26/12/2006 - 22 en 23 december 2006 Ho Chi Minh City-Rijssen

Aan alles komt een eind. Zo ook aan onze fantastische reis naar Australie en Vietnam. Nooit eerder waren we zo lang onderweg en nooit eerder hebben we zo veel ondernomen. We zijn dankbaar dat we dit hebben kunnen doen en daar past ook een hartelijk dankjewel bij voor het thuisfront, Eric, Manon, Cees en Elaina voor onder meer de verzorging van Nicky. Verder bedanken we Reint voor de organisatie en het steeds weer bijwerken van de website, die ruim 1600 keer is bezocht. Al die belangstelling motiveerde mij om er ook serieus werk van te maken. 

Dank zijn we ook verschuldigd aan Loes en Chiel voor hun gastvrijheid en dat geldt ook voor Arjan die ons in Vietnam op sleeptouw heeft genomen en alle moeite heeft genomen om het ons naar de zin te maken. We zijn weer volledig bij en hebben kennis kunnen maken met Trâm. We hopen dat er dit jaar voor Arjan een gelegenheid komt om deze kant op te komen, maar voorlopig kunnen we weer even verder met onze herinneringen.

De thuisreis is goed verlopen, met uitzondering van wat veiligheidsproblemen in Frankfurt, waardoor we de belastingvrije whiskey kwijtraakten. Belangrijkste is dat we gezond en wel weer terug zijn en het lieve leventje weer op kunnen pakken.

Goodgoan       

21/12/2006 - 18 tm 21 december 2006 Saigon-Vung Tau-Saigon

Eten en het verkeer zijn twee onderwerpen die je hier voortdurend bezig houden. Een aspect van het eten wil ik jullie niet onthouden. We aten weer eens garnalen en dit keer werden ze bezorgd aan tafel in een plastic tasje en de bedoeling was om ze te grillen. Daarvoor krijg je dan zo’n houtskoolvuur en vervolgens kun je aan de slag. Toen bleek dat het begrip “verse garnalen” hier betekent dat je nog levende garnalen krijgt en daar zaten we toch wel wat mee. Gisteravond kreeg ik zeebaars en ik had niet zo’n erge trek. Dus vroeg ik de ober om een klein visje uit te zoeken. Vervolgens roept hij iets en komt een andere bediende met een levende vis in een schepnetje vragen of de maat goed is. Gelukkig hoefde ik de vis nog net niet zelf te braden. Dat werd me bespaard. Wij zijn wat dat betreft niet zo veel gewend.

Dan nog even over het verkeer. Ik heb een poging gedaan om te ontdekken waar stoplichten voor zijn bedoeld. Als dagelijks berijder van een motorfiets hoor je dat te weten. Mij is inmiddels duidelijk dat een rood stoplicht bij ernstige drukte één kant van het kruispunt verzameld en vervolgens kan al het andere verkeer gaan rijden. Tot zo ver normaal. In alle andere gevallen kijk je of er een mogelijkheid is om een kruispunt over te steken en steek je bij elke kleur stoplicht over. In het begin maakte ik mij zorgen als je b.v. linksaf moet slaan. 

Dat leidt dan vaak tot een kluwen van brommers die voetje voor voetje zich een weg banen door het verkeer. Maar echt problemen heb ik niet gezien omdat vrijwel niemand harder rijdt dan zo’n 30 km per uur. Ze zullen je niet ondersteboven rijden en de brommers zijn dusdanig wendbaar dat iedereen toch wel in beweging blijft. 

Gisteren en vandaag zijn we in Vung Tau geweest, een stad aan de kust voor Saigon. Anneke wilde daar haar nieuwe badpak showen, maar kwam onderweg tot de ontdekking dat het badpak in Saigon was gebleven. Dat is niks voor haar om zoiets te vergeten en ik denk dat de vermoeidheid toch wat toeslaat.       

Vanmiddag kwamen we terug uit Vung Tau en namen een taxi naar Arjan zijn huis. We moeten dan een straat met veel autoverkeer door en we hebben over één km een half uur gedaan. Het autoverkeer wordt een steeds groter  probleem. Daar komen er ook in Vietnam steeds meer van en helaas zijn die niet zo flexibel als de brommers.

Goodgoan  

17/12/2006 - 16 en 17 december 2006 Saigon

Trâm, de vriendin van Arjan heeft zaterdag haar diploma mogen ophalen. Zij is afgestudeerd op de universiteit in Business Engels en Arjan is bij de diplomauitreiking aanwezig geweest. Daarna troffen we elkaar in de stad en Anneke heeft nog snel een bloemstukje voor haar gekocht op de Bnh Tham markt. Daar was ze zichtbaar blij mee. Zie verder de foto's. Daar zijn ook foto's te bewonderen van het huis waar Arjan en woont. Ook kunnen jullie het nest jonge hondjes bewonderen die een paar weken oud zijn.

Gisteravond zijn we met vrienden van Arjan uitgeweest en hebben de hele wereld besproken op het terras van een Vietnamese bierbrouwerij. Peter en Barend waren prominent aanwezig.  Peter is een medewerker van het Rode Kruis en is specialist op het gebied van kunstledematen. Afgelopen weken was hij samen met een aantal Nederlandse journalisten op stap in India en Cambodja voor een actie die binnenkort op de Nederlandse Tv en radio is te beluisteren in het kader van het Glazen Huis, waarin een aantal bekende Nederlanders in de week voor Kerst zich opsluiten en gaan vasten. Dit keer gaat de opbrengst van de actie naar het Rode Kruis en Peter heeft daarvoor informatie geleverd over fabricage van kunstledematen en het gezelschap heeft daarvoor ook wat mijnenvelden bezocht. Nog steeds vallen er slachtoffers in de voormalige oorlogsgebieden. Maar het probleem wordt wel steeds kleiner. Over een paar maanden vertrekt Peter uit Vietnam, waar hij dan 7 jaren heeft doorgebracht. Zijn nieuwe werkterrein worden de Midden-Amerikaanse landen waar hij dezelfde dienstverlening gaat opzetten. Vroeger werden kunstledematen meestal vervaardigd van hout, wat als nadeel heeft dat ze erg zwaar zijn en  arbeidsintensief om ze te maken. Peter heeft met zijn club een methode ontdekt om de ledematen van kunststof te vervaardigen en is daar een erkende specialist in.

Vandaag doen we kalm aan.

16/12/2006 - 14 en 15 december 2006 Hanoi-Ho Chi Minh City

Terug in de mooiste stad van Vietnam, Hanoi besluiten we om de volgende dag naar Ninh Binh te gaan en Arjan weet een chauffeur met auto te charteren, kosten 50 dollar. Het is een voormalige hoofdstad van Vietnam die tegen een Karstgebergte aan ligt. De bergen zijn ongewoon van vorm. Het is net alsof  het rotseilanden zijn in een vlak landschap. De rotsen zitten vol holen en spleten. Er gaat een riviertje dwars door landschap en de attractie is om met een roeibootje het riviertje af te varen. We zaten met vijf man op het bootje, twee roeiers en wij. De tocht duurde ongeveer twee uur en dat kost dan het lieve bedrag van 7 euro totaal. Wel probeert men onderweg allerlei handwerkspullen te verkopen en dat is wel ’s vervelend.

Het bootje vaart drie keer onder een berg door. Het is daar zo laag dat je je af en toe moet bukken om niet je hoofd aan een berg te stoten.

Halverwege de vaartocht zijn we uitgestapt en hebben verder lopend het landschap bekeken. Arjan wist de weg, omdat zijn bedrijf daar een vakantiepark gaat bouwen. Je moest dan wel via allerlei kleidijkjes tussen de rijstvelden door. Een van de dijkjes was pas aangelegd en nog niet uitgehard. Gevolg was kleischoenen die bijna niet schoon zijn te krijgen.

We passeerden nog twee tempels en bij de belangrijkste werd Arjan hartelijk begroet door het opperhoofd van de tempel, die ons meteen als lid van de gemeenschap inschreef en daarvan een bewijs meegaf. Als dank heeft Anneke wierookstokjes in de brand gestoken en wat geld achtergelaten.

Het tempelcomplex met pagode was al eeuwen oud en uniek. Daarom wordt het vakantiepark discreet om de hoek van een berg heen gebouwd, zodat het zicht op de tempel ongerept blijft.

Door deze dagtocht werd het bezoek aan Uncle Ho uitgesteld naar de volgende dag. Dat kon omdat we pas in de namiddag terugvliegen naar Ho Chi Minh City. Arjan vond een bezoek niet nodig en dus zijn Anneke en ik samen op een brommertje richting Ho getrokken. Onderweg kwamen we heel toepasselijk nog een begrafenisstoet tegen en achteraf denken we dat Uncle Ho met deze stoet is vertrokken, want bij het mausoleum bleven de deuren opnieuw gesloten. Wel waren we getuige van de wisseling van de wacht en de vele groepen Vietnamezen die zich lieten fotograferen met het mausoleum op de achtergrond. Een soort getuigschrift voor die mensen.

Omdat we nu tijd over hadden hebben we het nabije Ho Chi Minh museum bezocht.

Een kolossaal gebouw met alleen aandacht voor een persoon. Dat zal je bij ons toch niet meemaken. Alle geschriften en brieven lagen daar en dan te bedenken dat hij zelf heel eenvoudig was en een man tussen zijn volk was en niet erboven. Vandaar ook het koosnaampje: Uncle Ho.

De terugreis was dit keer met Pacific Airlines en die hield blijkbaar alleen rekening met kleine Aziaatjes en niet met westerlingen, zo dicht stonden de stoelen op elkaar. Anderhalf uur is dan toch nog lang.

Goodgoan

13/12/2006 - 12 en 13 december 2006 Sapa-Hanoi

Dat het koud was in Sapa had ik in ons voige bericht al gemeld en tot overmaat van ramp krijgt Anneke ziekteverschijnselen. Geen wonder. We zijn nog wel wezen eten in het stadje, dit keer een Indische pot.

Daarna nog een bad genomen, om wat warm te worden. Je moest de kraan wel eerst 10 minuten laten lopen voor het water echt heet bij ons arriveerde. We lagen daarna snel in bed. De volgende ochtend (12 december) geeft Anneke aan dat het nog steeds mis is en dat ze in bed blijft. Een tegenvaller dus. Maar ze vindt het niet erg als Arjan en ik ons eigen plan trekken. We besluiten twee brommers te huren om de omgeving van Sapa te verkennen. Er worden hier veel georganiseerde trektochten aangeboden, waarbij je kunt overnachten bij een bergvolk. Dat zit er voor ons niet in, maar je kan ze ook per brommer bezoeken.

We vertrokken uit een mistig Sapa en iemand van het hotel had al gezegd dat na een kilometer het zicht beter zou worden en dat klopte. De bewolking hing dus op een hoogte van ruim 1600 meter en toen we de vallei inzakten, konden we deze goed zien. Je ziet een terrasvormig terrein waar rijst wordt verbouwd. Maar ook veel rozenteelt, die hier op de markt te koop worden aangeboden. Het bijzondere daarvan is dat iedere rozenknop met papier is dichtgebonden als ze nog op het land staan, zodat je ze altijd in de knop koopt.

Vanuit de vallei ging het vervolgens weer wat bergop naar een dorp waar Hmong-mensen wonen. Dat is zgn. minority waar je hier verschillende soorten van hebt met prachtig geborduurde klederdracht. Je ziet de vrouwen door de hele vallei aan toeristen borduurwerk aanbieden. Vooral nu, omdat in de winter er niet op het land hoeft te worden gewerkt. Arjan had weer volop praatjes met de vrouwen en ze vroegen ons vervolgens om mee te gaan naar hun huis. Dat is een veel te luxe benaming voor hun onderkomen. Een grofgebouwde schuur, meer is het niet. Daar werd ons ook duidelijk waar de mannen uithangen. In hun onderkomen, al etend, vooral drinken en af en toen een lurkje aan een raar soort pijp, waarvan ik denk dat er zware stuff in zat. Wij werden uitgenodigd er bij te komen zitten op een stoeltje van 10 cm hoog. Vervolgens werd alles aangeboden, maar we kwamen er van af door alleen een paar “whiskeys” achterover te slaan. Dat spul maken ze zelf, het smaakte een beetje naar slivovitsj en het is sterke drank. Ondertussen heb ik wat rondgekeken en wat je dan ziet is toch wel droevig. Die mensen zijn toch wel echt arm. Er wordt gekookt in een gat waar continue een vuurtje brandt. Verder hangen er wat maïskolven aan de zolder. Droge worst, zoals vroeger in Twente kun je hier vergeten.

In Vietnam zijn een heleboel van deze stammen te vinden. Ik meen gelezen te hebben dat er ongeveer 90 etniteiten zijn (schrijf ik dit wel goed?) Heel veel daarvan wonen in het in het noorden en qua grootte varieren  ze van 100.000 tot enkele miljoenen.

Voor elk dorp staat een soort tolpoortje, waar je wat geld moet betalen en ik neem aan dat dit een de collectieve pot terecht komt.

Ik vrees dat over een paar jaar er een heleboel is gewijzigd bij dit soort gemeenschappen onder invloed van toerisme etc. Daarom ben ik blij dat ik dit nu mee heb.

Vervolgens zijn we nog naar de plek gereden waar Life Resort (Arjan’s werkgever) een vakantiepark wil bouwen. Helaas stond de vallei vol met wolken, waardoor het volledige zicht niet mogelijk was.

Vervolgens zijn we naar een dorpje gereden van een ander volkje, met andere klederdracht, maar even arm. Op de terugweg had Arjan sjans door een meisje een lift te geven.

Terug in het hotel hebben we besloten om de nachttrein te nemen naar Hanoi. Met Anneke ging het wel iets beter, maar niet zo goed om in Sapa te blijven. De nachttrein vertrekt uit de stad Lao Cai en die grenst direct aan China.

Vanochtend kwamen we om zes uur aan in Hanoi en we hadden geluk dat ons hotel twee kamers vrij had. Op het programma stond een bezoek aan het mausoleum van Ho Chi Minh, maar opnieuw waren we te laat. Dat gaf ons de gelegenheid om een museum te bezoeken en dat werd het Vietnam Museum voor Minderheden, wat mooi aansloot bij de ervaringen in Sapa.

Goodgoan  

11/12/2006 - 9 tm 11 december 2006 Hoi An-Hanoi-Sapa

8/12/2006 - 5 t/m 8 december Phu Quoc - Saigon - Hoi An

5/12/2006 - 2 tm 4 december 2006 Saigon-Phu Quoc

De eerste volle dag in Saigon hebben we goed besteed. Anneke heeft samen met Thao een golfles genomen en Anneke kwam daar enthousiast van terug. Mij spreekt het golfen nog niet zo aan en ik heb Arjan naar zijn werk gebracht en ben met zijn brommer naar een bank gereden om wat geld te pinnen. Het maximum is 2 miljoen Vietnamese dong en dat staat voor een bedrag van zo’n 100 euro. Je bent dan een niet zo rijke miljonair. Daarna heb ik een kapper opgezocht en mij een coupe Vietnam laten knippen. Omdat ik toch in de toeristenbuurt was heb ik voor een bericht aan de achterban een internetcafé opgezocht en foto’s overgeseind.

Terug bij Thao zaten de dames alweer te eten en kon ik aanschuiven voor wat rijst met garnalen en stukjes varkensvlees.

Omdat Anneke nog graag naar de stad wilde om te shoppen, zijn we na de lunch weer op de brommer naar het centrum gereden en hebben daar op ons gemak wat terrasjes gepakt en tussendoor gewinkeld. De terrasjes hadden gelukkig de overhand.              

‘s Avonds zijn we samen met Arjan en zijn huidige vriendin Trám (spreek uit Tsjam) wezen eten in een brouwerij. Dat verwacht je niet in Vietnam, maar het is hier een groot succes. Naast het bier kun je allerlei Duitse hapjes en happen bestellen. Op het laatst zaten we met sauerkraut en bratworst voor ons. Voor een keer wel leuk.

De volgende dag (vandaag, als ik dit schrijf) zijn we met zijn vieren per vliegtuig naar het eiland Phu Quoc gereisd.

Eerst per taxi naar het vliegveld. Dat ging met horten en stoten. De taxichauffeur was blijkbaar nieuw en bij de eerste beste kruising vond hij dat iedereen maar most stoppen. Maar zo werkt het niet en gevolg was dat we een brommer raakten. Gelukkig niet erg, maar dat was meer de verdienste van Arjan die aan de handrem trok, dan van de chauffeur.

Enfin op het vliegveld stonden ze ons al op te wachten en omdat het een binnenlandse vlucht konden we zo doorlopen.

Op het eiland logeren we in het resort Mango Bay, direct aan de zee en zojuist hebben we een zonsondergang gezien, waarvan ik hoop dat de foto’s weergeven hoe mooi dat was.

Voor 4 december had Arjan een mooi plan bedacht en daarvoor een jeep gehuurd, die om 8 uur afgeleverd zou worden. Maar het was als zo vaak in Vietnam, beloven doen ze alles, maar nakomen van de belofte is wel eens een probleem. Zo ook nu. Waarschijnlijk was de jeep kapot en viel de reparatie tegen. Arjan was heel kwaad en belde zo ongeveer iedereen daarover op, maar het enige resultaat was dat we twee brommers meekregen en daar zijn we het eiland mee wezen verkennen. Na bezoek aan de hoofdplaats van het eiland met de haven en een vissausfabriek, kwamen we onderweg een watervalletje tegen, waarvoor je wel een eind de jungle in moest. Daarna kwamen we op een ander resort terecht aan een wondermooie baai inclusief Bountystrand, waarvoor Arjan een ontwikkelingsplan moet maken. Ze willen daar een 5-sterrenlocatie van maken, samen met een aantal andere projectontwikkelaars.   

Inmiddels is het 5 december (gefeliciteerd sinterklaas!) en we krijgen net de boodschap dat alle vluchten naar Saigon zijn gecanceld en ook die van ons, i.v.m. met een storm. Dus we zitten hier nu vast en dat levert de nodige problemen op, want morgen willen we al weer vliegen naar het noorden en Arjan had vanmiddag nog willen werken….

2/12/2006 - 30 november en 1 december 2006 Sydney en Saigon

Mijn wandeling naar Watsons Bay ws het afscheid van een boeiende en mooie stad, waar ik nog lang niet was uitgekeken. Maar aan alles komt een eind en ik heb er vrede mee. De donderdag hebben we besteed aan wat rondkeutelen en inpakken. "s Avonds genoten van een lekkere barbeque en Chiel deed zijn uiterste best om de steaks als te presenteren en dat lukte uitstekend. Wel in samenwerking met Loes. Zij hield de tijd bij, wanneer de steak gedraaid moest worden en ik vind dat wel grappig.

Vrijdag 1 december, de dag van het afscheid en iedereen zag daar wel wat tegenop. Chiel stelde daarom voor om ons direct voor de vertrekhal af te zetten. Dat is een plek waar je alleen mag stoppen en uit te laden. Dus het afscheid was kort maar hevig. Dat was het dan. Op naar Saigon en op naar Arjan. Ongeveer 8000 km vliegen in 8 uur. Na een goede vlucht, zonder lekke banden of andere narigheid, arriveerden we in een broeierig Saigon. Op de luchthaven was het ontiegelijk druk en de aankomsthal stond compleet vol met wachtenden voor de paspoortcontrole. Dat leverde nogal amusante taferelen op. Er zijn altijd mensen die voor willen kruipen door "toevallig" een kennis voor in de rij te zien. Eerst reageerden we wat lacherig, samen met wat Vienamezen door deze mensen te betitelen als VIP's. Maar op enig moment werd het onze buurman toch te gortig en riep hij de voorkruipers tot de orde. Met succes. Daardoor ontstond er tijdens het wachten wel een leuk contact.

Thao de vrouw van Arjan verwelkomde ons met, jawel, een barbeque, maar die ziet er totaal anders uit dan in Australie. Meer op de manier als in Nederland. Een klein vuurtje van houtskool en veel kleine stukken vlees en heel veel garnalen. Daarbij dan nog rijst, groente en een soort soep met weer veel vlees en groente. Kortom, wij komen niet van de honger om. Het geheel werd rijkelijk begoten met Heineken en de Vietnamezen dronken daarbij dure whiskey. Later kwam Barend, een vriend van Arjan en werd het heel gezellig. Maar door het tijdsverschil hadden we wel een heel lange dag achter de rug en ik was dan ook blij toen ik het bed kon opzoeken.         

Goodgoan

29/11/2006 - 29 november 2006 Wandelen naar Watsons Bay bij Sydney

29/11/2006 - 28 november Sydney

Dit keer zijn we samen met onze gastfamilie naar de city geweest. Van te voren afgesproken dat de vrouwen winkels gaan bezoeken en dat Chiel en ik een andere bestemming gaan zoeken. In Darling Harbour, waar we gisteren ook zijn geweest kwamen we dit keer met de monorail aan. Een wat toeristisch lijntje, wat hoog boven de grond door de binnenstad koerst en die bracht ons precies waar we wilden zijn, zonder lange wandelpartijen. Dat kwam goed uit, want dit keer was het bijna 40 graden, bijna 20 meer dan gisteren en dat scheelt minstens een trui.

‘s Nachts was het al te merken. In plaats van lekker warm in bed, werd het ineens klam in bed. Wat een raar land.

Maar goed, Chiel en ik besloten om de maritime historie van Australie nader te onderzoeken in het National Maritime Museum, op 2 minuten loopafstand van onze koffuepauze. We hebben daar veel geleerd en voor Chiel was het een weerzien met de plaats waar hij bijna 40 jaar geleden met de Johan van Oldebarneveld aan wal kwam en in Australie arriveerde. Australie is heel nauw verboden met water en de zeevaart in al zijn facetten werd op een boeiende wijze geëxposeerd. Veel modellen van historische schepen, beroemde zeilboten van b.v. de verschillende deelnemingen aan de Olympische Spelen en andere evenementen, waren er te zien. Maar ook veel audiovisueel materiaal van oorlogen waar Australie aan heeft deelgenomen. Wij weten daar weinig van, maar in verschillende oorlogen, 1^e 2^e wereldoorlog Vietnam en de Golfoorlog hebben de Australiers een bijdrage geleverd aan de wereldvrede.   

Na deze geschiedenisles zijn we bijna letterlijk de praktijk ingedoken. In de haven voor het museum lag een onderzeeboot en daar mochten we aan boord om te zien hoe dat er van binnen uitziet. Opnieuw very interesting.

Daarna hebben we vlug een terras opgezocht, want door het warme weer was de kans op uitdrogen toegenomen. Dat is alleen te bestrijden met heerlijk Australisch biertje. De dames waren inmiddels uitgewinkeld en helaas was er geen tijd meer om in de stad te gaan eten. Vervolgens zijn we bij een zus van Loes gaan snacken en werd het toch naar laat

29/11/2006 - 25 tm 27 november Sydney/Dora street

Zo, opgeruimd staat netjes. Vanochtend de camper weggebracht naar een adres hier in Sydney. Om daar te komen moesten we wel drie kwartier met de auto. Het zijn hier enorme afstanden. Sydney is wat dat betreft een bijzondere stad. Vrijwel alle woningen zijn alleenstaand, met tuin rondom. Als je dan ca 4 miljoen inwoners wil herbergen heb je veel ruimte nodig. Die hebben ze hier wel, maar als ergens heen moet, houdt dat in dat je vaak flinke afstanden hebt af te leggen.         Gelukkig hebben we de beschikking over een privé-chauffeur, onze gastheer Chiel en die zijn we heel dankbaar, want het was nu wel heel makkelijk om weer terug te komen. Daarna heb ik samen met Chiel een rugbywedstrijd op TV gekeken. Australie speelde tegen Nieuw Zeeland. Voor de wedstrijd zag je eerst een oorlogsdans ( de Hakka) van de Nieuw Zeelanders, maar helaas voor hen wonnen de Aussies. De grote kerels maakten het erg spannend. Het veld leek wel een slagveld, waar kerels van zo‘n 130 kg en meer, de achterlijn van de tegenpartij proberen te halen en  dan worden tegengehouden, met enorme botsingen als gevolg. En dat zonder enige bescherming. Verschillende spelers gingen dan ook horizontaal het veld af. Tsjonge wat een ruig spel.   

De volgende dag stond in het teken van de barbecue die in tegenstelling tot eerdere berichten niet hier bij Loes en Chiel, maar bij hun dochter Sandra plaatsvond. Zij woont in Windsor, een voorstadje van Sydney, richting de Blue Mountains.

Verschillende leden van de familie waren uitgenodigd, zoals de zus van Loes, Elly en haar man Harry, maar ook een zoon van Loes, Rick met vrouw en kinderen. Verder ook Ed en Linda uit Orange, die ’s morgens al drie en half uur hadden moeten rijden om in Windsor te komen.

Het was een gezellige boel. De kinderen konden in het zwembad terecht en de ouwelui konden dus naar hartelust kwebbelen en de history in Holland bespreken.

Toch wel bijzonder dat we dit meemaken, dankzij Loes en Chiel.

‘s Maandags kwamen eerst Elly en Harry op koffievisite en zij brachten een enorme taart mee, die vervolgens vrolijk soldaat wordt gemaakt. Ze lusten er hier wel pap van.           

‘s Middags zijn we per trein naar de city gegaan. Dit keer naar het stadsdeel Darling Harbour en dat is een wijk die voor de Olympische Spelen in 2000 helemaal op de schop is geweest. Je ziet daar mooie parken, met nieuwe musea en je kan er mooi flaneren. Er gaat een monorail rond en het geheel grenst aan de binnenstad met fantastische wolkenkrabbers. Anneke heeft weer een aantal kadootjes kunnen kopen, want dat moet ook gebeuren. Om niet helemaal uit te drogen hebben we wat pubs bezocht.. Een mens moet toch wat, nietwaar?

In de pub kan je vaak ook eten voor weinig geld. Ik had een kip-curry met rijst voor 10 dollar en Anneke een steak met garnalen voor 8 dollar, resp. 6 en 5 euro!!

Daarna was het donker geworden en zijn we nog eens naar de haven geweest om Sydney Harbour te bekijken met de verlichting aan. Dat was opnieuw een geweldig gezicht. We hebben we heel veel foto’s gemaakt en een selectie is te bewonderen op de site.

24/11/2006 - 23 en 24 november 2006 Forster-Karuah-Blacktown/Sydney

Het is nu vrijdagavond omstreeks 10 uur en we zijn weer terug bij Loes en Chiel. Zowaar vonden we hun adres rechtstreeks en zo vaak zijn we hier nog niet naar toe gereden.

Gistermorgen hebben we een motorbootje gehuurd voor drie uur en de mevrouw die ons hielp, vond dat we in die tijd het meer wel gezien hadden en dat klopte achteraf ook wel. Het meer was heel groot maar slechts een klein deel mocht je bevaren, omdat de rest in beslag werd genomen door de oesterteelt. Het is dan ook zout water. We hadden een leuk bootje en hebben een heleboel watervogels van dichtbij kunnen bewonderen. Met wat geluk hadden we dolfijnen tegen kunnen komen, maar ons geluk kende vandaag grenzen.

's Middags stonden we voor de keus om naar onze camping terug te gaan of een paar uurtjes te gaan rijden en een nieuwe camping op te zoeken. Dat laatste hebben we maar gedaan en kwamen terecht in Karuah, ook weer aan zo'n binnenzee.

Vandaag reden we via Newcastle en dat is een van de grotere plaatsen met veel industrie en een flinke haven. Het havenfront lag direct aan het centrum en beide konden we dus belopen.

Dat betekent ook dat de beach op loopafstand van de stad ligt en dan zie je b.v. lieden in badkleding door de stad lopen en kantoormensen in de middagpauze op het strand liggen. Dat weer bepaalt hier toch een heleboel. Je hebt hier fantastische parken en heel veel sportaccomodaties waar alle buitenporten worden beoefend. Zo zie je vaak schoolkinderen die cricket spelen wat hier de populairste sport is.      

Morgen brengen we de camper terug en dan sluiten we deze etappe af.

Goodgoan

22/11/2006 - 22 november 2006 Byron Bay (Suffolk Park)-Forster

22/11/2006 - 18 november 2006 Coonabarabran

20/11/2006 - 19 en 20 november 2006 Dubbo-Goonabarabran(Queensland)-Warwick

Zo, dat waren twee lange ritten, Al met al wel zo'n 1000 km gereden door het binnenland met eindeloze wegen. We zijn niet helemaal de outback in geweest, maar je krijgt wel een idee hoe dat is, maar het is geen toeristische route. Onderweg kom je veel aangereden wild tegen, meestal kangooroos en dat laat men allemaal liggen. Niet bepaald fris. Dit soort wegen mag ook gebruikt worden door de zgn. Roadtrains, vrachtwagens die een stuk langer zijn dat bij maximaal is toegestaan.

De rit ging naar het noorden en dan kom je in een andere staat terecht en die heet Queensland, de "sunshinestate". Nou de zon die doet hier echt zijn best. Vannacht geslapen op een camping in Warwick, een mooi stadje en hiervandaan gaan we weer oostelijk, richting de kust en volgen die tot Sydney.

Ongetwijfeld wordt het nu wel weer touristischer, maar dan is er ook meer te zien.

Goodgoan 

18/11/2006 - 17 en 18 november 2006 Wagga Wagga-Orange-Dubbo

Bij het vertrek uit Wagga Wagga wisten we nog niet of Orange bereikbaar was, maar dat lukte zonder ons te haasten. Onderweg hebben we neef Edwin reeds van onze komst op de hoogte gesteld en we hoorden dat ze de 18e in Sydney moesten zijn voor een bruiloft. Dus  kwamen we mooi op tijd. We dachten er goed aan te doen om op een camping te gaan staan en nadat we geinstalleerd waren kwam Edwin ons ophalen en hij vond dat we beslist bij hen moesten eten en slapen. Ze gingen dan wel iets later naar Sydney. Het lukte hem nog om ons reeds betaalde campinggeld terug te krijge. Na aankomst bij hun mooie huis, werden we ook door Linda hartelijk begroet. Uiteraard kwamen oude foto's op tafel en Anneke kon nog wat onbekende details toelichten. 

Het weer is fantastisch, niet te warm en niet te koud.

We zijn nu in het stadje Dubbo en zijn van plan om door te reizen richting Queensland en daar weer af te zakken via de kust naar Sydney, we hebben immers nog een volle week de camper ter beschikking.

Goodgoan        

17/11/2006 - 15 en 16 november 2006 Philips Island-Omeo-Wagga Wagga

Bij het vertrek op Philip Island hadden we nog geen nieuwe route in ons hoofd. Het weer is onze leidraad geworden. Het regende nog steeds op het pinguïneiland en dat verveelt gauw, zeker als je niet beschikt over regenkleding. Het was bovendien nog koud en onze borstrok hadden we ook al vergeten. Brrrr…

Maar eerst nog tekst en foto’s met mijn eigen laptop overgezet naar het weblog en de server. De internetwinkel had een eigen LAN en daar kon ik zo op inpluggen. Net zo makkelijk.

Daarna koers gezet naar het noorden, richting de zon en het binnenland, in de hoop dat het weer daar beter zal zijn, dan aan de kust.

Via de Great Alpine Road kwamen we terecht in het plaatsje Omeo, bovenin de bergen. Nou dat hebben we geweten. ’s Avonds al bijtijds het bed opgemaakt en de ene deken die we hebben, verder opgevuld met handdoeken en jassen. Het hielp wel wat, maar de kou konden we toch niet helemaal de baas. En geen wonder, want na het wakker worden hoorden we op de radio dat het sinds 1941 nog niet weer zo koud is geweest als nu.

Direct na ons vertrek zagen we de sneeuw al op de bergen liggen en we hadden nog een bergpas te gaan op 1800 mtr hoogte. Een alternatief was er niet en dus maar hopen dat de weg ook sneeuwvrij bleef. Dat is gelukkig vrijwel geheel het geval geweest, maar je knijpt ’m wel, met die zomerbanden. Direct na de bergen klaarde het op en bleef het verder goed.

Onderweg nog een bezoek gebracht aan het gouddelversstadje Beechworth. Rond 1850 trokken veel avonturiers naar deze omgeving om een goudmijntje te zoeken. Het stadje was heel goed bewaard gebleven en op de foto’s zie je aantal voorbeelden van de toenmalige bouwstijl. De foto's hebben we voorzien van een kleine beschrijving, op verzoek van Ria en Derk.

Inmiddels hadden we voor de nacht ook een bestemming gevonden en dat werd Wagga Wagga. Een aardig stadje met een mooie camping aan de rivier en op loopafstand van de stad. Precies wat we zochten. Toen we aankwamen, stond iedereen aan de openbare BBQ en dat is best een gezellige boel. Een paar Aussies namen direct al contact op en wilden van alles weten. Where you from etc.

Hoe we verder gaan weten we in grote lijn ook. We willen naar Orange en daar gaan we op familiebezoek. Maar die weten nog van niks. Morgen maar eerst ’s gaan bellen of het gelegen komt.

15/11/2006 - 14 november 2006 Melbourne-Philip Island

15/11/2006 - 12 en 13 november 2006 Torquay-Melbourne(Chelsea)