De oogjes zijn open!!! Het begint met kleine spleetjes die steeds verder open gaan.

De pups groeien als kool. Het lopen gaat ze steeds beter af, en ze kunnen al een beetje zitten.

Hier wordt al geoefend op het huilen als een wolf zoals we ook van Kuma regelmatig te horen krijgen.

Hieronder een paar leuke plaatjes uit de eerste week. Op naar de tweede week waarin de oogjes open gaan.

De mand begint al wat krap te worden.

Gelukkig komt ze nog steeds bij de pups om te voeden alhoewel het niet van harte gaat.

Daarna lekker slapen.

Vandaag zijn de pups een week oud. Het gaat goed. Ze groeien goed en zijn levendig. Toch zien we enorme schommelingen in de gewichtstoename. We vragen ons dan ook af of Kuma voldoende melk heeft. Op advies van een ervaren fokker gaan we nog meer bijvoeden. Het belangrijkste wat we in de gaten moeten houden is dat ze zeker 100 gram per dag moeten aankomen en dat is nu niet het geval.

Eindelijk krijgen we het gevoel dat alles onder controle is. De pups groeien nu elke dag rond de 100 gr.

En Kuma begint weer wat op te leven. Niet dat ze veel zin heeft om te voeden maar als we haar éénmaal binnen hebben doet ze netjes haar werk om vervolgens snel weer naar buiten te gaan.

Ik kreeg vandaag de vraag hoe groot zijn de pups nu precies. Hieronder een foto met een CD om alvast in de paassfeer te komen.

De nachten verlopen eigenlijk nog steeds moeizaam. Niet wat betreft de pups maar meer voor Kuma. Ze heeft het veel te warm binnen. Overdag ligt ze tussendoor lekker buiten. Wat dat betreft hebben we veel geluk met het weer op dit moment. Maar de nachten ligt ze binnen omdat we bang zijn dat ze niet mee naar binnen wil als ze lekker ligt te slapen. Ze is ook nog steeds niet de oude. Ze slaapt veel en is niet erg enthousiast, zelfs niet als ik haar ga borstelen wat normaal gesproken voor haar groot feest is.

We houden haar goed in de gaten en verwennen haar natuurlijk extra.

De pups gaan goed, we zien zelfs al dat ze proberen op de poten te staan. Het buikschuiven lijkt voorbij. Verder is het voornamelijk slapen en eten. Op het moment dat Kuma de werpkist inkomt is het meteen feest, er wordt gepoept, geplast beetje geoefend met voort bewegen en dan is het weer tijd om te eten om vervolgens weer voor twee uur in slaap te vallen.

Spannend is het allemaal. We wegen twee keer per dag en we zien dat de bruine wat in gewicht achter blijft. Ondanks dat ze lang genoeg aanligt bij het voeden. We besluiten om niet te lang af te wachten hoe zich dit ontwikkelt en we gaan haar bijvoeden met een flesje. Iets wat natuurlijk heel leuk is om te doen.

Meteen zien we bij de eerste keer dat ze ook met het flesje veel moeite heeft om die leeg te krijgen, terwijl dat bij de anderen met drie slokken geregelt is. Ze heeft dus duidelijk moeite voldoende melk eruit krijgen.

De volgende ronde wegen zien we direkt resultaat. We hebben maar hele kleine beetjes bijgevoed maar dit resulteerd meteen in de meeste gewichts toename. Dat is ook weer niet de bedoeling en ik besluit om niet elke voeding iets erbij te geven maar om en om.

Afgelopen nacht was een goede nacht. Kuma vond het prima om elke twee uur erbij te gaan en na het voeden weer ernaast te gaan liggen. Ze had dan wel een speciaal plekje daarvoor in gedachten. Zo dicht mogelijk bij de werpkist.

Vandaag is een dag van genieten. Het is mooi weer en Kuma die ligt als de pups slapen het liefst buiten op het terras in het zonnetje. Dat moet kunnen want binnen is de temperatuur nog steeds tropisch. De puppy’s slapen en eten en zo de hele dag door.

Heel opvallend vandaag is dat ze al proberen te lopen. Het buikschuiven is voorbij en krabbelen nu richting moeders. Zodra die erbij komt dan zijn ze er meteen klaar voor en ontstaat er een kleine run om onder de buik van Kuma te komen. Hilarisch om te zien.

Na een onrustige nacht weer even bijkomen. Kuma was erg onrustig. Ze loopt steeds te piepen en heeft weinig rust om de pups te voeden. Ze heeft er bijna elk uur genoeg van en wil dan naar buiten. Buiten besluit ze keer op keer dat ze niet mee naar binnen wil. 

De pups worden tot nu toe nog elk uur gevoed. Ik blijf wakker tot 06.00 en roep dan Mark om het over te nemen. Als ik om negen uur beneden kom blijkt Kuma het helemaal niet meer leuk te vinden om naar de pups te gaan. Rond acht uur hebben ze de laatste voeding gehad. Ik besluit om meteen te overleggen met de dierenarts. Kuma heeft ook iets verhoging wat zou kunen duiden op een ontsteking. Ik laat haar buiten liggen want daar wordt ze zichtbaar rustiger van. Het valt ook niet mee als je gewend bent altijd buiten te zijn en dan nu dag en nacht in een tropische hitte te moeten liggen. De kamer temperatuur is continue 22 graden en in de werpkist loopt dat op tot dertig graden. Er hangt een rode lamp die ervoor zorgt dat de pups op temperatuur blijven. Pas vanaf zo'n vier weken kunnen de pups zichzelf warm houden.

Rond de middag lukt het om Kuma weer bij de pups neer te leggen en fanatiek duikt dat kleine spul naar de buik van moeders toe. Kuma begint langzaam aan bij te komen en er wordt gelukkig weer gekwispeld en niet onbelangrijk ze eet ook weer wat. Na het voeden gaat ze naar buiten en we laten haar nu om de twee uur bij de pups om te voeden en tussendoor mag ze lekker buiten bij de andere honden liggen. Dit lijkt een betere formule. Moeder en kids liggen er gelukkig weer tevreden bij.

We hopen dat we de komende nacht ook dit ritme kunnen houden dan kunnen we zelf tussendoor ook wat slapen.

Nadat Kuma al een paar dagen erg onrustig was en met regelmaat de werpkist op orde maakte begon het donderdag ochtend in één keer serieuzere vormen aan te nemen.

Rond half tien verloor ze vruchtwater, wat we toevallig zagen en om tien uur was de eerste pup er. Dit was een reutje van een behoorlijk formaat. Voor de liefhebbers, 790 gr.

Meestal bevallen de honden 's avonds of 's nachts maar dit keer mooi overdag.

Na een uurtje komt er een teefje ook behoorlijk groot van 700 gr.

Tussendoor ligt Kuma rustig. Op aandringen van ons likt ze de beide puppy's maar verder kijkt ze er niet naar. We leggen ze voorlopig maar onder de warme lamp waar het tegen de dertig graden onder is en waar ze goed kunnen op drogen.

Weer een uurtje later komt er een reutje van 720 gr.

Met Kuma gaan we even naar buiten om haar wat te laten doen. Handoek gaat mee voor het geval er tijdens de wandeling nog een pup uit valt. Het zonnetje schijnt dus het is heerlijk om even buiten te zijn.

Eénmaal binnen beginnen toch weer weeën en weer een uurtje later is daar nr. vier!!!

Een bruin teefje. van 760gr.

Het is duidelijk dat er nu nets meer komt. Kuma gaat rustig liggen en laat de pups op zoek gaan naar melk.

Aan het eind van de middag komt de dierenarts nog even langs om te kijken hoe het nestje eruit ziet en om Kuma nog even te onderzoeken.

Het is allemaal zeer voorspoedig verlopen. Kuma heeft melk en de pups drinken allemaal.

De komende dagen wordt het spannend. We zullen er de eerste tijd, 24 uur per dag bij zijn om ze goed in de gaten te houden.  

Op 8 maart zijn er vier pups geboren bij Porte Amarre.

Er zijn twee reuen allebei zwart en twee teven, één zwart en één bruin.

 Moeder en pups maken het goed.

Wij fokken volgens het fokregelement van de Nederlandse newfoundlander club, www.nnfc.nl

De pups groeien op in huiselijke kring.

Op 4 januari 2007 hebben wij onze Henri's und Elizas Kuma laten dekken door Chounic's Sietse. Na 12 jaar verwacht de kennel Porte -Amarre weer pups.

Voor informatie over de stambomen van de teef en reu kunt u kijken op www.newfoundlanddog-database.net

Kuma 2 jaar op tentoonstelling in Thun november 2006

Bijzonder is dat de kennel Porte Amarre in maart 40 jaar bestaat. Op 22 maart 1967 kreeg mevrouw Biemond het eerste nestje. Dat werd het M-nest. In totaal heeft mevrouw Biemond in dertig jaar 19 nesten gehad. Inmiddels zijn we toe aan de letter R.

De kennel Porte - Amarre bestaat al 40 jaar. Tot 1998 was de kennel in het bezit van mevrouw Biemond. Omdat zij na het laatste nest in 1995 zich zelf niet meer actief in kon zetten voor dit mooie ras is zij toendertijd op zoek gegaan naar iemand die het voortbestaan van Porte - Amarre kon veilig stellen en haar visie op het newfounlander ras deelde. In deze visie komt een grote sterke Newfoundlander naar voren met een beerachtig uiterlijk, het Europese type.  Een hond met een lief karakter, zachtmoedig, niet bang en met een eigen mening. Rustig en onverstoorbaar.

Mevrouw Biemond heeft de kennel Porte-Amarre in 1998 aan mij, Madelon Kempkes-Jansen, overgedaan. Vanaf mijn geboorte (1968) ben ik al betrokken bij Porte-Amarre, toen nog onbewust natuurlijk maar in de loop der jaren is dat steeds meer gaan leven. Mijn ouders hebben 35 jaar Newfoundlanders gehad van mevrouw Biemond. Ik ben als het ware daarin meegegroeid. Toen mevrouw Biemond dan ook vroeg of ik de kennel wilde overnemen, was het besluit snel genomen.

Bij het overnemen van een kennel komt veel kijken. Het belangrijkste waar ik de afgelopen jaren mee bezig ben geweest is het zoeken naar een een geschikte hond waarmee Porte-Amarre op de juiste wijze voortgezet kan worden.

We kijken uit naar weer een nieuw nestje bij Porte Amarre. Het benoemen van de nesten zullen we ook voortzetten. Het eerste nest bij Porte Amarre was het M-nest. Alle honden kregen een naam met een M. Nu is de letter R aan de beurt het zou mooi zijn als dat zou gaan lukken.

Na lang zoeken is in 1999 Kimba vom Wiehen bij ons gekomen. Zij komt uit Duitsland. De stambomen van haar ouders voldoen aan de eisen die ik had omtrent afkomst en type. Kimba stamt direct af van een Duitse moeder en een Zweedse vader, beide van het Europese type. Wat ik heel belangrijk vind is dat in de diepte achter beide lijnen nog Porte-Amarre bloed aanwezig is. 

Na een aantal dekkingen hebben we helaas moeten constateren dat het niet mogelijk was om met Kimba pups te krijgen. Kimba is inmiddels 7 jaar.

Na een intensieve zoektocht kwam in januari 2005 onze tweede newfoundlander teef Kuma bij ons.

Zij komt uit Zwitserland en heeft een Zwitsers - Duitse achtergrond. Ook in de stamboom van Kuma zit Porte - Amarre bloed.

 Kuma is een zeer lieve newfounlander, heeft het typisch newfoundlander karakter, rustig en onverstoorbaar. Nadat we haar konden testen op HD en ED zijn we op zoek gegaan naar een geschikte reu. HD A. ED gr. 2, Cystinurie vrij.

We zijn uitgekomen bij Chounic's Sietse, zie de database voor de stamboom. HD A ED vrij Cystinurie vrij. Sietse heeft een Nederlandse achtergrond en ook bij Sietse zit veel Porte - Amarre bloed enkele generaties terug. Sietse is een grote zware newfoundlander met voor mij zeer belangrijk een rustig, stabiel en onverstoorbaar karakter.

Chounic's Sietse