Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

asterbaks 

PROPPEN EN KLIKKEN ZMV

19:30, 24/10/2011  ..  0 comments  ..  Link

Soms is het zo fijn als je opeens ontdekt dat je iets geleerd hebt.

Onze jongste dochter heeft tot op haar eerste verjaardag weinig opvoedvaardigheden vereist. Zonder veel moeite is het gelukt haar van 7 tot 7 in haar eigen bed te laten slapen. Iets waar ik bij de oudste twee alleen maar van kon dromen en wat bij de tweede nog steeds niet lukt. Zonder mankeren liet ze zich in en uit kleren hijsen en liet zich gewillig in buggy, kinderstoel, autostoel en fietsstoel vastgespen. Ze huilde weinig en lachte veel. Kortom een zeer inschikkelijke relaxte baby.

En ik zeg eerlijk het is nog steeds geen moeilijk opvoedbaar kind maar sinds haar eerste verjaardag moeten we toch wat meer uit de kast halen om ons schatje in ons schema mee te krijgen. En dit is dus het moment waarop ik iets geleerd blijk te hebben. De vaardigheid ‘proppen en klikken z.m.v.’

Ja-a er is een fase in het peuterleven waarin je maar beter niet kunt wachten tot ze hun beentjes gewillig in het fietsstoeltje laten zakken. Waarin je niet moet hopen op medewerking bij het luier verschonen en waarbij je geen goede arbeidsomstandigheden moet vereisen om je kind in een buggy te krijgen. Gewoon simpelweg omdat je dan kunt wachten tot je een ons weegt.

Begrijp me goed, ik ben niet voor voortdurende dwang. Ik weet dat het belangrijk is om geen haast te hebben, om zodra een kind enigszins kan lopen, hem of haar daar ook de kans voor te geven. Om af te leiden en te kietelen tijdens het verschonen maar soms behoort dat even niet tot de mogelijkheden of heeft het niet het gewenste effect en is het tijd voor proppen en klikken zonder medewerking van en bij voorkeur ook nog zonder schuldgevoel.

In een ver verleden hief ik regelmatig wanhopig mijn handen ten hemel om ze vervolgens slap langs mijn lichaam te laten hangen. Ik schreeuwde of gaf er de brui aan en liet ze halverwege het verschonen in hun blote kont rondlopen om pas weer opnieuw de strijd aan te gaan nadat ze de vloerbedekking hadden ondergeplast. Maar dit tijd is nu voorbij. Waar vaderlief deze vaardigheid van nature heeft meegekregen heb ik hem met zuchten en steunen moeten aanleren. Proppen en klikken zonder medewerking van. Het vereist zowel fysieke als emotionele vaardigheid. Je moet onder alle geschreeuw en gekrijs, gewurm, gespartel en geschop kalm kunnen blijven en je moet snel en handig zijn. Je moet de kliksystemen van de verschillende riempjes en gespjes goed kennen en de luier vakkundig neerleggen en vastklitten.

En ik kan het! Ik zet haar gewoon met kromme benen in de fietsstoel ondertussen zorgend dat de fiets niet omvalt met mijn heup om twee handen vrij te hebben om beide voeten razendsnel door de gaten te trekken en vervolgens voor ze van de plof bekomen is het riempje over haar hoofd heen te trekken en vast te zetten. Ik stap de deur uit, zet haar in de buggy, doe geen moeite om de holle rug  in bolle stand te krijgen maar klik snel een kant van het vijfpuntskliksysteem vast (heel erg veilig hoor, maar niet ideaal voor onwillige kinderen). Duw vervolgens zacht doch vastberaden het bolle buikje in de buggy en klik de andere punt vast. Ik schaam me niet voor haar geschreeuw dat suggereert dat er zojuist iets vreselijks is gebeurd. Waardig wandel ik naar school. Het is een fase die weer overgaat. Wat is dat toch een heerlijke geruststellende gedachte.



Appël, appél

20:16, 19/9/2011  ..  0 comments  ..  Link

Mijn tweede kind zit op school! Het was toch een weemoedig gevoel toen we haar ophaar vierde verjaardag met het hele gezin op school afleverden. We zijn uit het onbevochten middelpunt van haar wereld gestapt… Weet je wel hoeveel tijd zo’n kind eigenlijk op school doorbrengt?! Hebben we eigenlijk wel genoeg genoten van die eerste vier jaar? Welke (verderfelijke) invloed zullen al die vreemde juffen, meesters en kinderen wel niet op onze kinderen hebben nu ze er zóveel tijd doorbrengen? Daar lig ik dan ’s avonds in bed over te piekeren. Mijn moeder zegt dan: “Ach ja, naar school dat móet, daar hoef je niet over te twijfelen.” Maar helaas, zo simpel ligt dat voor mij niet. Ik  heb een hele goeie vriendin die haar kinderen níet naar school doet. Dus het hoeft helemaal niet… Gelukkig heb ik snel berekend dat ze toch altijd nog twee keer zoveel wakkere tijd met ons doorbrengen dan met school maar toch… Het voelt echt als een sprong in het diepe waarvan je niet weet hoe het uit gaat pakken. Dat bedoelen ze dan zeker met loslaten…

 Maar als de nieuwe dag weer begint, zijn al die muizenissen verdwenen. Mijn dochter was zonder enige twijfel toe aan deze nieuwe stap en geniet erg van haar promotie naar de kleuterschool. De tijd dat de kinderen thuis zijn is extra leuk omdat ik er dan echt de tijd voor neem. Ik geníet weer echt van ze. En dan, en daar wil ik het over hebben: de niet te versmaden bijkomstigheid van 16 extra uren met slechts één kind te besteden. Waarvan 6 uur zelfs met alleen een slapend kind. Weet je wel wat je allemaal niet kunt doen met die tijd?!

Alle latent aanwezige plannen en idealen komen opeens weer boven drijven in mijn tot dan doe zorgvuldig afgekitte bewustzijn. Een georganiseerd huishouden voeren, ambachtelijk koken en bakken, allerlei verwaarloosde contacten aanhalen, mijn schuldgevoelens naar alle mensen die minder bedeeld zijn dan ik inlossen, het heroveren van mijn plek in het centrum van onze kerkelijke gemeente in plaats van de muurbloemfunctie die ik nu vervul, ’s middags een uurtje slapen zodat ik ’s avonds lekker een uur langer op de bank kan hangen met mijn geliefde, speciale één-op-één aandacht voor onze jongste telg en natuurlijk lekker ontspannen…

Na een paar weken voel ik me echter opgejaagder en gestresster dan ik me de afgelopen drie jaar heb gevoeld (okay dan, met uitzondering van de zomervakantie en de riool+keukenrompslomp van vorig jaar). Ik kan geen moment rustig op de bank zitten en mijn schouders en nek staan op hoogspanning. Ik heb meer dan ooit het gevoel dat ik in mijn eentje op vakantie moet of een uitgebreide massage moet krijgen. Gewoon, om eindelijk eens even te ontspannen. Ik hoor het mezelf al uitleggen: ja ik heb echt wat ontspanning nodig want ik heb tegenwoordig 6 tot 16 uur meer vrije tijd te besteden per week..

Wat gaat hier mis? Hoe kan het dat ik opeens tijd tekort heb, terwijl ik veel meer doe dan de afgelopen vier jaren het geval is geweest?

Ach, het kost wat tijd om het tot me door te laten dringen maar het is eigenlijk heel simpel: zaken die me jarenlang geen krimp deden geven, die er gewoon waren, zonder iets voor mij te betekenen. Signalen die voorheen geen enkele actie-geneigdheid bij me opriepen, al uitgeselecteerd werden voor ze mijn bewuste brein bereikten, ze doen opeens een appèl op me. Moddersporen in de gang, vette handjes en vogelstront op de ramen, de computer met gevulde inbox, vlekken op de bank, verkreukelde kleren, de verjaardagskalender in de wc, vastplakken aan de keukenvloer, kleding met afgerukte knoopjes, de chaos achter de bank, op het plankje bij de bank, op de boekenkast, op het bureau, in het kantoor, op de vensterbank in het doosje met onbestemde spullen, mijn gespannen rug en nek, vermoeidheid, verwaarloosde contacten, tieners zonder jeugdclub. Plotseling doen ze een appèl op mij. Ze vertellen me dat ik moet dweilen, zemen, mailen, poetsen, strijken, opruimen, naaien, jeugdleider worden, bellen, afspreken en vooral ook… ontspannen. Al die signalen die me tot voor kort volledig koud lieten, ze blijven nu irritant knipperen tot ik in bed kruip. En zelfs dan kan ik ze maar moeilijk uit mijn hoofd zetten.

Maar nu, na vijf weken heb ik er genoeg van. Dus voor de komende tijd heb ik me slechts één doel gesteld: alle knipperlichten weer uit en alle onnodige signalen die mijn bewuste binnendringen zo snel mogelijk terugverbannen naar mijn onderbewuste! Afkitten die handel en dan heerlijk ontspannen. 10 uur per week slenteren en lummelen en 6 uur extra slapen per week. Hmmm.



POEMIE

20:20, 26/8/2011  ..  0 comments  ..  Link

k hou erg van bijnamen. Het geeft een soort extra verbonden gevoel als iemand je bijnaam kent en uitspreekt. Intimiteit is misschien een groot woord, maar toch… Alleen mensen die je goed kennen en van je houden, noemen je bij je bijnaam. Okay, er zijn ook mensen die me bij de eerste de beste keer dat ze me zien al ‘As’ noemen. Maar dan hebben ze bij mij al snel het predikaat ‘sociaal ongevoelig’ of in het beste geval ‘eigenzinnig’ gekregen.

Mijn kinderen baden in een grote hoeveelheid van mij ontvangen bijnamen. Jef, Sjef, Poelewoppeke, meneer van Beusekom als ze boos zijn (geeft een beetje een gek gevoel als er dan op de camping opeens mensen staan die echt van Beusekom heten), Madame Blanche als ze bijdehand zijn, Elo de Pelo, Elodia, Noemie, Noemie de Poemie, brother, zusje enz.

Een poosje geleden kwam ik er al achter dat niet iedereen dat zelfde warme gevoel heeft bij bijnamen.  Jeftha (5) vroeg op een dag: “Mama waarom noem je me eigenlijk nooit Jeftha?” We hebben het er even over gehad en uit ons gesprekje bleek dat hij maar liever had dat ik hem gewoon Jeftha noemde. Dus we hebben afgesproken dat ik dat voortaan maar gewoon zou doen. Sindsdien doe ik mijn best voor hem. Verder is mijn bijnamenliefde en –gebruik onaangepast gebleven.

Maar nu is er iets gebeurd waardoor ik me toch nader begin te bezinnen. Het begon al een paar weken geleden. Onze Surinaamse stamgast was op bezoek en ik riep mijn jongste dochter: Poemie! Onze gast keek me ontzet aan: Hóe noem je haar?! Poemie, wat is daar mis mee? Ik snap niet waarom hij zo overdreven doet. Poemie rijmt op haar vorige bijnaam Noemie, is verzonnen door mijn broer en voor mij en mijn familie geassocieerd met de rode kat van mijn tante/oma. Niks dan warme herinneringen. “Eh, nou, ik dacht dat je poenie zei”. Nou en dan? Dat woord wordt gebruikt om het vrouwelijk geslachtsdeel aan te duiden. O.

Hmm. Misschien is Poemie dan toch niet zo’n hele geschikte bijnaam voor een kind wat in multicultureel Rotterdam-Zuid woont… Ook al doet Poemie mij nog steeds voornamelijk aan rode katten denken, als onze Surinaamse gast er is noem ik Noémie toch maar Noemie. Voor ingrijpendere maatregelen zie ik nog geen noodzaak. Hoeveel Surinaamse contacten hebben we nou helemaal?

Echter als een vriendin van mij op bezoek komt met haar Antilliaanse moeder en ik weer die ontzette blik zie als ik onze jongste  roep, weet ik al hoe laat het is. Okay, dus niet alleen in het Surinaams...

Als de betreffende vriendin terug komt van vakantie, kijkt ze me verwijtend aan. Jij noemt je kind toch Poemie? Mijn zoon heeft de hele vakantie Poenie geroepen, Poenie, Poenie! Ik schaamde me dood!

Tja… Leuk die intimiteit van bijnamen maar misschien moet ik hier toch een grens gaan trekken.



GENIET ERVAN!!

20:11, 21/8/2011  ..  0 comments  ..  Link

GENIET ERVAN!!

 

Hoe komt het toch dat mensen met volwassen kinderen het idee hebben dat ze ouders van kleine kinderen moeten vermanen te genieten? Ik heb daar echt helemaal niks aan. Het MOET leuk zijn. Nou dan schiet de stress me al bij voorbaat in het lijf. Alsof je iets verkeerd doet als je niet geniet en daar later verschrikkelijke spijt van zal krijgen..

 

Kijk, ik wil heus niet ontkennen dat er een heleboel is om van te genieten met kleine kinderen. Er bestaan weinig leukere dingen dan kinderen die van blijdschap staan te springen als je thuis komt. Het is ook heel leuk om gezellig samen in het park te picknicken en mee te leven met hoe je kind de wereld ontdekt. Vergeet die grappige uitspraken en die koddige eerste stapjes niet en dan die schattige kleertjes… Echt genieten.

En toch vraag ik me af waarom ik niemand tegen ouders van pubers hoor zeggen: geniet er van. Dat lijkt mij pas genieten!

Met stip op een natuurlijk uitslapen, dan lekker op de bank zitten met een boekje terwijl je kinderen hun eigen leven leiden, even snel naar de winkel terwijl je je kinderen gewoon thuis laat. Om met de auto weg te gaan hoef je slechts zelf in te stappen en de rest volgt vanzelf, steekt moeiteloos en veilig over en klikt ongemerkt de gordels vast. Het meeste gepiep wat mij zo ontzettend op mijn zenuwen kan werken, voorbij. En dan die heerlijke discussies met het pas ontdekte redeneervermogen…

 

Hoe zouden de mensen kijken als ik dat voortaan tegen puberouders zeg? Ik denk dat ze me aan zouden kijken alsof ik echt niet weet waar ik het over heb. Nu is dat natuurlijk in absolute zin ook waar. Je staat altijd in de min qua levenservaring tegenover mensen die al oudere kinderen hebben. Maar toch vraag ik me soms af of zij nog wel echt weten waar ze het over hebben? Natuurlijk ze hebben het mee gemaakt. Maar het valt mij toch op dat de meeste mensen een zeer selectief geheugen hebben en dat ze daarmee de eerste jaren van hun kinderen tamelijk romantiseren. O ja, een kwebbelend kind van drie gadeslaan in de winkel, zomaar voor 5 minuutjes; heel erg leuk. Een eigenwijze dreumes van 1 die steeds de andere kant op loopt dan zijn moeder; heel grappig. Een kleuter die dolenthousiast met de peperdure pakjes komt aanlopen die zijn vriendjes op school ook drinken. Heel erg leuk als je net hebt uitgeslapen, je huis keurig geordend hebt achtergelaten en er zo eens vijf minuten naar kijkt. Maar als die zelfde schatjes al om 6 uur ’s ochtends begonnen zijn met kwebbelen (en piepen en ruzieen) en als dat onophoudelijk is doorgegaan tot 16 uur, als mijn dreumes voor de 94e keer de verkeerde kant oploopt en als het het 12e artikel is waar mijn kleuter mee komt aandragen, dan weet ik niet meer zo goed waar ik nou precies van moet genieten. Dan verlang ik naar de puberteit van mijn kinderen. En ik heb er geen behoefte aan om me daar schuldig bij te voelen.

 

Dus… mocht iemand bij het zien van mijn adorabele kindertjes opeens met heimwee terug denken aan de tijd dat zijn kinderen klein waren dan lijkt het mij een goede zaak om daar uiting aan te geven. Bijvoorbeeld door te zeggen: ik vind het zo moeilijk dat ik me niet meer zo belangrijk voel voor mijn kinderen. Daar kan ik in meekomen. Of (nog beter): Ik vind die leeftijd toch zo’n genot, mag ik eens een uurtje op je kinderen passen? Kijk, daar heb ik geen problemen mee. Daar zou ik in zo’n zomervakantie nou echt van genieten!



NAGELLAK

18:50, 19/8/2011  ..  0 comments  ..  Link

WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!!! Als door een wesp gestoken, komt Jeftha luid huilend aanrennen. Gevolgd door zijn vriend en zus die getuige zijn geweest van het drama dat zich zojuist buiten mijn blikveld heeft afgespeeld. Ik kijk verschrikt op van mijn genoeglijke babbeltje met een vriendin en mede-moeder. Wat is er?! Ik denk dat hij door een wesp is gestoken of ernstig gewond is geraakt tijdens het spelen aan de andere kant van de speeltuin. Maar nee, het is veel erger. Hortend komt het er uit: Ze lachen om me!! Omdat ik nagellak heb!! snikt hij.

Tja... ik heb het niet gedaan hoor. Mijn kinderen worden steeds zelfredzamer. Op een dag had ik besloten dat gelakte teennagels in weinig tijd zoveel zouden kunnen toevoegen aan mijn onder-controle-uitstraling en nam ik na lange tijd eindelijk weer eens het nagellakkwastje ter hand. Het was inmiddels zo goed als leeg en niet meer van de beste kwaliteit na jaren in de krochten van ons huis gebivakkeerd te hebben. ik besloot het weg te gooien en nieuwe te halen. Zaterdagochtend wordt mijn nagellaktijd en ik kan nu zelfs kiezen uit drie of vier verschillende kleuren. Als dat geen controlegevoel zal geven!!

Ik ga welgemoed aan de slag met computerwerkzaamheden want in deze week na de zomervakantie moet alles na 6 weken slophangen, weer onder controle komen. ook de computerwerkzaamheden. Het duurt niet lang of ik word gestoord door twee glunderende kinderen. Kijk eens mama!! Jeftha heeft 10 roze teennagels en Elodie 5, (waarschijnlijk was het potje toen echt leeg).. Hmmm... erg leuk. Wat duurt dat gevoel van controle toch altijd kort met kleine kinderen in huis. Goed deze keer kan ik er wel om lachen. "Ik ga het ook aan opa en oma laten zien" zegt Jeftha trots. Zaterdag gaat hij naar opa en oma. Ik probeer voorzichtig duidelijk te maken dat opa en oma niet zo erg van nagellak houden omdat ik het altijd zo zielig vind als kinderen ergens heel trots op zijn en als mensen daar dan helemaal niet enthousiast op reageren. Die teleurstelling... Maar hij laat zich in zijn kinderlijke trots vooralsnog niet krenken en zegt dat hij het toch gaat laten zien. Ik hoef het er ZEKER niet af te halen. Nou ja. HIj zal het vanzelf wel leren...

En vandaag is het dan zover. De confrontatie met de harde realiteit. Niet door opa en oma, die hebben zijn nagels niet te zien gekregen omdat ze in sokken en schoenen gestopt zaten. Maar vandaag geven de geslipperde voeten hun geheim bloot en maken kennis met de meedogenloze hoon van kleuterjongetjes. "Je hebt nagellak en dat is voor meisjes!"

Ach... had ik het er toch af moeten halen? ik spreek de jongetjes, die ietwat bedremmeld staan toe te kijken op het schouwspel wat ze hebben aangericht, aan. "Ja, nagellak is voor meisjes, maar als je een jongen bent wil je dat toch ook wel eens proberen?!" probeer ik de eer van mijn zoon te redden. Maar het is al niet meer nodig. Mijn zoon, zijn stoerheid hervindend vanaf zijn moeders schoot, heeft zelf al een weerwoord verzonnen: "Je bent zelf een nagellakpotje! En wat je zegt ben je zelf met je kont door de helft!" Zo, hoezo een meisje? Als dat geen praat voor een kerel is!.



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

PROPPEN EN KLIKKEN ZMV
Appël, appél
POEMIE
GENIET ERVAN!!
NAGELLAK

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer