28-Feb-2010 - Einde van Steinengraben 75/17

Mijn woning is bijna leeg. Nog een bed om vanavond in te slapen. Mijn computer staat er nog, dan kan ik nog met Holland telefoneren, wat eten in de koelkast voor vanavond en een mooie foto die tegelijk met mij, morgen de kamer verlaat.

Ja, mijn vlechtstage op de 'geschlagene flechtabteilung" zit erop. Ik heb een actieve laatste week gehad. Maar niet zo heel veel gevlochten. Maandag waren we allemaal vrij omdat het hier Carnaval was. Die is maandagochtend om 4:00 begonnen met een lampionnenoptocht en veel trommel/piccolo-muziek. De hele stad is dan donker; alleen de lampionnen verlichten de stad. Een mooi plaatje om te zien. 's-middags om 14:00 begint de Cortège (optocht) met veel confetti, snoep, fruit en bloemen. Je kunt een hele tas vol mee naar huis nemen als je dat zou willen. Overal in de stad zijn dag en nacht muziekbandjes actief. Dielopen, zelfs als het regent, door de stad. In elk steegje kom je wel een groepje muzikanten tegen. Dit festijn gaat zo door tot donderdagochtend 6:00.

Ik ben dinsdagavond op pad geweest en waarschijnlijk heb ik of teveel gedronken of verkeerd gegeten, want een maag-darminfectie o.i.d. is niet uitgebleven. Op het eind van mijn stage heb ik nog een echte griep opgelopen met verhoging en diarree. Dat is eigenlijk wel jammer, maar je ondergaat het, je hebt geen keus.

Morgen ga ik voor 10 dagen bij de stoel-vlecht-afdeling werken. Daar zijn alleen visueel gehandicapten werkzaam. De mate van zicht is heel verschillend; van helemaal niets zien tot ongeveer 30% zicht. Er is een man die kokerzicht heeft. Hij kijkt dus zogenaamd door een kleine koker en heeft daarbinnen nog 100% zicht. De koker wordt wel steeds smaller zegt hij en dat beangstigd hem. Ik ben heel benieuwd hoe het is om in een kleine ruimte met tien kletsende dames en twee heren te verblijven. Bij het stoelvlechten ben je veel meer aan je eigen werkplekje gebonden dan met wilgenteenvlechten. De groep spreekt met name Zwitsers-Duits, dat ik nog steeds niet spreek. De helft van de verhalen zullen dus wel aan mij voorbij gaan en dat is mischien maar goed ook.

Slapen doe ik bij de leerling van de wilgenteenafdeling, Nadine Meijer. Zij woont in Basel en we kunnen op de fiets of met de tram binnen 15 minuten thuis zijn. Dus dat is ook nog steeds een luxe voor mij. Dan hebben wij nog 10 dagen om samen te praten over onze ervaringen tijdens dit halve jaar. Voor haar veranderd er ook veel. Zij is tegelijk met mij begonnen en blijft nu alleen achter. Vanaf 1 april komt er een visueel gehandicapte man, die in het verleden ook enkele jaren hier gewerkt heeft, terug op de vlechtafdeling. Voor Nadine iets minder leuk, want dan is zij de enige die geen visuele handicap heeft naast de chef. Haar directe gesprekspartner op de werkvloer (ik dus) is weer terug naar Holland.

Ik zou nog wel 5 jaar kunnen blijven en elke dag iets kunnen leren, maar wat heel belangrijk is:

"de wilg doet wel wat jij wilt, als jij hem goed kunt lezen en correct verstaat".