Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Words...

Fading

Posted in Unspecified
In het engels zo mooi gezegd,
in het Hollands niet te doen.
De herinnering aan jou en mij;
de herinnering aan toen.

Zo fijn om nog even je stem te horen,
zo fijn om te weten hoe je klinkt.
Zo fijn om de warmte van je arm te voelen,
als hij op mijn schouder ligt.

De herinnering aan je ogen,
de herinnering aan je haar.
Aan datgene wat ons tartte,
het is niet langer daar.

Een nieuwe liefde,
of misschien wel twee.
Wie weet wie of wat er komen zal,
een twijfel helpt niet mee.

Door jou ben ik wijzer geworden,
en nu, na al die tijd
kan ik oprecht tegen je zeggen
dat de tijd aan jou gegeven,
mij niet langer spijt.

20:13 - 14/6/2011 - comments {1} - post comment


Wetenschap

Posted in Unspecified
Ze zeggen
Dat niet weten het beste is.
Niet weten
Vergeten
Doen alsof het er nooit was.

Soms lijkt het
Alsof wetenschap
Gepasseerd wordt.

Soms
Gaat alles
Tegen de ratio in.
Soms
Zijn dingen niet meer te volgen.

En op het ander moment
Is wel weten het allerbeste
Het weten
Het zien
Het horen en beoordelen
Het bekijken
Om de pijn te voelen.

Soms is het het beste
Om wel te weten hoe het gaat
Wat je doet en met wie
Hoe je je voelt en je gedraagt
Soms is het nodig
Om te beseffen

Hoe het leven van voorheen weggevaagd is.

00:55 - 29/7/2010 - comments {0} - post comment


Krakers

Posted in Unspecified
Woon ik al onder een brug?
Onder wat voor een brug woon ik inmiddels?
Groto, klein, houdt 'ie regen tegen? Is er een muurtje waartegen ik kan schuilen?
Waar woon ik bij jou?
Ooit zei je dat de kraker je hart pas zou verlaten na heel lang geen enkel contact. Is het heel lang ondertussen bereikt?
Heb je een uitzettingbeleidtip voor mij? Hoe ben jij uit te zetten?
Ooit zei ik dat je vergelijkingsmateriaal geworden was voor ieder ander; nu twijfel ik of er ooit iemand aan jou kan tippen.
Ik mis je.
Want jij woont nog steeds in mijn hart, in jouw kraakpand. Beter ga je eens een ander huis kopen, verhuizen, ver weg van mij?

Er bestaat een liedje van Acda en de Munnik, "ik denk je hier bij mij".
Daarin stellen zij de vraag "denk jij ooit mij bij jou". Is dat zo? doe je dat? Of ben je nu helemaal verder gegaan met je leven, gelukkig en wel. Kan het niet beter.

Jij woont nog steeds in mijn hart, ik heb nog geen geschikt uitzettingsbeleid gevonden. Maar ik doe mijn best.

08:57 - 27/5/2010 - comments {0} - post comment


Verbondenheid onder de renners

Posted in Unspecified

Heerlijk, het wandelen, het rennen door een park.

Heerlijk om in de regen, even heel alleen te zijn.

Het is toch heerlijk, om in je oude kloffie, een beetje te joggen en te lachen

Muziek in je oren, je hoofd uitschakelend, door de natuur heen struinen.

 

Het is heerlijk om in jezelf, naar mensen te gaan kijken.

Hoe zij zich vermaken met deze en gene, hoe hun attitude veranderd

zodra iemand speciaal in de buurt is.

 

Heerlijk, om door het park te rennen in je oude, afgetrapte kloffie,

En je verbonden te voeden met de mederenners... Of

Nouja, die mederenners..

Alleen degenen die ook in hun afgetrapte kloffie rondhuppelen,

die net als jij denken: Aaah nog 10 minuten!

En die er dan toch nog 12 van maken: "omdat ze anders het gevoel hebben dat ze meer konden"...

Die ook denken bij alle strak in het pak renners: 'ach joh, ga wat anders doen, waarom al die sjieke zooi als je ook in je normale kleren kunt rennen?!' en die we dan maar niet groeten.  En dan treffen we elkaar en denken we aan 2 kanten: "Joh nog even doorzetten, het is nog maar 12 minuten!"

Dan komt er een dikke glimlach en een groet,

en rennen we beiden door in de wetenschap: Als zij het kan kan ik het ook, dus even doorzetten!

En we denken: wat is het een mooie dag, we zouden ons vaker zo verbonden moeten voelen...!

 

Oh en natuurlijk geldt ditzelfde voor mij ook als ik op de fiets zit, in de regen of zon. Als ik wandel, ren, zing -hoe vals maar zo blij-. Altijde een blijk van herkenning: we gaan door hetzelfde heen en er is een doel, een einde en geluk.

 

Zoiets kleins als een glimlach maakt het leven zoveel mooier!

 

 

 

00:51 - 20/6/2009 - comments {0} - post comment


Leegte

Posted in Unspecified

Wat ik niet verwacht had,

was dat het zo leeg zou voelen.

Je bent nog niet weg,

maar duidelijk aan het opruimen, inpakken.

 

En als je dan alles in dozen hebt,

heb je er genoeg van,

je pakt alles weer uit.

 

Je zegt dat je weg wilt,

maar je handelt er niet naar.

Je zegt dat je verder wilt,

maar dan zonder mij.

 

Ik zeg dat ik je weg wil hebben,

maar mijn hart schreeuwt om iets anders.

Ik zeg dat je moet gaan,

maar dat is puur verstand.

 

Elke avond val ik in slaap

in de hoop dat je er weer bent,

in de hoop dat je weg bent

of eigenlijk hoop ik helemaal niets.

 

Je zou op moeten ruimen en in moeten pakken,

Maar je doet het niet, en soms weer wel

Ik hoop, alsjeblieft ik hoop dat ik hoop,

dat dit echt de laatste keer was,

maar tegelijkertijd weet ik: ik ben er voor je

telkens weer...

 

11:50 - 13/6/2009 - comments {0} - post comment


Leven

Posted in Unspecified

Struikelend, ademloos

tussen kussen en wespen

worden wij door de aarde

gevangen.

Een razende broedplaats.

 

Wij rekken ons in de zon,

verwisselen onophoudelijk van gedaante: houtduif marter

nachtegaal panter havik

zingende klauwende parend.

 

Dan -het jaargetijde smeult nog,

leeftijd steekt zijn spade

in de geplunderde akker-

krijgen wij de hondse

streken van kruimeldieven.

 

Wij gaan op warmte uit,

wij bestelen elkaar

voor een strovuur

een armlastige vlam

een versleten deken.

 

Maar geen vermomming slaagt

geen dekmantel helpt

 

wij sterven.

13:43 - 9/6/2009 - comments {0} - post comment


Illusie (uit een gedichtenbundel)

Posted in Unspecified

Geen versierde illusie.

Geen wolig donker

om in te huizen als een tevreden noot.

 

Het wordt dag. Het wordt nacht.

De gebaren van de natuur.

De zon schiet. De maan trekt aan het water.

 

De ontroering is soms niet meer

dan een wimper, een neusvleugel groot.

Genoeg om te ontroeren.

13:41 - 9/6/2009 - comments {0} - post comment


Luchtkasteel

Posted in Unspecified

In een luchtkasteel zou ik willen wonen,

Omdat het er rustig is en stil.

Je kunt er zo weg dromen,

Over alles wat je wilt.

 

Je kunt er zingen,

Zo hard en vals als je kan,

Niemand zal klagen over het feit

Dat je écht niet zingen kan.

 

Je woont er alleen,

Of misschien is er toch iemand bij.

Het is zo mooi als ik het zelf maak,

Want mijn dromen zijn van mij.  

 

Een droom om hoog in de wolken,

Over de mensen heen te kijken.

Om eens helemaal mijn eigen wereldje te maken,

Met alleen de leuke mensen en dingen om me heen!

 

In je luchtkasteel mag alles,

Zelfs de dingen uit je dromen,

Het is jouw gelukkige leven,

Waar niemand aan zal komen!

 

Als ik een luchtkasteel zou kunnen bouwen,

Dan maak ik hem op het strand,

Met heel veel zon en een  beetje wind,

En vooral ook heel veel zand!

 

Want móchten je dromen het laten afweten,

Het gaat niet allemaal zoals jij wilt,

Dan kan je altijd nog verhuizen,

Van je dromen naar een zandkasteel!

 

 

12:05 - 1/6/2009 - comments {0} - post comment


Man in het donker

Posted in Unspecified

Er stond een man.

Eenzaam in het donker, voor zich uit te staren. Het zwakke licht van een lantaarn bescheen hem, waardoor zijn haar en baard te zien was.

Het was een oudere man, een jaar of 60 misschien? Voor wie stond hij daar? Op wie wachtte hij? Hij wriemelde wat aan zijn baard, streek met zijn hand door zijn haar. Liep nog eens naar de borden waarop aankomsttijden,of eigenlijk de vertrektijden, van de treinen stonden. Hij had er toch allang moeten zijn?

De man stond er, zo eenzaam, zo alleen, stil en in zichzelf. En ik, ik zat binnen, warm en met een lichtje naar een muziekje te luisteren en te kijken. Te kijken naar die man.

Hij had wat, hoewel hij eigenlijk erg normaal was, doorsnee. Niets meer, niets minder. In het normale, dagelijkse leven zou hij me nooit opgevallen zijn. Nu dacht ik dat er wat ontbrak. Een wandelstok; het gevoel kwam ineens in mij op dat hij mank zou zijn. Waarom dacht ik dat? Ik weet het niet. Maar ik wist zéker, er ontbrak wat!

De spoorbomen gaan naar beneden. Hij recht zijn rug, zijn hand nogmaals door zijn haar. De trein komt aan en er stapt een meisje uit. Ze omhelst hem, alsof hij haar vader is. Eindelijk breekt er een glimlach door op zijn gezicht. Zij heeft veel spullen bij zich, misschien is ze lang weggeweest?

Ineens weet ik wat miste. De man lijkt ineens tien jaar jonger, hij zet een frisse pas in en samen lopen ze weg. Ze verdwijnen in het donker, mij achterlatend met de vraag: wie zijn ze, wat zijn ze van elkaar? En vooral:

Ik hoop dat het meisje blijft want ze doet hem goed.

08:48 - 30/5/2009 - comments {0} - post comment


De lucht is blauw en er staat een zacht briesje

Posted in Unspecified

Er was een gesprek, over waarom schrijvers zo vaak in een boek begonnen met "een zacht briesje, de lichtblauwe lucht, fijne temperatuur" aka een schets van de omgeving en situatie, het weer... alles... Iemand vond het zón onzin! "De lucht is áltijd blauw! En er staat áltijd een zacht briesje!"

Daarom, speciaal voor hem -er komt echt helemaal NIETS zinnigs in dit blog te staan!-:

 

Vanmorgen zat het meisje op de fiets. De lucht was felblauw, echt. Slechts een enkel wolkje was aan de hemel te zien. Maar het was nog vroeg en ook die wolkjes zouden nog wel wegtrekken in de loop van de dag. Ze had, voor ze op de fiets stapte even staan twijfelen: winterjas? Vest? Zomerjas? En had uiteindelijk, met de hoop dat het droog zou blijven, voor de zomerjas gekozen. Met sjaal, dat dan weer wel.

Toen ze op de fiets zat, muziek van Blof in haar oren, kreeg het meisje zo'n gelukzalig gevoel! Wat was het mooi weer! De lucht zo blauw, het was droog, het was warm genoeg om met zomerjas te fietsen! En eigenlijk was het al te warm voor de sjaal... 

De glimlach op haar gezicht groeide met de minuut. Zoveel medefietsers -met wie het meisje zich zo vaak verbonden voelt: "wij zijn allebei fietsers en ach, die regen overleven we wel!"- keken zo nors! Het meisje begreep het niet. Mensen, de zon schijnt, het is droog! Het wordt zomer! ZOMER! Tijd voor wijntjes op het terras, tijd om in rokjes en hemdjes te lopen zonder het koud te hebben! Zomer, tijd voor genot, gerelax, gealles! Tijd.  

Maar de mensen keken nors, tot ze het meisje zagen. Het meisje, al fietsend, die grote glimlach op haar gezicht, tanden bloot, jas open, sjaal losjes om haar nek hangend, glimlachte zo vrolijk naar al die medefietsers. Ze konden er niet nors om blijven kijken. Ze begonnen zelfs vriendelijk te groeten! Het meisje had een manier gevonden om mensen vrolijk te maken: zelf heel vrolijk, breed lachen, doen alsof je het gelukkigste mens van de wereld bent!

En hoewel het meisje toetsen moet maken en op weg was naar de bibliotheek om daar de hele dag door te gaan brengen, voelde ze zich ook ook écht even het gelukkigste meisje van de wereld. En ze is zó blij dat ze dát aan mensen door kon geven!

 

Want de lucht is blauw, er staat slechts een klein, niet eens koud, briesje, het is zulk mooi weer! Veel te mooi weer om de dag niet vrolijk door te brengen! = )

10:44 - 29/5/2009 - comments {0} - post comment


Flirt

Posted in Unspecified

Je glimlach,

je wangen,

die met de kuiltjes erin.

 

Je ogen,

zo donker,

maar je leest 'jou' erin.

 

De grappen,

het praten,

het uitdagen van elkaar.

 

Het telkens willen tonen,

het showen

'dit ben ik'.

 

Het heeft toch wel zijn charme,

iets moois en iets bijzonders.

Het heeft iets leuks, iets spannends,

iets nieuwsgierigs opgewekt.

 

Want 'dit ben ik' en

'jij bent jij'

zal dat ooit veranderen in  'wij'?

12:58 - 27/5/2009 - comments {0} - post comment


Denken

Posted in Unspecified

Altijd samen,

lachen praten

huilen en denken.

 

Overal waar je bent,

daar wordt aan je gedacht.

Overal waar je staat,

daar staat iemand met jou.

 

Als kind van een moeder,

als vriendin van iemand,

als beste vriend,

is er áltijd wel iemand,

die nét op dat moment,

jou wat aandacht geeft.

 

En dát is de aandacht,

aandacht die jij verdiend. :)

 

12:03 - 27/5/2009 - comments {0} - post comment


Niet

Posted in Unspecified

Het was niet zoals ik wilde,

Maar het ging zoals het ging.

Ik probeerde mezelf te beschermen.

En jou daarmee wellicht ook?

 

Ik bleek niet zo sterk als ik hoopte,

Het gebeurde omdat het gebeurde,

Niet omdat het mocht of kon.

Niet omdat we het allebei zo graag wilden.

 

Of wellicht, wilden we het onbewust wel,

Want anders: waarom waren we er dan? 

We willen afstand, niet voelen wat we voelen.

 

En toch: het zien,

Het ruiken, aanraken, spreken,

De glimlach op je gezicht.

 

Maar dan,

Ik zie de moeite in je ogen.

Het sorry is niet genoeg.

Het was niet waarop ik hoopte,

Was het wel waarnaar ik vroeg...?

18:37 - 23/5/2009 - comments {0} - post comment


Bij je dragen

Posted in Unspecified
Het is zo iets moois,
Zo mooi om jullie samen,
Daar naast elkaar te zien staan.

De haren los, een speld erin,
De glimlachen op jullie gezicht.

Het is zoiets moois,
Zo bijzonder, dat wat jullie hebben.
Het is zo bijzonder, dus koester het.

Anderen koesteren het voor jullie,
Sommigen zullen moeiljkheden brengen,
Het zal niet altijd even makkelijk zijn.
Maar samen zijn jullie één.

En wat jullie hebben is zoiets moois,
Zoiets moois en zo bijzonder.
Koester dat, draag het bij je.
En vergeet nooit dat je dat had.

15:56 - 23/5/2009 - comments {0} - post comment


Beschermengel

Posted in Unspecified

De vorm van je gezicht,

Kan ik me die herinneren?

De geur van je huid. Van je haar?

Het lijkt allemaal zo lang geleden.

Zo onwerkelijk, de strijd die is gestreden.

 

Wat zou je ervan zeggen,

Of eigenlijk: is wat ik denk het juiste?

Ook datgene wat jij zou doen?

Soms dan heb ik je nog even nodig,

Voor een schouder of advies.

Jij bent een kleine beschermengel,

Maar waarom zeg je nu dan niets?

 

Zijn mijn herinneringen aan jou,

Nog wel echt zo gebeurd?

Of zijn ze toch, de afgelopen jaren,

Een heel klein beetje ingekleurd?

19:59 - 17/5/2009 - comments {0} - post comment


it ain't over 'till it's over

Posted in Unspecified

It ain't over 'till it's over...

Dat is toch wel een vrij treffend gezegde,

it ain't over 'till it's over....

En hoewel je weet dat je ernaartoe werkt,

toch doet het nog zo'n pijn.

 

It ain't over 'till it's over.

Je hebt natuurlijk helemaal gelijk,

dit zal voor ons beiden beter zijn.

En eigenlijk wist ik het ook al een tijd,

maar hé

 

it ain't over 'till it's over...

 

00:14 - 16/5/2009 - comments {0} - post comment


De derde

Posted in Unspecified

Altijd als we praten,

lachen en denken.

Altijd als we fietsen,

van het mooie zonnetje genieten.

Dan zijn we met zijn tweeën.

 

Vroeger deden we dat met zijn drieën.

Skeeleren, zwemmen, praten en leren.

Vroeger waren we altijd met zijn drieën.

In het park, op school, een tent...

 

Ooit kwam daar een einde aan,

na een lange ziekte werd je weggeveegd,

Je moest je eigen weg elders voortzetten,

terwijl wij die van ons vervolgden zonder jou.

 

T viel ons mee hoe makkelijk het ging,

tegelijkertijd viel het tegen hoe afwezig je elke keer bleek.

Nu is het zo dat overal waar we met zijn tweeën zijn,

er een derde ontbreekt.

 

18:10 - 10/5/2009 - comments {0} - post comment


Wat ik niet begreep

Posted in Unspecified

Wat ik niet begreep toen ik jou leerde kennen,

wat ik niet begreep toen ik jóú nog had,

wat ik nooit had gedacht,

was dat alles zomaar weer verdwenen kon zijn,

zonder het ook maar door te hebben gehad.

 

De één raak je kwijt uit eigen wil,

de ander door overmacht.

Maar dat ik dit gevoel zo dubbel kon ervaren, 

dat had niemand gedacht.

 

Dat jij zo'n rare plek in mijn leven innam,

en jij zo'n heftige plek in mijn hart.

De één kan er alleen maar over dromen,

Terwijl ik wou dat ik het niet had.

18:02 - 10/5/2009 - comments {0} - post comment


Friend

Posted in Unspecified
The day we met,
Feels like it’s been ages..
The day we spoke,
Feels like yesterday.
The day we heard,
About your disease.
Is the day I can’t remember

Everything happened so fast after that,
Everything seemed so strange.

Your life slipped away,
It’s been turned upside down.
And so was ours,
But we didn’t realise that yet…

Later, a long long time later,
We didn’t know what we'd do without you,
Neither we knew what to do with you…

That strange, awful period…
Has made us stronger.
Now, we can manage the world.
Even now you’re not here with us.

Right now, we can manage the world,
Because we know what you’d say…

11:04 - 10/5/2009 - comments {0} - post comment


Description

Home
User Profile
Archives
Friends
Recent Entries
- Fading
- Wetenschap
- Krakers
- Verbondenheid onder de renners
- Leegte
Hosting door HQ ICT Systeembeheer