25-Nov-2009 - Poef en ik weer even samen

Afgelopen weekend is Poef weer even in Basel op bezoek geweest. We genieten dan samen van elk moment. Vrijdag in de stad gebleven. Het weer was nog zo mooi dat je (met de jas aan) eigenlijk wel een terrasje kon nemen. Toch maar niet gedaan. Vroeg in de avond een jazzclub bezocht en daarna de stad nog verder verkent. Wat gebeurt er dan; ik kom een groep medewerkers van Blindenheim tegen. Die nodigde Poef en mij uit om nog ergens wat mee te gaan drinken en dan zegt Anita geen nee. Wij mee naar 'n dancing in Basel waar de meeste bezoekers pas rond middernacht binnenkomen. Je snapt het al, dat werd een late avond; maar niet voor ons. Wij hadden plannen voor zaterdag en zijn dus op tijd weer naar huis gegaan. Ja, mijn appartementje voelt ook voor Poef een beetje aans als 'thuis'.

Zaterdag op pad naar Ursula Probst, een Zwitserse vlechtster, in het noord-oosten van het land. We werden zeer gastvrij en vriendelijk ontvangen en moesten blijven eten. Haar man had heerlijk Italiaans gekookt, geen Zwitserse fondue deze keer. Samen met Ursula een mooi, oud stadje genaamd Schaffhausen bezocht en de grootste waterval van Zwitserland (in de Rijn) bekeken. Jammer genoeg was het nu wel een beetje bewolkt geworden en was het uitzicht wat minder. We hebben samen met Ursula een gezellige zaterdag beleefd.

Zondag lekker uitgeslapen en op ons gemak ontbeten. Wat kun je van zo'n zondagochtend toch lekker genieten, zo samen. Niets moet en dan gaat alles in een heerlijk rustig tempo. 's Middags een wandeling gemaakt in de buurt van het drielandenpunt (Duitsland, Frankrijk en Zwitserland) en een heel mooi groot oud huis aan de haven gezien. Het was wel een beetje vervallen, maar ik zag het toch helemaal zitten (o.a. als vlecht-werkplaats). Er liep een mooie poes rond dat huis en die kwam ons begroeten. Ze zag er goed verzorgd uit, dus ik kon me niet inhouden haar heerlijk te aaien waardoor ze nog een lange tijd bij mij in de buurt bleef.

En jawel hoor, Poef heeft ook in dit weekend zitten vlechten. Zijn schenenmandje, waar hij het vorige bezoek aan was begonnen, wilde hij toch wel graag afmaken. Dus zondagavond samen aan het werk. Het is niet helemaal gelukt, het laatste stukje moet hij thuis verder afmaken.  

Uiteindelijk heb ik maandag vrij genomen en hebben wij nog een heerlijke wandeling langs de Wiesse gemaakt. Dit is een lokaal riviertje dat uitmondt in de Rijn. Daarna is Poef weer afgereisd naar Nederland.

Ik heb genoten van ons samenzijn; nu is het weer even alleen op mezelf. 

18-Nov-2009 - Uitstapje naar Zurich

Afgelopen weekend had ik eigenlijk geen enkele afspraak en ik zou een rustig weekendje hebben. Wakker worden wanneer mijn lichaam het aangeeft. Koffie drinken wanneer ik het wil. De trein nemen en een stukje van Zwitserland gaan bekijken. Gaan winkelen in de stad. Noem maar op ik kon het allemaal kiezen.

Maar dan kom je maandag op het werk en wordt er verteld dat er nog ruimte in de bus is om zaterdag mee te gaan naar Zurich met een groepje visueel gehandicapten. Het uitstapje gaat naar het Rietberg museum waar een expositie is van schatten en kunst uit Gandhara, Pakistan. Objecten uit de periode van 200 tot 500 jaar na Christus. Natuurlijk heb ik zin, maar ik wacht of er collega's zijn die ook willen. Niemand reageert, dus ik zeg 'ik wil wel mee'. Dan zegt men 'jij staat al op de lijst". Vreemd denk ik, maar het zal wel goed zijn. Ik ga gewoon mee.

Tijdens ons bezoek mochten de visueel gehandicapten enkele objecten aftasten en voelen. Hierover werd met een gids gesproken en we kregen uitleg over de betekenis van het beeld. Vele Kunstwerken hadden een westers (Griekse) tintje. Dat kwam om dat Alexander de Grote van 356 - 323 jaar voor Christus in Gandhara was en deze invloeden daar heeft ingebracht.

Het is verbazingwekkend om te horen wat een visueel gehandicapte allemaal uit een stenen beeld herkent als hij/zij even voelt aan het beeld.

Na onze rondleiding hebben we gezamenlijk gelunchd en daarna weer terug naar Basel. Ik krijg allerlei tips aangeboden voor als ik nog een keertje een bezoek aan Zurich wil brengen. Onderweg naar Basel zie ik in de verte (richting het Zuiden) besneeuwde bergtoppen. Wat is dat moooi om te zien van een afstand. Maar daar ga ik toch binnenkort maar een keer een dagje met de trein heen om het van dichterbij te bekijken.

Skyen laat nog even op zich wachten dat zal wel januari worden.

17-Nov-2009 - Rotan stoelen

Inmiddels is er weer een opdracht af. Vandaag de laatste hand gelegd aan drie "jaren zestig" kuipstoeltjes. Met Rotan, bondoot en rotanschenen kun je best een leuk stoeltje in elkaar zetten. Als je maar het juiste gereedschap, de juiste uitleg en het doorzetttingsvermogen hebt. Ik heb op diverse plekken in mijn vingers  gesneden;  ik heb een spijker (nagel) door mijn eigen vingernagel geslagen, waardoor er wat bloed door de nagel naar buiten kwam; en ik heb nu heel dun vel op enkele vingers. Tja, je moet er wel wat voor over hebben. Maar ik denk dat het resultaat er mag zijn (kijk maar hier) en er is weer een klant blij gemaakt.

12-Nov-2009 - Zondagochtend matinee

Wat het leuke is aan een half jaar naar het buitenland gaan en je daar als inwoner laten inschrijven is dat je allerlei kortingsbewijzen krijgt voor musea, theater, bioscoop etc.

Ik heb ondermeer twee gratis tickets voor een klassiek concert gekregen. Dus maar een visueel gehandicapte gezocht die erg van klassieke muziek houdt en samen naar de muziek-zaal. Ik had geen foto-toestel meegenomen omdat een orkest niet zo'n interessante foto oplevert. De zaal was overigens wel heel mooi; met kroonluchters en bewerkt plafond en natuurlijk een soort loges waar diverse mensen zaten.

Het Baselse Symphonieorkest speelde stukken van Rossini, Haydn en Mozart. Ze speelde zo goed dat ik echt stil werd van binnen. Antoine Lederlin (een fransman) speelde een solo met Vioolcello en deed dit grandioos. De rest van de dag heb ik nog nagenoten van deze mooie muziek. Als je het Baselse Symphonieorkest ook wilt horen, ik kan je dat aanbevelen, kun je op 19 December naar het Frits Philips Muziekcentrum in Eindhoven. Daar spelen ze stukken van Schubert, Haydn en Mahler.

Met wie ik mijn volgende uitstapje maak weet ik inmiddels ook al. Afgelopen maandag komt een van de begeleiders de werkplaats in met een briefje en vraagt wie er zin heeft om zaterdag (overmorgen dus) mee te gaan naar Zurich. Ik wacht even of er mensen reageren, zegt een persoon "wat kost dat?". De begeleider antwoord dat hij het niet weet. Dan zeg ik "ik heb wel zin om mee te gaan". Hij reageert "Jij staat al op mijn lijstje". Ik wist zelf van niets, maar leuk dat ze mij op voorhand meenemen.

Vraag ik vandaag aan de bedrijfsleider wat het uitstapje kost. Zegt hij "jou kost het niets, jij mag gratis mee". Jullie weten, ik verdien hier niet veel geld. Maar als ik zie hoeveel extraatjes en uitstapjes ik naast mijn loon krijg in dit half jaar, dan is het zeker de moeite waard om op deze manier even naar het buitenland te gaan.

12-Nov-2009 - Stoelvlechten

Na een aantal rechthoekige manden ben ik nu bezig met drie "jaren 60" stoelen. Ik vind ze heel mooi en wil ze eigenlijk best zelf houden. Maar helaas, ze zijn van een klant. Wederom gebeurt mij iets waar ik zeker nog enkele weken aan herinnert zal worden. Met het wegsnijden en lospeuteren van al het oude materiaal kom ik met mijn wijsvinger tussen dat materiaal en een roestige spijker te zitten. En ja hoor, de spijker gaat dwars door mijn nagel heen en het bloed komt (rustig) naar buiten gedruppeld. Het is een echt gat in de nagel en dat is best gevoelig. Zo'n ervaring had ik ook nog nooit meegemaakt. Natuurlijk moest ik dit meteen desinfecteren, want je weet maar nooit. Zijn ze hier niet bang voor de mexicaanse griep, dan zijn ze wel bang voor infecties. Ik zelf dacht "het wordt vanzelf weer beter".

8-Nov-2009 - Bezoek mam en Thea

Vorig weekend zijn mijn moeder van 78 jaar en Thea, mijn zus, op bezoek geweest. Knap van mijn moeder die nog nooit in het buitenland geweest was. Ze is blij dat ze samen met mijn zus met de trein gekomen is en hier een kijkje heeft kunnen nemen. Mijn woning vind ze wel klein. Ik heb een éénkamerappartement met eigen keuken, douche en toilet. Je zou als bejaarde dame toch zeggen 'misschien iets voor mij omdat ik op leeftijd ben". Nee hoor, mijn moeder onderhoud nog een moestuin, een bloementuin van 600 meter en woont alleen in een vrijstaand huis. Ze poetst nog zelf. Zij zegt dat ze nog niet bejaard is. Petje af mam voor alles wat je doet. Ik ben blij dat je naar Basel gekomen bent.

Natuurlijk wel onder begeleiding en dat heeft mijn enige zus gedaan. We hebben samen de werkplaats bezocht en Thea zag een oude wan hangen die ze heel erg mooi vind. Ik dacht meteen aan José Schilder die nog ooit een wan gaat maken. Misschien ga ik dan ook meedoen. Maar ik denk dat het wel een zware opgave is om zo'n mooie wan te maken.

Met een oude tram hebben we een rondrit gemaakt en de gids heeft ons wat over Basel verteld. Dat er onder de stad nog een riviertje loopt die je nergens kunt zien. Dan denk ik "als we hem niet zien, waar is hij dan?" Hij loopt onder de straten en huizen door recht onder de Barfusserplatz. Ik moet ook eens op zoek gaan naar de oude stadsmuren die nog her en der te zien zijn. Deze stadsmuren zijn namelijk verplaatst van een kleine binnenring naar een groter gebied.

In Munchenstein hebben we een tuin bezocht. Omdat het vroeg donker is en de natuur toch tot rust begint te komen hebben we daarna ruim de tijd genomen om heerlijk samen te eten. Er stond inmiddels wild op het menu en daar houden wij van.

Op een van de foto's zie je ons Thea en mam bij een vijvertje zitten. In die vijver staan allemaal bewegende kunstwerken die steeds het water in beweging houden. De werken zijn van kunstenaar Tinguely die hele fraaie en ingenieuze werken maakt. Een daarvan staat op het industrieterrein bij Berlicum, als je van Den Bosch naar Veghel rijdt. Voor informatie hierover zie www.tinguely.ch

Ik heb genoten van ons samenzijn en wacht het bericht van mijn zus af wanneer ze weer komt.

5-Nov-2009 - Snelle stoelreparatie

Het repareren van een stoel met vlechtband gaat hier niet altijd op de ouderwetse manier. Soms wordt er ook een mat genomen waaruit de zitting-vorm wordt gesneden. Dan wordt er lijm in een gleuf in de zitting gedaan en zo vlug als je kunt de mat in die gleuf gewerkt. Tenslotte wordt er een pitrietband in de gleuf geslagen en met een stanley-mesje wordt alles netjes bijgewerkt (of zeg maar 'weg-gewerkt'). De foto's die ik hiervan gemaakt heb zeggen genoeg. Staan ze nog niet op mijn weblog, dan kun je ze na komend weekend bekijken.

5-Nov-2009 - Vlechten of naar de kermis?

Helaas heeft 'n week maar zeven dagen. Ik heb zoveel te doen dat ik nu al tijd tekort kom. De afgelopen weken heb ik naast het vlechten in de werkstatte ook heel veel leuke dingen gedaan.

Allereerst het Oktoberfeest. In het Blindenheim waren alle bewoners en medewerkers uitgenodigd voor een gezamenlijke maaltijd. Naast eten was er ook een heerlijk drankje dat we gratis mochten nemen. Daarna kwam er nog een muziekensemble van 3 personen. Ik werd meteen ten dans gevraagd door een visueel gehandicapte van onze werkplaats en natuurlijk zeg ik dan ja. Daar werden dan ook meteen foto's van genomen.

Enkele dagen later begon de kermis en de herfstmarkt die twee weken gaat duren. Natuurlijk met collegea naar de herfstmarkt en samen heerlijk gluhwein drinken en stokbrood-met-fonduekaas eten. Met een aantal jongere bewoners ben ik naar de kermis geweest. Er is hier een groep visueel gehandicapten die een studie volgen in Basel en daarom op dit moment voor enkele jaren hier wonen. De studies zijn heel divers, van boekhouder tot fysiotherapeut.
Op de kermis wilde enkelen van hen in de meest cooooole kermisattractie. Een arm van wel 50 meter hoog waar je met 8 personen in kon. Het apparaat ging zelf als een schommel op en neer en over de kop. Wij in ons zitje gingen ook nog eens over de kop. Dus alles dubbel op! Met 4 mannen ben ik hierin gegaan, maar ik ben er wel tussenin gaan zitten. Als je dan uit zo'n attractie komt is geen enkele andere attractie nog interessant. Die zijn dan allemaal veel te simpel. Na afloop natuurlijk weer een biertje drinken en wat eten. Weer een avond voorbij.

Dan is er nog het bedrijfs-uitje naar de dierentuin. Daar ben ik gisteren geweest. We hebben een rondleiding gekregen en afsluitend een etentje. Wederom lekker eten en drinken.

Werken? Wat is dat? Soms weet ik niet meer hoe ik moet vlechten en maak ik fouten. Hoe zou dat nu komen?

1-Nov-2009 - Weekendje Basel (van Poef)

Jullie merken wel dat Anita het veel te druk heeft daar in Basel, zodat ze er niet aan toe komt om haar Blog bij te werken. Vandaar deze keer een stukje van mij (Poef).

Ik ben vorig weekend naar Basel gereden als een soort koeriers-dienst. Winterkleren mee heen, zomerkleren mee terug; hagelslag en pindakaas mee gebracht want dat kennen ze in daar niet; en verder een koelkastje vol met echte Hollandse winterkost. De douane vond het blijkbaar vreemd want voor het eerst in mijn leven werd ik bij de grens aan de kant gezet om gecontroleerd te worden.

De reis verliep voorspoedig zodat ik al vroeg in de middag bij Anita was. Ze heeft toen de rest van de dag vrij genomen zodat we samen lekker naar een Zwitserse sauna in de buurt van Basel konden. Even lekker ontspannen van de reis. En natuurlijk bijpraten. Dat is toch een heel stuk fijner dicht bij elkaar dan gescheiden via een webcam.

In het weekend hebben we ook nog wat gevlochten met een klein groepje (ja, ook ik heb er uiteindelijk aan moeten geloven; overigens wel met veel plezier). Dit groepje hebben we 's-avonds "getracteerd" op de wortelstamp-met-hachee-en-gehakt die ik meegebracht had. Ze kenden dit niet, maar het viel toch wel in de smaak; de borden waren tenminste allemaal leeg (bijna dan, want het waren moeder-van-Kraaij porties).

Dit weekend begon een grote Oktober-markt c.q. -kermis. Deze is over wel zo'n zes locaties in de stad verspreid. Het was mooi weer (veel beter dan in ons natte kikkerlandje) zodat we lekker gewandeld hebben over een aantal van die plekken. Het was er flink, maar gezellig, druk. Er waren kramen met typisch Baselse lekkernijen. Daarvan hebben we natuurlijk wat geprobeerd. Ook stond er van alles dat over de kop ging. Mij krijg je daar niet makkelijk in, maar Anita had al boze plannen voor de komende week (daar zal ze nog wel over vertellen denk ik).

Voor ik maandag weer huiswaarts vertrok kregen we zondag-avond nog even een verrassing. Deze was georganiseerd door Anita en Nadine (de leerling). We zouden uit gaan eten, maar waar bleef geheim totdat we er waren. Het bleek een restaurant helemaal (maar dan ook helemaal) in het donker te zijn. Van te voren bestellen en dan in polonaise, achter een blinde ober aan, de zaal in schuifelen. Het was een hele ervaring. We hadden een verrassings-menu besteld. Dus zelfs wat we te eten kregen moesten we helemaal op smaak en geur (en op de tast) zien te bepalen. Even wat wijn bijschenken in je buurman's glas, hoe doe je dat? Je vlees snijden, heb ik een groot of klein stuk afgesneden? Is mijn bord al leeg of heb ik nog wat lekkers laten liggen? Gelukkig kon niemand zien hoe ik heb zitten eten. Een hele ervaring, die je het best zelf ook eens kunt uitproberen.

Dit is zo wel even genoeg. Dit weekend zijn Anita's moeder en Thea, haar zus, op bezoek. Mischien dat we daarna van haar te lezen krijgen hoe het op de kermis verlopen is.

23-Oct-2009 - Feest in Blindenheim

Afgelopen woensdag was het feest in het Blindenheim om de herfstmarkt en kermis in te luiden. Natuurlijk vlecht ik ook nog steeds, maar aangezien ik nu na de twee stoelen weer drie grote rechthoekige manden aan het maken ben is dat mischien niet zo leuk om te lezen. Overigens deze manden krijgen een deksel die zelf ook een rechthoekige vorm heeft en op de mand komt te rusten. Maar nu dus maar even een ander verhaal.

Morgen begint een jaarlijkse herfstmarkt en kermis die twee weken duurt. Ook in het Blindenheim wordt er in dit teken een ontmoeting georganiseerd. Ik ga natuurlijk mee. Tussen half zes en half acht is er gratis eten en drinken. Bijna alle bewoners van het Blindenheim en ook veel medewerkers zijn aanwezig. Tijdens het eten komt er een muziekgezelschap binnen en begint Beierse muziek te spelen.

Christoph, een visueel gehandicapte waarmee ik eerder naar het papiermuseum ben geweest, wil dansen. En natuurlijk doet Anita mee. Dan heb je bekijks! Ik met mijn hoedje op had zowieso bekijks als "dat is die Nederlandse die vorige week jarig was".  Ook hier is mijn hoedje een markant iets. Misschien dat ik in deze periode in Basel nog wel een nieuw modelletje ga vlechten.

Ik heb gezellig enkele biertjes met deze en gene gedronken en na 1 minuut reistijd naar mijn flat lag ik binnen 10 minuten lekker in mijn bedje. Wederom genoten van een intensieve vlechtdag met een mooie afsluiting.

En de volgende gezellige gelegenheid komt er al weer aan want Poef is vandaag gekomen en blijft tot maandag.

23-Oct-2009 - Brood kopen in Basel

Nog een leuke ontmoeting gehad. Ik ga na het werk even bij de plaatselijke warme bakker een heerlijk brood kopen, want lekker brood dat hebben ze hier (een brood met diverse noten erin). Begin ik in mijn beste duits te praten zegt de jongen (ik schat hem 19 jaar) "ben jij Nederlander?". Ja zeg ik "jij ook?".

Toen vertelde hij dat hij als 3-jarige jongen samen met zijn nederlandse moeder vanuit Epe vertrokken is naar Zwitserland. Zij had geen werk en op de een of andere manier belande ze in Zwitserland. Hij volgt nu een opleiding tot bakker en liep stage (net als ik) in deze bakkerij. Een brood kopen is nu de volgende keer nog gemakkelijker want dan kan ik even nederlands praten. 

23-Oct-2009 - Weekend-uitstapje

Afgelopen zondag, nadat ik een aantal schenen heb gemaakt, neem ik de tram naar Munchenstein. Daar is op een school een sprookjesfeest georganiseerd waarbij de ouders en leerkrachten proberen geld in te zamelen voor de kinderen op school. De Rudolf Steiner school waar het hier om gaat is een privaatschool, vandaar dat men probeert wat geld te verdienen. In diverse lokalen werden sprookjes verteld. Ik heb in een lokaal waar tweedehandse boeken werden verkocht natuurlijk enkele vlechtboekjes gekocht. Wat zo leuk is als je veel kinderen bij elkaar ziet is dat ze hier in Basel en omgeving nu al hele mooie mutsen dragen. De diversiteit is groot en dus heb ik geprobeerd twee leuke foto's te maken. Deze foto's zijn onderweg naar Nederland en worden de komende week op deze site geplaatst.

17-Oct-2009 - Verjaardag

Wat kan er toch allemaal misgaan op een dag. Had ik vanmorgen vroeg een stuk geschreven over mijn verjaardag; kijk ik nu even op mijn weblog en is het hele bestand weg? Dan maar opnieuw beginnen, misschien wordt dit wel een beter verhaal.

Donderdagochtend ben ik met mijn gevlochten hoedje op mijn hoofd en twee grote ballonnen met 50 erop naar de werkplaats gelopen. Onderweg natuurlijk al enkele mensen nadrukkelijk zien kijken en lachen. Later hoorde ik dat ze dachten 'is het carnaval'? Nee, het is die Hollandse, Anita, die wordt vandaag 50 jaar.

Op de werkplaats stond een grote bos bloemen waarvan ik in eerste instantie dacht dat die van mijn collega's waren. Toen ik dichterbij kwam zag ik een kaartje en die was van Poef. Heel leuk om zoveel mooie rozen te krijgen van je geliefde. Want het is toch heel wat om mij terwijl ik 50 wordt alleen in het buitenland te laten zijn. Overigens heb ik gehoord dat enkele vrienden van ons hem die dag lekker verwend hebben met een etentje; dus hij was ook niet alleen.

's Middags heb ik tijdens de pauze getrakteerd op hartige versnaperingen. Omdat de baas ook zelf heerlijk mee at en genoot en bleef zitten, liep de pauze van een kwartier uit tot ruim een half uur. Dat was ook mijn bedoeling. Laten we maar een keertje genieten met ons allen, want werken kunnen we de hele week al. De versnaperingen vielen goed bij iedereen, zelfs ook bij de bewoners van het tehuis. Die kwamen ook even een kijkje nemen. Natuurlijk zat ik erbij met mijn mooie hoedje en de ballonnen op mijn hoofd (kijk maar in mijn foto album).

Nadat 's avonds iedereen naar huis was werd er nog aangebeld. Ik dacht "ze zullen wel iets vergeten zijn"; maar nee de buurvrouw van 82 stond voor de deur. Ze had me in de keuken horen opruimen en dacht 'nu is ze thuis'. Zouden we teveel lawaai gemaakt hebben? Ik verontschuldigde me maar bij aanvang van ons gesprekje, voordat zij boos kon worden. Ze nodigde me meteen uit even mee te komen naar haar kamer. Toen heb ik nog ruim een uur, nadat ik al aan de port en snaps had gezeten, bij haar aan de aanmaaksiroop-met-water gezeten. Dus de hele dag heb ik mijn verjaardag gevierd, tot ruim na middernacht!

Gisteren, de 16e, kwam ik in de gang een bewoner tegen die ik begroette met 'gruzie (hallo of gegroet). Toen zei die man 'gruzie, funfzig und ein halbe'. We moesten beiden lachen, maar ik zei toch nog wel even tegen hem dat ik pas 50 en een heel klein beetje was.

13-Oct-2009 - Weer even in Nederland

Vorige week ben ik op vrijdagmiddag met het vliegtuig naar Schiphol gevlogen. Dat gaat best makkelijk. Je moet één uur voor vertrek op het vliegveld zijn. Ze zeiden hier dat je daar best veel winkeltjes hebt om nog even te kijken/kopen. Helaas, ik mocht alleen maar in een klein winkeltje kopen. Het echt goedkope spul, dat ik wel kon bekijken in een grotere zaak, kon ik niet kopen omdat ik niet intercontinentaal vlieg. Dan maar opletten wat ik koop en een andere keer mijn slag slaan.

Met mijn broer had ik afgesproken dat hij die dag in Amsterdam zou werken, zodat ik niet het hele stuk met de trein verder hoefde te reizen. Toen ik 's avonds in Veghel aan kwam waren onze poezen niet gelijk enthousiast dat ik thuiskwam. Minous, onze zwarte poes, kwam meteen een kopje geven. Hennie, onze lapjeskat, keek eerst even de kat uit de boom maar kwam toch snel bij mij op schoot zitten. Maar Keesje, mijn witte lievelingskat, was boos. Hij vond het maar vreemd allemaal.

Zaterdag is Poef met me meegegaan naar de Vereniging van Vlechters najaarsdag in Ameide. Een mooi stadje met vele monumentale gebouwen. Er was een tentoonstelling over de vroegere manden- en hoepmakerijen in Ameide en het nabij gelegen Tienhoven. Er was veel informatie verzameld en uitgestald om te bekijken. Naast het gereedschap uit die tijd en een aantal voorwerpen hing er een mooi geweven wandkleed over de omgeving van Ameide. Ook werd er een filmpje gedraaid met een interview over de oude hoepmakerij. Verder was er een korte lezing in het historische stadhuis over de hoep-en mandenmakerij.Tenslotte, niet onbelangrijk, was er een nieuwsblad te koop dat helemaal gewijd is aan de hoep-en mandenmakerij uit die omgeving. Het is een heel interessant blad met veel mooie foto's. Er staat heel goed beschreven wat de manden- en hoepmakers allemaal voor slechte en goede tijden hebben meegemaakt tussen ongeveer 1869 en 1970. Voor € 5,-- kon ik dit blad met 100 pagina's niet laten liggen. Dit is nu lees-voer voor mij in Basel.

Natuurlijk was er veel meer te doen. Enkele leden hadden de Deense kurve ingevlochten. Poef heeft hier foto's van gemaakt die misschien nog wel op deze site geplaatst worden (maar daar ga ik even niet over). Zeker is dat ze allen heel uniek en mooi waren. Eén wil ik er vermelden. Hans Groenen had een anti-diefstalmand gemaakt van prikkeldraad. De portemonnee (ik hoop met wat inhoud) lag 'savonds nog gewoon in die mand. Maar de aanwezige vlechters zijn ook eigenlijk niet het juiste publiek om dit aan te laten zien; ze zijn veel te lief om diefstal te plegen.

Verder waren er een aantal flessemanden door leden meegebracht en had Ton Herijgers een aantal flessemanden gemaakt. 's Middags waren de mensen in de gelegenheid een flessen-dop te vlechten. Peet Versluis liet ons zien hoe vlug hij dit kon. Ik weet niet of Ton de weddenschap aangenomen heeft 'wie is het vlugst met doppenvlechten?"

Een hele fijne dag en iedereen bedankt voor de gezellige praatjes dat ik mocht hebben.

Zondag naar de familie van Poef. Mijn schoonvader is de komende week jarig en ik wilde hem toch even persoonlijk feliciteren. 's Middags weer vertrokken naar Schiphol om naar Basel terug te vliegen. Rond half twaalf in de avond was ik weer 'thuis' en heb dus nog een redelijke nachtrust genoten voordat ik weer aan het werk moest.

13-Oct-2009 - Mijn buurvrouwen

Ik zit op een apartementje in het Blindeninstituut zoals ik al eerder geschreven heb. Verder heb ik nog niets verteld over mijn buurvrouwen. Op dit moment wordt er naast mij intensief dwarsfluit gespeeld door enkele visueel gehandicapten. Ik weet dit omdat mijn onderbuurvrouw en mijn linker buurvrouw beiden dwarsfluit spelen. Ik ga er dus vanuit dat zij beiden nu muziek aan het maken zijn. Het is een beetje Ierse volksmuziek die ze spelen. Ik hoor ook wat gestamp op de grond, dus ik denk dat ze ook dansen.

Ik heb geen zin om te gaan kijken omdat ik te moe ben en nog veel te veel achter de computer wil doen. De muziek is wel heel zuiver en mooi. Ik heb dus geen radio of CD aanstaan op dit moment.

Wel hoop ik dat ze niet tot elf uur doorgaan omdat ik vroeg naar bed wil. Het werken in de werkplaats is toch wel vermoeiend, ondanks dat alles wat ik doe heel leuk is. Zowel door-de-week als in het weekend volledig bezet zijn met "van alles en nog wat" vraagt toch wel dat ik op tijd rust neem en vroeg naar bed ga.

8-Oct-2009 - Weer een vlechtweekje voorbij

Wat gaat het snel. Er is al weer bijna een week voorbij. Morgenvroeg nog enkele uurtjes werken en dan met het vliegtuig naar Nederland. Natuurlijk even naar de najaarsdag van onze Vereniging van Vlechters (www.vlechters.nl). Wie me wil zien of spreken, je weet waar ik ben.

Deze week een oude poppenwagen nagemaakt op het oude onderstel. Afgelopen zondag vergat ik de digitale kaart in mijn fototoestel te doen. Bij deze mand stond ergens op de opdracht "rot", dus ik nam buff-tenen. Het woord "rot" betekende eigenlijk dat voor het kapje rode stof gebruikt moest worden. Nergens stond op de opdracht witte of buff-teen. Overigens was het oude mandje, dat snap je al, van witte tenen gemaakt. De rand van het mandje was een franse vlechtrand, waarbij 6 hulptwijgen worden ingelegd. Omdat ik het wagentje zo mooi gevlochten had hoefde ik het niet over te doen. Gelukkig maar.

Toen kreeg ik een hondenmand te maken. Je moet je hierbij geen gewone Nederlandse modellen voorstellen. Nee, deze hondenmand moest rechthoekig zijn, met houten bodem en aan een zijde volledig open. Dus drie zijde heen en weer vlechten. De afmetingen waren 70 bij 45 bij 40 hoog. Welke hond wil in een mand liggen die 40 cm hoog is, dan zie je toch niets?

Ik heb in deze mand een vlechtvariatie gelegd door aan de lange kanten een motief te vlechten. Via de foto die in mijn album staat snap je wel wat ik bedoel. Ook hier ging in aanvang iets fout. Hoe maak je een mand stabiel als je aan de voorkant helemaal niets vlecht?

Mijn oplossing is het volgende: te grote gaten boren voor de hoekstokken. In overleg zou ik 2,5 cm boren, maar ik had de boor van 3 cm in mijn hand en dus in het hout gezet. Dan maar een dikke bezemstok nemen als hoekstaak. Ook hier was het resultaat weer verbluffend en was de baas uiterst tevreden. Hij zei "de mand is zeker stabiel geworden door die stevige hoekstokken".  Mijn reactie "je zult nog versteld staan hoeveel opdrachten je hiervan krijgt". Dus als jullie allemaal even aan deze mand denken in combinatie met het Blindenheim en opdrachten verkrijgen, wie weet hoeveel er binnenstromen.

Nu ben ik even afwezig, maar volgende week weet ik wat te vertellen over onze najaarsdag in Ameide.

8-Oct-2009 - Botanische tuin (zonder foto's)

Zoals in mijn vorige verhaal aangekondigd ben ik het afgelopen weekend naar de botanische tuin in St. Gallen geweest. De reis er naar toe is al een hele trip en belevenis. Omdat ik een maandkaart voor de tram heb krijg ik de treinticket iets goedkoper. Maar dan moet je wel de stoptrein nemen zodat deze even stopt in het eindstation van mijn geldige tramkaart. Overigens kan ik met de tramkaart tot ruim 60 km buiten Basel reizen. Natuurlijk is een stoptrein geen luxe en duurt veel langer. Op de terugreis heb ik besloten om in een intercity te stappen en als de conducteur zou komen me als 'domme hollander' te gedragen. Dat is overigens niet zo moeilijk hoor.

De tuin was natuurlijk begin oktober over haar hoogtepunt heen. Maar het weer was zo mooi dat ik in mijn hempje heerlijk gewandeld heb. Op diverse plekken rust genomen om met een boek in andermans tuin tegenieten.

Er was nog een week de toegang tot de expositie "Von Weiden und Korbflechtern"; zie de website (www.korbflechten.ch/doku.php).

Overigens had ik wel een fototoestel bij, maar had geen digitale fotokaart in het toestel zitten. Dus geen eigen foto's gemaakt. Dat moeten jullie deze keer zelf uitzoeken via de Vlechtersvereniging van Zwitserland (zie website hierboven).

Bij deze expositie stonden hele leuke dingen. Een gevlochten kaas van schenen. Een stuk kaas was eruit gesneden en hiervan was een spaarpot gemaakt. Deze mand is gedeeltelijk van de hand van mijn baas, Stefan. Ook een mooi kunstwerkje was een opgerolde mand van vlechtwerk van papier van Monica Kunti. Het is echt de moeite waard om eens bij de zwitserse vlechters op hun site te kijken omdat ze mooie dingen maken.

3-Oct-2009 - Kultuurmuseum

Vandaag stond een uitstapje naar het kultuurmuseum in Basel op de agenda. Het was jammer dat we te horen kregen dat een gedeelte van het museum gesloten is tot 2011 ivm renovatie van het pand.

De expositie genaamd "Raffiniert en mooi, textiel uit West Afrika" laat heel mooi geweven stoffen zien. Ik moest meteen aan Schra van Monfort en zijn vrouw denken. De technieken die te zien zijn komen uit Mali, Nigeria, der Cote di'voire en Ghana. Bij elk doekwordt aangegeven door welke stammenbevolking de geweven stof gemaakt is. De doeken vertellen ook wat van het gebruik ervan. Zo zijn er 'mannendoeken', stoffen die bij trouwerij gebruikt worden. Maar ook 'ongehuwde vrouwen wikkeldoeken' of 'kinderdraagdoeken'.  Om de details van het weven goed te zien moest ik wel een bril opzetten. Het was een expositie die heel mooi en heel divers was.

Natuurlijk heb ik diverse foto's gemaakt. Enkele ervan worden op de website geplaatst met een korte toelichting. Ben je geinteresseerd in enkele plaatjes kijk dan bij mijn foto's (zodra Poef ze op de weblog heeft geplaats) of kijk op www.mkb.ch.

Morgen weer een uitstapje op de agenda. Met de trein helemaal naar de andere kant van Zwitserland. In de buurt van de Bodensee, in het Noord-Oosten van Zwitserland, ligt het plaatstje St.Gallen waar een Botanische Tuin is. Tot 11 oktober 2009 is hier een expositie te zien van de Zwitserse vlechtvereniging IGK-Schweiz waar ik zeer benieuwd naar ben.  Omdat ik volgend weekend naar Nederland reis is dit weekend mijn enige kans.

1-Oct-2009 - Kleine mandjes of grote manden

Deze week is een gekke week. Eerst kreeg ik een opdracht om een rechthoekig mandje te maken. Grootte 20 cm diep bij 30 cm lang en 6 cm hoog. Of ik hier vier vakken in wil maken en een dekseltje erop.

Vandaag een mand gemaakt met een houten bodem. De bodemplaat was 60 cm bij 80 cm. De bovenmaat van de mand is 80 cm bij 1 meter. De mand is 35 cm hoog. Even wat anders dus.

De foto van deze twee heel verschillende manden staan in mijn foto-album "Blindenheim". Om even het verschil aan jullie te laten zien wat er zoal voor opdrachten binnenkomen.

Vandaag nog een leuk verhaal van Stefan gehoord. Een klant heeft een soort buggy gekocht, een kinderzitje met vier (of acht) wieltjes dat je aan kunt duwen. De vraag van de klant is of we dit kunnen slopen en een mandje op die wieltjes kunnen vlechten zodat ze hun hond daarin kunnen voortduwen. Ze willen ermee naar het strand gaan. In Zwitserland hebben ze toch geen zee en stranden dacht ik?

Het was in ieder geval lachen vandaag.

1-Oct-2009 - Opruimdag

Gisteren was een dag dat niemand mocht vlechten maar dat we gezamenlijk de werkplaats gingen opruimen. Het voelde alsof in op Eynderhoof was. We moesten eerst alle wilgentenen die op dit moment in de werkplaats in gebruik waren sorteren op lengte. Dus een ton nemen, een grote stok erin zetten met de maatverdeling en dan maar bos voor bos in die ton plaatsen om te sorteren. Dan begint de discussie. Wanneer heb je het over 1 meter 40. Zijn dit de bossen van 1,4 tot 1,5 meter of de wilgenten van 1,2 meter tot 1,4 meter. Iedereen denkt hier anders over.

Gelukkig zijn we het samen eens geworden en hebben we gezegd "wat je inkoopt en binnenkrijgt is een kant van de medaille; welke twijgen je werkelijk neemt en gebruikt is de andere kant van de medaille". Wij zijn van mening dat als je zegt "neem twijgen van 1,4 meter" dan moeten ze ook werkelijk 1,4 meter lang zijn en niet ergens tussen de 1,2 en 1,4 meter. We hebben dit onderling nu zo afgesproken.

Verder hebben we de werkplaats opgeruimd en een nieuwe werkplek voor Steffie gemaakt. Zij had nog geen eigen plekje maar vanaf vandaag dus wel.