Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Anno 

Bij de buren

15:17, 1/12/2016  ..  0 comments  ..  Link

Veilig, geborgen en ontspannen voel ik mij wanneer ik bij de buren aan het spelen ben. Vader, moeder, buurmeisje van mijn leeftijd, een buurjongetje die nog een baby is en een hond die altijd vrolijk komt kijken hoe het met je gaat en altijd wil knuffelen.

Zonder angst samen een kopje thee drinken met een koekje, spelen door het hele huis zonder dat ik mij in een hoekje wil verstoppen. Een loopfiets waar ik geen afstand wil doen tot ergernis van mijn moeder en de blik in haar ogen zie ik dat ik de loopfiets moet laten staan, ondanks dat de lieve buurvrouw zegt dat ik er gewoon mee verder mag spelen en dat het buurmeisje er wel weer mee kan spelen als wij weer naar huis gaan, laat ik de loopfiets meteen staan en ga in de speelhoek zitten.

Het vrije veilige gevoel wat ik had is opeens verdwenen, ik beeld mij alweer in hoe mijn moeder gaat doen als wij weer thuis zijn en zie dat ik weer dreigend en boos wordt toegesproken en dat er ook nog een straf aan zit te komen. Eenmaal thuis gebeurde het dan ook, hoe ik het in mijn hoofd haalde om die loopfiets op te eisen en mij te gedragen als een onbeschoft kind. Als blikken konden doden dan was ik op dat moment zeker aan mijn einde gekomen, nu kwam ik er “gelukkig” alleen maar met een straf er vanaf, niet meer bij de buren spelen.

 

Helaas kan ik mij dat veilige gevoel van wat ik in het begin van die dag voelde niet meer vaker herinneren in mijn kindertijd, het gezellige en betrouwbare gevoel van de hond kan ik mij nog altijd goed herinneren. Tijdens het typen besef ik mij dat dit waarschijnlijk ook de dag is geweest waarbij “De Hond” een belangrijke factor in mijn verdere (gevoels-)leven is geweest. Al vanaf het moment dat ik verplicht moest nadenken over het op eigen benen te gaan staan stond het voor mij al vast dat ik dit zeker met een hond zou gaan doen! Inmiddels heb ik met pijn in mijn hart van meerdere hondjes al afscheid moeten nemen, maar ben ik op dit moment gezegend met 2 trouwe viervoeters in mijn huisje. Alleen bij mijn hondjes kan ik volledig mijzelf zijn en vertrouw ik blindelings op hun warmte, gezelschap, vrolijkheid en loyaliteit. 

 



Mijn eerste herinnering

15:12, 1/12/2016  ..  0 comments  ..  Link

 

Angstig  verscholen  achter  de grote bruine lederen bank, probeer ik mijn adem in te houden terwijl ik mijn hart door heel mijn lichaam als een gek te keer hoor gaan. Mijn ogen en mond stijf dicht geknepen en geklemd in de hoop dat ik onzichtbaar zal zijn en eigenlijk nog beter, dat niemand, maar dan ook niemand door heeft dat ik mij achter en half onder de bank heb verstopt in de hoop dat ik de visite niet onder ogen hoef te komen.

Helaas is het één van mijn ooms opgevallen dat ik niet met de rest van de kinderen aan het spelen ben en gaat op zoek naar mij. Niet veel later wordt ik snel en hard van achter de bank weggetrokken, met een triomfantelijke grijns zegt mijn oom dat hij mij heeft gevonden en dat ik mij achter de bank zit aan te stellen.

Van binnen schreeuw ik moord en brand en huil intens, van buiten klap ik dicht en durf geen oogcontact te maken. Het liefst kruip ik op dit moment zo diep mogelijk onder de grond en zou het laten afsluiten met een groot stuk beton die niet van de plaats is te krijgen. Ondertussen wordt er gezegd dat ik niet zo raar moet doen en gewoon de familie moet begroeten zoals het hoort, ze zullen mij heus niet “opeten” wordt er dan gezegd. Verstijfd van angst laat ik mij omhelzen en in mijn wangen knijpen “zoals het hoort”. Na de verplichte begroeting loop ik zo snel als mijn verzwaarde benen kunnen naar de speelgoedhoek en kruip in het verste hoekje om te gaan “spelen” zoals het hoort, eigenlijk verschuil ik mij gewoon onder de knuffels en poppen die mij een beschermend gevoel van onzichtbaarheid geven.

Na een paar uurtjes loopt het huis weer leeg en blijf ik achter met mijn broer, zus en moeder in ons huis. Zoals verwacht wordt ik dreigend aangesproken op mijn belachelijke gedrag eerder die middag, smekend en angstig kijk ik mijn moeder aan voor een beetje begrip. Ik hoor aan hoe zij op dreigende en boze toon mij verteld dat ik op moet houden met dit rare gedrag en ik haar niet zo voor schut moet zetten bij haar familie, die altijd voor ons klaar staat en gewoon op visite komt.

Op dat moment zou ik heel graag willen huilen maar eerdere harde lessen hebben mij geleerd dat ik niet moet gaan huilen, huilen is iets waar je moeder erg boos van wordt en mijn moeder boos maken is iets wat je niet wilt laten gebeuren. Je kan dan maar zo hardhandig aan je armen meegesleurd worden de trap op naar je slaapkamer waar je flink klappen op je kont kunt verwachten of nog erger en daar wordt achtergelaten voor ik weet niet hoe lang. Na toch stiekem zachtjes gehuild te hebben op mijn slaapkamer rol ik mij op in bed en val al huilend in slaap.

 

Nu ruim 37 jaar later is dit mijn eerste herinnering van mijn leven en nog steeds voel ik dezelfde angst en verdriet van toen, het enige verschil met nu is dat ik mijn verdriet en de tranen zonder angst en schaamte laat gaan en heeft de angst van toen nu plaatsgemaakt voor boosheid. Na de nodige therapieën en gesprekken heb ik inmiddels mijn boosheid onder controle en heb ik deze herinnering een plekje kunnen geven, ondanks dat heeft dit gevoel nog steeds een grote invloed op mijn leven in al mijn doen en laten. 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Bij de buren
Mijn eerste herinnering

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer