Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Wir woll'n alles sehn!
Wintersport 2008 Saalbach Hinterglemm




Ellen
Stephan
Martine
Martijn
Albert
Marc
Karine
Anco
Carien
Gert

 

De heenreis was gelijk al een doorslaand succes! Onze oude besjes hebben een zware nacht achter de rug, maar wel een van de mooiste van hun leven. Enkele stations voordat wij ausstijgen verlaten ze de trein weemoedig om vervolgens het thuisfront te vertellen welk een wereldervaring ze beleefd hebben die nacht.

 

 

Ab is er gesloopt van. Tjonge, wat een nacht! Gelukkig duurt het bij Ab nooit zo lang en als we aankomen in Saalbach is hij de besjes zo weer vergeten. Sterker nog: hij plukt alweer nieuwe...

 

 

Terwijl wij de meest geavanceerde skispullen aangemeten kregen, vroegen we ons af waar onze medereizigers Stephan, Martine, Ellen en Martijn gebleven waren. Die zouden toch niet....

 

 

 ...achter de geraniums gekropen zijn?

 

 

Hoogste tijd om eens diep in het glaasje te kijken, want het is nooit te vroeg voor Ab Reski.

 

 

Hartstikke gezellig hotel dat veel weg had van een trein met ramen in het dak.

 

 

Van boven zag het er best een beetje afstandelijk uit, maar in de coupe zelf was het beregezellig!

 

 

We speelden het spelletje "fluister de zin zo goed mogelijk door aan de volgende". Alleen de mimiek was hier en daar een beetje anders...

 

 

Onder het spel dwaalde Stephan een beetje af in gedachten.

 

 

 Hij dacht aan de eerste keer dat hij die kanjer gezien had. Wat een stuk! Zelfverzekerd, stoer, flex en goed in zjeep. Pimp up the volume!

 

 

Toen ze die ochtend aankwamen in Oostenrijk was het zoeken naar het appartement weer eens niet vanzelf gegaan. Gert legt nog maar eens uit dat de chauffeur gewoon het bestaan van het appartement ontkende en dat het heel slim was dat ze op tijd uitgestapt waren zodat Ab bij de VVV net zo'n kaart kon gaan halen die ze al van Anco hadden gekregen, maar waar ze niet op gekeken hadden.

 

 

Ab vertelt echter zijn versie van het verhaal, waarin de laatste 5 kilometer die hij voorbij het appartement gelopen was en weer terug opvallend onderbelicht bleef.

 

 

Traditiegetrouw besluit Ab zijn verhaal met te vertellen wat de kamelen nu weer gaan doen, en dat maakt heel het verhaal toch weer bijzonder hilarisch.

 

 

Even later merkt Ab nog tamelijk scherp op dat hij nog nooit zoveel bier in een week gedronken heeft.

 

 

Maar ja, met een beetje plezier is toch ook niets mis?

 

 

Zolang je maar niet teveel drinkt!

 

 

Die Ellen toch!

 

 

Dan weet je namelijk niet goed meer wat je doet! In 2 happen is tie op...

 

 

En ja hoor! Toen we wilden betalen ging het dan ook helemaal fout!

 

 

Wat een drama volstrekt zich hier!

 

 

Martine heeft een groot deel van haar vermogen op de grond laten vallen. Dat is nog niet het ergste. Het vermogen is daarna ook nog eens weggerold. Daarom zetten we heel het hotel op z'n kop! Jongens, waar kan die 20 Eurocent nu gebleven zijn? Help eens mee zoeken!

 

 

Helpen? De jongens zeker? Die zijn hartstikke platzak, zoals altijd!

 

 

Om dit verschrikkelijk incident maar snel te vergeten, bouwen we iets verderop een fantastisch feestje!

 

 

Gelukkig is Martine even later het dramatische avontuur een beetje vergeten en kan ze alweer wat lachen! Maar ze heeft nog wel een beetje kiespijn, hoor.

 

 

 Daarom slikt ze snel haar medicijn in 1 teug door....

 

 

...en doet ze gelukkig daarna weer helemaal normaal.

 

 

Dan merken de boys dat de ladies bijzonder volle zalen trekken. Niet alleen kunnen ze geen poot trekken, ze willen het ook niet. Werkelijk 95% van de feesttent zit vol met kerels. Gert probeert ze nog een beetje weg te jagen, maar Ellen schaamt zich verschrikkelijk! Hoogste tijd om ergens anders verder te gaan. Al zoekend vinden we onze weg naar...jawel....Bauers Ski Alm! Dat bevalt een stuk beter. Stephan denkt:

 

 

"You like what I see?" en doet nog even een polonaise achter de bar! Omdat we al sinds een uurtje of 1400 de lokale kroegen aan het proberen waren, deden we op verzoek van Martine nog eentje dan. Daarna stoven we naar onze nachtelijke verblijfplaatsen. Althans, dat was de bedoeling. Omdat we nog niet zo thuis waren in het dorp, stonden we even later oog in oog met een babyweide, ook wel groene piste genoemd. Voor een getrainde skiër geen enkel probleem, maar zonder ski's toch best een uitdaging.

 

Om te demonstreren hoe gemakkelijk je naar beneden kon gaan als je maar in evenwicht bleef met jezelf, ging Ab op een stukje sneeuw van 6 bij 7 centimeter staan. Ab heeft altijd gelijk. Ook nu. Hij kwam uiterst eenvoudig een heel stuk naar beneden. 1,84 meter om precies te zijn. Zijn laatste schone broek was bovendien een grasveld rijker. Op handen en voeten gleden we een paar tientallen meters naar beneden. Daar stond een prachtige slee gereed. Ab zat al voorop! Met aanwellende snelheid zetten we de weg naar beneden in. Onder luid gejoel bleek er ook nog eens een stuur op de slee te zitten en Ab manouvreerde de slee bedreven richting ons kasteel in de bergen. Onderaan de piste parkeerden we de slee keurig in en zetten onze tocht naar de ophaalbrug vrolijk verder. Een mooi avontuur en weldra viel ook de nacht.

 

 

Zondag 9 maart

 

Na een bijzonder lekkere nacht wekte de zon ons met haar warme stralen. Wegens veel te veel plezier hadden we nog niet eens een gestampte muis gekocht om onze ochtendtrek mee te stillen. Op weg naar het dorp ontdekten we echter al snel de beste ontbijtplek die we ons maar konden voorstellen!

 

 

Tijdens het ontbijt kwam de eerste incomming call van iets wat spoedig uitgroeide tot een intense en heftige telefoonrelatie tussen Ellen en Gert. Ellen vertelde dat ze stonden te wachten onder aan de kabelbaan. Gert geloofde haar. Samen met Ab trokken we daarom direct op naar de kabelbaan. Daar aangekomen ontbrak echter ieder spoor van Ellen, Martine, Stephan en Martijn. Veel later bleek dat ze toch maar naar een andere lift waren gegaan. Normale mensen zou de conclusie van dit voorval al snel getrokken hebben. Ab en Gert vermoedden echter van de prins geen kwaad.

 

 

Jetzt geht's loss! Die ochtend waren Marc en Karine per auto aangekomen. Marc heeft een bijzonder zuiverende werking op Stephan. Zodra Stephan het gezicht van Marc ziet, vlucht al het slechte onmiddellijk uit zijn lichaam. Zo ook nu. Hehe, dat is er weer uit! Marc kiest een mooi plekje uit om even helemaal tot rust te komen...

 

 

Na het nog wat warm aanvoelende welkom van Stephan, wachtte onze Marc en Karine nog een tweede opvrolijkend welkom. Ab en Gert wensten iedereen een bijzonder goede morgen, maar van enige communicatie met Karine of Marc was geen enkele sprake. Een beetje rust had Marc dan ook wel verdiend. He, wie komt daar nou weer aan en waarom kwam er zoveel lawaai uit zijn helm? Dat is toch niet te geloven?

 

 

Nadat Ab en Gert zorgvuldig hun schoenen opbergen onder de tafel waarop Marc en Karine waren gaan zitten, begint Karine voorzichtig een gesprekje waarin ze waarschuwt voor mogelijke diefstal. Waar bemoeit zij zich nou weer mee? Toevallig, zeg: ze spreekt Nederlands! Daarna begreep Stephan dat Ab en Gert nog nooit kennisgemaakt hadden met Marc en Karine en stelde hij als bedreven intermediair snel orde op zaken.

 

 

Marc merkt inmiddels op dat zijn rust danig verstoord wordt door mensen die precies links en rechts van hem willen skiën. Tjonge, dat heeft hij weer!

 

 

Vennegoor of Tange heeft samen met zijn Martine een weekje eerder ook geboard en zet de lijn Insbroek met veel soeplesse door.

 

 

 Tijd voor een spelletje: 4 op een rij! Maar waar blijft ze nou?

 

 

Met een gemak dat je maar zelden ziet, was Martine de boys natuurlijk allang vooruit!

 

 

 Na anderhalve (lees: 1 en een half) afdaling was het de hoogste tijd!

 

 

De weeldrige zonnebank die de zondag met temperaturen rond de 25 graden de pistes tot een aangename verblijfplaats maakte, kwam nog veel meer tot zijn recht op de idyllische terrasjes die je verspreid over de pistes aantrof. Je kon zo je jas en je trui uittrekken en Ab kreeg er rode oortjes van!

 

 

Al deze ingrediënten bij elkaar konden we samenvatten in: "Ik bier, dus ik besta!" Grootheidswaanzin is een valkuil van leven als een prins in pruisen.

 

 

Ook Stephan kon wel een kleurtje gebruiken. Onze kameleon had de achtergrond kleur van de sneeuw wat aangenomen, nadat hij die ochtend zijn hart en omgeving gelucht had.

 

 

Na wat voorzichtige happen smolt de sneeuw als nadorst in de zon en vonden zijn stembanden weer aansluiting op zijn altijd vrolijke hart!

 

 

Gevuld met nieuwe energie, bonden we de ski's weer onder en zochten we onze weg door het prachtige landschap.

 


Op de achtergrond zien we de lente al aardig doorkomen en hoopten we dat onze vriendelijke sneeuwkamelen spoedig weer grote hopen zouden achterlaten. Onze chicks wachten echter niet op die kamelen en genieten van elke sneeuwvlok die ze tegenkomen!

 

 

Als we even later weer in de lift zitten, flashbackt Ab nog even naar ons vertrek in Utecht. Omdat we veel later geboekt hadden dan Stephan, Ellen, Martine en Martijn, zaten we niet bij elkaar. Stephan belde vanaf Utrecht CS, terwijl Ab zijn spulletjes nog bij elkaar aan het zoeken was. Stephan wilde natuurlijk weten waar Ab bleef. Ab meldde daarop koelbloedig dat hij in de trein zat die een hgalf uur geleden vertrokken was. Nadat Stephan nog eens 3 keer gekeken had, wist hij zeker dat wij dan wel in een andere trein moesten zitten. Pas bij Venlo kwam Stephan erachter dat we toch in dezelfde trein zaten...

 

 

Voor Ellen was er geen wolkje aan de lucht die dag. Haar brede boardervaring gecombineerd met een relaxedheid van lik m'n biertje, was geen piste te moeilijk en geen helling te steil.

 

 

Ab moest als een soort dobbeloseffen het sneeuw uit zijn sloffen rennen om haar bij te houden...

 

 

Marc en Karine hielden het een paar afdalingen later voor geroken. Na de nachtelijke afdaling op de snelweg, gingen ze nu even relaxen en een uil knappen. De anderen stoven weer omhoog waar een terrasje te aantrekkelijk was om te laten liggen. We maakten kennis met iets nieuws: de prachtige kleur van Schiewasser!

 

 

Schiewasser is een ijzersterk concept. Zo sterk als een beer. Het is goedkoop, ziet er prachtig uit, is relatief goedkoop en voorziet in een grote behoefte: een groot glas koud en dorstlessend neonfruitig gekleurd fris. Maar er is meer. Het heeft een tropisch koude en goed passende naam. En het geeft een stoot nieuwe energie. Ellen was dan ook niet meer te houden!

 

 

 

Strak blauwe lucht, maagdelijk witte sneeuw. Strak op het board, ervaren bochtenwerk!

 

 

En alsof dat nog niet genoeg is, heeft Ellen ook nog volop energie om te gaan langlaufen!

 

 

Sja, kunnen we nu wel grapjes over maken, maar zo grappig vond Ellen het helemaal niet!

Terwijl de anderen nog-een-(lif)tje-dan omhoog pakten, vindt Ellen een sterke schouder van onze ijsbeer! Enigzins verlegen vertelt ze hoe ze de laatste kilometers moest lopen, omdat dat stomme board niet vooruit ging!

 

 

Stephan begrijpt dat als geen ander en het duurt dan ook maar even of een grote glimlach maakt zich meester van Ellens gezicht.

 

 

Het ziet er hartsikke knus uit hier aan de voet van de Bauers. Maar hoe verradelijk het uiterlijk van een dergelijk romantisch aandoend plekje kan zijn, zou Ab Reski spoedig ervaren. Op aanraden van Gert zetten ze hun skispullen keurig in een rustiek hoekje neer. Niemand zou die spullen meenemen! Maar toen Ab veel later op de avond zijn spullen wilde meenemen, had iemand zijn stok kekloud.

 

 

In de Bauers was het gezelligheid ten top! De rij naar de toiletten begon ongeveer bij de verste uithoek van het danspaleis, daar waar wij ons hadden gesetteld.

Maar dat mocht de pret alleen maar ten goede komen! Wat een gezellig weerzien na al die avonturen op de piste!

 

 

Ellen werkte nog even wat achterstallig onderhoud weg....

 

 

...terwijl Martijn zich probeerde te ontdoen van die veel te zuiverende berglucht.

 

 

Al met al hilariteit ten top en alle ingrediënten voor een gezellige avond waren volop aanwezig!

 

 

Nou ja, alle? Je kunt niet altijd de kool en de geit sparen....

 

 

Deze keer wilden we de kool graag bewaren voor het diner. De arme geit...

 

 

Stephan maakt de geit nog even schoon. Da's wel so sociaal voor de andere gasten.

 

 

De  plotselinge overgang van schone ijsberglucht naar dubbele nicotineshots met wat wietsmaak deden Martijn goed en hij begon zelfs wat te hallucineren. Alles zag er zo relaxt uit! 

 

 

Martijn zwijmelde er zelfs een momentje van weg.....hmmmm...bier is een veelbesproken onderwerp. Het gaat soms een eigen leven leiden. Bier is meer een persoonlijkheid. Ik heb vandaag met Bier aan tafel gezeten en het was zo gezellig! Je kunt er mee lachen, je kunt er verliefd op worden en je kunt er zelfs jaloers op worden!

 

 

Soms wil je Bier gewoon nadoen! Dat voelt zo kicken! Check me, ik lijk Bier wel!

 

 

Hehe, das lekker om over te fantaseren! Zijn gezwijmel blijft niet geheel onopgemerkt en al snel kan hij niet anders dan vertellen waar hij nu waar over gedroomd had. Haha, Bier had zelfs een skibril op gedaan en ik wilde op hem lijken.

 

 

We weten allemaal dat Martine een uiterst brave en degelijke vrouw is. Ze werd in de jaren zeventig geboren en dat straalt er aan alle kanten vanaf. Ze had zelfs liever Heidi geheten.

 

 

Ze heeft dan ook veel moeite met de weinig conservatieve houding van Ab Reski, die zich niet geneert om in het openbaar een ijsbeer uit te hangen.

 

 

Van wat er na deze eerste voorzichtige danspasjes gebeurde staan de foto's hun publicatie niet toe. Maar de eerste aanzet is gegeven. Een heerlijk dansavondje in de Bauers was geboren. Pas veel later trokken we naar de Ess bar om daar heerlijke pizza's te gaan eten. Tijdens het eten kwamen Carien, Anco en Kees aan. Volgens Tomtom zouden ze pas om 1.00 uur aangekomen zijn, maar die moest wel een rekenfout gemaakt hebben. Hoe zouden ze anders zo vroeg kunnen aankomen?

 

Maandag 10 maart

 

In alle vroegte stimuleerden talloze kleine zonnestraaltjes onze oogleden en lang kon het dan ook niet duren voordat de eerstje zachte windjes de dekbedden van Kees en Albert zachtkens deden bollen. De ochtendstond heeft kriebel aan zijn mond. Good morning, sunshine!

 

 

Gevolg was wel dat de slaapkamer alras leeg was en we gezellig bij het ontbijt aanschoven. Daarna trokken Anco en Carien er snel op uit om samen de pistes te verkennen. Het peleton deed het wat rustiger aan en genoot volop van de zon!

 

 

 Skiën is serious business. Ab nam het skiën dan ook bijna nog serieuzer dan het apresskiën.

 

 

Marc probeert zijn board de sporen te geven...

 

 

...maar Karine gaat er in galop vandoor! Met veel gemak neemt ze de bochten als een geboren Amazone.

 

 

Hoewel het prachtig weer is, zijn er zorgen. Tijdens de volgende pilsstop worden deze ernstige zorgen besproken door onze wijze mannen.

 

 

Iedereen is er stil van.

 

 

Karine weet zeker dat ze een glimp van hem opgevangen heeft. Erger nog, ze denkt dat hij haar ook gezien heeft. Ze beeft er nog van...

 

 

Dat zou verschrikkelijk zijn, weten we allemaal! We vallen allemaal even stil en denken aan wat er zou kunnen gebeuren! Als het echt waar is...

 

 

Wat niemand op dat moment besefte was dat het echt waar was! De verschrikkelijk Yeti had hen gadegeslagen toen ze in de lift omhoog gingen...kijk hem loeren....

 

 

...maar niemand kon de ernst van dit grote gevaar ten volle begrijpen. 

Daarom galmden de woorden van Karine nog even na, maar genoten we even later alweer van het heerlijke Schiwasser en het geweldig uitzicht. De verschrikkelijk Yeti was op dat moment niet ver weg...

 

 

Wat kan het leven toch een feest zijn...

 

 

...ja, soms wel, maar soms ook niet. Als dat apparaat plotseling zegt dat je nog dichterbij moet komen, dan ga je je afvragen of dat apparaat wel zo zakelijk is...

 

 

's Ochtends was Anco met Carien gaan boarden, maar 's middags had Carien les en was Anco vrij! Anco grijpt zijn vrijheid met beide handen aan en duikt met Martine de lift in.

 

 

Ondanks het mooie uitzicht, geeft Martijn de voorkeur aan de moderne techniek. Aan de binnenkant van zijn bril is een hypermoderne ICE geinstalleerd. Daarop kan hij de beelden van zijn fantasie projecteren. Het zijn fantastische beelden. De overvolle piste...

 

 

 ...denkt hij in een fractie van een seconde helemaal leeg.

 

 

En daar, midden op de verlaten en maagdelijke piste, suisde beheerst en spectaculair een prachtig exemplaar naar beneden...

 

 

Helaas, naarmate de afdeling vorderde, kon de piste natuurlijk niet helemaal leeg blijven. Andere skiërs bezoedelden de  maagdelijkheid door in niet zulke fraaie poses voor de ICE te gaan staan.

 

 

Daarom startte Martijn opnieuw bovenaan...

 

 

Na een dag vol fraaie afdalingen eindigden we in het dorpje Hinterglemm. Het was nog steeds prachtig weer en we genoten daarom volop van de apresski in de buitenlucht.

 

 

Gisteren waren Anco, Carien en Kees aangekomen en hier zien we de eerste beelden van onze Kees. Er zouden nog vele volgen...

 

 

Altijd gezellig om na een dag frisse buitenlucht en speelse sneeuwpret elkaar  weer helemaal bij te praten. Je moet wel even je skibril ophouden om niet verblind te worden door de de schittering van iemands tanden in dit heldere zonlicht!

 

 

Carien had haar eerste boarddag erop zitten. Met vallen en uitglijden was ze naar beneden gekomen en dat was een lekkere alcoholische beloning waard! Alleen wel jammer dat bij dat vallen haar luier wat verschoven was.

 

 

De zon, de goede muziek en de vrolijke vakantiegangers maakten het plaatje compleet. De eerste danspasjes lieten niet lang op zich wachten. Hey wir woll'n die Eisbaren sehn!

 

 

...het begin van een tanzastische avond...

 

 

We moesten er even naar zoeken, maar de muziek lokte ons verleidelijk naar binnen. Eenmaal binnen maakten de muziek en de leuke sfeer het feestbeest in ons los. Let's go girls!

 

 

Het feest barstte in volle hevigheid los! De dansvloer had zelden zo genoten!

 

 

Martine liet zich gaan. En dat belooft wat. Soepel spingt ze op het podium om de dansvloer op te zwepen met soepele dansacts. Een knappe vent springt achter haar op het podium en Albert steekt een sigaret op en springt van de andere kant richting Martine. Maar wat is dat nou? Ab heeft toch altijd rechts een sigaret en links een biertje?

 

 

Is het dan Ab wel die zijn ogen uitstaart op die lenige danseres? Lastig te zeggen als je zoveel bier op hebt. Nu begin ik nog dubbel te loenzen ook...

 

 

Als je zo moeilijk kunt zien wie Ab is, moet je slim zijn. Niet veel mensen weten dat Ab een soort Ch-spot heeft in zijn nek. Als je daar zachtjes overheen blaast met een zwoel bierluchtje dan raakt hij helemaal in trance. Gelukkig konden we zo onze Ab weervinden!

 

 

Eén klein fleugje bierlucht is voldoende voor een urendurende lach van opperste tevredenheid. Ab Reski beleefde dan ook een wereldavond en was maar moeilijk in de taxi te slaan.

 

 

Hij had het vuur uit zijn grote skischoenen gedanst! Stephan had het iets gemakkelijker op zijn boardschoenen, maar daar tegenover stond dan weer dan Stephan een grote wond had...

 

 

Ook Kees had een geweldige avond beleefd en kon gewoon niet meer stoppen met zingen over de Eisbeerforce 1.

 

 

En Martine, die pakte de taxichaffeur helemaal in. Voila, slechts een vijfde van de prijs die de chauffeur eigenlijk wilde hebben.

 

 

Anco en Carien waren evenals Marc en Karine al naar huis gegaan om wat vitamine S mee te pakken. Wij hadden uberhaupt nog geen enkele vitamine gezien en dus trokken we samen naar een superdeluxe restaurant midden in het centrum van de stad Saalbach. Vooral de bediening was razendsnel. Misschien was dat wel de reden dat niet alle radioactieve deeltjes even zorgvuldig uit het eten waren gehaald.

 

 

Eenmaal zu hause deed Kees een rare vondst. Hij ontdekte tussen de spullen van anderen een paar trillende staven in vrolijke kleuren. Kees kon maar niet begrijpen waar die dingen nu weer voor konden dienen. Hij benoemde Albert als assistent onderzoeker in hun onderzoekteam: de Black Bears 1. Onmiddellijk volgden diverse proeven en onderzoeken. Vanwege niet nader te noemen redenen is Albert van de onderstaande foto afgeshopt.

 

 

Albert vond namelijk dat de foto meer onthulde dan hem lief was en delete dat stuk van de foto vastberaden.

 

 

Na de onderzoeken trok hij zijn eigen pyjama weer aan en dook zijn nestje in. 

 

 

Dinsdag 11 maart

 

 

Na een avond gevuld met dansplezier, lekker eten en onderzoek doen, moet je de volgende ochtend wel weer even inkomen. Want hé, zo kan ik me niet vertonen! Zeker niet aan het hoofd van ons commissie Black Bears 1.

 

 

Anco begrijpt dat als geen ander. Zelf doet hij ook veel voor zijn baas! 

 

 

Carien bereid zich onverstoorbaar voor op een tweede dag vol strijd en overwinning!

 

 

Ook vandaag scheen de zon een groot deel van de dag! 

 

 

De lift bracht ons naar hogere sferen.

 

 

In de lift kun je heerlijk relaxen en je hebt een prachtig uitzicht over het schitterende berglandschap. Kees geniet dan ook met volle teugen en voelt zelfs een beetje spannende kriebel in zijn buik vanwege de afstand tussen de lift waarin hij zit en de grond. Wow, wat een avontuur!

 

 

De liften zijn ook niet geheel zonder gevaar. Maar als je rustig blijft zitten, kan er niet zoveel misgaan. Om de kriebels een beetje te vergeten, speelt Kees een spelletje met Albert. Wie het langst een vallende sneeuwvlok kan volgen...

 

 

Oei, die sneeuwvlokken vallen diep naar beneden zeg! Tjonge jonge, geen van beiden wil natuurlijk opgeven en ze moeten steeds verder buigen om de vlok te volgen.

 

 

Omdat het vlokje steeds verder naar achteren leek te verdwijnen, ging Albert een beetje verzitten, waarop Kees nog iets verder ging verzitten. Het noodlot sloeg ongenadig hard toe! Ze tuimelden samen naar beneden en ploften net naast het vlokje in een diepe laag sneeuw. Doodsbenauwd en heftig geschrokken gilden ze om hulp! Help, help, help ons. We zijn uit de lift gevallen. Help dan toch!

 

 

De internationale troostploeg moest er aan te pas komen, maar uiteindelijk kalmeren ze weer een beetje. Dat is schrikken zeg!

 

 

Hoewel Ab nooit meer in de lift wil, beseft hij onderaan de berg that  the only way is up.

 

 

Waar vind je tegenwoordig nog echte liefde? Echte liefde is als een walvis. Als je hem ziet opduiken in zijn machtige gestalte, sta je hoe dan ook even stil en geniet je van de onmetelijke kracht!

 

 

En die dinsdag gebeurde het uitgerekend in Saalbach. Iedereen die het zag, ging er voor zitten.

Hele groepen doen hun ski's af om te gaan zitten of nemen die moeite niet eens en zijn intens geroerd door deze aanblik. Wow, dit is mooi!

 

 

Zelfs de robuuste Ab, die gewend is om zo snel mogelijk van A naar b te skiën - what's in the name - gaat snel eerste rang zitten.

 

 

Echte liefde is zo sterk, zo sterk als een beer!

 

 

Na dit prachtige tutsing moment, volgden snelle en spectaculaire afdalingen. Ab besluit zich na zijn zware val nog even bij te verzekeren.

 

 

Met deze beschermolifant op zijn schouder voelt hij zich weer stukken beter. Hij springt dan ook vrolijk weer de lift in!

 

 

Kees heeft het er nog wel zichtbaar moeilijk mee. Als echte BH vee er kwijt Stephan zich goed van zijn taak en leeft inlevend met Kees mee.

 

 

Kees is dan ook blij dat we eindelijk op een mooi terras aankomen waar het uizicht fenominaal is. Stephan vindt dat zijn vriend zich dapper geweerd heeft en is tevreden over Kees.

 

 

Heerlijk om na een paar heftige afdalingen af te koelen met schiewasser, bier of als je echt warm gelopen was met thee. De gebakken aardappelen waren trouwens een geweldige aanrader en de soep met levertjes zorgde voor nog meer verlangen naar die heerlijke aardappeltjes.

 

 

 

Weer eindigden we die dag in Hinterglemm. We zouden thuis gaan eten en daarna nog wat apresskiën. Maar ja, tijdens de terugtocht wordt achter Ab's schaapskleren langzaam een bekend oranje bordje zichtbaar...

 

 

De Tanzhimmel! De magische leus van Heidi doet de vastberaden harten smelten: "Nog eentje nog dan!" Jetzt geht's loss! Carien wordt er helemaal gek van...

 

 

...ze kan namelijk niet goed kiezen. Toch die mooie lach en de jas met fluwelen kraag of...

 

 

...een kale kraag maar dan wel weer meer behaard?

 

 

Een paar drankjes later zouden we dan toch echt naar Saalbach terugkeren. Deze keer natuurlijk gewoon met de bus, dat was veel goedkoper, he! In elk geval was het een heel stuk lopen naar de bus en nadat we ons appartement voorbij reden ook nog een heel stuk teruglopen. Gelukkig hadden we met z'n allen EUR 1,- bespaart door geen taxi te nemen. Hehe, dat is gemakkelijk verdiend. Op de terugweg nemen we de spullen van Kees over, zodat Kees nog even wat boodschappen kan doen. Maar Kees is nog niet terug als Ellen alweer belt om te melden dat we gaan stappen. Gert wil natuurlijk mee en geeft helemaal niets om eten. Daarop vindt Ab het eten ook niet te pruimen en wil mee. Anco sluit zich bij Ab aan, maar realiseert zich dat het wat lullig is voor Kees als hij thuiskomt met heerlijke boodschappen voor het eten en hij treft alleen Carien thuis. Daarom besluiten we even op Kees te wachten. Die komt even later binnen met vele tassen vol met boodschappen...

 

 

Kees wil mee stappen maar is van mening dat hij zo niet kan gaan stappen. Hij moet zich even opfrissen....

 

 

Even later zijn we met z'n 5-en op weg naar de Bauers, waar ze al vol ongeduld op ons wachten.

 

 

Het weerzien was heftig! We hadden elkaar al zo'n 1,5 uur niet gezien, moet je weten. De gezellige donkerheid van de Bauer's Schie Alm bracht ons dichter tot elkaar...

 

 

 Vanavond hadden we een speciale gast. De skotempaal.

 

 

Alhoewel de skotempaal erg gezellig was, moest je haar soms een dienst bewijzen. Dan wenkte ze je met een vinger en fluisterde wat je moest doen. Niemand durfde te weigeren.

 

 

Soms moest je plotseling aan haar oor likken...


 

...of zomaar een dansje voor haar doen...

 

 

Als ze tevreden over je was, gaf ze je een heerlijke veeg over je wang. Dat was genieten!

 

 

Carien wilde toch nog graag een beetje van de nacht meepakken en besloot lekker naar het appartement te gaan. Anco bleef nog even hangen en al spoedig groeide het feestje naar ongekende hoogten. Ab geniet zoals hij nog nooit genoten had. Met volle teugen en blaas...

 

 

Het is al jaren bekend dat het feminisme doorslaat. Daar waar we allemaal weten dat een liter water per dag hartstikke goed voor je is, weten we ook dat 15 liter water wel eens wat overdreven kan zijn. Bij feminisme zien we dat echter niet. Eerst kreeg de vrouw gelijke rechten. Daarna wilde ze zijn zoals de man. Toen dat niet lukte moest de man worden als de vrouw. De metroman noemen we dat. Vrouwen roemen de vrouwelijke eigenschappen van mannen. Sommige mannen pakken dat veel te letterlijk op...

 

 

Dat deert de vrouwen echter niet. Ze vinden het heerlijk!

 

 

Door alle spontane plannen hadden we nog steeds niets gegeten. Daarom gingen we op zoek naar wat hapklare brokken. Bijna alle tenten in Saalbach City werden afgekeurd, maar gelukkig vonden we een prima onderkomen bij de Dunner Gebakzaak. We bestelden pizza's en broodjes en genoten van de lieve Oostenrijkse gastvrouw. Na het eten gingen Stephan, Kees en Martijn nog even stappen in de tent waar we ook de eerste avond vet uit ons dak gingen. Anco, Ab Reski en Gert liepen naar het appartement. Halverwege bedachten Ab en Gert dat hun schoenen nog bij de lift stonden. Die zouden ze even halen, terwijl Anco vast vooruit liep. Bij de lift aangekomen, troffen ze een grote berg sneeuw. Vormeloos. Fout. Ze vergaten de schoenen en bouwden binnen anderhalf uur een bloedmooi sneeuwpopke met alles erop en eraan. Foto's zijn helaas nog niet vrijgegeven, maar stuur gerust een mail naar albertlok@hotmail.com met een vrijgaveverzoek.

 

-- NOG NIET VRIJGEGEVEN FOTO'S --

[Ab Reski gets connected to Sneeuwpopke]

 

Het sneeuwde die avond heftig en Ab en Gert hadden koude klauwen gekregen. Ab was zelfs helemaal een beetje koud geworden. Daarom deed Ab een oneerbaar voorstel: "Nog eentje dan". Terwijl Anco geen idee had waar die schoenen konden liggen, zochten Ab en Gert de anderen weer op, terwijl de nacht steeds dieper viel en de sneeuwvlokjes helder afstaken tegen de mystrieuze nacht....

 

 

Na zoveel gezelligheid werd het uiteindelijk tijd om onze koude nestjes op te zoeken.

 

 

Hoewel Kees en Ab overcapaciteit genoeg hadden om ook Gert's bed voor te verwarmen, ontstaken ze hun warmtebommetjes alleen onder hun eigen dekens. Bleven ze daar ook maar...

 

Woensdag 12 maart

 

 

De volgende ochtend vonden we een grote kameel in ons aquarium...

 

 

 

Vooruitblik

 

Alvast een voorproefje op wat nog komen gaat....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Posted: 15:55, 20/3/2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer