Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Terug in de tijd

Home - Profile - Archives - Friends

Veranderingen

Posted on 3/4/2007 at 11:42 - 0 Comments - Post Comment - Link

Tijden veranderen

Denken is vermoeiend. Vooral omdat Denken bij mij al snel omslaat in piekeren, het liefst s’avonds als ik alleen in mijn bed lig. Dan pieker ik bijvoorbeeld over mijn jeugd. Ik ben al weer twee maanden een ‘uitwonende student’ en ik krijg steeds meer het gevoel dat mijn jeugd echt voorbij is. Het onbezorgde, veilige gevoel van je jeugd neemt natuurlijk af als je ouder wordt en meer verantwoordelijkheden krijgt, verlies je de fijne jeugdige onschuld. Toch kwam het einde pas echt in zicht toen ik begin september op kamers ging wonen; de eerste wankele stapjes op eigen benen, meteen een denderende INKOM, slopende ontgroening, en een nieuwe manier van leren. Graag zou ik de onbezorgde student zijn die op een dieet van bier, pizza en leuke mannelijke medestudenten  zich een weg baant door de verraderlijke jungle der kennis. Maar dat ben ik nou eenmaal niet. Zal het ook nooit worden. Wat overigens niet betekent dat ik het dieet niet probeer, maar dat alleen is niet genoeg. De periode na de examens nu exact 9 maanden geleden bestempel ik als vroeger. Negen maanden geleden, die onbezorgde 3 maanden vol met feesten. Maar ook angsten wat het Maastrichtse mij ging bieden.

Ik besef al typende hoe verschrikkelijk oubollig ik nu klink, maar zo beleef ik het. Ik ben pas zeven maanden student, maar ik heb nu al het gevoel dat ik nooit anders gedaan heb. Zelf koken, zelf wassen, etc. De middelbare school lijkt eeuwen geleden, mijn leven en de mensen die daarin een rol speelden lijken zelfs nog verder weg te liggen. Zelfs de grootste teleurstelling uit mijn jeugd lijkt jaren geleden, terwijl het in feite nog niet zo lang geleden is. In de onderbouw (en nu nog steeds) kon ik me altijd erg opwinden over mensen met een hersencapaciteit die Albert Einstein (overdrijven is altijd extra verduidelijkend) wellicht naar de kroon zou kunnen steken, maar te lui zijn om het eruit te halen. Er zijn zoveel mensen die willen studeren, maar niet kunnen, en dan kan je, dan ben je te lui. Vreselijke irritaties wekte dit bij mij op, vooral toen bleek dat ik na 4 jaar blokken toch het VWO niet zou gaan halen. Vreselijk, ik heb me er de rest van de middelbare school een ‘’loser’’ gevoeld. (Ik zie nu boeken van de International Buisiness studenten, en ben héél blij dat ik daar niet aan hoef te beginnen!) Pas in de bovenbouw ontdekte ik dat dit niet alleen gold voor IQ, maar eigenlijk algemeen toepasbaar was. Er zijn zoveel mensen die een gift of een gave of een mogelijkheid hebben om iets te doen en er iets goed mee zouden kunnen doen, maar die daar gewoon geen zin in hebben. Waarom middelmatig willen zijn als je ook boven het maaiveld uit kunt steken? Ik weet het, dit moet vreselijk klinken, maar ik vind dat je altijd moet proberen om alles uit jezelf te halen.

Maar: terugkijken. In zeven maanden tijd is er veel, te veel verloren gegaan, waarvan ik gehoopt dat het bewaard had kunnen blijven. Vriendschappen, een relatie en mijn maatje. Raar genoeg ben ik er weinig rouwig om; mijn ‘’nieuwe’’ leven is top, ik heb een fijn huis, geweldige nieuwe vrienden en vriendinnen, het vrijthof bevalt me, mijn studie boeit me, ik kan uit volle borst zeggen over mijn nieuwe leven hier in Maastricht; IK BEN GELUKKIG, en dat heb ik aan mezelf te danken. Terugkijkend op de verloren vriendschappen heb ik ook geleerd dat zoiets onvermijdelijk is, je groeit uit elkaar, je vervreemd van je beste vrienden. Pijnlijk, vreselijk, raar. De afgelopen zeven maanden ben ik gigantisch druk geweest met aanpassen aan een nieuwe stad, een nieuw huis, een nieuwe studie, nieuwe mensen, én met een compleet nieuw bioritme van slapen, gewoon ik was bezig met een heel nieuw leven hier, ik ben daar nog steeds mee bezig. Klinkt heel logisch maar heeft onoverzienbare knelpunten. Ik ging zo op in het opbouwen van een nieuw leven dat ik een aantal dingen onbewust heb laten verwateren. Ik nam aan dat het wel duidelijk zou zijn dat ik het druk had. - met als gevolg, absolute uitputting in het weekend.- Wat dus niet zo was, en op die manier heb ik een aantal mensen tegen me in het harnas gejaagd of verdrietig heb gemaakt.

De opmerking: ‘’Alie, je bent zo veranderd sinds je in Maastricht woont’’ wil ik ook niet meer horen, na aanleiding van dit soort opmerkingen schreef ik dit stuk. Want samen met mij zijn er nog minstens 800 eerstejaars Maastrichtenaren die met hetzelfde zitten. Ik heb een periode afgesloten, life goes on my friend!

P.s Uit het Oog is niet uit het Hart…


Hosting door HQ ICT Systeembeheer