorende stofwolken. Schitterende omgeving! Om 5u bij de overnachtingsplaats, een flyfishing resort bij een ruisende rivier.

onder: Leen en Louis

 

.onder: Louis Wopereis

   

*

Bericht van Hans en Louis:

We zitten in Bosnie nabij Prijedor en geweldig gereden, prachtige wegen door Louis prachtig uitgezet, werkelijk super, zelfs lange gravel wegen, veel mooi bochtenwerk.

maar het is geweldig, wel even afkloppen dat alles zo goed loopt. We moeten nog 200 kilometer ongeveer, naar de plaats Olovo, waar we iedereen zullen treffen.

 

 

 

Dinsdag 1 september 2015.

 

OFFROAD MOTOREN

 

Tuzla naar Olovo

door Ronald,

De start van onze Albanië Expeditie, vandaag, is een lange en inspannende dag geworden, die vanmorgen vroeg bij de sporthal in Lichtenvoorde is begonnen. De taxi was ruim op tijd aanwezig en het was weer ontroerend hoe enthousiast onze vrouwen ons uitzwaaien en afscheid nemen voor dik tien dagen. Een file in de buurt van Oberhausen brengt wat zenuwen, maar gelukkig geen roet in het eten. De gate sluit om 7.45 uur en we stappen om 7.40 uur uit de taxi. Gelukkig vertrekken er veel vliegtuigen binnen een uur en zijn de wachtrijen bij de paspoort controle lang. Als allerlaatsten stappen we  het vliegtuig in en wordt de deur achter ons gesloten. De vlucht gaat verloopt prima en precies op de geplande tijd stappen we in Tuzla de al dagen heersende hitte van 35 graden binnen. Het uitladen van de motoren wordt een natte boel op voorhoofd en onder de oksels. Leo en Hans hebben gelukkig al wel water en broodjes gehaald. Met het cadeau van Gertjan en Tom Reijnders wordt de worst in plaatjes gesneden.

Binnen anderhalf uur is alles uitgeladen en staan de motoren startklaar.  

Nog geen 100 meter na het tankstation gaat het al Off_Road. Het ene mooie pad na het andere weet Fons te vinden. Bij de middagpauze is de baas van het restaurant erg enthousiast over onze rit en biedt aan ons een eindje voor te rijden en ons een pad aan te wijzen dat slingerend over een afstand van meer dan 15 km in de richting van de eind bestemming Olovo voert.  Na de pizza met kip wordt het een inspannende rit. Bijna extreem enduro wordt het.

foto onder: Ronald

 

Een schuiver naar links en wat schuivers naar rechts blijven dan ook niet uit. Op een bepaald moment zitten we hemelsbreed 10 km. verwijderd van het hotel. Helaas is dat een uur later nog steeds 10 km. Het pad vergt veel energie, energie die we vanavond waarschijnlijk ook nog nodig hebben, als we alle andere motorrijders voor het eerst tijdens deze rit gaan ontmoeten.Toch bereiken we rond zes uur het hotel, waar de wegmotorrijders en de bus met onze  chauffeurs Hans en Leo al achter een biertje  ons zitten te wachten.Na een heerlijk biertje en een warme maaltijd met panorama soep, een gigantisch bot met kalfsvlees en veel vet, wordt het een gezellige avond met mooie en positieve verhalen van de wegmotorrijders, hoe ze via Duitsland, Oostenrijk, Slovenië of Kroatië en Bosnie in Olovo zijn aangekomen.  Het wordt een fijne nazomeravond in een zwoele temperatuur.

 

 

woensdag 2 sept.

OFFROAD MOTOREN

van Olovo naar (Foca) Camp Encijan

Door Jan Esselink.

Woensdag 2 sept, vandaag de eerste volledige dag toer. Maar zo snel kwamen we niet weg. John zijn motor bleek olie te lekken. Omdat de motor naast een kleine graafmachine stond, dacht John dat deze olie lekte. Niet dus. De keerring achter het schakelpedaal was lek. Nadat het pedaal was  gedemonteerd, en de keerring schoon gemaakt, bleek het probleem verholpen. Nu konden we vertrekken. Aanvankelijk koos Fons voor het asfalt en daarbij zijn we dwars door Sarajevo gereden. Viel best mee. Omdat we vervolgens als het ware door een kloof reden bleek een offroad pad moeilijk te vinden. Toch werd de gok gewaagd en op goed geluk een onverharde weg ingereden. Het bleek een oude spoorbaan te zijn, dit traject hield kilometers aan. Vervolgens kwamen we op een klein paadje dat eindigde voor een steile trap. Nu zijn we niet snel bang, maar een trapje van een meter breed volledig begroeid, gaf menigeen van ons het idee “moeten we daar tegen op?” Een aantal is te voet op verkenning gegaan en was ook van mening “niet doen”. De terug weg werd ingezet. Op de heen weg hadden we al een aantal lintjes aan de struiken zien hangen. Toe we ook de borden “mines” zagen wisten we waarom. We waren al gewaarschuwd, maar her en der liggen nog veel landmijnen in het voormalige Joegoeslavie. Omdat we in de buurt van Sarajevo zitten zochten we naar de overblijfselen van de Olympische spelen uit 1984, en dan met name de bobsleebaan had onze interesse. En we hebben het gevonden. Kon niet uitblijven, iemand kreeg het idee om er in te rijden. Zo gezegd zo gedaan. Door een gat in de uitloop van de baan konden we erin komen. Met z’n allen zijn we naar boven gereden en weer terug. Paul heeft het gefilmd.  

foto onder: Bobsleebaan van olympische spelen van 1984..... eigenlijk de bak in...

geen sneeuw.....brillant!

 

foto onder: de schade van de schuiver wordt opgenomen.....

 

foto onder: nog even op de Olympische bergen een cola pauze..

Na Sarajevo werd het terrein wat vlakker en konden we de gravel paden op. Vaak eindigen deze in hele smalle paadjes en bekruipt je het gevoel, “we zullen wel weer terug moeten” Maar dan ken je Fons nog niet, onze generaal geeft niet snel op. Het werd een heel smal pad en steil, waarbij meerdere rijders geholpen werden om verder te komen. Ook de auteur. Verzamelpunt was een boomgaard met fruitbomen. Fruit was nog een beetje zuur, nog niet rijp. Fons was echter al door de boomgaard gereden en trof de eigenaar. Aan de grote ogen te zien waren wij wel de laatsten  die hij hier dacht aan te treffen. Conversatie gaat erg moeilijk, toch kon hij ons duidelijk maken hoe we verder moesten. Ik verdenk hem ervan dat hij ons expres deze richting op stuurde, want het was een hels karwei om boven te komen. Menigeen beet in het zand en moest vaak met hulp verder geholpen worden. De boomgaard eigenaar liep mee en wenste ons aan het eind van het pad een goede reis. Omdat we de tijd weer vergeten waren werd er koers gezet naar het overnachtingsadres. Dit was in Montenegro, dus we moesten de grens over. Terwijl we bij de grens staan bleken we John te missen. Stond een eind terug en had een lekke band. Er was nog een probleem. Iemand(we noemen geen namen) had zijn paspoort in de service bus laten liggen en kwam de grens niet over. Praten hielp niet, het paspoort moest opgehaald worden en de persoon in kwestie moest bij de grenspost wachten.  Gerrie vroeg of deze persoon in de boeien werd geslagen maar dat hoefde niet. Dus Gerrie en auteur op weg om het paspoort te halen. Het enige wat we hadden was GPS coördinaten en de naam van een camping Encijan.  Na ca 25km, en ondertussen was de duisternis ingevallen, hadden we geen idee waren we moesten zijn. Verdwaald dus, en niet meer op asfalt maar steenslag paden. Vragen bij locals leverde niets op, we verstonden ze wel maar begrepen het niet en viceversa. Een stelletje in een busje hielp ons op weg en waren we toch nog snel bij ons overnachtings adres. Ook dit had een verrassing, het was een kajak camping. Motoren en servicebus moesten parkeren bij het riviertje, bagage ging in een bootje, wij in een ander bootje, en al peddelend kwamen we bij de camping. We voelden ons bijna asielzoekers. De rest van de groep bleek er al te zijn. Nu na een verkwikkende douche en het eten is alle leed vergeten en naarmate het aantal biertjes toe neemt stijgt ook de geluidsproductie. Ik ga ook mee doen.

de tijd vliegt voorbij dus tijd tekort voor fotos te plaatsen enz.


foto onder:    boswachter... met een zeer versleten kaart geen garantie dat we verder konden

 

kleine pitstop .....lekke band

 

 

 

Wegmotoren

 

Reisverslag Bosnie en Montenegro (dinsdag tot vrijdag) van Carel, Louis, Theo en Leen

Dinsdag en woensdag zijn we door Bosnie gereden. Theo had de routes uitgezet op voornamelijk kleinere wegen. En dat hebben we geweten.

We hebben prachtig gereden, zo goed als geen verkeer - een enkele vrachtwagen heeft ons gekruisd - maar wat een stof! Hoogvlaktes, heel veel bossen en bergen.

En daar ligt niet overal glad asfalt. Maar wat een omgeving.
Dinsdag overnacht in Ovolo waar ook de off the road rijders ondertussen gearriveerd zijn. Er waren niet voldoende slaapplaatsen in het hotel dan maar met 8 man/vrouw in het dorp geslapen.

Op woensdag lag onze overnachtingsplaats op de grens van Bosnie en Montenegro. Iets moelijker te bereiken en te vinden maar de locatie was schitterend.

Een rij houten hutjes langs de rivier en een houtvuur om ons te verwarmen. Niet dat dat echt nodig is want de temperaturen blijven tropisch.

De vele kilometers onverhard eisten hun tol en we waren net voor donker op de parkeeerplaats op Montenegro'se bodem.  

Een bootje bracht ons naar de overkant van het water want we sliepen nog 1x in Bosnie.. De rivier vormt hier de grens...

Ondertussen zijn we alweer 2 dagen in Montenegro. Vooral de rit van de grens naar Nikclic was schitterend.

Een weidse natuur, hoge bergen, minder bossen en dus meer vergezichten en wat koeler door de hoogtes!

Montenegro is zo mogelijk nog dunner bevolkt dan Bosnie en we rijden vele kilometers zo goed als alleen.

Pas om 15u een plekje gevonden om te lunchen! 
Deze avond slapen we in de hoofdstad Podgorica. Om 14u waren we in het hotel.

Niettegenstaande de hoge temperaturen (36 graden) vond Carel nog de moed om naar de Moraca kloof te rijden.

Diep uitgesneden in het bergmassief en helder blauw water kronkelt beneden richting de zee.

Tourrijders: koffiepauze omgeving Niksic

 

Chauffeur van de bus door Hans Wollters:

Zondagmorgen 30 augustus om 9.30 uur worden we uitgezwaaid door onze dames en een aantal motorrijders. Bij vertrek hebben we slecht weer maar dit zal spoedig veranderen in een hete dag. En zeker als je er dan achter komt dat de airco van de bus niet werkt. Want het wordt zondag toch meer dan 30 graden.

We komen de eerste dag tot aan Sankt Florian in Oostenrijk.

Dinsdagmorgen 31 augustus weer vroeg op om de reis te hervatten, maar dit gaat anders dan gepland  want de bus loopt niet, we worden voortgeholpen door de plaatselijke Mercedes dealer en om 11.30 uur kunnen we de reis weer hervatten met een weer goedlopende bus en tevens goedwerkende airco, hetgeen wel aangenaam is met zulke hoge temperaturen. Om 22.00 uur komen we dan toch nog aan vlakbij het vliegveld van Tuzla.

Dinsdagmorgen om 10.30 komen de jongens aan met het vliegtuig en kan het avontuur beginnen.

In de brandende zon worden de motoren gereed gemaakt en de motorkleding aangedaan dan begint het avontuur pas echt. Dinsdag avond komen de wegmotoren ook in het zelfde hotel  en wordt het een lange gezellige avond.

 

 

 

donderdag 3 sept

OFFROAD MOTOREN

van camp Encijan naar Nicsic

foto onder: Camp Encijan oftewel terug per raftingboot vanaf het Paradijs in Bosnie naar de motoren welke aan de overzijde in Montenegro staan...

veel belangstelling en respect voor  Hans met de Triumph Bonneville....

 

foto onder:


foto onder:

 Onder:    JanE in een prachtig binnenland van Montenegro.........

foto onder: er komt niemand meer..... later blijkt, iem. lekke band 

 

vrijdag 4 sept 

van Nicsic naar Podgorica

 foto onder: motoren binnen op marmer....

foto onder: In de bergen einde weg..... alleen en....

 

 

zaterdag 5 sept

OFFROAD MOTOREN

van Podgorica naar Skoder......

 

 

foto onder:

 

 

 

 

maandag 7 sept

 

Van Bajram Curri naar Peshkopi:

door: LeoT. Aloys en Gert 

Lekke banden dag…

Na een (te) gezellige avond begon de dag enigszins moeizaam. Een ontbijtje zonder omelet was voor het eerst deze week even wennen. Bij uitgebreid onderhoud van de motoren werd een lekke band geconstateerd. Het bleek een voorbode te zijn wat deze dag nog meer stond te gebeuren.

 

Uiteindelijk konden we omstreeks 10:00 uur vertrekken richting Peshkopi. Na een kop koffie in de buurt van Kukës vond Fons het eerder bereden pas door een diepe kloof. In onze herinnering was het een prachtig pad, maar helaas was het eerste gedeelte al geasfalteerd. Verderop was  men nog druk bezig met de aanleg. Op het uitgevlakte gravel was het aangenaam harken met onze motoren. Gert was zo geconcentreerd aan het harken dat hij een afslag miste en in een klein dorpje terecht kwam. Dan maar de hele groep achter Gert aan. Eenmaal in het dorp werd een korte pauze ingelast. De lokale supermarkt (5 vierkante meter) werd door Frans aangedaan om inkopen te doen voor onze lunch: brood met worst en kaas. Met het koppen tellen op het dorpsplein bleek dat Jan H. nog niet gearriveerd was. Jan had een lekke band opgelopen, 300 meter voor het dorp. De snelle serviceman Aloys R wilde assistentie gaan verlenen, maar op dat moment bleek het “plakspul” ook op het dorpsplein nodig te zijn. Gert had ook een lekke band! Deze werd mede door de vakkundige inbreng van John S en de plaatselijke bevolking gerepareerd.

Foto onder veel belangstelling voor banden reparatie Berry John en Gert.

 

Bij het inpakken van het gereedschap zei John: “ho, ho, moar ik heb d’r ok een spieker in”. Een Spieker in de bus gaat nog, maar 3 spiekers in de banden wordt echt teveel. Uiteindelijk hebben we onze route vervolgd op aanraden van een van de dorpsbewoners. Het bleek een super off road pad te zijn van meer dan 40 km waar we ons geweldig konden uitleven. Onze off road bandjes werden weer heerlijk gemasseerd door de vele keien.

foto onder: eenzaam met lastpaarden.... op de hoogvlakte in de verte een 5 tal bunkers te zien..

foto onder: de man geeft vriendelijk een hand en is zeer vereerd...

Het laatste stuk hebben we i.v.m. de tijd over de weg afgelegd. Het bleek dat de vele bochten van de vorige dag nog niet op waren. Omstreeks 19:00 uur kwamen volgens de gps-coördinaten aan bij het hotel, waar we 6 jaar geleden ook overnacht hebben. Daar bleek het noodlot opnieuw toe te slaan: weer een lekke band…. Genoeg voor vandaag; deze kan wel wachten tot morgen. Navraag bij het toegesnelde hotel personeel of we bij hotel PIAZZA waren, bleken ze dat hotel niet te kennen. “Maar we konden wel bij hun terecht”. Toch maar even met Leo S. bellen. Het geboekte hotel bleek 50 meter verderop te liggen. Eindelijk tijd voor een welverdiend koud biertje… en een traditioneel Albanees diner. Als afsluiter nog een Raki van het huis voor de schrijvers.

 The Young ones.

 

Dinsdag 8 septembr

 door Gerrie

Van Peshkopi naar Elbasan

De dag van vandaag  kunnen we wel Bijltjes dag noemen. Twee van de Offroad groep besluiten  om als asfaltridders de dag door te brengen. Ronald heeft behoorlijk last van een gezwollen kuit  en Frans met minder duidelijke motieven, maar laten we zeggen om  Ronald te begeleiden .Ze moeten zich haasten om met de weggroep mee te kunnen. John was beroerd  in orde. Zijn maag was ten strijde getrokken tegen een foute bacterie maar het heeft zich in de loop van de dag langzaam hersteld. De offroad troepen zijn volop in de slag met ……banden plakken.  De band van Jan die gisteren nog net de streep heeft gehaald moest weer eens onder handen genomen worden.  Met nieuwe technieken en theorieën ( codewoord solutie) werd alles geklaard   Nieuwe binnenbanden zijn er  niet meer dus plakken is ook de enige optie.

 

Eenmaal op weg  komen we al weer snel in het inmiddels vertrouwde ritme  van kronkelige asfalt wegen en prachtige gravel paden. Deze mooie  brede zand en kiezel paden worden  bijna zeker toekomstige asfaltwegen maar voorlopig is het nog ons ding en genieten we met volle teugen..

 

Op een van die paden komen we de wegmotoren tegen en wordt ergens   op een kruising van zandwegen een vergadering belegd onder toeziend oog van een oud mannetje die met zijn tandeloze mond  ver opengesperd  het schouwspel volgt.  Zijn dag kan niet meer stuk !   De twee groepen  gaan uit elkaar in drie groepen.  De groep Ronald / Frans gaan hun eigen weg, hetgeen betekend  dat  de T. splitsing optimaal benut wordt en ieder  een verschillende richting  kan kiezen. Even later zit de tweemansgroep  toch weer op ons spoor en houdt zich (terecht) niet aan onze volgorde regel hetgeen weer extra stof en geschreeuw  veroorzaakt. Albanie is bijna te klein voor ons. Even later heb ik een ontmoeting met een slang. Hetgitzwarte dier van een meter lang zit achter een hagedis aan en houdt zich niet aan de verkeers regels. Dat betekend  dat ik hem niet kan ontwijken en over het puntje van zijn staart rij. Tot ongenoegen van de slang die zich boosaardig omkeert. Te laat , ik ben al weg ! Er zijn trouwens veel dieren  op het pad maar dan onder begeleiding. Een jonge vrouw met een ezel  die bijna geheel onder de groene planten is ingepakt probeert de last die het dier op de rug meevoert  met veel duw en trekwerk  in evenwicht te krijgen. Wat later passeer ik een ruiter op een muilezel  die alsmaar “Huqvarna Husqvarna “ roept  ! Je kunt niet overal verstand van hebben als je een muilezel bestuurd. Gelukkig  heeft intussen de irritante tweemans formatie ons pad verlaten en komen we in wat  meer  geaccidenteerd terrein terecht   Flinke sporen  smalle paadjes worden ons deel. We passeren flinke keien velden waar enige trial ervaring goed van pas komt. Van een echt pad is nog nauwelijks sprake.  Wat later belanden we  via een tiental waterslangen die slingerend ons pad volgen in een piepklein dorpje waar we een colaatje kunnen kopen.  De bebouwing ziet er haveloos uit maar de moskee is nieuw. We vervolgen onze weg  en in een  zeer afgelegen plek begeeft  de accu van de BMW het . De moderne BMW heeft natuurlijk geen kickstarter meer ( een auto heeft tenslotte ook geen slinger bij zich ) . Dus Jan werpt zich op als redder in de nood en  staat spontaan  zijn accu af ( KTM heef nog wel een kickstarter namelijk)  We komen aan het eind van de dag ( het is inmiddels 18.00u).nog in een lager gebied tussen twee bergruggen terecht waar we verschillende  stroompjes moeten doorkruisen. Tenslotte komen we bij de hoofd rivier waar we wat bedenkingen hebben die te nemen. Na  veel aanmoedigende  termen van Aloys  neemt Fons de beslissing het er op te wagen. Helemaal vanzelf gaat het niet maar iedereen haalt de overkant. Grote struikelblok zijn de voetbal grote gladde keien op de bodem.  Jan wilde er eentje meenemen maar vergat dat hij nog op de motor zat. Stuur en kei hebben elkaar even aangeraakt maar tot transport is het niet gekomen.

 

In het behoorlijk sjieke hotel  stonden opvallend veel laarzen onderste boven.

 

Gerrie

 

 

                                                               Woensdag 9 september.

 

Van Elbasan naar Vlorë.

Door Ronald:

Net als gisteren besluiten Frans en ik om met de wegmotorgroep van Leen, Theo, Carel en Louis mee te rijden om mijn gekneusde been wat te ontzien.

Zo vaak als we de andere groepen gisteren hebben ontmoet, zo weinig is dat vandaag. Wel zijn we bijna tegelijk met de andere wegmotoren bij het hotel in Vlorë, ons eindpunt van vandaag.

Leen heeft een mooie route uitgezet. Onderweg ruiken we een penetrante olie lucht en zien vele tanks langs de kant van de weg. Even later zien we de eerste olieboorinstallatie staan en meerdere Jaknikkers. Een restaurant in de buurt doen we maar niet aan, je zou niet meer ruiken wat je aan het eten bent.

Een dorp verder vinden we een mooi uitziend restaurant en de eigenaresse ontvangt ons erg enthousiast. De mannen krijgen een handje en Leen wordt omhelst. Ze moet ook gelijk mee naar de keuken om aan te wijzen wat we willen eten. We kunnen kiezen uit macaroni met rundvlees of goulashsoep met brood. Gezien het aantal porties wat ze heeft kunnen we niet anders dan voor beide kiezen.

Zij, maar vooral haar zoon zijn erg geïnteresseerd in onze motoren en de zoon weet er ook het een en ander vanaf. Ze willen zien wat op ons rijbewijs staat en moeder grist Theo het paspoort uit zijn hand om te kijken wat daar op staat. De foto van Theo interesseert haar niet, ze er inmiddels al achter dat hij bij Leen hoort. Moeder en zoon blijven aan onze tafel staan en kletsen aan een toer door, niet begrijpend dat we er niets van verstaan.

Als we na de pauze verder rijden begint het iets te druppen. De eerste druppels van deze week. Zolang het niet erger wordt is het niet nodig het regenpak aan te trekken. Het is wel oppassen geblazen, want het wegdek wordt verraderlijk glad en het is bocht aan bocht. Een eind verder moeten we links af en blijkt de weg na een paar honderdmeter over te gaan in gravelweg, die je met de wegmotoren niet kunt berijden. Het is nog 41 km naar Vlorë. De wegmotoren besluiten om, om te rijden, dit betekent voor hun nog 60 km te gaan.

Frans en ik nemen het off-road pad. Het wordt is een best stuiter pad die natuurlijk voor mijn been niet bevorderlijk is. Ook nu weer zien we meerdere boorinstallaties en ook een meertje, waar meer olie dan water in zit. Het druppen is inmiddels zodanig regen geworden dat we toch de regenjas aan doen.

In Vlorë aangekomen is de weg zondig opgebroken dat we door een dikke bagger uiteindelijk het hotel bereiken waar we tegelijkertijd met de wegmotoren aankomen.

 

 

 

Woensdag 9 september.

 

OFFROAD MOTOREN

Van Elbasan naar Vlorë:

Door Paul N en Berry R:

 Na een goede nachtrust in het mooie luxe hotel Garapi ging de reis verder naar Vlore.

 Na een ongelukkige Stoppi van Jan H. dat gelukkig goed af liep op een gekrenkt ego na ging het verder de binnenlanden in.

 Fons ontdekte een zeer oude historische weg door de bergen. Hier en daar kwamen de oude kasseien naar boven, het kon wel de lang gezochte weg naar Rome zijn.

 Helaas voerde deze weg ons steeds verder van ons eind doel, en begon het ook nog te regenen, dit was goed  tegen de stof, maar werd het wel glad.

 In samen spraak met Leo T. ,vond Fons een weg naar het dal. Dit bleek een echte Enduro Hardcore weg te zijn , en na 20 km begon menigeen na het asfalt te verlangen.

 Zelfs Aloys R. nam een tandje terug , dit pad zou bij de Roemeniëacs  niet misstaan.

Helaas hadden we onderweg de zoveelste lekke band te repareren, gelukkig had Jan H. zelf een nieuwe band bij zich. Deze vertraging werd echter goed gemaakt door de geweldige vergezichten van de ongerepte en ruige natuur.

Na deze geweldige tocht door de bergen, waar alle rijcapaciteiten werden aangesproken kwamen we op het asfalt , een compleet nieuwe weg richting Vlore.

Deze rit over asfalt gaf menigeen de tijd  om bij te komen en de tocht te over denken. Deze dag zal bij menigeen nog lang bij blijven.

 

 

 

 

Door Evert

Even een berichtje van groep drie, Evert, Theo en Paul.

 

Nadat we begonnen zijn in Lichtenvoorde zijn met ons drieen in Berchtesgaden bij het adelaarsnest langs geweest Toen zijn we doorgereden naar Oostenrijk en Slovenie overnachten in Trebnje s’morgens weer door naar Bosnie .onderweg nog een openlucht oorlog museum bezocht zo zin we langzamer hand op de plaats van bestemming beland !

 

Kennis gemaakt met de rest van de groep en volgende morgen vol goede moed vertrokken voor de eerste etappe Dit ging allemaal redelijk gemakkelijk tot we naar camp Enzijan moesten daar werden we met de neus op de feiten gedrukt ,hier kregen we een pad voorgeschoteld waar de ofroad jongens nog van aan het zweten kwamen , maar we hebben het gehaald , dus de sterke verhalen werden danig verzwakt  ,maar het werd gewardeerd en na een paar geweldig dagen en mooie routes gereden waaronder ook heel moeilijke stukken slechte weg zijn we nu aanbeland in Vlore aan de kust

 

Morgen alweer de laatste dag en ook het afscheid van Carel en Paul die beginnen morgen aan de terugreis ,Wij gaan morgen nog door naar Sarande ,en misschien wanneer de omstandigheden het toelaten gaan we (Theo en ik) nog een bezoekje brengen aan Griekenland want, zo is mij gezegd ,Als je iets van je belastingcenten terug wil zien,moet je zelf gaan kijken  Bij deze jullie horen nog van ons  

 Gr.Theo Paul en Evert

 

 

 

foto onder:  Evert....in de Tara rivier bij Camp Encijan

foto onder Evert

foto onder:  Evert......

foto onder:  Evert...........

foto onder:  Evert...

f

foto onder: Evert...

foto onder:  Evert..............

 

wordt  vervolgt..........................

 

..

Comments (17) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Recent Posts

• Untitled

Links

• Home
• View my profile
• Archives
• Friends
• Email Me

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer