7-Mar-2010 - Voor afscheid nemen is nog geen tijd

Het eerste weekje "schlafen unter die Brücke ist vorbei". Ja dat zeggen ze over mij in de werkplaats "jij slaapt nu ergens onder een brug?"

De afgelopen week heb ik eenmaal bij iemand in Blindenheim geslapen en heb nog kennis gemaakt met de nieuwe bewoonster van mijn kamer. Dat is geen afscheid nemen, maar nieuwe contacten leggen. Ik had de bloembak buiten aan het balkon met bloemen laten staan, omdat er al nieuwe voorjaarsgroei te zien is. Blijkt dit meisje 100% blind te zijn. Daar heb je geen moment rekening mee gehouden toen je de plant achterliet. Volgens mij is ze pas 20 of 22, en studeert in mei af, na 4 jaar school,  in de handel en verkoop. Ze wist heel goed wat ze wilde en kwam heel zelfstandig over.

De overige dagen ben ik bij Nadine. Nu ik alles met de fiets doe en het hier gisteren nog veel gesneeuwd heeft, fiets ik ook in de sneeuw. Dat heb ik de hele winter niet meegemaakt. Ik heb wel in de sneeuw gewandeld, maar fietsen in de sneeuw dat was gisteren voor het eerst deze winter. Iedereen hier is verbaasd over het weer, want ook hier is het een strenge winter geweest. In Basel heeft het deze winter in verhouding tot andere jaren heel veel gesneeuwd, maar ik heb maar af en toe een beetje wit gezien in de stad. Je moest zeker 5 kilometer uit de stad zijn om echt witte velden te zien. Voor mij is Basel een ideale stad of omgeving want het regent zeer weinig. Ook waait het hier zeer zelden. Een ideaal klimaat om in te vertoeven. Vrijdag heb ik al lekker in het zonnetje gezeten en dat voelde als 'echt voorjaar'.

Bij het stoelvlechten is het af en toe heel rustig want iedereen heeft zijn eigen stoel waar hij toch meerdere dagen aan werkt. Dan plotseling zijn er 5 tegelijk klaar met een stoel en mocht ik die controleren en verder afwerken verzorgen. Soms vergeten ze een hele baan te vlechten en als de garnering aan de zijkanten al klaar is dan is het moeilijk deze baan te beginnen en af te hechten. Het vlechten ervan is natuurlijk niet zo moeilijk. De contacten zijn heel leuk. Maandagavond bij het avondeten zij Nadine "het was heel grappig om te merken dat alle stoelvlechters om 17:00 allen mij persoonlijk een prettige avond kwamen wensen. Dat deden ze voorheen niet. Ik vroeg me al af wat jij met die mensen die eerste dag in de werkplaats besproken had, zei ze tegen mij".  Niets aparts zover ik weet.

Gisteren ben ik bij de strovlecht-interessegroep geweest. Zij hebben tweemaal per jaar een treffen. Dan wordt er ook gevlochten. Het viel me op dat niet alleen Nadine en ik problemen hadden met het begin van de vlecht. De meeste moesten bij elkaar kijken en vragen om erachter te komen hoe het 5-gevlecht gemaakt moest worden. Een leuke dag in het kleine, authentieke, Zwitserse plaatsje Aarau.

Vandaag ga ik naar een kuuroord met heerlijke zwembaden. Ik neem twee visueel gehandicapten mee. Dit kuuroord ligt in Rheinfelden, dus eerst met trein en bus. Dan blijf ik vanavond bij een van de twee, Jacqueline, slapen. Zij is 100% blind. Voor mij ook een nieuwe ervaring om te logeren bij een visueel gehandicapte. Ik heb heel veel zin om lekker ontspannen in het warme water te liggen. Tegelijkertijd ben ik benieuwd hoeveel tijd ik krijg om zelf te ontspannen of dat alle tijd wordt opgeslurpt door die twee.

MIjn laatste week is begonnen en nog steeds heel veel genieten en zin om hier van alles te ondernemen. Maar tegelijkertijd ook blij dat Poef donderdag komt. Ik hou hem nog enkele dagen in Basel, misschien wil hij ook wel hier blijven?