Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

My life is a rollercoaster...

Ziekte of onzekerheid?

20:41, 31/3/2013 .. 0 comments .. Link

Iets waar ik al vrij lang last heb, is dat ik bij veranderingen een soort van ziek wordt. Het begon toen ik naar de middelbare school ging. Alles veranderde en mensen hadden een mening over je. Op de basisschool voelde ik me altijd heel veilig en daar zei niemand recht in je gezicht wat ze van je vonden. Op de middelbare was dat wel even anders. Ik kreeg regelmatig opmerkingen naar mijn hoofd en ondanks dat ik weet dat het nergens op sloeg, geloofde ik ze.

Sinds dat jaar, kreeg ik er elk jaar na de zomervakantie weer last van. In de 3e en 4e klas viel het wel mee en dacht ik dat er een einde aan was gekomen. Meestal had ik het daarna nog, vanwege de verandering vakantie - school. En niet vanwege nieuwe mensen, een nieuwe klas of een nieuw jaar. Maar gewoon omdat het weer een ander ritme is.

Op een gegeven moment ben ik dit het veranderings-syndroom gaan noemen. Het is denk ik geen ziekte, dus vandaar syndroom. Maar lastig is het wel.

Ik ga dit jaar voor het eerst alleen op vakantie. En ik ga ook meteen naar de andere kant van de wereld. Alleen, zonder reisorganisatie of vrienden. Echt helemaal alleen. En ondanks dat ik onwijs veel zin in heb, vind ik het ook doodeng. Alles is daar anders en nieuw. Maar ik denk dat ik dan ook wel echt mezelf kan leren kennen. Wie ik ben en wat ik wil enzo.

Maar goed, dat was niet waarover ik wilde schrijven. Het punt is, dat ik vandaag en nu dus weer last heb van mijn zogenaamde "syndroom". Waarschijnlijk omdat ik weer bezig ben geweest met het plannen van mijn vakantie. En ik baal enorm. Want ik weet dat het goed voor me is en dat dit is wat ik nodig heb.

Misschien is alles gewoon een soort onzekerheid. Ondanks dat ik me er heel zeker over voel dat ik dit wil. En ik weet ook zeker dat ik het kan. Maar misschien diep van binnen, weet ik dat ik me zekerder voordoe dan ik eigenlijk ben. Ik lach veel en als ik sip ben, zeg ik gewoon dat ik moe ben. Maar dat is niet wat er echt aan de hand is. Soms ontken ik het zelfs tegen mezelf. Je voelt je niet goed, je bent gewoon moe ofzo. Maar dat ben ik niet, er zit me iets dwars wat ik niet onder ogen wil komen.

Deze vakantie wordt daarom ook zo goed voor me. Ik ga mezelf tegen komen, mezelf leren kennen en misschien mezelf zelfs vernieuwen. Ik hoop dat ik zekerder terugkom en ga genieten van het leven. Want op dit moment heb ik niet het gevoel dat ik dat doe. Ik moet echt zorgen dat ik dingen te doen heb, want anders ga ik nadenken. En daarna voel ik me zoveel slechter.

De komende weken ga ik me helemaal op de nieuwe periode stortten. Ik ga voor super goede cijfers en daarna ga ik knallen met het veldwerk. Waarna ik nog even een briljant verslag ga schrijven en waarschijnlijk nog even knallen voor een hertentamen en dan is het jaar klaar. Dan ga ik op zoek naar mezelf....



Een zeer verwarrende Maart

19:12, 30/3/2013 .. 0 comments .. Link

Mijn eerste weblog, dus ik zal er eerste een beetje in moeten komen. Om te beginnen dan maar deze dag.

Dit is niet bepaald de leukste dag in mijn leven. Vanmiddag had ik een heftige ruzie met mijn ouders, die nogal uit de hand liep. Zij vonden dat ik en mijn broertje teveel ruzie hadden en dat ik nooit iets uitvoerde. Daarentegen vond ik dat ik keihard werkte aan mijn studie, in tegenstelling tot mijn broertje. En meldde meteen daarbij dat ik vond dat ze wel eens wat trotser mochten zijn en wat meer complimenten mochten uitten, in plaats van dat ze alleen maar tegen me schreeuwen over wat ik fout doe.

Ik heb geloof ik nog nooit zo hard gehuild, ik kon haast geen ademhalen. En daarna doet iedereen maar alsof er niks is gebeurd. Dat is toch raar?

Hoe kan je zo'n fikse ruzie nou achter je laten?

Maar goed...

Wat ik nog het ergste vind, is dat niemand door heeft hoe ik me voel. Ik zit al een maand niet lekker in mijn vel en niemand heeft het door. Waarschijnlijk denkt iedereen dat het prima gaat, omdat ik altijd lach ofzo. Maar vragen of het echt goed gaat, doet niemand. En dat maakt het alleen maar lastiger. Ik kan mijn verhaal bij niemand kwijt....... ondanks dat ik eigenlijk niet eens weet wat mijn verhaal is.

Ik voel me gewoon niet gelukkig. Als ik in college zit, heb ik het gevoel dat ik de mensen om me heen niet ken, alsof ik daar niet thuis hoor. Soms vraag ik me wel eens af wat ik daar doe. Waarom ga ik naar de universiteit? Wat doe ik hier? En vooral: Waar wil ik eigenlijk heen?

Veel mensen hebben altijd maar doelen. Ik wil dat worden, daar wonen en zoveel kinderen. En daarnaast wil ik zo'n huis met dat, dat en dat. Maar wat wil ik eigenlijk? Ik wil graag werken op het Tsunami Warning Center op Hawaii. Maar dat is een onmogelijke droom en zal dus altijd een droom blijven... Ik ben niet super slim of haal brillante cijfers. Ik ben niet bepaald aantrekkelijk of bijzonder knap en er is niks waar ik in uitblink. Hoe moet ik dan ooit een toekomst hebben? Is er wel een toekomst voor mensen als mij?

De meeste mensen van mijn leeftijd denken hier waarschijnlijk niet eens over na. Die gaan uit met vrienden, drinken en weten de volgende ochtend niet meer wat ze gedaan hebben. Vrienden heb ik wel, tenminste, dat denk ik. En we gaan soms wel is uit eten ofzo..... maar ik voel me anders dan anderen. Ik denk misschien gewoon teveel na, wil teveel mijn toekomst plannen en ben misschien te voorzichtig met wat ik doe....

Ik weet dat het niet klinkt als een gewone 19-jarige student in Amsterdam. Ik ben anders en dat weet ik. Soms ben ik daar trots op, want ik behoor niet tot de grijze massa. Maar soms heb ik geen idee wat ik ermee aanmoet. Dan voel ik me maar alleen en wil ik het liefst gewoon een nieuw leven beginnen, op een plek waar niemand me kent.

Ik denk dat het straks wel weer beter gaat, tenminste..... dat hoop ik. Maar deze maand Maart, was de meest verwarrende die ik ooit heb meegemaakt.

Hoe ik er vanaf kom.....? Ik heb geen idee. Ik hoop dat iemand mij de gouden tip geeft, waardoor ik weer lekker in m'n vel zit en m'n leven weer gewoon kan leiden.



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Ziekte of onzekerheid?
Een zeer verwarrende Maart

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer