Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

al spring je hoog

Home - Profile - Archives - Friends

Oma - Posted at 08:44 on 12/10/2013 by norcina

Mijn oma was altijd een beetje zielig, vond ik. Ze vertelde dat ze als kind in de schaduw stond van haar zusje, ze had geen lieve moeder, maar een kille, strenge. Haar man was gokverslaafd en overleden aan kanker toen ik 1 jaar was. Ze werkte bij mijn ouders in de winkel maar verdiende daar heel weinig mee. Niet omdat mijn ouders haar niet wilden betalen, maar omdat ze zelf een uiterst laag tarief vroeg en ook per se niet meer wilde ontvangen. Ze cijferde zichzelf ontzettend weg en ze was erg eenzaam. Zo eenzaam dat ze mij af en toe wel vroeg: kind omhels me eens, ik voel me zo alleen! Ik gruwelde daarvan als meisje van 13, 14, of weet ik veel hoe oud ik was. Niet omdat ik haar eng of afstotelijk vond, maar omdat ik haar intense eenzaamheid eng en afstotelijk vond. Ik was er bang voor. Verder was ze ook wel vervelend soms, vervelend voor mijn moeder. Aangezien ze nooit iemand sprak, -haar enige vriendin was tijdens een bezoek aan haar overleden-, begon ze te bellen met mijn moeder. Toen ze niet meer in de winkel werkte moest er dagelijks gebeld worden. Mijn moeder gruwelde daar weer van, dat dagelijkse verplichte telefoontje over niets. Plichtmatig ging ze ook af en toe op bezoek bij mijn oma, om wat eten te brengen. Ze maakte vlgens mij altijd zo snel mogelijk dat ze weer weg kwam. Arme oma, arme mama.

Ik identificeer mij soms met mijn oma. Alsof ik haar alleenheid heb overgenomen, het gevoel dat het er niet toe doet of je bestaat. Op een gegeven moment lag ze in het ziekenhuis, ze was bang voor een prik die ze zou krijgen. Ik had geen zin om naar het ziekenhuis te gaan en dacht: ik ga morgen wel, met het egocentrische gevoel wat jonge mensen vaak hebben. Mijn moeder was zelf ook ziek in die periode en ging niet naar het ziekenhuis - als ik het me goed herinner. Die avond overleed ze, bang voor de onderzoeksprik die haar te wachten stond, en helemaal alleen.

Cameleon - Posted at 09:34 on 11/10/2013 by norcina

Ik ben er uiteindelijk vrij goed in geworden. Of verbeeld ik me dat maar? Nee, ik denk het echt. Zet mij ergens neer, ik pas me aan en gedraag me zoals mijn naaste. Nou ja, min of meer. Er was een periode waarin ik dit zag als een grote kwaliteit van mezelf. Oud geld om me heen? Ik pas er in, ik gedraag me keurig, ik hang een parelcolliertje om, heb nette schoentjes aan, een tas van een goed merk. Ik ken Dante en Homerus, ik heb in vele sterren restaurants gedineerd, in prachtige hotels geslapen, in dure auto's gereden. Ik weet de weg in de Bonneterie, hoe je kreeft eet, dat je nooit gebak zegt, maar altijd taartje, dat je  geen koelkast noch een vaatwasser hebt, maar wel een ijskast en een afwasmachine. Ik eet van Wedgewood met tafelzilver, ik knip de druiven af met een druiventang.

In het buurtcafe houd ik van 'slechte' muziek, gezelligheid kent geen tijd, vieze grappen, onderbroekenlol, ik snap de situatie van de uitkeringstrekker, de postbode is mijn favoriete gesprekspartner. Ik kan drinken als een man (nou ja, kon) ik dronk ze eruit, werd nooit een dronken hysterica, maar wel gezellig en uitbundig. Op de punkreunie in Paradiso ken ik geen hond, maar weet ik wel geanimeerd te praten over de sexpistols, the cramps, the stranglers etc. Het is ook allemaal niet zo moeilijk, iedereen is gecharmeerd van aandacht en belangstellende vragen die lacunes in mijn kennis verhullen. Ken je die en die? O ja, tuurijk, hoe heette die lp ook alweer? (Nooit van gehoord, en graag ook zo houden). De muziek staat hard dus het gesprek is ook niet zo erg belangrijk. Dan weer op een opening van een galerie. Ik houd van minimalisme, ik weet wel tien namen van kunstenaars wiens werk ik mooi vind, ik kan ook werk fijntjes afkraken, want ik vind het al snel flauwelkulachtig. In sommige kringen word ik gezien als zeer creatief, fotograaf, vormgever, enz. Ik kan een aardige maaltijd op tafel zetten, ja ik ben daar erg goed in zelfs, ik kan ook inschatten wat voor 'n soort eten in de smaak zal vallen en hoe dat dan gepresenteerd moet worden. Voor de een niet teveel poespas, en wel veel vlees, voor de ander een mooi bordje met interessante liflafjes. Of een schaal gezelligheid die ook nog eens heerlijk smaakt, met veel bijgerechtjes, alles met zorg bereid en quasi nonchalant doch zorgvuldig aantrekkelijk opgediend. Liever een prachtige berg op een platte schaal dan een diepe kom met heerlijkheden. De kom nodigt niet uit, de platte schaal wel.

Maar ik weet wel beter. Ik weet dat ik helemaal niet weet wie ik ben. Ik weet al heel lang niet wat ik leuk vind, wat ik mooi vind, wat ik lelijk vind, wat ik vind. Het zit zo diep weg dat ik er meestal niet meer bij kan. Soms denk ik weleens: ja dit past bij mij, maar erg vaak komt dat niet voor. Ik weet wel dat ik een ochtendmens ben. Dat ik van de natuur houd.

Al spring je laag - Posted at 20:09 on 10/10/2013 by norcina

Het gevoel van alleen zijn is zo moeilijk. Alleen zijn, dat er niemand is die speciaal om mij geeft, die bij mij hoort, die hoopt dat ik thuiskom, blij is als ik er ben, dat ik die niet heb. Daar word ik vreselijk verdrietig van, ik voel het in mijn hele lichaam. Het leven is zinloos, -daar zit ik verder helemaal niet mee- maar dat mijn leven zinloos is omdat ik niet een ander heb die ik blij kan maken, daar zit ik wel erg mee. Leven voor jezelf, voor je eigen plezier, het bestaat, maar ik ben er zo slecht in. Ik houd heus wel van luieren en ontspannen, doen en laten waar ik zin in heb, maar moeite doen om het leuk te maken voor mijzelf.. dat gaat dan weer met tegenzin. Er valt (nog) geen waardering te halen bij mijzelf. Ik haal de waardering nog steeds het liefst bij een ander. Want hoe ik over mezelf denk, is kennelijk niet voldoende waardevol om er blij van te worden. Maar ik heb me voorgenomen het toch te leren, te proberen iemand te worden die het alleen kan, en dan heel misschien komt er toch weer iemand om het leven mee te delen. Ik ben rijkelijk laat, in de 50 namelijk, maar so what. Ik ga ervan uit dat ik nog wat jaren te gaan heb. Die stiekeme hoop, dat er dan toch weer iemand komt, ondermijnt eigenlijk alles. Want ik wil juist leren genoeg te hebben aan mijzelf en mijn eigen bestaan, vreugde te putten uit het leven. Maar regelmatig overvalt mij het gevoel - een diepe overtuiging waar ik vanaf moet: 'al spring je hoog, al spring je laag (een liedje van een kinderprogramma van de VPRO vroeger, het eind van de drie dikke dames), je zult nooit krijgen wat je wilt'.

Wat wil je dan - Posted at 09:39 on 10/10/2013 by norcina

Wat ik eigenlijk het allerliefste wil: een bijna symbiotisch samenzijn met een man. Hij moet erg veel van mij houden, mij byzonder vinden, mijn beste vriend zijn, hetzelfde gevoel voor humor hebben, beschermend zijn, vaak een arm om mij heen leggen, blij zijn met mij. Ik wil dat hij mij slim vindt en mooi, een waardige gesprekspartner en een echte vriendin. Ik wil zijn geest bewonderen, dat hij creatieve ideeen heeft, dat hij van somige dingen veel meer weet dan ik en dat hij het niet erg vindt dat ik daar niet veel vanaf weet.

Ik wil samen kunnen zwijgen, het gevoel dat het goed is zo. Liefst ook een man die van de ochtend houdt en levenslustig is. Wel trouw natuurlijk, want dol op mij.

Dat je dan samen oud wordt, je echt verbonden voelt, bepaalde dingen van elkaar aanvoelt. Dat is een groot verlangen.

Het verlangen van een kind dat wil dat zijn ouders, of i.e.g. haar vader van haar houdt?


Krijgt hij ook iets terug?  Ja iemand die heel veel van hem houdt, hem aan het lachen maakt, rekening houdt met hem, een beste vriend, een goeie kokkin, een liefdevolle minnares, iemand die hem steunt.
Althans, dat hoop ik dan maar. Dat ik dat allemaal kan zijn. Ik denk dat ik het zou kunnen, maar.. misschien nog niet zonder mijzelf te verliezen. Daarom moet hij ook zo veel van mij houden, dat ik de gelegenheid krijg mijzelf te blijven. Dus toch een soort vader, iemand die onvoorwaardelijk van mij houdt.

 

 

 

Hosting door HQ ICT Systeembeheer