Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

dunne poep en boze ezels

sexy...everything about you is sooo sexy!

Ik heb best wel veel gedaan in mijn roerige leventje. Een studiebol was ik echter nooit,ik had het waarschijnlijk wel gekund maar ik was te speels en het interesseerde me echt helemaal niets

Dus werd ik op mijn 16e postbode om enkele jaren later na een kortstondige carrierre als  fotomodel zelf een modellen/evenementenburo te starten..Na 13 jaar weas de koek echter op enging ik wat zwerven in de journalistiek en stukjes schrijverij,

tot  ik een leuke baan bij UWV kreeg en daar op de afdeling Communicatie mijzelf en -naar ik hoop-mijn collega's uitstekend wist te vermaken.

Hoe happy ik daar ook was ,helaas mochten er ivm  de enorme personeelsre-organisaties geen vaste contracten worden afgesloten en zodoende kregen de leraren van toen alsnog hun gelijk ....

De arbeidsmarkt was volledig ingestort    en je mocht blij zijn met een baan.

Zodoende ben ik  bij een benzinestation  gaan werken en ik moet zeggen dat het me -,na een wat stroeve start-eigenlijk prima bevalt . Of  ik dit  zal blijven doen weet je met mij natuurlijk nooit,maar hHet is zeer gemakkelijk te combineren met mijn schrijf-stem-en presentatie werkzaamheden en lachen kun je er ook genoeg ..........   

 

 sexy...everything about you is so sexy!


 Wellicht heb je het  idee dat het vaak kommer en kwel is achter de kassa van een benzinestation.
Niets is minder waar!
Natuurlijk heb je te weleens te maken met onredelijke gekken en dwazen ,en ik heb ook weleens (bijna) een blikje Redd Bull naar mijn hoofd gegooid gekregen toen ik een ietwat opgefokt type vriendelijk verzocht om niet aan mijn kassa te telefoneren.Maar het merendeel van de tijd is het gewoon hartstikke leuk en gezellig. Anders was ik allang verder gaan zoeken.
Vooral als ik met mijn collega/vriend Richard werk is het meestal dolle pret en een garantie voor gekke en dwaze situaties. Soms zijn we niet vooruit te branden maar owee, zodra er zich enig vrouwelijk schoon in onze richting begeeft zijn we plots weer klaar wakker en messcherp. Staan we elkaar als puberjochies weg te duwen,maar 't blijft altijd leuk.

Zo had ik een keer avonddienst en begon tegen 6 uur honger te krijgen. Ik draai me om om het bordje gesloten neer te zetten en na me weer omgedraaid te hebben kijk ik plots in de ogen -en vooral in het niet te missen decoletee van......Katja Schuurman.
pfffff...en het was al zo warm.
"O, zegt ze"ik ga wel naar je collega".
"Neeehhh, wacht ,en ik zwiep het bordje zo rap en zonder pardoes van de desk op de grond. En t lag mij best daar.
Met mijn meest onschuldige gezicht biecht ik haar op "Dat ik eigenlijk helemaal niet zo'n honger heb en het rot vindt als een klant moet wachten,zo ben ik nu eenmaal"
Tsjjaa wat dacht je wat.Ik lees ook de bladen en ze schijnt die Römer knap zat te worden. En waarom kan ik niet de eerste mannelijke golddigger worden??
En ik woon weliswaar nu ook aan het water ,maar ik heb ook helemaal niks tegen de Vinkeveense Plassen.
Aan haar reactie te merken had ik vrienden gemaakt. Ze had oa 2 repen Twixx gekocht en bood mij er spontaan 1tje aan tegen de honger en " dan kan je straks nog even aan me denken"
Het was een twixxje om nooit te vergeten, als ik er aan terugdenk proef ik hem nu nog! !

Een tijdje geleden tijdens een bloedmooie zomerdag stond ik met Richard te werken. vaste klant Jan die dagelijks een bakkie koffie komt halen is er ook.
De gein en ongein vieren zoals gebruikelijk weer hoogtij.
Het was die middag vrij druk geweest maar nu viel het eventjes stil als de schuifdeur opengaat en er eerst een buik zo groot als een halve glasbak te zien is gevolgd door de eigenaar die zich voor de feestelijke gelegenheid in het meest zeldzaam schreeuwende Hawai shirt had getooid. Zo erg ,dat als er naar keek je ogen automatisch en ziekenfondsvrij werden geläserd.
Dit werd geflankeerd met een evenzeer zeldzame gifgroene korte broek met daaronder een paar flink afgetakelde witte melkflesbenen,dit alles gecomplenteerd door een paar witte sokken model 1978. Tot overmaat van ramp keek de brave borst hierbij alsof tie net een robbertje gestoeid had in de darkroom van een loopse pit-bull.
Maar terwijl de goede man zich in mjn richting begaf hoorde ik nog snel mijn collega-vriend op zijn bekende manier iets in mijn oor sissen.
oooeeeiii ggeeilll !!.. en weg was collegavriend. Hij stond onzichtbaar voor de klant-maar niet voor mij-kromgelegen te hikken van de lach,terwijl ik over de schouders van klantlief onze vaste klant Jan ook al huilend van het lachen onderuit zag gaan met zijn hoofd ingeklemd tussen een paar zakken chips en drop.
En ik?? Ik kon niet lachen want ik mocht niet lachen!!
Ik noest me in zien te houden. dat lukte me welgeteld -schat ik- 1/100 van een seconde en toen ging ook ik voor de bijl.
Een tsunamische lachbui maakte zich van mij meester en er kwam geen einde aan. heel genant voor die beste man natuurlijk die zijn gezicht gewoon op niets aan de hand in de plooi wist te houden. Ergens tussen de lachtranen door heb ik me nog iets weten te excuseren voor de wateroverlast en iets gestameld dat leek op "sorry, ik heb ff een binnenpretje"
Van de goede man hebben we nooit meer iets vernomen. wel via via gehoord dat hij als voorzitter van een pamperclub ergens huilend op de apenrots in Gibraltar is gesignaleerd

 

     

 

dikke poep en boze ezeltjes

THERE'S NO BUISINUSSS.......


Ik ben Jan de Bruijn, ik was in de jaren'80-90 eigenaar van een modellen/evenementenburo,ik organiseerde o.a. het groots
opgezette Grand Gala du Chapeau in Amsterdam, was in 1986 betrokken bij het Haagse Modefestival en
begeleidde zijn toenmalige pupil Angela Visser op haar triomtocht naar Mexico die in 1989 leidde tot haar uitverkiezing
als Miss Universe .
Maar het was niet altiijd goud wat er blonk.
Een onthullend inkijkje bij een aantal bloopers in showbizzland..........

Je bent ondernemer ben je voor of je bent het niet ..
Dus dan heb je lak aan elke vorm van crisis en sta je voor je produkt. Zeker als het produkt Showbuissunes heet .
En laat nou algemeen bekend zijn dat juist in woelige crisistijden de showbizz /entertainment markt  bloeit als nooit te voren....

Crisis?  ach...niks nieuws onder de zon,want ook in de  begin jaren negentig sloegen de financieele barometers o.a. als gevolg van de Golfoorlog ook nog weleens rood uit,maar so what?  Want ook dan wil je als show-organisator natuurlijk wel op de
voorste rij blijven staan,en wel het liefst voor een (toen nog) dubbeltje natuurlijk.....

WERELD-DEAL
 
In die tijd organiseerde ik vooral modeshows,maar omdat het organiseren van sjieke modeshows nu eenmaal en vooral seizoenswerk betreft moest ik me
 daarnaast noodgedwongen ook wat meer gaan richten op het organiseren van erotisch getinde shows in discotheken. Dat bleek echt een gat in de markt ,
en een kachel moet tenslotte wel het hele jaar kunnen roken,toch?


Zo had ik op een avond ergens in een wat suffig provincie plaatsje een orgastisch grote erotische modderworstelshow op het programma staan.
Dus dan schrijf je een pittig persbericht,ingesloten met wat foto's van de  schaarsgeklede deernes, en het hele durp is in rep en roer en met een beetje mazzel
komt de burgervader met een verbod,dan kun je er geheid van op aan dat de betreffende kroeg/disco de aanloop van hormoniaal op hol geslagen jongeren
niet aan kan.
En het is zo simpel.......4 bloedmooie meiden, een flink uit de kluiten gegroeide wastobbe met een stuk of 6 zakken turf aangevuld
met een aantal liters lauw/warm water ,je laat het mengsel een uurtje of anderhalf intrekken en gaan met de banaan.........

De meisjes,het vervoer en de ronde modderbak was al geregeld,het enige wat nog ontbrak was de modder.  Ach,een detail.....
Natuurlijk werd het aloude ondernemersprincipe om zomin mogelijk uit te  geven om vervolgens zoveel
mogelijk te cashen gehanteerd,dus met die gedachte haastte ik me naar het dichtsbijzijne gelegen tuincentrum.  Ik sprak de eigenaar aan en vroeg hem naar
de goedkoopste
turf om een modderbad te maken..De brave man, die uiteraard geen idee had waarvoor smeuïge goedje gebruikt zou gaan worden, glunderde van oor tot
oor.  Hij had toevallig een wel mooie aanbieding!  2 zakken mest voor slechts 10 ouderwetse guldentjes!!
En dan gaat er bij iemand als ik ,een geboren en getogen stedeling ,natuurlijk nog niet in de verste verte zelfs maar een schimmig waxinelichtje branden.......
"Doe maar 6 zakken",riep ik enthousiast. Wat een werelddeal!
Vroeg in de avond haalde ik mijn lieftallige assistente Sigrid op. Zij moest nog wat spulletjes meenemen en opende daarvoor de kofferbak. Het was al aardig donker
geworden,maar ik had de auto toevalligerwijs onder het schijnsel van een lantaarnpaal geparkeerd.
Ik hoorde opeens een ongeremde schaterlach.... Omdat ik geen idee had wat er nu zo grappig was liep ik maar naar de "plaats delict" .
Ze kwam echter niet meer bij uit  haar lachstuip en wees slechts op de zakken in de achterbak...Ik  begreep er nog steeds helemaal niets van
"Wat is er dan?"was mijn weinig verrassende vraag.  "Whahahah....Zie je niet wat er op die zakken staat?" MEST!! En mest is dus gewone stront!!!Whahaha"
Shit!! Letterlijke shit!!
Ik keek even als BadrHari die per abuis verdwaald tussen een psalmen zingende Leger des Heils familie
was terechtgekomen,maar ja...dan moet een mens zich toch weer herpakken.
Het leek me op 1 of andere manier beter om de discotheekhouder maar niet te vertellen welke weliswaar goudeerlijke bruine,maar vooral stinkende smurrie wij
straks als een
ware tsjunami door zijn onvolprezen  tempel zouden laten stromen....  "Tom poes verzin een list " luidde het credo,tsja...want voor je t weet heb je stront aan
de knikker......Ook leek het me beter om onze altijd welwillende worsteldames maar niet wijzer te maken. Na ampel beraad lag de oplossing
 voor de hand. We gooiden de nog maagdelijk droge harde stront over in neutrale vuilniszakken en hop met de geit.  Op naar onze Kutharingenveen of whatever...

SPETTERENDE POEP

Eenmaal bij de disco aangekomen liep alles gesmeerd, en de met  lauwwater doordrenkte bak waar de pure poep  zo'n kleine  1.5 uur lag in was getrokken
te trekken en te dampen lag er netjes bij voordat onze meiden zich er
 heerlijk smeuig in mochten omwentelen, en nu  maar hopen een goede
airco.....Ik had het onuitsprekelijke geluk dat ik de avond nogeens mocht presenteren ook. Door schade en schande wijs geworden had ik al mijn oudste
kleding aangedaan,want bij "normaal" modderworstelen zat de drap ook gemiddeld 3 dagen later nog in haren en kleding ,en regeren is nu eenmaal vooruitzien.
De airco deed in ieder geval goed zijn werk,want de avond zelf verliep eigenlijk geheel volgens het boekje..De meiden voerden als altijd professioneel hun act 
op en rolden geheel onwetend naar hartelust vrolijk door de poep.
 Zelf stond ik als presentator niet geheel toevallig op een aanzienlijke afstand van de bak ,op een
verhogingkje met
voldoende afstand om de rond spetterende poep nog enigzins te ontwijken.
In de pauze klaagde één van de worstelaressen wel voorzichtig over het feit dat het de hele avond al naar verrotte eieren rook.
"ach," zei ik met mijn meest uitgestreken gezicht,"hiernaast is de keuken,ik denk dat ze iets aan het bakken zijn".
Het werd al met al een heerlijk avondje modderworstelen in de stront, vooral tijdens de finale ronde toen het publiek mee mocht doen en zich massaal als 
perfect ritmisch dansende speenvarkentjes in de gierbak stortte.. Het feest was al met al zeer geslaagd te noemen.
Oja, Er was al met al nog wel een klein bijkomstig detail.....douchen na afloop ging even niet,want de ruimte achter de discotheek waar normaliter de douche
ruimte zich bevind was tijdelijk
even niet beschikbaar in verband met een verbouwing.
Arme ik,want ....eerlijk is eerlijk...een terugreis in een auto vol onwelriekende en scheldende dames is echt geen pretje,zelfs niet als je midden in de nacht de
gehele weg met de ramen open rijdt......


EZELOPROER IN HARTJE ROTTERDAM

Gelukkig is het niet altijd poep aan de knikker,stel je voor...hoewel je als showorganisator ook weleens voor een geheel andere wereldvreemde problematiek
kan komen te staan.
Zo gaat op een stralende voorjaarsmorgen de telefoon en meldt een PRdame van een groot electronicabedrijf zich met de vraag of ik naast
promotie dames misschien ook ezeltjes verhuur. Mevrouw wenste  4 promotiedames, 1 fotograaf en indien mogelijk 2 ezeltjes.
Oeps!! Dat hakt er toch even in.....een blik uit het raam leerde mij dat er weliswaar een straat vol geparkeerde ezelwagens van blik stond,maar noch in de tuin,
noch op het naburige dakterras was er ook maar één al  dan niet grazende ezel te bekennen.
"2 stuks graag voor as zaterdag voor ons filiaal in het centrum van Rotterdam ".
"Zoals u wenst,mevrouw." Ook nu was nee zeggen absoluut geen optie, en nog tijdens het gesprek begonnen de raderen van mijn listfabriek op volle toeren
te draaien.
"Nee hoor, geen enkel probleem",hoorde ik mezelf zeggen,gevolgd door de heldhaftig uitgesproken woorden: "U  kunt op ons rekenen,uiteraard staan wij
zaterdagochtend a.s. om  10.00 u  met 4 dames,1 fotograaf en 2 ezeltjes in het hartje Rotterdam klaar voor uw
filiaal ". De formule is simpel: de  dames gaan in shirtjes van de firma al wandelend en flyerend met de ezeltjes op prime-time door het centrum en de passerende
kindertjes mogen dan zittend op de rug van het ezeltje worden gefotografeerd, pa en ma krijgen  een kortingsbon die ze liniarectum bij de electronicaboer gaan
besteden.
Gesprek beeindigd,hoorn neergelegd en pffffff.....tijd voor een hele sterke bak koffie,gevolgd door een hele diepe zucht. De vier dames en de fotograaf waren het
probleem niet,nee....de 2 ezeltjes waren echter nu al een hoofdpijn-item,nog niet wetende dat dit hoofdpijntje slechts een minuscuul plaagstootje was in
verhouding tot de zware donderbui die mij de volgende  zaterdagnamiddag boven het hoofd zou hangen.
Echter na de tweede kop koffie begonnen de couturen van deze ogenschijnlijke mission-impossible heel voorzichtig
de vorm van een misschien 'toch mogelijk possible 'aan te nemen. Eureka....
Ik belde de plaatselijke kinderboerderij en legde uit dat ik voor promotiedoeleinden a.s.  zaterdag volgaarne 2 ezeltjes wilde lenen..
Aiiiii,pijnlijke stilte aan de andere kant van de lijn.......gevolgd door een snerpend "meneer,onze dieren zijn niet te huur of te leen voor commercieële
doeleinden,goedemorgen".
Natuurlijk,honderd procent logica,geen speld tussen te krijgen.
Maar ook in die dagen bestond er reeds zoiets als een plan B.
Je belt gewoon de volgende kinderboerderij en -ik weet het,het is niet echt een etisch hoogstandje,maar nood breekt nu eenmaal alle wetten-: het verhaal wordt
gewoon een ietsepietsie aangepast.
Een beetje ezel stoot zich nu eenmaal niet twee keer aan dezelfde steen...
En jahoor.......het verhaal dat ik 2 ezeltjes nodig zou hebben a.s. zaterdag -nu voor een educatief spel met kinderen- ging er bij kinderboerderij 2 in als-
smeerolie  in een gedegen Godswoord in een nog veel gedegener ouderling.
Bingo! Fotograaf,Trailer,busje en chauffeur geregeld en zeker weten een klant die zaterdag zal spinnen van tevredenheid,het kan gewoon nu al niet meer
stuk.
De betreffende zaterdag liep alles  geheel volgens plan.
Opdrachtgever tevreden,promotie meisjes en fotograaf gelukkig en 10 tallen kindertjes met hun ouders liepen na het  zien van de fotootjes en het knuffelen van
de ezeltjes -we noemden ze  Dinky en Donky-ook al spinnend van blijdschap
in de rondte.
Iedereen dus voldaan en tevreden! Hoewel...iedereen??

De ezeltjes sjokten aanvankelijk nog heel gewillig  in een niets aan de hand tempo achter ons aan naar de trailer die onze vriendjes terug naar hun ezelinternaat
zou vervoeren. Maar eenmaal voor de trailer gearriveerd gebeurde het!

KARMA IS EEN BITCH

Dinky en Donky hadden in al hun ezelwijsheid besloten dat het nu hun beurt was om voor wat extra entertainment te zorgen.
Karma is een bitch.....want  had ik de ezeltjes beheerders niet wijs gemaakt dat deze dag educatieve doeleinden dienden??
Wij zouden op eductieve maar uiterst pijnlijke wijze leren waar het spreekwoord 'zo koppig als een ezel'vandaan  kwam.
Dinky liep voorop en wierp zich ter plekke op als de grote stakingsleider cq aktievoerder..
Hun motto was duidelijk: "je hebt ONS de hele dag voor joker laten lopen, now it's paybacktime".
De tijd was dus duidelijk rijp om een keiharde wilde ezel-aktie te gaan voeren. De trailerchauffeur had een loopplank uitgelegd die diende als opstapje voor ons
tweetal zodat zij zich wat gemakkelijker in de trailer konden voegen,maar na één stap op de loopplank zette
Dinky zichzelf op de handrem om daar halsstarrig in zijn volste overtuiging te blijven staan,en Donky toonde zich
solidair!. Daar sta je dan op een vrolijke zaterdagmiddag in een overvolle winkelstraat in hartje Rotterdam.
Er is weinig keuze:  deze rebelse ezelstaking moest en zou worden gebroken!  Eerlijk is eerlijk,we  hadden in eerste instantie nog de vreedzame  diplomatieke weg
bewandeld. Helaas werd al snel duidelijk dat ons ezelsduo zich niet liet inpalmen met schouderklopjes en lieve woorden. No way! Een beetje ezel blijkt voor
voor zijn principes te staan en blijft daar ook vooral en  zeer nadrukkelijk voor STAAN.
Tijd voor een gedegen plan van aanpak om de staking te breken was er niet en ook het handboek voor omgang met lastige ezels lag ook nog ergens thuis
op de plank,dus slechts keiharde maatregelen waren hier op zijn plaats.
Met vereende kracht probeerden we Dinky tot inkeer te bengen, met ondergetekende en chauffeur hangende en duwende aan Dinky's achter/en zijkant en
de promotiedames in een iets meer vooruitgeschoven positie aan de zijkanten van Dinky ondernamen we een hernieuwde poging.
Dinky vond het allemaal prima,maar was zeker niet onder de indruk,laat staan  dat hij van plan was om ook maar een halve stap voorwaarts tegaan.
De éne na de andere goedbedoelde poging strandde, en geheel opgaand in ons vaste voornemen om de vierhoevige snoodaards te laten zien wie uiteindelijk hier
de baas was barstte er een ongekend heftige strijd los,minutenlang hingen we geconcentreerd om Dinky's nek,tevergeefs.......
Tot .....ik opeens een promotiemeisje hoorde stamelen: "Aju,maar hier hoor ik echt niet meer bij".  Als plots uit een donkere trance ontwakend keek ik om mij
heen....shit!!
Het is zaterdagmiddag,half vier,we staan in de Korte Hoogstraat Hartje Rotterdam !!!!
Winkelpersoneel uit de belendende winkelpanden
was massaal naar buiten gestroomd, de trottoirs en zebrapaden stonden vol met nieuwsgierige passanten,daarachter was blijkbaar een verkeersinfarct ontstaan
aan het geclaxonneer te horen...De meute trok zich niets van het  getoeter aan en genoot vol leedvermaak van de onaangekondigde Holland got Ezel-suprise-acts. .
Op zo'n moment wens je jezelf met een grote pot Prozac ergens op de Noordpool,maar een snelle blik in de rondte werpend leerde mij dat er hier geen enkele
nooduitgang in de buurt was.
En daar sta je dan,  je voelt je  of je op hetzelfde moment op de zelfde plaats an public een flinke pot plassex met een gemaskerde giraffe aan het bedrijven ben,
en de giraffe is de bovenliggende partij.....
Net voordat de eersten van ons hooggewaardeerde publiek de eerste tekenen  van polonaisedrang begon te vertonen kwam de redding kwam van een
toevallig passerende passant  met blijkbaar De Orde van Hogere Ezelkunde op zijn CV .
De brave borst kwam met zijn breedst mogelijke grijns naar ons toe en bracht de pasklare oplossing.....hij wierp achteloos een stuk ligakoek op de loopplank
waarna het inmiddels onmogelijke geachte wonder zich toch nog voltrok.....Dinky ging als eerste overstag gevolgd door zijn tot dan toeminstens net zo
zo schaamteloze ezelaktievolgercompaan Donky met zijn marionettengedrag.

Onder daverend gejuich en applaus van het zich nog steeds uitdijende kijkerslegioen zetten de heren Dinky en Donky zich spontaan in beweging richting de trailer.
Hoelang het nog onrustig is gebleven in Rotterdam zou ik echt niet weten,pas jaren later na een zeer intensieve Post-ezeltrauma behandeling durfde ik me weer
onder begeleiding heel voorzichtig weer te vertonen in het hartje deze prachtstad,maar wel met een neutrale plastic boodschappentas over mijn hoofd getrokken
met daarop in chocoladeletters zo groot de tekst: IK BEN HET NIET!!!

 


 


 

Hosting door HQ ICT Systeembeheer